तत्रासीनां महाहर्म्ये रत्नभित्तिसमाश्रयाम् ददर्श मेनामापाण्डुच्छविवक्त्रसरोरुहाम् //
tatrāsīnāṃ mahāharmye ratnabhittisamāśrayām dadarśa menāmāpāṇḍucchavivaktrasaroruhām //
അവിടെ മഹാപ്രാസാദത്തിലെ മന്ദിരത്തിൽ രത്നഭിത്തിയെ ആശ്രയിച്ച് ഇരുന്ന മേനയെ അവൻ കണ്ടു—കുറ്റമില്ലാത്ത പാണ്ഡുര കാന്തിയാൽ ദീപ്തമായ താമരമുഖയുള്ളവളെ।
This verse is descriptive and courtly; it does not discuss pralaya, creation, or cosmic dissolution, but sets a narrative scene inside a palace.
Indirectly, it reflects royal/household prosperity and cultured courtly life (a well-appointed palace and dignified presence), but it does not give a direct dharma injunction.
Architecturally, it references a “mahā-harmya” (great mansion) and “ratna-bhitti” (jewel-inlaid wall), useful as contextual vocabulary for elite palace/mandapa interiors rather than a formal Vastu rule.