Adhyaya 8

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे (ईश्वरगीतासु) सप्तमो ऽध्यायः ईश्वर उवाच अन्यद् गुह्यतमं ज्ञानं वक्ष्ये ब्राह्मणपुङ्गवाः / येनासौ तरते जन्तुर्घोरं संसारसागरम्

ഇങ്ങനെ ശ്രീകൂർമപുരാണത്തിലെ ഷട്സാഹസ്ത്രീ സംഹിതയുടെ ഉത്തരവിഭാഗത്തിൽ (ഈശ്വരഗീതകളിൽ) ഏഴാം അധ്യായം സമാപിച്ചു. ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ! ഇനി ഞാൻ മറ്റൊരു പരമഗുഹ്യമായ ജ്ഞാനം പ്രസ്താവിക്കുന്നു; അതിനാൽ ജീവൻ ഈ ഭയങ്കര സംസാരസാഗരം കടന്നുപോകുന്നു.

Verse 2

अहं ब्रह्ममयः शान्तः शाश्वतो निर्मलो ऽव्ययः / एकाकी भगवानुक्तः केवलः परमेश्वरः

ഞാൻ ബ്രഹ്മമയൻ—ശാന്തൻ, ശാശ്വതൻ, നിർമ്മലൻ, അവ്യയൻ. ഞാൻ അദ്വിതീയൻ; ‘ഭഗവാൻ’ എന്നു പ്രസിദ്ധനായവൻ—ഞാൻ തന്നെയാണ് ഏക പരമേശ്വരൻ.

Verse 3

मम योनिर्महद् ब्रह्म तत्र गर्भं दधाम्यहम् / मूलं मायाभिधानं तु ततो जातमिदं जगत्

എന്റെ യോനി മഹദ് ബ്രഹ്മമാണ്; അതിൽ ഞാൻ ബീജം നിക്ഷേപിക്കുന്നു. ആ മൂലത്തെയാണ് ‘മായ’ എന്നു വിളിക്കുന്നത്; അതിൽ നിന്നാണ് ഈ സമസ്ത ജഗത്ത് ജനിക്കുന്നത്.

Verse 4

प्रधानं पुरुषो ह्यत्मा महान् भूतादिरेव च / तन्मात्राणि महाभूतानीन्द्रियाणि च जज्ञिरे

പ്രധാനവും പുരുഷനും ആത്മാവും മഹാനും ഭൂതാദിയും പ്രസ്ഫുരിച്ചു; അതിൽ നിന്നു തന്മാത്രകളും മഹാഭൂതങ്ങളും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ജനിച്ചു।

Verse 5

ततो ऽण्डमभवद्धैमं सूर्यकोटिसमप्रभम् / तस्मिन् जज्ञे महाब्रह्मा मच्छक्त्या चोपबृंहितः

അപ്പോൾ കോടി സൂര്യന്മാരുടെ തേജസ്സുപോലെ ദീപ്തമായ സ്വർണമയ അണ്ഡം ഉദ്ഭവിച്ചു; അതിൽ മഹാബ്രഹ്മാ ജനിച്ചു, എന്റെ ദിവ്യശക്തിയാൽ പുഷ്ടനായി।

Verse 6

ये चान्ये बहवो जीवा मन्मयाः सर्व एव ते / न मां पश्यन्ति पितरं मायया मम मोहिताः

മറ്റു അനേകം ജീവികളും—എല്ലാവരും—എന്നിൽ വ്യാപിച്ചവരാണ്; എങ്കിലും എന്റെ മായയിൽ മോഹിതരായി അവർ എന്നെ, പിതാവായ എന്നെ, കാണുന്നില്ല।

Verse 7

याश्च योनिषु सर्वासु संभवन्ति हि मूर्तयः / तासां माया परा योनिर्मामेव पितरं विदुः

എല്ലാ യോനികളിലും ജന്മസ്രോതസ്സുകളിലും ഉദ്ഭവിക്കുന്ന ഏതു ദേഹരൂപങ്ങളായാലും—അവയുടെ പരമ യോനി എന്റെ മായയാണ്; അവർ എന്നെയേ പിതാവെന്നു അറിയുന്നു।

Verse 8

यो मामेवं विजानाति बीजिनं पितरं प्रभुम् / स धीरः सर्वलोकेषु न मोहमधिगच्छति

എന്നെ ഇങ്ങനെ ബീജധാരിയായ മൂലമായി, പിതാവായി, പ്രഭുവായി അറിയുന്നവൻ—ആ ധീരൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും മോഹത്തിൽ പതിക്കുകയില്ല।

Verse 9

ईशानः सर्वविद्यानां भूतानां परमेश्वरः / ओङ्कारमूर्तिर्भगवानहं ब्रह्मा प्रजापतिः

ഞാനാണ് ഈശാനൻ—സകല വിദ്യകളുടെയും അധിപതി, സകല ഭൂതങ്ങളുടെയും പരമേശ്വരൻ. ഓംകാരമൂർത്തിയായ ഭഗവാൻ ഞാനേ; ഞാനേ ബ്രഹ്മാ, പ്രജാപതി.

Verse 10

समं सर्वेषु भूतेषु तिष्ठन्तं परमेश्वरम् / विनश्यत्स्वविनश्यन्तं यः पश्यति स पश्यति

സകല ഭൂതങ്ങളിലും സമമായി നിലകൊള്ളുന്ന പരമേശ്വരനെ—നശിക്കുന്നതിന്റെ നടുവിലും അവിനാശിയെ—ആരു കാണുന്നുവോ അവൻ തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ കാണുന്നത്.

Verse 11

समं पश्यन् हि सर्वत्र समवस्थितमीश्वरम् / न हिनस्त्यात्मनात्मानं ततो याति पराङ्गतिम्

സകലത്തിലും സമമായി നിലകൊള്ളുന്ന ഈശ്വരനെ ആരാണ് കാണുന്നത്, അവൻ സ്വയംകൊണ്ട് ആത്മാവിനെ ഹാനിപ്പെടുത്തുകയില്ല; ആ സമ്യക് ദർശനത്തിൽ നിന്ന് അവൻ പരമ പരാഗതിയെ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 12

विदित्वा सप्त सूक्ष्माणि षडङ्गं च महेश्वरम् / प्रधानविनियोगज्ञः परं ब्रह्माधिगच्छति

ഏഴ് സൂക്ഷ്മ തത്ത്വങ്ങളെ അറിഞ്ഞും, ഷഡംഗസമ്പന്നനായ മഹേശ്വരനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞും, പ്രധാനം (പ്രകൃതി) വിനിയോഗം അറിയുന്നവൻ പരബ്രഹ്മത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 13

सर्वज्ञता तृप्तिरनादिबोधः स्वतन्त्रता नित्यमलुप्तशक्तिः / अनन्तशक्तिश्च विभोर्विदित्वा षडाहुरङ्गानि महेश्वरस्य

വിഭുവായ പ്രഭുവിൽ സർവ്വജ്ഞത, പരിപൂർണ്ണ തൃപ്തി, അനാദി ബോധം, സ്വാതന്ത്ര്യം, നിത്യ അക്ഷയശക്തി, അനന്തശക്തി—ഇവ ആറിനെയാണ് മഹേശ്വരന്റെ അങ്ങങ്ങൾ (ലക്ഷണങ്ങൾ) എന്നു പറയുന്നു.

Verse 14

तन्मात्राणि मन आत्मा च तानि सूक्ष्माण्याहुः सप्त तत्त्वात्मकानि / या सा हेतुः प्रकृतिः सा प्रधानं बन्धः प्रोक्तो विनियोगो ऽपि तेन

തന്മാത്രകൾ, മനസ്സ്, ആത്മാവ്—ഇവയെല്ലാം സൂക്ഷ്മങ്ങളായി, സ്വരൂപത്തിൽ ഏഴ് തത്ത്വങ്ങളായി പ്രസ്താവിക്കുന്നു. കാരണരൂപമായ പ്രകൃതി ‘പ്രധാനം’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; അതിനാൽ സംഭവിക്കുന്ന അയോഗ്യ വിനിയോഗം (ദുരുപയോഗം) തന്നെയാണ് ബന്ധം എന്നു പറയുന്നു.

Verse 15

या सा शक्तिः प्रकृतौ लीनरूपा वेदेषूक्ता कारणं ब्रह्मयोनिः / तस्या एकः परमेष्ठी परस्ता- न्महेश्वरः पुरुषः सत्यरूपः

പ്രകൃതിയിൽ ലീനരൂപമായി നിലകൊള്ളുന്ന ആ ശക്തിയെ വേദങ്ങൾ കാരണവും ബ്രഹ്മയോനിയും എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ആ ശക്തിക്കും അതീതമായി ഒരേയൊരു പരമേഷ്ഠി ഉണ്ട്—മഹേശ്വരൻ, പരാത്പര പുരുഷൻ; സത്യസ്വരൂപൻ.

Verse 16

ब्रह्मा योगी परमात्मा महीयान् व्योमव्यापी वेदवेद्यः पुराणः / एको रुद्रो मृत्युरव्यक्तमेकं बीजं विश्वं देव एकः स एव

അവൻ തന്നെയാണ് ബ്രഹ്മാ, പരമയോഗി, പരമാത്മാവ്—മഹാനായവൻ, ആകാശംപോലെ സർവ്വവ്യാപി, വേദങ്ങളാൽ അറിയപ്പെടുന്ന പുരാതനൻ. അവൻ ഒരേയൊരു രുദ്രൻ; അവൻ തന്നെ മരണവും; അവൻ ഒരേയൊരു അവ്യക്തവും; അവൻ തന്നെ ബീജവും വിശ്വവും. ആ ഏക ദേവൻ—അവൻ തന്നെയാണ് എല്ലാം.

Verse 17

तमेवैकं प्राहुरन्ये ऽप्यनेकं त्वेकात्मानं केचिदन्यत्तथाहुः / अणोरणीयान् महतो ऽसौ महीयान् महादेवः प्रोच्यते वेदविद्भिः

ചിലർ അവനെ മാത്രമേ ഏകൻ എന്നു പറയുന്നു; മറ്റുചിലർ അവനെ അനേകരൂപമായി പറയുന്നു. ചിലർ അവനെ സർവ്വത്തിന്റെയും ഏകാത്മാവ് എന്നു പറയുന്നു; മറ്റുചിലർ അവനെ ഭിന്നനെന്നും പറയുന്നു. അണുവിലും അണു, മഹത്തിലും മഹാൻ—വേദവിദർ അവനെ ‘മഹാദേവൻ’ എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

Verse 18

एवं हि यो वेद गुहाशयं परं प्रभुं पुराणं पुरुषं विश्वरूपम् / हिरण्मयं बुद्धिमतां परां गतिं स बुद्धिमान् बुद्धिमतीत्य तिष्ठति

ഇങ്ങനെ ഹൃദയഗുഹയിൽ വസിക്കുന്ന പരമപ്രഭു—പുരാതനൻ, വിശ്വരൂപപുരുഷൻ—നെ യഥാർത്ഥമായി അറിയുന്നവൻ, സ്വർണ്ണമയമായി ദീപ്തനായും ബുദ്ധിമാന്മാരുടെ പരമഗതിയായും ഉള്ള അവനെ; അവൻ സത്യമായ ബുദ്ധിമാനായി മാറി, പരിപൂർണ്ണ ബോധം പ്രാപിച്ച് അതിൽ തന്നെ സ്ഥാപിതനായി നിലകൊള്ളുന്നു.