Shloka 26
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
मौज्जीधराश्न राजेन्द्र तथा कुज्चितमूर्थजा: । उष्णीषिणो मुकुटिनश्नारुवक्त्रा: स्वलड्कृता:
sañjaya uvāca | mauñjīdharāś ca rājendra tathā kuñcitamūrdhajāḥ | uṣṇīṣiṇo mukuṭinaś cāruvaktrāḥ svalāṅkṛtāḥ ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജേന്ദ്രാ! ചിലർ മുന്ജാ പുല്ലിന്റെ മേഘല ധരിച്ചിരുന്നു; ചിലരുടെ മുടി ചുരുളുകളായി തോന്നി. ചിലർ ഉഷ്ണീഷം (പാഗടി) കെട്ടിയിരുന്നു; ചിലർ മുകുടധാരികൾ. പലർക്കും മനോഹരമായ മുഖം; പലരും മനോഹരാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse offers no direct moral injunction; its ethical resonance lies in contrast: even those marked by status, beauty, and ornamentation are swept into the same violent aftermath of war. It underscores the fragility of worldly distinctions amid adharma-driven destruction.
Sañjaya is describing to the king the varied appearance and attire of the people/warriors being seen—some with ritual belts, some with curly hair, some with turbans or crowns, many handsome and ornamented—setting a vivid scene within the grim events of the Sauptika episode.