Adhyaya 9

Verse 1

इति श्रीकूर्मपाराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे (ईश्वरगीतासु) अष्टमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः निष्कलो निर्मलो नित्यो निष्क्रियः परमेश्वरः / तन्नो वद महादेव विश्वरूपः कथं भवान्

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു— പരമേശ്വരൻ നിഷ്കലൻ, നിർമ്മലൻ, നിത്യൻ, നിഷ്ക്രിയൻ. ഹേ മഹാദേവാ, നിങ്ങൾ എങ്ങനെ വിശ്വരൂപൻ ആകുന്നു?

Verse 2

ईश्वर उवाच नाहं विश्वो न विश्वं च मामृते विद्यते द्विजाः / मायानिमित्तमत्रास्ति सा चात्मानमपाश्रिता

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു— ഞാൻ വിശ്വമല്ല; എന്നെ വിട്ട് സ്വതന്ത്രമായ വിശ്വവും ഇല്ല. ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, എന്നെ കൂടാതെ ഒന്നുമില്ല. ഇവിടെ കാരണമെന്നു തോന്നുന്നത് മായയാണ്; ആ മായ ആത്മാവിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 3

अनादिनिधना शक्तिर्मायाव्यक्तसमाश्रया / तन्निमित्तः प्रपञ्चो ऽयमव्यक्तादभवत् खलु

ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത ശക്തി—മായ—അവ്യക്തത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ നിമിത്തത്താൽ ഈ സമസ്ത പ്രപഞ്ചം സത്യമായും അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ചു.

Verse 4

अव्यक्तं कारणं प्राहुरानन्दं ज्योतिरक्षरम् / अहमेव परं ब्रह्म मत्तो ह्यन्यन्न विद्यते

അവ്യക്തം കാരണമെന്നു പറയുന്നു—അത് ആനന്ദസ്വരൂപവും അക്ഷയജ്യോതിയും ആകുന്നു. ഞാൻ തന്നെയാണ് പരബ്രഹ്മം; എന്നെ കൂടാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല.

Verse 5

तस्मान्मे विश्वरूपत्वं निश्चितं ब्रह्मवादिभिः / एकत्वे च पृथक्त्वे च प्रोक्तमेतन्निदर्शनम्

അതുകൊണ്ട് ബ്രഹ്മവാദികൾ എന്റെ വിശ്വരൂപത്വം ദൃഢമായി നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതേ ഉപദേശം ഏകത്വത്തിന്റെയും പൃഥക്ത്വത്തിന്റെയും ദൃഷ്ടാന്തമായി പ്രസ്താവിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 6

अहं तत् परमं ब्रह्म परमात्मा सनातनः / अकारणं द्विजाः प्रोक्तो न दोषो ह्यात्मनस्तथा

ഞാനേ ആ പരബ്രഹ്മം, സനാതന പരമാത്മാവ്. ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, ഞാൻ അകാരണമെന്നു പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ ആത്മാവിന് ഒരിക്കലും ദോഷമില്ല.

Verse 7

अनन्ता शक्तयो ऽव्यक्ते मायाद्याः संस्थिता ध्रुवाः / तस्मिन् दिवि स्थितं नित्यमव्यक्तं भाति केवलम्

അവ്യക്തത്തിൽ മായ മുതലായ അനന്ത ശക്തികൾ ധ്രുവമായി സ്ഥാപിതമാണ്. ആ പരമ ദിവ്യധാമത്തിൽ നിത്യം അവ്യക്തം മാത്രം പ്രകാശിക്കുന്നു.

Verse 8

याभिस्तल्लक्ष्यते भिन्नमभिन्नं तु स्वभावतः / एकया मम सायुज्यमनादिनिधनं ध्रुवम्

ഏത് ഏത് മാർഗങ്ങളാൽ ആ പരതത്ത്വം വിഭിന്നമായി ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നുവോ, അത് സ്വഭാവത്തിൽ അവിഭക്തമാണ്. എന്നാൽ ഒരേയൊരു സത്യ മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ മാത്രമേ എനിക്കൊപ്പമുള്ള ധ്രുവമായ അനാദി-അനന്ത സായുജ്യം ലഭിക്കൂ.

Verse 9

पुंसो ऽभूदन्यया भूतिरन्यया तत्तिरोहितम् / अनादिमध्यं तिष्ठन्तं युज्यते ऽविद्यया किल

പുരുഷനിൽ ഒരു വിധത്തിൽ ഭവഭൂതി (സംസാരഭാവം) ഉദിക്കുന്നു; മറ്റൊരു വിധത്തിൽ ആ തത്ത്വം മറഞ്ഞുപോകുന്നു. അനാദിയും അമധ്യവും ആയി നിലകൊള്ളുന്നതായിട്ടും, അത് അവിദ്യയാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നുന്നു.

Verse 10

तदेतत् परमं व्यक्तं प्रभामण्डलमण्डितम् / तदक्षरं परं ज्योतिस्तद् विष्णोः परमं पदम्

ഇതുതന്നെ പരമ തത്ത്വം, വ്യക്തമായി പ്രകാശിച്ച് പ്രഭാമണ്ഡലാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇതുതന്നെ അക്ഷരം, പരമജ്യോതി; ഇതുതന്നെ വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം.

Verse 11

तत्र सर्वमिदं प्रोतमोतं चैवाखिलं जगत् / तदेव च जगत् कृत्स्नं तद् विज्ञाय विमुच्यते

ആ പരമ തത്ത്വത്തിൽ ഈ സമസ്ത ജഗത്ത് നെയ്തും കോർത്തും നിലകൊള്ളുന്നു; അതുതന്നെ പൂർണ്ണ വിശ്വം. അതിനെ യഥാർത്ഥമായി അറിഞ്ഞാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 12

यतो वाचो निवर्तन्ते अप्राप्य मनसा सह / आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान् विभेति न कुतश्चन

വാക്കും മനസ്സും എത്തിപ്പെടാതെ മടങ്ങിവരുന്ന ആ പരമ സത്യത്തെ—ബ്രഹ്മാനന്ദത്തെ അറിഞ്ഞ ജ്ഞാനി ഏതൊരു ദിക്കിലും ഭയപ്പെടുന്നില്ല.

Verse 13

वेदाहमेतं पुरुषं महान्त- मादित्यवर्णं तमसः परस्तात् / तद् विज्ञाय परिमुच्येत विद्वान् नित्यानन्दी भवति ब्रह्मभूतः

ഞാൻ ആ മഹാപുരുഷനെ അറിയുന്നു—സൂര്യവർണ്ണമായി ദീപ്തൻ, അജ്ഞാനതമസ്സിന് അപ്പുറം. അവനെ സാക്ഷാത്കരിച്ച ജ്ഞാനി പൂർണ്ണമായി വിമുക്തനായി, ബ്രഹ്മഭൂതനായി നിത്യാനന്ദത്തിൽ വസിക്കുന്നു.

Verse 14

यस्मात् परं नापरमस्ति किञ्चित् यज्ज्योतिषां ज्योतिरेकं दिविस्थम् / तदेवात्मानं मन्यमानो ऽथ विद्वान् आत्मानन्दी भवति ब्रह्मभूतः

അതിന് അപ്പുറം ഒന്നുമില്ല, അതിൽ നിന്ന് വേറെയും ഒന്നുമില്ല—അത് ജ്യോതികളുടെ ജ്യോതി, പരമധാമത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഏകപ്രകാശം. അതെയെ തന്റെ ആത്മാവെന്ന് അറിഞ്ഞ ജ്ഞാനി ആത്മാനന്ദത്തിൽ നിലകൊണ്ട് ബ്രഹ്മഭൂതനാകുന്നു.

Verse 15

तदव्ययं कलिलं गूढदेहं ब्रह्मानन्दममृतं विश्वधाम / वदन्त्येवं ब्राह्मणा ब्रह्मनिष्ठा यत्र गत्वा न निवर्तेत भूयः

അത് അവ്യയ ബ്രഹ്മം—സൂക്ഷ്മം, ഗ്രഹിക്കാൻ ദുഷ്കരം, ദേഹത്തിൽ ഗൂഢമായി നിലകൊള്ളുന്നത്—ബ്രഹ്മാനന്ദസ്വരൂപം, അമൃതം, വിശ്വധാമം. ബ്രഹ്മനിഷ്ഠരായ ഋഷിമാർ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു; അവിടെ എത്തിയാൽ പിന്നെ മടങ്ങിവരികയില്ല.

Verse 16

हिरण्मये परमाकाशतत्त्वे यदर्चिषि प्रविभातीव तेजः / तद्विज्ञाने परिपश्यन्ति धीरा विभ्राजमानं विमलं व्योम धाम

പരമ ആകാശതത്ത്വത്തിലെ ഹിരണ്മയ കാന്തിയിൽ ജ്വാലപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ആ തേജസ്സിനെ—അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനത്തിലൂടെ ധീരർ അന്തർവ്യോമത്തിലെ നിർമലവും ദീപ്തിമാനുമായ ധാമം ദർശിക്കുന്നു।

Verse 17

ततः परं परिपश्यन्ति धीरा आत्मन्यात्मानमनुभूयानुभूय / स्वयंप्रभः परमेष्ठी महीयान् ब्रह्मानन्दी भगवानीश एषः

അതിനുശേഷം ധീരർ പരമനെ ദർശിക്കുന്നു—ആത്മയിൽ ആത്മാവിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും നേരിട്ട് അനുഭവിച്ച്. അവൻ സ്വയംപ്രഭ, പരമേഷ്ഠി, അതിമഹാൻ; ബ്രഹ്മാനന്ദസ്വരൂപൻ, ഭഗവാൻ ഈശ്വരൻ തന്നേ.

Verse 18

एको देवः सर्वभूतेषु गूढः सर्वव्यापी सर्वभूतान्तरात्मा / तमेवैकं ये ऽनुपश्यन्ति धीरास् तेषां शान्तिः शाश्वती नेतरेषाम्

ഏകനായ ദേവൻ എല്ലാ ജീവികളിലും ഗൂഢനായി നിലകൊള്ളുന്നു—സർവ്വവ്യാപി, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ അന്തരാത്മാവ്. ആ ഒരുവനെയേ നേരിട്ട് കാണുന്ന ധീരർക്കു ശാശ്വത ശാന്തി; മറ്റുള്ളവർക്ക് അല്ല।

Verse 19

सर्वाननशिरोग्रीवः सर्वभूतगुहाशयः / सर्वव्यापी च भगवान् न तस्मादन्यदिष्यते

ഭഗവാൻ സർവ്വമുഖനും സർവ്വശിരസ്സും സർവ്വകണ്ഠവും ഉള്ളവൻ; എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഗുഹാസദൃശമായ ഹൃദയത്തിൽ അവൻ അധിവസിക്കുന്നു. അവൻ സർവ്വവ്യാപിയായ ഭഗവാൻ—അവനിൽ നിന്ന് വേറെയൊന്നും വ്യത്യസ്തമെന്നു അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല।

Verse 20

इत्येतदैश्वरं ज्ञानमुक्तं वो मुनिपुङ्गवाः / गोपनीयं विशेषेण योगिनामपि दुर्लभम्

ഹേ മുനിപുങ്ഗവന്മാരേ, ഇങ്ങനെ ഈശ്വരസംബന്ധമായ ഐശ്വര്യജ്ഞാനം നിങ്ങളോട് പ്രസ്താവിച്ചു. ഇത് പ്രത്യേകമായി ഗോപ്യമായി സൂക്ഷിക്കണം; യോഗികൾക്കുപോലും ഇത് ദുർലഭമാണ്।