Shloka 22
अध्याय १९० — वामदेव-वाम्य-वृत्तान्तः
The Vāmadeva Horses Episode and the Ethics of Promise
प्राप्रुवन्ति नरा विप्र यत् कृत्वा कर्म शो भनम् । सत्यं दानं तपश्चोग्रमहिंसा चैव जन्तुषु,ब्रह्म! जिस शुभ कर्मोके आचरणसे मनुष्यको कल्याणकी प्राप्ति होती है, वे सत्य, दान, उग्र तपस्या और किसी भी प्राणीकी हिंसा न करनेका स्वभाव--ये सब मेरे ही विधानसे निर्मित हुए हैं और मेरे ही शरीरमें विहार करते हैं। मैं समस्त प्राणियोंके ज्ञानको जब प्रकट कर देता हूँ, तभी वे चेष्टाशील होते हैं, अन्यथा अपनी इच्छासे वे कुछ नहीं कर सकते
prāpnuvanti narā vipra yat kṛtvā karma śobhanam | satyaṃ dānaṃ tapaś cograṃ ahiṃsā caiva jantuṣu ||
ദേവൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ വിപ്രാ! ശുഭകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തുകൊണ്ട് മനുഷ്യർ ക്ഷേമം പ്രാപിക്കുന്നു. സത്യം, ദാനം, കഠിനതപസ്, ജീവികളോടുള്ള അഹിംസ—ഇവയെല്ലാം എന്റെ വിധാനത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവയും എന്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെയായി സഞ്ചരിക്കുന്നവയും ആകുന്നു. ഞാൻ സർവ്വജീവികളിലും ജ്ഞാനം പ്രകാശിപ്പിക്കുമ്പോഴേ അവർ പരിശ്രമശീലരാകൂ; അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം ഇച്ഛമാത്രം കൊണ്ടു ഒന്നും സാധിപ്പാൻ അവർക്കാകില്ല.
देव उवाच
Educational Q&A
Welfare-giving virtues—truth, charity, intense austerity, and non-violence—are presented as divinely grounded, and effective human action is said to depend on the manifestation of knowledge granted by the Divine rather than mere individual will.
A Deity addresses a Brahmin interlocutor, enumerating the principal ethical disciplines that lead to human good and asserting divine sovereignty over the awakening of knowledge that enables beings to act.