Adhyaya 280

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि च्यवनेश्वरमुत्तमम् । तत्रैव संस्थितं लिंगं सर्वपातकनाशनम्

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ ຄວນໄປຫາ ຈະຍະວະເນສະວະຣະ ອັນປະເສີດ. ທີ່ນັ້ນມີລິງຄະຕັ້ງຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນເອງ ອັນທຳລາຍບາບທັງປວງ.

Verse 2

यत्र शर्यातिना दत्ता सुकन्या सा महर्षये । यत्र संस्तंभितं सैन्यमानाहार्त्तमथाकरोत्

ທີ່ນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ພຣະຣາຊາ ຊະຣະຍາຕິ ໄດ້ມອບ ສຸກັນຍາ ໃຫ້ແກ່ມະຫາຣິສິ. ແລະທີ່ນັ້ນເອງ ກອງທັບຖືກຫ້າມໄວ້ ແລ້ວຖືກເຮັດໃຫ້ຢຸດການຮຸກຮານ.

Verse 3

एष शर्यातियज्ञस्य देशो देवि प्रकाशते । प्रभासक्षेत्रमध्ये तु साक्षात्पातकनाशनः

ໂອ ເທວີ, ບ່ອນນີ້ເປັນທີ່ມີຊື່ສຽງວ່າເປັນສະຖານທີ່ບູຊາຍັດຂອງ ຊາຣະຍາຕິ; ໃນກາງພຣະພາສະເຂດ ມັນປາກົດແຈ້ງເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບ.

Verse 4

साक्षात्तत्राभजत्सोममश्विभ्यां सह कौशिकः । चुकोप भार्गवश्चैव महेन्द्राय महातपाः

ທີ່ນັ້ນ ກາວຊິກະ ໄດ້ແບ່ງປັນນ້ຳໂສມະໂດຍກົງກັບອັສວິນຄູ່; ແລະ ພາຣຄະວະ ຜູ້ມີຕະປະສະຍາຍິ່ງ ກໍໂກດຕໍ່ ມະເຮນທຣະ (ອິນທຣະ).

Verse 5

संस्तंभयामास च तं वासवं च्यवनः प्रभुः । सुकन्यां चापि भार्यां स राजपुत्रीमवाप्तवान्

ພຣະ຤ິຊະວະນະ ຜູ້ມີອຳນາດ ໄດ້ກັ້ນຂວາງວາສະວະ (ອິນທຣະ) ເອງ; ແລະທ່ານໄດ້ຮັບ ສຸກັນຍາ ທິດາຂອງກະສັດ ເປັນພັນລະຍາ.

Verse 6

देव्युवाच । कथं विष्टंभितस्तेन भगवान्पाकशासनः । किमर्थं भार्गवश्चापि कोपं चक्रे महातपाः

ເທວີກ່າວວ່າ: “ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ ປາກະຊາສະນະ (ອິນທຣະ) ຖືກທ່ານນັ້ນກັ້ນໄວ້ແນວໃດ? ແລະເພາະເຫດໃດ ພາຣຄະວະ ຜູ້ມີຕະປະສະຍາຍິ່ງ ຈຶ່ງເກີດໂກດ?”

Verse 7

नासत्यौ च कथं ब्रह्मन्कृ तवान्सोमपायिनौ । तत्सर्वं च यथावृत्तमाख्यातु भगवान्मम

“ແລະ ໂອ ພຣາຫມັນ, ທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ນາສັດຍະຄູ່ ດື່ມໂສມະແນວໃດ? ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເລົ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງທຸກຢ່າງ ຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນຈິງ.”

Verse 8

ईश्वर उवाच । भृगोर्महर्षेः पुत्रोऽभूच्च्यवनो नाम नामतः । स प्रभासं समासाद्य तपस्तेपे महामुनिः

ພຣະອີສະວະຣະຕັດວ່າ: “ຈະວະນະ ຜູ້ມີນາມໂດງດັງ ເປັນບຸດຂອງມະຫາຣິສີ ພຣິຄຸ. ມະຫາມຸນີນັ້ນ ໄດ້ໄປຮອດປຣະພາສາ ແລະບໍາເນີນຕະປະສະຍາ.”

Verse 9

स्थाणुभूतो महातेजा वीरस्थाने च भामिनि । अतिष्ठत्सुचिरं कालमेकदेशे वरानने

ໂອ ນາງຜູ້ສະຫວ່າງໄສ, ໃນວີຣະສະຖານນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຢືນຢູ່ດົນນານຫຼາຍ ດັ່ງເສົາຫີນບໍ່ເຄື່ອນ, ຢືນຢູ່ຈຸດດຽວ ໂອ ນາງໜ້າງາມ.

Verse 10

स वल्मीकोऽभवत्तत्र लताभिरभिसंवृतः । कालेन महता देवि समाकीर्णः पिपीलकैः

ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ໂອ ເທວີ, ທ່ານກໍເກີດເປັນດັ່ງຈອມປວກ (ວັລມີກະ) ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຖືກເຄືອໄມ້ຫໍ້ຫຸ້ມ, ແລະເມື່ອການເວລາຍາວນານ ກໍຖືກມົດປົກຄຸມຮອບດ້ານ.

Verse 11

स तथा संवृतो धीमान्मृत्पिंड इव सर्वतः । तप्यते स्म तपो घोरं वल्मीकेन समावृतः

ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຖືກປິດຫຸ້ມທຸກດ້ານ ດັ່ງກ້ອນດິນໜຶ່ງ. ຜູ້ມີປັນຍານັ້ນ ຍັງຄົງບໍາເນີນຕະປະສະຍາອັນຮຸນແຮງ ໃນຂະນະທີ່ຖືກຈອມປວກຫຸ້ມຄຸ້ມ.

Verse 12

अथास्य यातकालस्य शर्यातिर्नाम पार्थिवः । तीर्थयात्राप्रसंगेन श्रीसोमेशदिदृक्षया । आजगाम महाक्षेत्रं प्रभासं पापनाशनम्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ, ກະສັດນາມ ຊະຣະຍາຕິ ໄດ້ເດີນທາງມາ ໃນວາລະການແຫ່ງການຈາລິກໄປຕີຣະຖະ, ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະໄດ້ເຫັນ ພຣະໂສເມສະອັນຮຸ່ງເຮືອງ; ຈຶ່ງມາຮອດມະຫາເຂດສັກສິດ ປຣະພາສາ ຜູ້ທໍາລາຍບາບ.

Verse 13

तस्य स्त्रीणां सहस्राणि चत्वार्यासन्परिग्रहाः । एकैव तु सुता शुभ्रा सुकन्यानाम नामतः

ພຣະອົງມີພຣະມະເຫສີສີ່ພັນ; ແຕ່ມີພຣະທິດາພຽງອົງດຽວ ງາມສະຫວ່າງ ມີນາມວ່າ ສຸກັນຍາ.

Verse 14

सा सखीभिः परिवृता सर्वाभरणभूषिता । चंक्रम्यमाणा वल्मीकं भार्गवस्य समासदत्

ນາງຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍໝູ່ສະຫາຍ ແລະປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນທຸກຢ່າງ; ເດີນຫຼິ້ນໄປມາ ນາງໄດ້ພົບຈອມປວກຂອງພຣະ຤ິສີ ພາຣຄະວະ.

Verse 15

सा चैव सुदती तत्र पश्यमाना मनोरमान् । वनस्पतीन्विचिन्वंती विजहार सखीवृता

ທີ່ນັ້ນ ນາງກັນຍາຜູ້ມີຟັນງາມ ເບິ່ງໄມ້ນານາອັນຊື່ນຕາຊື່ນໃຈ; ນາງຫຼິ້ນເດີນຢ່າງສະໜຸກ ເກັບພືດແລະດອກໄມ້ ໂດຍມີໝູ່ສະຫາຍຫ້ອມລ້ອມ.

Verse 16

रूपेण वयसा चैव सुरापानमदेन च । बभंज वनवृक्षाणां शाखाः परम पुष्पिताः

ນາງອວດໃນຄວາມງາມ ແລະວັຍໜຸ່ມ; ທັງຍັງເມົາຈາກການດື່ມເຫຼົ້າ; ນາງຈຶ່ງຫັກກິ່ງໄມ້ປ່າທີ່ອອກດອກດົກດື່ນ.

Verse 17

तां सखीरहितामेकामेकवस्त्रामलंकृताम् । ददर्श भार्गवो धीमांश्चरंतीमिव विद्युतम्

ພຣະ຤ິສີພາຣຄະວະ ຜູ້ມີປັນຍາ ໄດ້ເຫັນນາງຢູ່ຜູ້ດຽວ ປາດຈາກໝູ່ສະຫາຍ; ປະດັບອາພອນ ແລະນຸ່ງຜ້າພຽງຜືນດຽວ, ເຄື່ອນໄຫວດັ່ງສາຍຟ້າຜ່າ.

Verse 18

तां पश्यमानो विजने स रेमे परमद्युतिः । क्षामकण्ठश्च ब्रह्मर्षिस्तपोबलसमन्वितः

ເມື່ອເຂົາເບິ່ງນາງໃນບ່ອນວິເວກ ຜູ້ມີລັດສະໝີສູງສຸດກໍຍິນດີ. ພຣະຣິສີພຣະພຣາຫມັນ ຄໍຜອມແຕ່ມີພະລັງຕະປະ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 19

तामभाषत कल्याणीं सा चास्य न शृणोति वै । ततः सुकन्या वल्मीके दृष्ट्वा भार्गवचक्षुषी

ເຂົາໄດ້ເວົ້າກັບນາງສາວຜູ້ເປັນມງຄົດ ແຕ່ນາງບໍ່ຟັງເຂົາເລີຍ. ຕໍ່ມາ ສຸກັນຍາເຫັນດວງຕາຂອງລະດັບຣິສີພາຣຄະວະຢູ່ໃນຈອມປວກ ແລະໄດ້ສັງເກດມັນ.

Verse 20

कौतूहलात्कण्टकेन बुद्धिमोहबलात्कृता । किन्नु खल्विदमित्युक्त्वा निर्बिभेदास्य लोचने

ດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້—ປັນຍາຖືກມົວດ້ວຍມົວໝອກ—ນາງເວົ້າວ່າ “ນີ້ແມ່ນຫຍັງແທ້?” ແລ້ວໃຊ້ໜາມຈິ້ມດວງຕາຂອງທ່ານ.

Verse 21

अकुध्यत्स तया विद्धो नेत्रे परममन्युमान् । ततः शर्यातिसैन्यस्य शकृन्मूत्रे समावृणोत्

ແມ່ນແຕ່ຖືກນາງຈິ້ມຕາ ທ່ານກໍບໍ່ລຸກໂກດ; ແຕ່ຕໍ່ມາ ທ່ານໄດ້ກັ້ນການຂັບຖ່າຍອຸຈາລະແລະປັດສາວະຂອງກອງທັບພຣະຣາຊາຊະຣະຍາຕິ.

Verse 22

ततो रुद्धे शकृन्मूत्रे सैन्यमानाहदुःखितम् । तथागतमभिभेक्ष्य पर्यतप्यत पार्थिवः

ເມື່ອການຂັບຖ່າຍອຸຈາລະແລະປັດສາວະຖືກກັ້ນ ກອງທັບກໍທຸກທ້ອນເຈັບປວດ ແລະຮ້ອງຄາງດ້ວຍຄວາມທຸກ. ພຣະຣາຊາເຫັນເຫດການນັ້ນແລ້ວ ກໍທຸກໃຈຢ່າງຫນັກ.

Verse 23

तपोनित्यस्य वृद्धस्य रोषणस्य विशेषतः । केनापकृतमद्येह भार्गवस्य महात्मनः । ज्ञातं वा यदि वाऽज्ञातं तदिदं ब्रूत मा चिरम्

«ພຣະພາຣຄະວະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ ບໍລິບູນໃນຕະປະສະຍາເປັນນິດ ເຖົ້າແກ່ ແລະເມື່ອໂກດກໍຍິ່ງນ່າຢ້ານ. ມື້ນີ້ໃນທີ່ນີ້ ໃຜໄດ້ກໍ່ຜິດຕໍ່ທ່ານ? ຮູ້ກໍດີ ບໍ່ຮູ້ກໍດີ—ຈົ່ງບອກທັນທີ ຢ່າຊ້າ»।

Verse 24

तत्रोचुः सैनिकाः सर्वे न विद्मोऽपकृतं वयम् । सर्वोपायैर्यथाकामं भवान्समधिगच्छतु

ເມື່ອນັ້ນ ທະຫານທັງໝົດຕອບວ່າ: «ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ວ່າໃຜໄດ້ກໍ່ຜິດ. ຂໍໃຫ້ທ່ານຄົ້ນພົບຕາມວິທີທຸກຢ່າງທີ່ທ່ານເຫັນສົມຄວນ»។

Verse 25

ततः स पृथिवीपालः साम्ना चोग्रेण च स्वयम् । पर्यपृच्छत्सुहृद्वर्गं प्रत्यजानन्न चैव ते

ຕໍ່ມາ ພຣະຣາຊາຜູ້ພິທັກແຜ່ນດິນ ໃຊ້ທັງຄໍາອ່ອນໂຍນ ແລະຄໍາເຂັ້ມງວດ ຖາມກຸ່ມມິດສະຫາຍຂອງພຣະອົງດ້ວຍພຣະອົງເອງ; ແຕ່ພວກເຂົາກໍບໍ່ຍອມຮັບຮູ້ເລີຍ।

Verse 26

आनाहार्त्तं ततो दृष्ट्वा तत्सैन्यं संमुखोदितम् । पितरं दुःखितं चापि सुकन्यैवमथाब्रवीत्

ເມື່ອນັ້ນ ສຸກັນຍາເຫັນກອງທັບຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ດ້ວຍຄວາມທຸກໃຈດັ່ງຄົນຂາດອາຫານ ແລະເຫັນບິດາຂອງນາງກໍເສົ້າໂສກ ນາງຈຶ່ງກ່າວດັ່ງນີ້।

Verse 27

मया तातेह वल्मीके दृष्टं सर्वमभिज्वलत् । उद्द्योतवदविज्ञानात्तन्मया विद्धमन्तिकात्

«ພໍ່ທີ່ຮັກ, ໃນຈອມປວກນີ້ ລູກເຫັນທຸກຢ່າງລຸກໄຟສະຫວ່າງໄສ. ເນື່ອງຈາກຄວາມບໍ່ຮູ້, ລູກເຂົ້າໃຈຜິດວ່າເປັນແສງສະຫວ່າງຈ້າ ແລະໄດ້ແທງມັນຈາກໃກ້»។

Verse 28

एतच्छ्रुत्वा तु शर्याति र्वल्मीकं क्षिप्रमभ्यगात् । तत्रापश्यत्तपोवृद्धं वयोवृद्धं च भार्गवम्

ເມື່ອໄດ້ຟັງດັ່ງນັ້ນ ຊາຣະຍາຕິ ກໍໄປຫາຈອມປວກຢ່າງວ່ອງໄວ. ທີ່ນັ້ນພຣະອົງເຫັນ ພາຣຄະວະ ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ດ້ວຍຕະປະ ແລະຊະລາພາບ.

Verse 29

अथावदत्स्वसैन्यार्थं प्रांजलिः स महीपतिः । अज्ञानाद्बालया यत्ते कृतं तत्क्षंतुमर्हसि

ແລ້ວກະສັດນັ້ນ ປະນົມມື ເວົ້າແທນກອງທັບຂອງພຣະອົງວ່າ: “ສິ່ງທີ່ເດັກຍິງໄດ້ເຮັດຕໍ່ທ່ານດ້ວຍຄວາມບໍ່ຮູ້ ຂໍໃຫ້ທ່ານອະໄພເຖີດ.”

Verse 30

ततोऽब्रवीन्महीपालं च्यवनो भार्गवस्तदा । रूपौदार्यसमायुक्तां लोभमोहसमावृताम्

ແລ້ວ ຈະຍະວະນະ ພາຣຄະວະ ໄດ້ກ່າວກັບກະສັດ ພັນລະນານາງວ່າ ມີຄວາມງາມ ແລະຄວາມອ່ອນໂຍນສົມຄວນ ແຕ່ຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຄວາມໂລບ ແລະຄວາມຫຼົງ.

Verse 31

तामेव प्रतिगृह्याहं राजन्दुहितरं तव । क्षमिष्यामि महीपाल सत्यमेतद्ब्रवीमि ते

“ໂອ ກະສັດເອີຍ, ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຮັບເອົາລູກສາວຂອງທ່ານນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະໄພຄວາມຜິດ, ໂອ ຜູ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນ—ນີ້ແມ່ນຄຳຈິງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວ.”

Verse 32

ईश्वर उवाच । ऋषेर्वचनमाज्ञाय शर्यातिरविचारयन् । ददौ दुहितरं तस्मै च्यवनाय महात्मने

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຮູ້ເຂົ້າໃຈຄຳຂອງ຤ິສີແລ້ວ ຊາຣະຍາຕິ ບໍ່ລັງເລ ໄດ້ມອບລູກສາວໃຫ້ແກ່ ຈະຍະວະນະ ມະຫາອາດຕະມາ.

Verse 33

प्रतिगृह्य च तां कन्यां भगवान्प्रससाद ह । प्राप्ते प्रसादे राजा तु ससैन्यः पुरमाव्रजत्

ເມື່ອພຣະລະສີຜູ້ຄວນບູຊາໄດ້ຮັບເອົານາງກະນີນັ້ນ ກໍຊົງເມດຕາປຣະສາດ. ເມື່ອໄດ້ຮັບພຣະອະນຸຄຣາະແລ້ວ ພຣະຣາຊາພ້ອມກອງທັບ ກໍກັບເຂົ້າເມືອງ.

Verse 34

सुकन्यापि पतिं लब्ध्वा तपस्विनमनिन्दितम् । नित्यं पर्यचरत्प्रीत्या तपसा नियमेन च

ສຸກັນຍາກໍໄດ້ຜົວເປັນຕະປະສະວິນຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ແລ້ວນາງຮັບໃຊ້ທ່ານທຸກວັນດ້ວຍຄວາມຮັກ ດ້ວຍຕະປະ ແລະ ນິຍົມວິໄນ.

Verse 35

अग्नीनामतिथीनां च शुश्रूषुरनसूयया । समाराधयत क्षिप्रं च्यवनं सा शुभानना

ນາງສຸກັນຍາຜູ້ໜ້າງາມ ຮັບໃຊ້ໄຟບູຊາອັນສັກສິດ ແລະ ແຂກອາຄັນດ້ວຍໃຈບໍ່ມີເລ່ຫຼຽມ ບໍ່ມີຄວາມອິດສາ. ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງໄດ້ຮັບພຣະປຣະສາດອັນເຕັມປຽມຈາກພຣະລະສີຈະຍະວະນ ຢ່າງໄວ.

Verse 280

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये च्यवनेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाशीत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 280 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາມະຫິມາຂອງ ຈະຍະວະເນສະວະຣະ» ໃນພຣະພາສະຂັນດະ (ພາກທີ 7) ຂອງ ສຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານ ໃນ ເອກາຊີຕິສາຫັສຣີ ສັມຫິຕາ ໃນ ປຣະພາສະ ກເສດຣະ ມາຫາຕະມະຍະ.