Shloka 17
Kuntī–Sūrya-saṃvāda: Autonomy, Reputation, and the Promise of Karṇa
अकृताह्लिकमेवैनं जिघांसुर्जितकाशिनम् । शरैर्जघान संक्रुद्ध: कृतसंज्ञोडथ लक्ष्मण:,इन्द्रजित् विजयके उललाससे सुशोभित हो रहा था। अभी उसने नित्यकर्म भी नहीं किया था, उसी अवस्थामें सचेत हुए लक्ष्मणने कुपित होकर उसे मार डालनेकी इच्छासे उसपर बाणोंद्वारा प्रहार करना आरम्भ किया
akṛtāhlikam evainaṁ jighāṁsur jitakāśinam | śarair jaghāna saṁkruddhaḥ kṛtasaṁjño 'tha lakṣmaṇaḥ ||
മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—വിജയോന്മാദത്തിൽ ദീപ്തനായ കാശീജേതാവായ ഇന്ദ്രജിത് അന്നും നിത്യകർമ്മം ചെയ്തിട്ടില്ലായിരുന്നു. അപ്പോൾ ബോധം തെളിഞ്ഞ ലക്ഷ്മണൻ ക്രോധംകൊണ്ട് ജ്വലിച്ച്, അവനെ വധിക്കണമെന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെ, അമ്പുകളുടെ മഴപോലെ അവന്റെ മേൽ പ്രഹാരം തുടങ്ങി.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a tension central to dharma: daily ritual obligations are important, yet in moments of urgent threat a warrior may prioritize immediate protective action. By noting the enemy’s neglected rites, the text also hints at moral vulnerability and the shifting balance between ritual propriety and battlefield necessity.
Mārkaṇḍeya narrates that Lakṣmaṇa, having regained consciousness, becomes furious and begins shooting arrows at a formidable opponent described as the conqueror of Kāśī, who at that moment has not yet performed his daily rites.