Adhyaya 11

Verse 1

श्रीशुक उवाच त एवं शंसतो धर्मं वच: पत्युरचेतस: । नैवागृह्णन्त सम्भ्रान्ता: पलायनपरा नृप ॥ १ ॥

ശ്രീശുകദേവ ഗോസ്വാമി പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ! ദൈത്യസേനാധിപനായ വൃത്രാസുരൻ തന്റെ ഉപനായകർക്ക് ധർമ്മതത്ത്വങ്ങൾ ഉപദേശിച്ചു; എന്നാൽ യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകാൻ മാത്രം നോക്കിയ ഭീരുക്കളായ ദൈത്യനേതാക്കൾ ഭയത്തിൽ വിറച്ച് അവന്റെ വാക്കുകൾ സ്വീകരിച്ചില്ല.

Verse 2

विशीर्यमाणां पृतनामासुरीमसुरर्षभ: । कालानुकूलैस्त्रिदशै: काल्यमानामनाथवत् ॥ २ ॥ द‍ृष्ट्वातप्यत सङ्‌कुद्ध इन्द्रशत्रुरमर्षित: । तान् निवार्यौजसा राजन् निर्भर्त्स्येदमुवाच ह ॥ ३ ॥

ഹേ രാജാവേ! കാലം അനുകൂലമായ അവസരം ലഭിച്ചതോടെ ദേവന്മാർ പിന്നിൽ നിന്ന് ആക്രമിച്ച് ദൈത്യസേനയെ ചിതറിച്ചു; നേതാവില്ലാത്ത സേനപോലെ അത് പിരിഞ്ഞുപോയി. തന്റെ സൈനികരുടെ ദയനീയാവസ്ഥ കണ്ട അസുരശ്രേഷ്ഠനായ വൃത്രാസുരൻ—ഇന്ദ്രശത്രു—അത്യന്തം വ്യഥിതനായി കോപിച്ചു. അവൻ ബലത്തോടെ അവരെ തടഞ്ഞ് ദേവന്മാരെ ശാസിച്ച് ക്രോധത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 3

विशीर्यमाणां पृतनामासुरीमसुरर्षभ: । कालानुकूलैस्त्रिदशै: काल्यमानामनाथवत् ॥ २ ॥ द‍ृष्ट्वातप्यत सङ्‌कुद्ध इन्द्रशत्रुरमर्षित: । तान् निवार्यौजसा राजन् निर्भर्त्स्येदमुवाच ह ॥ ३ ॥

ഹേ രാജാവേ! കാലം അനുകൂലമായ അവസരം ലഭിച്ചതോടെ ദേവന്മാർ പിന്നിൽ നിന്ന് ആക്രമിച്ച് ദൈത്യസേനയെ ചിതറിച്ചു; നേതാവില്ലാത്ത സേനപോലെ അത് പിരിഞ്ഞുപോയി. തന്റെ സൈനികരുടെ ദയനീയാവസ്ഥ കണ്ട അസുരശ്രേഷ്ഠനായ വൃത്രാസുരൻ—ഇന്ദ്രശത്രു—അത്യന്തം വ്യഥിതനായി കോപിച്ചു. അവൻ ബലത്തോടെ അവരെ തടഞ്ഞ് ദേവന്മാരെ ശാസിച്ച് ക്രോധത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 4

किं व उच्चरितैर्मातुर्धावद्भ‍ि: पृष्ठतो हतै: । न हि भीतवध: श्लाघ्यो न स्वर्ग्य: शूरमानिनाम् ॥ ४ ॥

ഹേ ദേവന്മാരേ! ഈ ദൈത്യസൈനികർ വ്യർത്ഥമായി ജനിച്ചവർ; മാതൃദേഹത്തിൽ നിന്ന് മലപോലെ പുറപ്പെട്ടവർ. ഭയത്തോടെ ഓടുന്നവരെ പിന്നിൽ നിന്ന് കൊല്ലുന്നതിൽ എന്ത് ഫലം? താൻ വീരനെന്ന് കരുതുന്നവൻ ഭീതനായ ശത്രുവിനെ വധിക്കുകയില്ല. അത്തരം വധം മഹിമയുമല്ല, സ്വർഗ്ഗപ്രദവുമല്ല.

Verse 5

यदि व: प्रधने श्रद्धा सारं वा क्षुल्लका हृदि । अग्रे तिष्ठत मात्रं मे न चेद ग्राम्यसुखे स्पृहा ॥ ५ ॥

ഹേ ചെറുതായ ദേവഗണങ്ങളേ! യുദ്ധത്തിൽ നിങ്ങളുടെ വീര്യത്തിൽ സത്യമായ ശ്രദ്ദയുണ്ടെങ്കിൽ, ഹൃദയത്തിൽ ധൈര്യത്തിന്റെ സാരം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഇന്ദ്രിയസുഖലോഭം ഇല്ലെങ്കിൽ, ഒരു നിമിഷം എന്റെ മുമ്പിൽ നില്ക്കുക।

Verse 6

एवं सुरगणान् क्रुद्धो भीषयन् वपुषा रिपून् । व्यनदत् सुमहाप्राणो येन लोका विचेतस: ॥ ६ ॥

ശുകദേവ ഗോസ്വാമി പറഞ്ഞു: ക്രോധിതനും മഹാപ്രാണനുമായ വീരൻ വൃത്രാസുരൻ തന്റെ കട്ടിയുള്ള ദൃഢദേഹത്തോടെ ദേവഗണങ്ങളെ ഭീതിപ്പെടുത്തി. അവന്റെ ഗർജ്ജനത്തിൽ ലോകങ്ങളിലെ ജീവികൾ ബോധംകെട്ടുപോയി.

Verse 7

तेन देवगणा: सर्वे वृत्रविस्फोटनेन वै । निपेतुर्मूर्च्छिता भूमौ यथैवाशनिना हता: ॥ ७ ॥

വൃത്രാസുരന്റെ ആ ഭീകര ഗർജ്ജനം കേട്ടപ്പോൾ ദേവഗണങ്ങൾ എല്ലാവരും മൂർച്ച്ഛിച്ച് ഭൂമിയിൽ വീണു; ഇടിമിന്നലേറ്റ് വീണവരെപ്പോലെ.

Verse 8

ममर्द पद्‌भ्यां सुरसैन्यमातुरं निमीलिताक्षं रणरङ्गदुर्मद: । गां कम्पयन्नुद्यतशूल ओजसा नालं वनं यूथपतिर्यथोन्मद: ॥ ८ ॥

ഭയത്തിൽ കണ്ണടച്ചിരുന്ന വ്യാകുല ദേവസൈന്യത്തെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഉന്മത്തനായ വൃത്രാസുരൻ തന്റെ പാദങ്ങളാൽ ചവിട്ടി തകർത്തു. ത്രിശൂലം ഉയർത്തി, തന്റെ ഓജസ്സാൽ ഭൂമിയെ കുലുക്കി, വനത്തിൽ ഉന്മത്ത ഗജരാജൻ പൊള്ള ബാംബുകളെ ചവിട്ടുന്നതുപോലെ അവൻ തോന്നി.

Verse 9

विलोक्य तं वज्रधरोऽत्यमर्षित: स्वशत्रवेऽभिद्रवते महागदाम् । चिक्षेप तामापततीं सुदु:सहां जग्राह वामेन करेण लीलया ॥ ९ ॥

വൃത്രാസുരന്റെ ആ ഭാവം കണ്ട വജ്രധാരി ഇന്ദ്രൻ അത്യന്തം ക്രോധിച്ചു, പ്രതിരോധിക്കാൻ അതിദുഷ്കരമായ മഹാഗദയെ ശത്രുവിനോട് എറിഞ്ഞു. എന്നാൽ പറന്നുവന്ന ആ ഗദയെ വൃത്രാസുരൻ ഇടങ്കൈകൊണ്ട് ലീലാപോലെ പിടിച്ചു.

Verse 10

स इन्द्रशत्रु: कुपितो भृशं तया महेन्द्रवाहं गदयोरुविक्रम: । जघान कुम्भस्थल उन्नदन्मृधे तत्कर्म सर्वे समपूजयन्नृप ॥ १० ॥

ഹേ രാജാവേ, ഇന്ദ്രന്റെ ശത്രുവായ മഹാബലവാനായ വൃത്രാസുരൻ അത്യന്തം കോപിച്ച് തന്റെ ഗദകൊണ്ട് ഇന്ദ്രന്റെ വാഹനമായ ഐരാവതത്തിന്റെ മസ്തകത്തിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. യുദ്ധക്കളത്തിൽ ആ അടി വലിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി, ഇരുവശത്തുമുള്ള പടയാളികൾ ആ വീരകൃത്യത്തെ പ്രശംസിച്ചു.

Verse 11

ऐरावतो वृत्रगदाभिमृष्टो विघूर्णितोऽद्रि: कुलिशाहतो यथा । अपासरद् भिन्नमुख: सहेन्द्रो मुञ्चन्नसृक् सप्तधनुर्भृशार्त: ॥ ११ ॥

ഇടിമിന്നലേറ്റ പർവ്വതം പോലെ, വൃത്രാസുരന്റെ ഗദയേറ്റ് ഐരാവതം വിറച്ചുപോയി. വായ പൊട്ടി ചോരയൊലിപ്പിച്ച്, കഠിനമായ വേദനയോടെ ആന ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ഏഴ് വില്ലുപ്പാട് (പതിനാല് വാര) പിന്നിലേക്ക് തെറിച്ചു വീണു.

Verse 12

न सन्नवाहाय विषण्णचेतसे प्रायुङ्क्त भूय: स गदां महात्मा । इन्द्रोऽमृतस्यन्दिकराभिमर्श वीतव्यथक्षतवाहोऽवतस्थे ॥ १२ ॥

ഇന്ദ്രന്റെ വാഹനം ക്ഷീണിച്ചതും പരിക്കേറ്റതും കണ്ട്, ഇന്ദ്രൻ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട്, മഹാത്മാവായ വൃത്രാസുരൻ ധർമ്മം പാലിച്ച് വീണ്ടും ഗദകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചില്ല. ഈ അവസരം മുതലെടുത്ത്, ഇന്ദ്രൻ തന്റെ അമൃതഹസ്തം കൊണ്ട് ആനയെ സ്പർശിച്ചു, അങ്ങനെ അതിന്റെ വേദനയും മുറിവുകളും മാറ്റി. പിന്നീട് ആനയും ഇന്ദ്രനും അവിടെ നിന്നു.

Verse 13

स तं नृपेन्द्राहवकाम्यया रिपुं वज्रायुधं भ्रातृहणं विलोक्य । स्मरंश्च तत्कर्म नृशंसमंह: शोकेन मोहेन हसञ्जगाद ॥ १३ ॥

ഹേ രാജാവേ, തന്റെ സഹോദരനെ കൊന്ന ശത്രുവായ ഇന്ദ്രൻ വജ്രായുധവുമായി യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, വൃത്രാസുരൻ ഇന്ദ്രന്റെ ക്രൂരമായ പ്രവൃത്തിയെ ഓർത്തു. ആ പാപകർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച്, അവൻ ദുഃഖത്താലും മോഹത്താലും ഉന്മത്തനായി. പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

Verse 14

श्रीवृत्र उवाच दिष्ट्या भवान् मे समवस्थितो रिपु- र्यो ब्रह्महा गुरुहा भ्रातृहा च । दिष्ट्यानृणोऽद्याहमसत्तम त्वया मच्छूलनिर्भिन्नद‍ृषद्‌धृदाचिरात् ॥ १४ ॥

ശ്രീ വൃത്രാസുരൻ പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണനെ കൊന്നവൻ, ഗുരുവിനെ കൊന്നവൻ - തീർച്ചയായും, എന്റെ സഹോദരനെ കൊന്നവൻ - ഇപ്പോൾ എന്റെ ഭാഗ്യത്താൽ എന്റെ ശത്രുവായി എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. ഹേ നീചാ, ഇന്ന് ഞാൻ എന്റെ ത്രിശൂലം കൊണ്ട് നിന്റെ കല്ലുപോലെയുള്ള ഹൃദയം പിളർന്ന് എന്റെ സഹോദരനോടുള്ള കടം വീട്ടും.

Verse 15

यो नोऽग्रजस्यात्मविदो द्विजाते- र्गुरोरपापस्य च दीक्षितस्य । विश्रभ्य खड्‍गेन शिरांस्यवृश्चत् पशोरिवाकरुण: स्वर्गकाम: ॥ १५ ॥

സ്വർഗ്ഗലോകത്തെ സുഖഭോഗങ്ങൾക്കു വേണ്ടി മാത്രം, നീ എന്റെ ജ്യേഷ്ഠനും ആത്മജ്ഞാനിയും പാപരഹിതനും നിന്റെ ഗുരുവുമായ ബ്രാഹ്മണനെ കൊന്നു. ഒരു മൃഗത്തെ അറുക്കുന്നതുപോലെ നീ ക്രൂരമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ തലകൾ വെട്ടിമാറ്റി.

Verse 16

श्रीह्रीदयाकीर्तिभिरुज्झितं त्वां स्वकर्मणा पुरुषादैश्च गर्ह्यम् । कृच्छ्रेण मच्छूलविभिन्नदेह- मस्पृष्टवह्निं समदन्ति गृध्रा: ॥ १६ ॥

ഇന്ദ്രാ, നിനക്ക് ലജ്ജയോ കരുണയോ കീർത്തിയോ ഭാഗ്യമോ ഇല്ല. നിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ കാരണം രാക്ഷസന്മാർ പോലും നിന്നെ നിന്ദിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ ത്രിശൂലം കൊണ്ട് നിന്റെ ശരീരം പിളർക്കും, കഴുകന്മാർ നിന്നെ തിന്നും.

Verse 17

अन्येऽनु ये त्वेह नृशंसमज्ञा यदुद्यतास्त्रा: प्रहरन्ति मह्यम् । तैर्भूतनाथान् सगणान् निशात त्रिशूलनिर्भिन्नगलैर्यजामि ॥ १७ ॥

നീ പ്രകൃത്യാ ക്രൂരനാണ്. മറ്റ് ദേവന്മാർ അജ്ഞതയാൽ നിന്നെ പിന്തുടർന്ന് എന്നെ ആക്രമിക്കുകയാണെങ്കിൽ, എന്റെ മൂർച്ചയുള്ള ത്രിശൂലം കൊണ്ട് ഞാൻ അവരുടെ തലകൾ അറുത്ത് ഭൈരവനും ഭൂതഗണങ്ങൾക്കും ബലി നൽകും.

Verse 18

अथो हरे मे कुलिशेन वीर हर्ता प्रमथ्यैव शिरो यदीह । तत्रानृणो भूतबलिं विधाय मनस्विनां पादरज: प्रपत्स्ये ॥ १८ ॥

എന്നാൽ വീരനായ ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ വജ്രായുധം കൊണ്ട് നീ എന്റെ തല അറുക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ കർമ്മബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി നാരദമുനിയെപ്പോലുള്ള മഹാഭക്തരുടെ പാദധൂളി പ്രാപിക്കും.

Verse 19

सुरेश कस्मान्न हिनोषि वज्रं पुर: स्थिते वैरिणि मय्यमोघम् । मा संशयिष्ठा न गदेव वज्र: स्यान्निष्फल: कृपणार्थेव याच्ञा ॥ १९ ॥

ഹേ ദേവേന്ദ്രാ, നിന്റെ ശത്രുവായ ഞാൻ നിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, എന്തുകൊണ്ടാണ് നീ നിന്റെ അമോഘമായ വജ്രായുധം പ്രയോഗിക്കാത്തത്? ലുബ്ധനോടുള്ള യാചന പോലെ നിന്റെ ഗദ വിഫലമായി, എന്നാൽ വജ്രം വിഫലമാകില്ല, സംശയിക്കേണ്ട.

Verse 20

नन्वेष वज्रस्तव शक्र तेजसा हरेर्दधीचेस्तपसा च तेजित: । तेनैव शत्रुं जहि विष्णुयन्त्रितो यतो हरिर्विजय: श्रीर्गुणास्तत: ॥ २० ॥

ഹേ ശക്രാ! എന്നെ വധിക്കാനായി നീ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന വജ്രം ശ്രീഹരി വിഷ്ണുവിന്റെ തേജസ്സാലും ദധീചിയുടെ തപോബലത്താലും ശക്തിപ്പെട്ടതാണ്. വിഷ്ണുവിന്റെ ആജ്ഞയാൽ നിയന്ത്രിതനായി നീ അതേ വജ്രംകൊണ്ട് ശത്രുവിനെ വധിക്ക; ഹരി നിന്റെ പക്ഷത്തായതിനാൽ വിജയം, ഐശ്വര്യം, സദ്ഗുണങ്ങൾ നിനക്കു നിശ്ചയം.

Verse 21

अहं समाधाय मनो यथाह न: सङ्कर्षणस्तच्चरणारविन्दे । त्वद्वज्ररंहोलुलितग्राम्यपाशो गतिं मुनेर्याम्यपविद्धलोक: ॥ २१ ॥

നിന്റെ വജ്രത്തിന്റെ പ്രബലവേഗം കൊണ്ട് എന്റെ ഭൗതികബന്ധനം ഛേദിക്കപ്പെടും; ഞാൻ ഈ ദേഹവും ആഗ്രഹങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ഈ ലോകവും ഉപേക്ഷിക്കും. ശ്രീസങ്കർഷണന്റെ പാദാരവിന്ദങ്ങളിൽ മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി, അവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, നാരദമുനിയുപോലുള്ള മഹർഷികളുടെ ഗതി ഞാൻ പ്രാപിക്കും.

Verse 22

पुंसां किलैकान्तधियां स्वकानां या: सम्पदो दिवि भूमौ रसायाम् । न राति यद्‌द्वेष उद्वेग आधि- र्मद: कलिर्व्यसनं सम्प्रयास: ॥ २२ ॥

പരമപുരുഷന്റെ പാദാരവിന്ദങ്ങളിൽ ഏകാന്തബുദ്ധിയോടെ ശരണം പ്രാപിച്ച് അവയെ നിരന്തരം സ്മരിക്കുന്നവർ പ്രഭുവാൽ തന്റെവരായി, സേവകരായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ സ്വർഗ്ഗം, ഭൂമി, പാതാളം എന്നീ ലോകങ്ങളിലെ ദീപ്തമായ ഐശ്വര്യങ്ങൾ പ്രഭു അത്തരക്കാരെക്കു നൽകുന്നില്ല; കാരണം ആ ഭോഗൈശ്വര്യം വൈരം, ഉത്കണ്ഠ, മാനസിക വ്യഥ, അഹങ്കാരം, കലഹം, ദുരിതം, അത്യധിക പരിശ്രമം എന്നിവ വർധിപ്പിക്കുകയും, നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ മഹാദുഃഖം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 23

त्रैवर्गिकायासविघातमस्मत्- पतिर्विधत्ते पुरुषस्य शक्र । ततोऽनुमेयो भगवत्प्रसादो यो दुर्लभोऽकिञ्चनगोचरोऽन्यै: ॥ २३ ॥

ഹേ ശക്രാ! നമ്മുടെ സ്വാമിയായ ഭഗവാൻ തന്റെ ഭക്തരെ ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം എന്ന ത്രിവർഗ്ഗത്തിനായി വ്യർത്ഥമായി പരിശ്രമിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് തടയുന്നു. അതിലൂടെ ഭഗവത്പ്രസാദം എത്ര കരുണാമയമാണെന്ന് അനുമാനിക്കാം. ആ ദയ അകിഞ്ചനമായ, നിഷ്കാമ ഭക്തർക്കേ ലഭ്യമാകൂ; ഭൗതികലാഭം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് അല്ല.

Verse 24

अहं हरे तव पादैकमूल- दासानुदासो भवितास्मि भूय: । मन: स्मरेतासुपतेर्गुणांस्ते गृणीत वाक् कर्म करोतु काय: ॥ २४ ॥

ഹേ ഹരി! നിന്റെ പാദാരവിന്ദങ്ങളിൽ മാത്രം ആശ്രയം കണ്ടെത്തുന്ന നിത്യദാസന്മാരുടെ ദാസാനുദാസനായി ഞാൻ വീണ്ടും ആകുമോ? ഹേ പ്രാണനാഥാ! എന്നെ വീണ്ടും അവരുടെ സേവകനാക്കണമേ; അപ്പോൾ എന്റെ മനസ് നിത്യം നിന്റെ ദിവ്യഗുണങ്ങളെ സ്മരിക്കട്ടെ, എന്റെ വാക്ക് അവയെ കീർത്തിക്കട്ടെ, എന്റെ ശരീരം പ്രേമത്തോടെ നിന്റെ സേവയിൽ ഏർപ്പെടട്ടെ.

Verse 25

न नाकपृष्ठं न च पारमेष्ठ्यं न सार्वभौमं न रसाधिपत्यम् । न योगसिद्धीरपुनर्भवं वा समञ्जस त्वा विरहय्य काङ्‌क्षे ॥ २५ ॥

ഹേ പ്രഭോ! എനിക്ക് സ്വർഗ്ഗലോകവും ബ്രഹ്മലോകവും സർവ്വഭൗമാധിപത്യവും പാതാളാധിപത്യവും വേണ്ട. യോഗസിദ്ധികളും വേണ്ട; നിങ്ങളുടെ കമലപാദങ്ങൾ വിട്ടൊഴിയേണ്ടിവന്നാൽ മോക്ഷവും വേണ്ട.

Verse 26

अजातपक्षा इव मातरं खगा: स्तन्यं यथा वत्सतरा: क्षुधार्ता: । प्रियं प्रियेव व्युषितं विषण्णा मनोऽरविन्दाक्ष दिद‍ृक्षते त्वाम् ॥ २६ ॥

ഹേ കമലനേത്രനായ പ്രഭോ! ചിറകുകൾ വളരാത്ത കുഞ്ഞുപക്ഷികൾ അമ്മയെ കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ, വിശപ്പുള്ള കിടാക്കൾ പാലൂട്ടുന്ന സമയത്തെ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ, ദൂരെയിരിക്കുന്ന പ്രിയനെ വിരഹിണിയായ ഭാര്യ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ—എന്റെ മനസ് നിങ്ങളെ ദർശിച്ച് നേരിട്ട് സേവിക്കുവാൻ നിരന്തരം തപിക്കുന്നു.

Verse 27

ममोत्तमश्लोकजनेषु सख्यं संसारचक्रे भ्रमत: स्वकर्मभि: । त्वन्माययात्मात्मजदारगेहे- ष्वासक्तचित्तस्य न नाथ भूयात् ॥ २७ ॥

ഹേ നാഥാ! എന്റെ കർമ്മഫലങ്ങളാൽ ഞാൻ ഈ സംസാരചക്രത്തിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു. അതിനാൽ നിങ്ങളുടെ പുണ്യവും പ്രബുദ്ധതയും ഉള്ള ഭക്തരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സൗഹൃദം മാത്രമേ ഞാൻ തേടുന്നുള്ളൂ. നിങ്ങളുടെ ബാഹ്യമായയാൽ എന്റെ ചിത്തം ദേഹം, ഭാര്യ, മക്കൾ, വീട് എന്നിവയിൽ ആസക്തമാണ്; ഇനി ആ ആസക്തി ഇല്ലാതെയാകട്ടെ—എന്റെ മനസ്സും ചൈതന്യവും എല്ലാം നിങ്ങളിൽ മാത്രം ബന്ധിക്കപ്പെടട്ടെ.