Uttaraloka (Northern Higher World), Dharma–Adharma Viveka, and Adhyatma-Prashna (Prelude)

Verse 1

भरद्वाज उवाच । अस्माल्लोकात्परो लोकः श्रूयते नोपलभ्यते । तमहं ज्ञातुमिच्छामि तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १ ॥

ഭരദ്വാജൻ പറഞ്ഞു—ഈ ലോകത്തിനപ്പുറം ഒരു പരലോകം ഉണ്ടെന്ന് കേൾക്കുന്നു; എന്നാൽ അത് നേരിട്ട് അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. അതിനെ ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഭവാൻ ദയവായി പറയേണ്ടതാണ്।

Verse 2

मृगुरुवाच । उत्तरे हिमवत्पार्श्वे पुण्ये सर्वगुणान्विते । पुण्यः क्षेम्यश्च काम्यश्च स परो लोक उच्यते ॥ २ ॥

മൃഗു പറഞ്ഞു—ഹിമവാന്റെ ഉത്തരഭാഗത്ത് സകലഗുണസമ്പന്നമായ ഒരു പുണ്യപ്രദേശം ഉണ്ട്. അതെയാണ് പരലോകം എന്നു വിളിക്കുന്നത്—പുണ്യമയവും, ക്ഷേമദായകവും, ഇഷ്ടഫലപ്രദവും.

Verse 3

तत्र ह्यपापकर्माणः शुचयोऽत्यंतनिर्मलाः । लोभमोहपरित्यक्ता मानवा निरुपद्रवाः ॥ ३ ॥

അവിടെ നിശ്ചയമായും പാപരഹിതകർമ്മങ്ങളുള്ള, ശുചികളും അത്യന്തം നിർമ്മലരുമായ മനുഷ്യർ ഉണ്ട്. അവർ ലോഭവും മോഹവും ഉപേക്ഷിച്ച് ഉപദ്രവമില്ലാതെ, ഹാനിയില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നു॥

Verse 4

स स्वर्गसदृशो देशः तत्र ह्युक्ताः शुभा गुणाः । काले मृत्युः प्रभवति स्पृशंति व्याधयो न च ॥ ४ ॥

ആ ദേശം സ്വർഗ്ഗസദൃശമാണ്; അവിടെ ശുഭഗുണങ്ങളാണ് പ്രബലമെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. മരണം നിശ്ചിതകാലത്ത് മാത്രമേ വരൂ; രോഗങ്ങൾ അവിടെ സ്പർശിക്കുകയില്ല॥

Verse 5

न लोभः परदारेषु स्वदारनिरतो जनः । नान्यो हि वध्यते तत्र द्रव्येषु च न विस्मयः ॥ ५ ॥

അവിടെ പരസ്ത്രീകളോടു ലോഭമില്ല; മനുഷ്യൻ സ്വന്തം ഭാര്യയിലേയ്ക്ക് തന്നെ നിഷ്ഠയോടെ നിലകൊള്ളുന്നു. അവിടെ ആരെയും വധിക്കുകയില്ല; ധനസമ്പത്തിൽ അതിശയമൂലമായ ആസക്തിയും ഇല്ല॥

Verse 6

परो ह्यधर्मो नैवास्ति संदेहो नापि जायते । कृतस्य तु फलं तत्र प्रत्यक्षमुपलभ्यते ॥ ६ ॥

അവിടെ ഇതിലധികം അധർമ്മമില്ല; ഇതിനെക്കുറിച്ച് സംശയവും ജനിക്കുകയില്ല. കാരണം അവിടെ ചെയ്ത കര്‍മ്മത്തിന്റെ ഫലം പ്രത്യക്ഷമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു॥

Verse 7

यानासनाशनोपेता प्रसादभवनाश्रयाः । सर्वकामैर्वृताः केचिद्धेमाभरणभूषिताः ॥ ७ ॥

ചിലർ വാഹനങ്ങളും ആസനങ്ങളും സമൃദ്ധമായ ആഹാരവും ലഭിച്ചവരായി, ഭംഗിയാർന്ന പ്രാസാദസദൃശ ഭവനങ്ങളിൽ ആശ്രയിച്ചു വസിച്ചു. അവർ എല്ലാ ഇഷ്ടഭോഗങ്ങളാലും ചുറ്റപ്പെട്ട് സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു॥

Verse 8

प्राणधारणमात्रं तु केषांचिदुपपद्यते । श्रमेण महता केचित्कुर्वंति प्राणधारणम् ॥ ८ ॥

ചിലർക്കു സ്വഭാവതഃ വെറും പ്രാണധാരണ (ശ്വാസനിരോധം) തന്നെ സാധ്യമാകുന്നു; എന്നാൽ ചിലർ മഹാശ്രമവും ക്ലേശവും സഹിച്ചാണ് പ്രാണധാരണ ചെയ്യുന്നത്.

Verse 9

इह धर्मपराः केचित्केचिन्नैष्कृतिका नराः । सुखिता दुःखिताः केचिन्निर्धना धनिनो परे ॥ ९ ॥

ഈ ലോകത്തിൽ ചിലർ ധർമ്മപരരാണ്; ചിലർ നൈഷ്കൃതികർ (നൈതിക നിയന്ത്രണമില്ലാത്തവർ); ചിലർ സുഖിതർ, ചിലർ ദുഃഖിതർ; ചിലർ നിർധനർ, മറ്റുള്ളവർ ധനികർ.

Verse 10

इह श्रमो भयं मोहः क्षुधा तीव्रा च जायते । लोभश्चार्थकृतो तॄणां येन मुह्यंत्यपंडिताः ॥ १० ॥

ഈ ലോകജീവിതത്തിൽ ശ്രമം, ഭയം, മോഹം, അതിതീവ്രമായ ക്ഷുധ എന്നിവ ഉദിക്കുന്നു; ധനലാഭാന്വേഷണത്തിൽ നിന്നുള്ള ലോഭവും ഉണ്ടാകുന്നു—അതുകൊണ്ട് അജ്ഞർ മയങ്ങിപ്പോകുന്നു.

Verse 11

यस्तद्वेदो भयं प्राज्ञः पाप्मना न स लिप्यते । सोपधे निकृतिः स्तेयं परिवादोऽभ्यसूयता ॥ ११ ॥

ആ സത്യം അറിയുന്ന പ്രാജ്ഞൻ ഭയമുക്തനാകുന്നു; പാപം അവനെ ലിപ്തമാക്കുകയില്ല. മറവിൽ ചെയ്യുന്ന വഞ്ചന, കപടം, മോഷണം, അപവാദം, അസൂയ—ഇവ അവനെ സ്പർശിക്കുകയില്ല.

Verse 12

परोपघातो हिंसा च पैशुन्यनृतं तथा । एतान्संसेवते यस्तु तपस्तस्य प्रहीयते ॥ १२ ॥

പരോപഘാതം, ഹിംസ, പൈശുന്യം (ദുഷ്ട ചാടിപ്പറച്ചിൽ), അസത്യം—ഇവയിൽ ഏർപ്പെടുന്നവന്റെ തപസ് ക്ഷയിച്ചുപോകുന്നു.

Verse 13

यस्त्वेतानाचरेद्विद्वान्न तपस्तस्य वर्द्धते । इह चिंता बहुविधा धर्माधर्मस्य कर्मणः ॥ १३ ॥

ഈ നിശ്ചിത ആചാരങ്ങൾ പണ്ഡിതൻ അനുഷ്ഠിക്കാതിരുന്നാൽ അവന്റെ തപസ് വർധിക്കുകയില്ല. ഈ ജീവിതത്തിലേ തന്നെ ധർമ്മാധർമ്മമിശ്ര കർമങ്ങളിൽ നിന്ന് പലവിധ ചിന്തകൾ ഉദിക്കുന്നു.

Verse 14

कर्मभूमिरियं लोके इह कृत्वा शुभाशुभम् । शुभैः शुभमवाप्नोति तथाशुभमथान्यथा ॥ १४ ॥

ഈ ലോകം കർമഭൂമിയാണ്. ഇവിടെ ശുഭമോ അശുഭമോ ചെയ്താൽ, ശുഭകർമങ്ങളാൽ ശുഭഫലവും അശുഭകർമങ്ങളാൽ അതുപോലെ അശുഭഫലവും ലഭിക്കുന്നു.

Verse 15

इह प्रजापतिः पूर्वं देवाः सर्षिगणास्तथा । इष्टेष्टतपसः पूता ब्रह्मलोकमुपाश्रिताः ॥ १५ ॥

പൂർവകാലത്ത് ഇവിടെ പ്രജാപതിയും ദേവന്മാരും ഋഷിഗണങ്ങളോടുകൂടെ, തങ്ങൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടും സമ്യകായി അനുഷ്ഠിച്ചും ചെയ്ത തപസ്സാൽ ശുദ്ധരായി ബ്രഹ്മലോകത്തെ ആശ്രയിച്ചു (പ്രാപിച്ചു).

Verse 16

उत्तरः पृथिवीभागः सर्वपुण्यतमः शुभः । इहस्थास्तत्र जायंते ये वै पुण्यकृतो जनाः ॥ १६ ॥

ഭൂമിയുടെ ഉത്തരഭാഗം എല്ലാറ്റിലും ഏറ്റവും പുണ്യവും ശുഭവും ആകുന്നു. ഇവിടെ പുണ്യകർമം ചെയ്യുന്നവർ തീർച്ചയായും അവിടെ (ആ പുണ്യമായ ഉത്തരദേശത്ത്) ജനിക്കുന്നു.

Verse 17

यदि सत्कारमिच्छंति तिर्यग्योनिषु चापरे । क्षीणायुषस्तथा चान्ये नश्यन्ति पृथिवीतले ॥ १७ ॥

ചിലർ സത്കാരം ആഗ്രഹിച്ച് തിര്യക് യോനികളിലേക്കു വീഴുന്നു; മറ്റുചിലർ ആയുസ്സ് ക്ഷീണിച്ച് ഭൂമിതലത്തിൽ തന്നേ നശിക്കുന്നു.

Verse 18

अन्योन्यभक्षणासक्ता लोभमोहसमन्विताः । इहैव परिवर्त्तन्ते न च यान्त्युत्तरां दिशम् ॥ १८ ॥

പരസ്പരം ഭക്ഷിക്കുന്നതിൽ ആസക്തരും ലോഭ‑മോഹങ്ങളാൽ യുക്തരുമായവർ ഈ സംസാരചക്രത്തിൽ തന്നേ ചുറ്റിത്തിരിയും; അവർ ഉന്നതമായ ഊർദ്ധ്വമാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകുകയില്ല।

Verse 19

गुरूनुपासते ये तु नियता ब्रह्मचारिणः । पंथानं सर्वालोकानां विजानंति मनीषिणः ॥ १९ ॥

എന്നാൽ നിയമനിഷ്ഠരായ ബ്രഹ്മചാരികൾ ഭക്തിയോടെ ഗുരുക്കന്മാരെ ഉപാസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ മनीഷികൾ സർവ്വലോകങ്ങളെ അതിക്രമിക്കുന്ന പഥം യഥാർത്ഥമായി അറിയുന്നു।

Verse 20

इत्युक्तोऽयं मया धर्मः संक्षिप्तो ब्रह्मनिर्मितः । धर्माधर्मौ हि लोकस्य यो वै वेत्ति स बुद्धिमान् ॥ २० ॥

ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവാൽ വിധിക്കപ്പെട്ട ധർമ്മം ഞാൻ സംക്ഷേപമായി പറഞ്ഞു. ലോകത്തിൽ ധർമ്മവും അധർമ്മവും യഥാർത്ഥമായി അറിയുന്നവനേ ബുദ്ധിമാൻ।

Verse 21

भरद्वाज उवाच । अध्यात्मं नाम यदिदं पुरुषस्येह चिन्त्यते । यदध्यात्मं यथा चैतत्तन्मे ब्रूहि तपोधन ॥ २१ ॥

ഭരദ്വാജൻ പറഞ്ഞു—ഹേ തപോധന! പുരുഷനെ സംബന്ധിച്ച് ഇവിടെ ‘അധ്യാത്മം’ എന്നു ചിന്തിക്കപ്പെടുന്നത് എന്ത്? അത് എങ്ങനെ ഗ്രഹിക്കണം? എനിക്ക് പറഞ്ഞു തരുക।

Verse 22

भृगुरुवाच । अध्यात्ममिति विप्रर्षे यदेतदनुपृच्छसि । तद्व्याख्यांस्यामि ते तात श्रेयस्करतमं सुखम् ॥ २२ ॥

ഭൃഗു പറഞ്ഞു—ഹേ വിപ്രശ്രേഷ്ഠ! നീ ‘അധ്യാത്മം’ സംബന്ധിച്ച് ചോദിച്ചതിനെ, ഹേ താത, ഞാൻ വ്യാഖ്യാനിച്ചു തരാം; അത് പരമ ശ്രേയസ്സും സത്യസുഖവും നൽകുന്ന ജ്ഞാനമാണ്।

Verse 23

सृष्टिप्रलयसंयुक्तमाचार्यैः परिदर्शितम् । यज्ज्ञात्वा पुरुषो लोके प्रीतिं सौख्यं च विंदति ॥ २३ ॥

സൃഷ്ടിയും പ്രളയവും ബന്ധപ്പെട്ട ഈ ഉപദേശം ആചാര്യന്മാർ വ്യക്തമായി ഉപദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്; ഇത് അറിഞ്ഞാൽ മനുഷ്യൻ ഈ ലോകത്തിൽ പ്രീതിയും സുഖവും പ്രാപിക്കുന്നു।