Adhyaya 70: Nārāyaṇa as the Sacrificial Principle, Analysis of the Three Guṇas, and the Account of Delusion-Doctrines

Verse 1

भद्राश्व उवाच । भगवन् किं कृतं लोकं त्वया तमनुपश्यता । व्रतं तपो वा धर्मो वा प्राप्त्यर्थं तस्य वै मुने ॥ ७०.१ ॥

ພະດຣາຊະວະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ! ໃນຂະນະທີ່ທ່ານພິຈາລະນາເບິ່ງໂລກນັ້ນ ທ່ານໄດ້ປະຕິບັດສິ່ງໃດ? ເປັນວຣະຕະ, ຕະປະ, ຫຼື ທຳມະຢ່າງໃດ—ໂອ ມຸນີ—ເພື່ອບັນລຸເປົ້າໝາຍນັ້ນບໍ?»

Verse 2

अनाराध्य हरिं भक्त्या को लोकान् कामयेद् बुधः । आराधिते हरौ लोकाः सर्वे करतलेऽभवन् ॥ ७०.२ ॥

ຖ້າບໍ່ໄດ້ບູຊາພຣະຫຣິ (Hari) ດ້ວຍພັກຕິ ຜູ້ຮູ້ຈັກປັນຍາຈະປາຖະໜາໂລກອື່ນໆໄດ້ແນວໃດ? ເມື່ອບູຊາພຣະຫຣິແລ້ວ ໂລກທັງປວງກໍເຫມືອນຢູ່ໃນຝາມື.

Verse 3

एवं सञ्चिन्त्य राजेन्द्र मया विष्णुः सनातनः । आराधितो वर्षशतं क्रतुभिर्भूरिदक्षिणैः ॥ ७०.३ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຄິດພິຈາລະນາແລ້ວ ແລະໄດ້ບູຊາພຣະວິສນຸ (Viṣṇu) ຜູ້ນິລັນດອນ ຕະຫຼອດຮ້ອຍປີ ດ້ວຍພິທີບູຊາ (ກຣະຕຸ) ພ້ອມທານດັກຊິນາອັນຫຼາຍ.

Verse 4

ततः कदाचिद् बहुना कालेन नृपनन्दन । यजतो मम देवेशं यज्ञमूर्तिं जनार्दनम् । आहूता आगता देवाः सममेव सवासवाः ॥ ७०.४ ॥

ຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກເວລາຜ່ານໄປດົນນານ, ໂອ ລູກແຫ່ງພຣະຣາຊາ, ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງບູຊາພຣະຈະນາຣະດະນ (Janārdana) ຜູ້ເປັນອົງພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ ແລະຜູ້ມີຮູບເປັນຍັດຍະເອງ, ເທວະທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກເຊີນ ພ້ອມກັບພຣະອິນທຣະ ກໍມາຮອດພ້ອມກັນ.

Verse 5

स्वे स्वे स्थाने स्थिताः आसन् यावद् देवाः सवासवाः । तावत् तत्रैव भगवान् आगतो वृषभध्वजः ॥ ७०.५ ॥

ໃນຂະນະທີ່ເທວະທັງຫຼາຍ ພ້ອມກັບພຣະອິນທຣະ ຢືນຢູ່ຕາມສະຖານທີ່ຂອງຕົນໆ, ໃນເວລານັ້ນແລະໃນສະຖານທີ່ນັ້ນເອງ, ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ ຜູ້ຖືທຸງເຄື່ອງໝາຍຮູບງົວ (Vṛṣabhadhvaja) ກໍມາຮອດ.

Verse 6

महादेवो विरूपाक्षस्त्र्यम्बको नीललोहितः । सोऽपि रौद्रे स्थितः स्थाने बभूव परमेश्वरः ॥ ७०.६ ॥

ມະຫາເທວະ—ວິຣູປາກສະ, ຕຣະຍັມບະກະ, ນີລະໂລຫິຕະ—ແທ້ຈິງ ສະຖິດໃນຮູບຣຸດຣະ ແລະຢູ່ໃນສະຖານນັ້ນ ໄດ້ປະກົດເປັນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ।

Verse 7

तान् सर्वानागतान् दृष्ट्वा देवानृषिमहोरगान् । सनत्कुमारो भगवाञाजगामाब्जसम्भवः ॥ ७०.७ ॥

ເມື່ອເຫັນທຸກຜູ້ທີ່ມາຮອດ—ເທວະ, ຣິສີ, ແລະນາກໃຫຍ່—ສະນັດກຸມາຣະ ຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ ກໍໄດ້ມາປາກົດ।

Verse 8

त्रसरेणुप्रमाणेन विमानॆ सूर्यसन्निभे । अवस्थितो महायोगी भूतभव्यभविष्यवित् ॥ ७०.८ ॥

ໃນວິມານທິບພະ ສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດ ແລະລະອຽດຕາມມາດຕະຖານ “ຕຣະສະເຣນຸ” ມະຫາໂຢຄີກໍສະຖິດຢູ່—ຜູ້ຮູ້ອະດີດ ປັດຈຸບັນ ແລະອະນາຄົດ।

Verse 9

आगम्य शिरसा रुद्रं स ववन्दे महामुनिः । मया प्रणमितस्तस्थौ समीपे शूलपाणिनः ॥ ७०.९ ॥

ເມື່ອເຂົ້າໄປໃກ້ຣຸດຣະ ມະຫາມຸນີນັ້ນກໍກົ້ມສະຫຼຸດຫົວນະມັດສະການ। ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ນະມັດສະການແລ້ວ ທ່ານກໍຢືນຢູ່ໃກ້ຜູ້ຖືຕຣິສູນ (ສິວະ)។

Verse 10

तानहं संस्थितान् देवान् नारदादीनृषींस्तथा । सनत्कुमाररुद्रौ च दृष्ट्वा मे मनसि स्थितम् ॥ ७०.१० ॥

ເມື່ອຂ້ອຍເຫັນເທວະທັງຫຼາຍທີ່ຢືນຢູ່ນັ້ນ ແລະຣິສີທັງຫຼາຍເລີ່ມຈາກນາຣະດະ ພ້ອມທັງສະນັດກຸມາຣະ ແລະຣຸດຣະ, ສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນໃຈຂ້ອຍກໍປາກົດຊັດ ແລະສົງົບລົງ।

Verse 11

क एषां भवते याज्यो वरिष्ठश्च नृपोत्तम । केन तुष्टेन तुष्टाः स्युः सर्व एते सरुद्रकाः ॥ ७०.११ ॥

ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ໃນບັນດາເຫຼົ່ານີ້ ຜູ້ໃດເປັນຜູ້ສູງສຸດ ແລະຄວນໃຫ້ພະອົງບູຊາ? ແລະເມື່ອຜູ້ໃດຖືກເຮັດໃຫ້ພໍໃຈ ທັງໝົດນີ້ ພ້ອມດ້ວຍພວກຣຸດຣາ ຈະພໍໃຈດ້ວຍບໍ?

Verse 12

एवं कृत्वा स्थिते राजन् रुद्रः पृष्टो मया । अनघ । एवमर्थं क इज्योऽत्र युष्माकं सुरसत्तमाः ॥ ७०.१२ ॥

ໂອ ພະຣາຊາ, ເມື່ອໄດ້ເຮັດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ແລະເມື່ອເລື່ອງຢືນຢູ່ແບບນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖາມພະຣຸດຣາ, ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ: “ໃນກໍລະນີນີ້ ໃນພວກທ່ານ—ໂອ ທ່ານຜູ້ປະເສີດໃນໝູ່ເທວະ—ຜູ້ໃດຄວນຖືກບູຊາຢູ່ນີ້?”

Verse 13

एवमुक्ते तदोवाच रुद्रो मां सुरसन्निधौ ॥ ७०.१३ ॥

ເມື່ອໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ພະຣຸດຣາຈຶ່ງເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າ ໃນທ່າມກາງພວກເທວະ.

Verse 14

रुद्र उवाच । शृण्वन्तु बिबुधाः सर्वे तथा देवर्षयोऽमलाः । ब्रह्मर्षयश्च विख्याताः सर्वे शृण्वन्तु मे वचः । त्वं चागस्त्य महाबुद्धे शृणु मे गदतो वचः ॥ ७०.१४ ॥

ພະຣຸດຣາກ່າວວ່າ: “ໃຫ້ບັນດາຜູ້ຮູ້ແຈ້ງທັງໝົດຟັງ, ແລະໃຫ້ເທວະຣິສີຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນຟັງດ້ວຍ; ໃຫ້ບັນດາພຣະຣິສີພຣະພຣະມາຜູ້ມີຊື່ສຽງຟັງ—ແທ້ຈິງ ໃຫ້ທຸກຜູ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້າ. ແລະທ່ານດ້ວຍ, ອະກັດສະຕະຍະ ຜູ້ມີປັນຍາໃຫຍ່, ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້າເມື່ອຂ້າກ່າວ.”

Verse 15

यो यज्ञैर् ईड्यते देवो यस्मात् सर्वमिदं जगत् । उत्पन्नं सर्वदा यस्मिँल्लीनं भवति सामरम् ॥ ७०.१५ ॥

ເທວະຜູ້ຖືກສັນລະເສີນດ້ວຍພິທີບູຊາຍັດ—ຈາກພຣະອົງນັ້ນ ໂລກທັງປວງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ; ແລະໃນພຣະອົງນັ້ນ ມັນຍ່ອມລະລາຍກັບໄປເສມອ ພ້ອມດ້ວຍໝູ່ເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 16

नारायणः परो देवः सत्त्वरूपो जनार्दनः । त्रिधात्मानं स भगवाँन् ससर्ज परमेश्वरः ॥ ७०.१६ ॥

ພຣະນາຣາຍະນະແມ່ນເທວະສູງສຸດ; ພຣະຈະນາຣະດະນະມີຮູບເປັນສັດຕະວະບໍລິສຸດ. ພຣະພະຄະວານ ຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ໄດ້ສ້າງອັດຕາສາມພາກ (ຕຣິທາດ) ຂຶ້ນ.

Verse 17

रजस्तमोभ्यां युक्तोऽभूद् रजः सत्त्वाधिकं विभुः । ससर्ज नाभिकमले ब्रह्माणं कमलासनम् ॥ ७०.१७ ॥

ເມື່ອປະກອບດ້ວຍຣາຈະສ ແລະ ຕະມະສ, ພຣະຜູ້ມີອານຸພາບກໍເປັນຜູ້ມີຣາຈະສເປັນຫຼັກ ແລະມີສັດຕະວະຫຼາຍກວ່າ; ແລ້ວໃນດອກບົວແຫ່ງສະດືອຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ສ້າງພຣະພຣະຫມາ (ບຣະຫມາ) ຜູ້ນັ່ງເທິງດອກບົວ.

Verse 18

रजसा तमसा युक्तः सोऽपि मां त्वसृजत् प्रभुः । यत्सत्त्वं स हरिर्देवो यो हरिस्तत्परं पदम् ॥ ७०.१८ ॥

ຜູ້ເປັນພຣະອົງນັ້ນ ຜູ້ປະກອບດ້ວຍຣາຈະສ ແລະ ຕະມະສ ກໍໄດ້ສ້າງຂ້ອຍເຊັ່ນກັນ. ສິ່ງໃດເປັນສັດຕະວະ ນັ້ນແມ່ນພຣະຫຣິ ເທວະ; ແລະພຣະຫຣິນັ້ນແມ່ນບົດສູງສຸດ (ສະພາວະສູງສຸດ).

Verse 19

ये सत्त्वराजसी सोऽपि ब्रह्मा कमलसम्भवः । यो ब्रह्मा सैव देवस्तु यो देवः स चतुर्मुखः । यद्रजस्तमसोपेतं सोऽहं नास्त्यत्र संशयः ॥ ७०.१९ ॥

ຜູ້ທີ່ປະກອບດ້ວຍສັດຕະວະ ແລະ ຣາຈະສ ນັ້ນແມ່ນພຣະບຣະຫມາ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ. ຜູ້ໃດເປັນພຣະບຣະຫມາ ຜູ້ນັ້ນກໍແມ່ນເທວະ; ແລະເທວະນັ້ນແມ່ນຜູ້ມີສີ່ໜ້າ. ສິ່ງໃດທີ່ປະກອບດ້ວຍຣາຈະສ ແລະ ຕະມະສ ນັ້ນແມ່ນຂ້ອຍ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສໃນນີ້.

Verse 20

सत्त्वं रजस्तमश्चैव त्रितयं चैददुच्यते । सत्त्वेन मुच्यते जन्तुः सत्त्वं नारायणात्मकम् ॥ ७०.२० ॥

ສັດຕະວະ, ຣາຈະສ, ແລະ ຕະມະສ—ສາມຢ່າງນີ້ເອີ້ນວ່າ ຕຣິຕະຍະ. ສັດມີຊີວິດພົ້ນທຸກໄດ້ດ້ວຍສັດຕະວະ; ແລະສັດຕະວະມີສະພາວະເປັນນາຣາຍະນະ.

Verse 21

रजसा सत्त्वयुक्तेन भवेत् सृष्टिः रजोऽधिका । तच्च पैतामहं वृत्तं सर्वशास्त्रेषु पठ्यते ॥ ७०.२१ ॥

ເມື່ອ «ຣະຈັສ» ປະສົມກັບ «ສັດຕະວະ» ການສ້າງສັນຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໂດຍມີຣະຈັສເປັນຫຼັກ. ແລະຄຳບັນທຶກນີ້ ທີ່ສືບມາຈາກປິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ຖືກສວດອ່ານໃນຊາສຕຣະທັງປວງ.

Verse 22

यद्वेदबाह्यं कर्म स्याच्छास्त्रमुद्दिश्य सेव्यते । तद्रौद्रमिति विख्यातं कनिष्ठं गदितं नृणाम् ॥ ७०.२२ ॥

ກຳໃດທີ່ຢູ່ນອກເວດ ແຕ່ຍັງປະພຶດໂດຍອ້າງວ່າ «ຊາສຕຣະ» ກຳນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ຣາວດຣະ» ແລະຖືກກ່າວວ່າເປັນຂັ້ນຕ່ຳສຸດໃນທາງປະພຶດຂອງມະນຸດ.

Verse 23

यद्धीनं रजसा कर्म केवलं तामसं तु यत् । तद् दुर्गतिपरं नॄणामिह लोके परत्र च ॥ ७०.२३ ॥

ກຳໃດທີ່ຂາດຣະຈັສ ແລະກຳໃດທີ່ເປັນຕາມັສລ້ວນໆ ກຳເຫຼົ່ານັ້ນນຳມະນຸດໄປສູ່ຄວາມຕົກຕ່ຳ ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໃນໂລກໜ້າ.

Verse 24

सत्त्वेन मुच्यते जन्तुः सत्त्वं नारायणात्मकम् । नारायणश्च भगवान् यज्ञरूपी विभाव्यते ॥ ७०.२४ ॥

ສັດມີຊີວິດພົ້ນທຸກໄດ້ໂດຍສັດຕະວະ; ແລະສັດຕະວະນັ້ນຖືກເຂົ້າໃຈວ່າມີສະພາບເປັນນາຣາຍະນະ. ນາຣາຍະນະ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຖືກພິຈາລະນາເປັນຮູບແຫ່ງຍັດຍະ (yajña).

Verse 25

कृते नारायणः शुद्धः सूक्ष्ममूर्तिरुपास्यते । त्रेतायां यज्ञरूपेण पञ्चरात्रैस्तु द्वापरे ॥ ७०.२५ ॥

ໃນຍຸກກຣິຕະ ນາຣາຍະນະ—ຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະມີຮູບອັນລະອຽດ—ຄວນຖືກບູຊາດ້ວຍການພິຈາລະນາ. ໃນຍຸກເຕຣຕາ ບູຊາໃນຮູບຂອງຍັດຍະ; ແລະໃນຍຸກດວາປະຣະ ບູຊາຜ່ານລະບົບປັນຈະຣາຕຣະ (Pañcarātra).

Verse 26

कलौ मत्कृतमार्गेण बहुरूपेण तामसैः । इज्यते द्वेषबुद्ध्या स परमात्मा जनार्दनः ॥ ७०.२६ ॥

ໃນຍຸກກະລິ ພຣະອາດຕະສູງສຸດ—ຈະນາຣະດະນະ—ຖືກບູຊາໂດຍຜູ້ມີຄຸນຕະມັດ ໃນຮູບແບບຫຼາຍຢ່າງ ຕາມທາງທີ່ຂ້າໄດ້ຈັດວາງ ແຕ່ມີໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊັງ (dveṣa)។

Verse 27

न तस्मात् परतो देवो भविता न भविष्यति । यो विष्णुः स स्वयं ब्रह्मा यो ब्रह्मा सोऽहमेव च ॥ ७०.२७ ॥

ເຫນືອຈາກຫຼັກສູງສຸດນັ້ນ ບໍ່ມີເທວະໃດເກີດຂຶ້ນ ແລະກໍບໍ່ຈະເກີດຂຶ້ນອີກ. ຜູ້ໃດແມ່ນວິສນຸ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນພຣະພຣະຫມາ; ແລະຜູ້ໃດແມ່ນພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ນັ້ນກໍແມ່ນຂ້າເອງແທ້.

Verse 28

वेदत्रयेऽपि यज्ञेऽस्मिन् याज्यं वेदेषु निश्चयः । यो भेदं कुरुतेऽस्माकं त्रयाणां द्विजसत्तम । स पापकाऽरी दुष्टात्मा दुर्गतिं गतिमाप्नुयात् ॥ ७०.२८ ॥

ແມ່ນແຕ່ໃນຍັດຍະນີ້ ອັນຕັ້ງຢູ່ເທິງວິເທດສາມພາກ ສິ່ງທີ່ຄວນຖວາຍບູຊານັ້ນ ຖືກກຳນົດແນ່ນອນໃນຄຳພີວິເທດ. ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມແບ່ງແຍກໃນສາມພາກຂອງພວກເຮົາ ຜູ້ນັ້ນເປັນຜູ້ກະທຳບາບ ໃຈຊົ່ວ ແລະຈະໄດ້ຮັບຄະຕິອັນອັບປະມົງຄົນ.

Verse 29

इदं च शृणु मेऽगस्त्य गदतः प्राक्तनं तथा । यथा कलौ हरेर्भक्तिं न कुर्वन्तीह मानवाः ॥ ७०.२९ ॥

ແລະຈົ່ງຟັງຈາກຂ້າອີກເທື່ອ ໂອ ອະກັດສະຕະຍະ; ຂ້າຈະເລົ່າເລື່ອງແຕ່ກ່ອນ ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນຍຸກກະລິ ມະນຸດໃນໂລກນີ້ບໍ່ປະກອບພັກຕິຕໍ່ຮະຣິ (Hari).

Verse 30

भूर्लोकवासिनः सर्वे पुरा यष्ट्वा जनार्दनम् । भुवर्लोकं प्रपद्यन्ते तत्रस्था अपि केशवम् ॥ आराध्य स्वर्गतिं यान्ति क्रमान्मुक्तिं व्रजन्ति च ॥ ७०.३० ॥

ຊາວທັງປວງໃນພູຣໂລກ ໃນກ່ອນການໄດ້ບູຊາຈະນາຣະດະນະ ແລ້ວໄດ້ເຂົ້າສູ່ພູວະຣໂລກ; ແລະຜູ້ທີ່ພຳນັກຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ ເມື່ອບູຊາເຄສະວະ ກໍຈະໄປສູ່ສະພາບສະຫວັນ ແລະຕາມລຳດັບກໍຈະເຂົ້າສູ່ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (ມຸກຕິ) ດ້ວຍ.

Verse 31

एवं मुक्तिपदे व्याप्ते सर्वलोकैस्तथैव च । मुक्तिभाजस्ततो देवास्तं दध्युः प्रयता हरिम् ॥ ७०.३१ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອ “ສະຖານແຫ່ງຄວາມຫຼຸດພົ້ນ” ຖືກແຜ່ຊຶມເຕັມໄປດ້ວຍໂລກທັງປວງ ແລ້ວ ພວກເທວະ—ຜູ້ມີສ່ວນໃນຄວາມຫຼຸດພົ້ນ—ຈຶ່ງຕັ້ງຈິດຢ່າງສຳລວມ ເພ່ງພິຈາລະນາພຣະຫຣິ (Hari) ດ້ວຍວິໄນ।

Verse 32

सोऽपि सर्वगतत्वाच्च प्रादुर्भूतः सनातनः । उवाच ब्रूत किं कार्यं सर्वयोगिवराः सुराः ॥ ७०.३२ ॥

ພຣະອົງນັ້ນເອງ—ຜູ້ນິລັນດອນ ແລະເນື່ອງຈາກຄວາມແຜ່ຊຶມໄປທົ່ວທຸກສິ່ງ—ກໍປາກົດພຣະອົງ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງບອກມາ ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງໂຍຄີທັງປວງ; ມີກິດອັນໃດທີ່ຕ້ອງເຮັດ?”

Verse 33

ते तं प्रणम्य देवेशमूचुश्च परमेश्वरम् । देवदेव जनः सर्वो मुक्तिमार्गे व्यवस्थितः । कथं सृष्टिः प्रभविता नरकेषु च को वसेत् ॥ ७०.३३ ॥

ພວກເຂົາກໍກົດກາບນົບນ້ອມພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ ແລ້ວກ່າວຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າສູງສຸດວ່າ: “ໂອ ເທວະເທວະ, ຖ້າມະນຸດທັງປວງຕັ້ງຢູ່ໃນມາກແຫ່ງຄວາມຫຼຸດພົ້ນ, ການສ້າງສັນ (ສຣິດຕິ) ຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ, ແລະໃຜຈະຢູ່ໃນນະລົກທັງຫຼາຍ?”

Verse 34

एवमुक्तस्ततो देवैस्तानुवाच जनार्दनः । युगानि त्रीणि बहवो मामुपेष्यन्ति मानवाः ॥ ७०.३४ ॥

ເມື່ອຖືກເທວະທັງຫຼາຍກ່າວດັ່ງນັ້ນ ຈະນາຣະດະນະ (Janārdana) ຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ພວກເຂົາວ່າ: “ຕະຫຼອດສາມຍຸກ ມະນຸດຈຳນວນຫຼາຍຈະເຂົ້າມາຫາເຮົາ.”

Verse 35

अन्त्ये युगे प्रविरला भविष्यन्ति मदाश्रयाः । एष मोहं सृजाम्याशु यो जनं मोहयिष्यति ॥ ७०.३५ ॥

ໃນທ້າຍຍຸກ ຜູ້ທີ່ພຶ່ງພາເຮົາຈະຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງ. ເຮົາຈະສ້າງ “ມົວຫະ” ນີ້ໃນທັນທີ—ຄວາມຫຼົງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຊົນຊາວສັບສົນ.

Verse 36

त्वं च रुद्र महाबाहो मोहशास्त्राणि कारय । अल्पायासं दर्शयित्वा फलं दीर्घं प्रदर्शय ॥ ७०.३६ ॥

ໂອ ຣຸດຣະ ຜູ້ມີແຂນໃຫຍ່, ເຈົ້າກໍຈົ່ງໃຫ້ຮຽບຮຽງຄຳພີຫຼອກລວງ; ສະແດງວ່າໃຊ້ແຮງນ້ອຍ ແຕ່ໃຫ້ເຫັນຜົນທີ່ຍາວນານ ແລະກວ້າງໄກ.

Verse 37

कुहकं चेन्द्रजालानि विरुद्धाचरणानि च । दर्शयित्वा जनं सर्वं मोहयाशु महेश्वर ॥ ७०.३७ ॥

ເມື່ອສະແດງການຫຼອກລວງ ແລະມາຍາກົນອິນທຣະຊານ, ພ້ອມທັງການປະພຶດທີ່ຂັດແຍ້ງບໍ່ຖືກທຳນຽມ, ໂອ ມະເຫສະວະຣະ, ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຊົນທັງປວງຫຼົງໄຫຼໂດຍໄວ.

Verse 38

एवमुक्त्वा तदा तेन देवेन परमेष्ठिना । आत्मा तु गोपितः सद्यः प्रकाश्योऽहं कृतस्तदा ॥ ७०.३८ ॥

ເມື່ອພຣະເທວະ ພະຣະເມດຖິນ ໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນໃນເວລານັ້ນ, ອາຕະມາ (ຕົນ) ຖືກປິດບັງໃນທັນທີ; ແລະຂ້ອຍຖືກເຮັດໃຫ້ປາກົດແຈ້ງໃນຂະນະນັ້ນ.

Verse 39

तस्मादारभ्य कालं तु मत्प्रणीतॆषु सत्तम । शास्त्रेष्वभिरतो लोको बाहुल्येन भवेदतः ॥ ७०.३९ ॥

ນັບແຕ່ເວລານັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ, ໂອ ຜູ້ດີທີ່ສຸດໃນຜູ້ມີຄຸນທຳ, ຊົນສ່ວນໃຫຍ່ຈະໝົດໃຈຢູ່ໃນຄຳພີ ແລະວິໄນທີ່ຂ້ອຍໄດ້ປະກາດ.

Verse 40

वेदानुवर्त्तिनं मार्गं देवं नारायणं तथा । एकीभावेन पश्यन्तो मुक्तिभाजो भवन्ति ते ॥ ७०.४० ॥

ຜູ້ໃດທີ່ເຫັນດ້ວຍຄວາມເປັນໜຶ່ງ (ບໍ່ແຍກສອງ) ທັງທາງທີ່ສອດຄ່ອງກັບເວດາ ແລະພຣະເທວະ ນາຣາຍະນະ, ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຍ່ອມເປັນຜູ້ມີສ່ວນໃນມຸກຕິ (ການຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 41

मां विष्णोर्व्यतिरिक्तं ये ब्रह्माणं च द्विजोत्तम । भजन्ते पापकर्माणस्ते यान्ति नरकं नराः ॥ ७०.४१ ॥

ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ! ມະນຸດຜູ້ກະທຳບາບ ຜູ້ບູຊາຂ້າພະເຈົ້າແຍກຈາກ ພຣະວິສນຸ ແລະຍັງບູຊາ ພຣະພຣະຫມາ ດ້ວຍ ຈະໄປສູ່ນະລົກ।

Verse 42

ये वेदमर्गनिर्मुक्तास्तेषां मोहार्थमेव च । नयसिद्धान्तसंज्ञाभिर्मया शास्त्रं तु दर्शितम् ॥ ७०.४२ ॥

ສຳລັບຜູ້ທີ່ຫຼຸດອອກຈາກທາງແຫ່ງເວດ ແລະເພື່ອແກ້ໄຂຄວາມຫຼົງຜິດຂອງເຂົາເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນຳສະເໜີຄຳພີນີ້ ໃນນາມ «ນະຍະ» ແລະ «ສິດທານຕະ»।

Verse 43

पाशोऽयं पशुभावस्तु स यदा पतितो भवेत् । तदा पाशुपतं शास्त्रं जायते वेदसंज्ञितम् ॥ ७०.४३ ॥

ນີ້ແມ່ນ «ພາຊະ» ຄື ສະພາບເປັນສັດທີ່ຖືກຜູກມັດ. ເມື່ອສະພາບຜູກມັດນັ້ນຫຼຸດຫາຍ ແລ້ວຄຳສອນ «ປາຊຸປະຕະ» ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ໂດຍຖືກເອີ້ນວ່າ «ເວດ».

Verse 44

वेदमूर्तिरहं विप्र नान्यशास्त्रार्थवादिभिः । ज्ञायते मत्स्वरूपं तु मुक्त्वा वेदमनादिमत् । वेदवेद्योऽस्मि विप्रर्षे ब्राह्मणैश्च विशेषतः ॥ ७०.४४ ॥

«ໂອ ພຣາຫມະນ! ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຮູບແຫ່ງເວດ. ຜູ້ທີ່ແຕ່ອະທິບາຍຄວາມໝາຍຂອງຄຳພີອື່ນໆ ບໍ່ອາດຮູ້ຮູບສະພາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ ຫາກລະທິ້ງເວດອັນບໍ່ມີຕົ້ນກຳເນີດ. ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນບັນດາລະສີ, ຂ້າພະເຈົ້າພຶງຮູ້ໄດ້ດ້ວຍເວດ—ໂດຍສະເພາະໂດຍພຣາຫມະນ»។

Verse 45

युगानि त्रीण्यहं विप्र ब्रह्मा विष्णुस्तथैव च । त्रयोऽपि सत्त्वादिगुणास्त्रयो वेदास्त्रयोऽग्नयः ॥ ७०.४५ ॥

«ໂອ ພຣາຫມະນ! ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຍຸກທັງສາມ; (ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນ) ພຣະພຣະຫມາ ແລະພຣະວິສນຸ ດ້ວຍ. ຄຸນທັງສາມ ເລີ່ມຈາກສັດຕະວະ ກໍຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າ; ເວດທັງສາມ ແລະໄຟບູຊາອັນສັກສິດທັງສາມ ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ»។

Verse 46

त्रयो लोकास्त्रयः सन्ध्यास्त्रयो वर्णास्तथैव च । सवनानि तु तावन्ति त्रिधा बद्धमिदं जगत् ॥ ७०.४६ ॥

ໂລກມີສາມ, ສັນທະຍາມີສາມ, ແລະ ວັນນະ (ຊັ້ນວັນນະ) ກໍມີສາມ. ສະວະນະ (ເວລາພິທີ) ກໍມີເທົ່ານັ້ນ; ຈັກກະວານນີ້ຖືກຜູກໄວ້ເປັນສາມສ່ວນ.

Verse 47

य एवṃ वेत्ति विप्रर्षे परं नारायणं तथा । अपरं पद्मयोनिं तु ब्रह्माणं त्वपरं तु माम् । गुणतो मुख्यतस्त्वेक एवाहं मोह इत्युत ॥ ७०.४७ ॥

ໂອ ນັກບວດຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ໃດຮູ້ຢ່າງນີ້ວ່າ ນາຣາຍະນະເປັນສູງສຸດ, ພຣະພຣົມຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວເປັນຮອງ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນຮອງເຊັ່ນກັນ—ໂດຍເຂົ້າໃຈວ່າ ຕາມສານະສໍາຄັນແທ້ ມີພຽງອົງດຽວ—ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ພົ້ນຈາກຄວາມຫຼົງ.