Shloka 10
Dyūta-doṣa-prakāśana — Kṛṣṇa’s Critique of Gambling and the Exile Crisis
त॑ हत्वा विनिवर्तिष्ये कंसकेशिनिषूदनम् | अहत्वा न निवर्तिष्ये सत्येनायुधभालभे,'उसे युद्धकी बड़ी इच्छा रहती है, आज उसके घमंडको मैं चूर कर दूँगा। आनर्तनिवासियो! सच-सच बतला दो। वह कहाँ है? जहाँ होगा, वहीं जाऊँगा और कंस तथा केशीका संहार करनेवाले उस कृष्णको मारकर ही लौटूँगा। मैं अपने अस्त्र-शस्त्रोंको छूकर सत्यकी सौगन्ध खाता हूँ कि अब कृष्णको मारे बिना नहीं लौटूँगा”
taṁ hatvā vinivartiṣye kaṁsa-keśi-niṣūdanam | ahatvā na nivartiṣye satyenāyudha-bhālabhe ||
“കംസനെയും കേശിയെയും നിശ്ശേഷം ചെയ്ത ആ കൃഷ്ണനെ വധിച്ചിട്ടേ ഞാൻ മടങ്ങൂ; അവനെ വധിക്കാതെ ഞാൻ മടങ്ങുകയില്ല. സത്യത്തിന്റെ ശപഥം—ആയുധങ്ങളിൽ കൈവെച്ച് ഞാൻ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നു: കൃഷ്ണനെ വധിക്കാതെ ഞാൻ തിരികെ വരില്ല.”
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral weight of speech: invoking satya (truth) as an oath intensifies responsibility, yet using “truth” to sanction violence exposes a tension between the sanctity of truthfulness and the ethical quality of one’s intention.
A speaker vows to kill Kṛṣṇa—identified by his famed deeds as the slayer of Kaṁsa and Keśin—and swears upon weapons that he will not return unless he accomplishes this act, expressing prideful resolve and imminent conflict.