Adhyaya 209

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि मार्कण्डेयेशमुत्तमम् । तस्मादुत्तरदिग्भागे मार्कण्डेन प्रतिष्ठितम्

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ແລ້ວແຕ່ນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ຄວນໄປຫາ ມາຣະກັນເດຍເອສະວະຣະ ອັນສູງສຸດ; ສະຖານນັ້ນມາຣະກັນເດຍໄດ້ສ້າງຕັ້ງໄວ້ທາງທິດເໜືອຈາກທີ່ນັ້ນ.

Verse 2

सावित्र्याः पूर्वभागे तु नातिदूरे व्यवस्थितम् । महर्षिरभवत्पूर्वं मार्कण्डेय इति श्रुतः

ຢູ່ບໍ່ໄກ ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງ ສາວິຕຣີ ມີສະຖານທີ່ໜຶ່ງຕັ້ງຢູ່. ໃນອະດີດ ມີມະຫາຣິສີ ຜູ້ມີນາມວ່າ ມາຣະກັນເດຍ ອັນໂດ່ງດັງ.

Verse 3

अजरश्चामरश्चैव प्रसादात्पद्मयोनिनः । स गत्वा तत्र विप्रेन्द्रो देवदेवस्य शूलिनः । लिंगं तु स्थापयामास ज्ञात्वा तत्क्षेत्रमुत्तमम्

ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ (ພຣະພຣະຫມາ) ທ່ານຈຶ່ງເປັນຜູ້ບໍ່ແກ່ ແລະບໍ່ຕາຍ. ແລ້ວພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດນັ້ນໄດ້ໄປຍັງທີ່ນັ້ນ ແລະເມື່ອຮູ້ວ່າເປັນກະເສດຕຣະອັນຍອດ ກໍໄດ້ສ້າງຕັ້ງ ລິງຄະ ຂອງພຣະຜູ້ຖືຕຣິສູນ—ເທວະເທວະ.

Verse 4

स तं पूज्य विधानेन स्थित्वा दक्षिणतो मुनिः । पद्मासनधरो भूत्वा ध्यानावस्थस्तदाऽभवत्

ເມື່ອໄດ້ບູຊາພຣະອົງຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງແລ້ວ ມຸນີນັ້ນຢືນຢູ່ທາງທິດໃຕ້. ແລ້ວທ່ານນັ່ງໃນທ່າປັດມາສະນະ ແລະເຂົ້າສູ່ພາວະສະມາທິອັນເລິກຊຶ້ງ.

Verse 5

तस्य ध्यानरतस्यैव प्रयुतान्यर्बुदानि च । युगानां समतीतानि न जानाति मुनीश्वरः

ສໍາລັບມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງມຸນີ ຜູ້ຫມົດໃຈຢູ່ໃນທຽນ ຍຸກະນັບເປັນຫມື່ນໆ ແລະເຖິງຂັ້ນໂກດິໆ ໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປ ແຕ່ທ່ານບໍ່ຮູ້ສຶກຮູ້ທັນເວລາທີ່ລ່ວງໄປ.

Verse 6

अथ लोपं समापन्नः प्रासादः शांकरः स्थितः । कालेन महता देवि पांसुभिर्मारुतोद्भवैः

ຕໍ່ມາ ໂອ ເທວີ ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປດົນນານຫຼາຍ ປະສາດຂອງພຣະຊັງກະຣະ (ວິຫານໄຊວະ) ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມພັງທະລາຍ ແລະຖືກຝຸ່ນທີ່ລົມພັດຂຶ້ນປົກຄຸມຈົນອຸດຕັນ.

Verse 7

कस्यचित्त्वथ कालस्य प्रबुद्धो मुनिसत्तमः । अपश्यत्पांसुभिर्व्याप्तं तत्सर्वं शिवमन्दिरम्

ຕໍ່ມາອີກໄລຍະໜຶ່ງ ມຸນິຜູ້ປະເສີດຕື່ນຂຶ້ນ ແລະເຫັນວ່າ ວິຫານພຣະສິວະທັງໝົດຖືກຝຸ່ນຄຸ້ມຄອງໄວ້।

Verse 8

ततः कृच्छ्रात्स निष्क्रान्तः खनित्वा मुनिपुंगवः । अकरोत्सुमहाद्वारं पूजार्थं तस्य भामिनि

ແລ້ວຕໍ່ມາ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຢ່າງຫນັກ ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວເອກໃນຫມູ່ມຸນິກໍອອກມາ; ເມື່ອຂຸດຄົ້ນຊໍາລະແລ້ວ ໂອ ນາງຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ທ່ານໄດ້ເຮັດປະຕູໃຫຍ່ຍິ່ງ ເພື່ອໃຫ້ການບູຊາເກີດຂຶ້ນໄດ້।

Verse 9

प्रविश्य तत्र यो भक्त्या पूजयेद्वृषभध्वजम् । स याति परमं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः

ຜູ້ໃດເຂົ້າໄປທີ່ນັ້ນ ແລະບູຊາດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສຕໍ່ພຣະຜູ້ມີທຸງເປັນງົວ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປຮອດສະຖານອັນສູງສຸດ ທີ່ພຣະມະເຫສະວະຣະປະທັບຢູ່।

Verse 10

देव्युवाच । अमरत्वं कथं प्राप्तो मार्कंण्डो मुनिसत्तमः । अभवत्कौतुकं ह्येतत्तस्मात्त्वं वक्तुमर्हसि

ເທວີກ່າວວ່າ: “ມາກັນເດຍ ມຸນິຜູ້ປະເສີດ ໄດ້ຮັບຄວາມອະມະຕະໄດ້ແນວໃດ? ເລື່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າພິສົດໃຈ ດັ່ງນັ້ນທ່ານຄວນອະທິບາຍໃຫ້ຟັງ.”

Verse 11

अमरत्वं यतो नास्ति प्राणिनां भुवि शंकर । देवानामपि कल्पांते स कथं न मृतो मुनिः

“ເພາະຄວາມອະມະຕະບໍ່ມີແກ່ສັດມີຊີວິດໃນໂລກນີ້ ໂອ ຊັງກະຣະ; ແມ່ນແຕ່ເທວະທັງຫຼາຍກໍຍັງສິ້ນໄປໃນທ້າຍກັລປະ; ແລ້ວມຸນິນັ້ນເປັນແນວໃດຈຶ່ງບໍ່ຕາຍ?”

Verse 12

ईश्वर उवाच । अथातस्त्वां प्रव क्ष्यामि यथासावमरोऽभवत् । आसीन्मुनिः पुराकल्पे मृकण्ड इति विश्रुतः

ພຣະອີສະວະຣະຕັດວ່າ: «ບັດນີ້ ເຮົາຈະອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າຟັງ ວ່າເຂົາໄດ້ເປັນອະມະຕະແນວໃດ. ໃນກັບປະກ່ອນ ມີມຸນີຜູ້ມີຊື່ສຽງ ຊື່ ມຣິກັນຑະ (Mṛkaṇḍa)».

Verse 13

भृगोः पुत्रो महाभागः सभार्यस्तपसि स्थितः । तस्य पुत्रस्तदा जातो वसतस्तु वनांतरे

ທ່ານເປັນບຸດຂອງ ພຣິກຸ (Bhṛgu) ຜູ້ມີບຸນຍາພິເສດ ຢູ່ໃນຕະປະສະຍາ ພ້ອມກັບພັນລະຍາ. ເມື່ອທ່ານພັກຢູ່ໃນອາສຣົມປ່າ ກໍໄດ້ມີບຸດເກີດຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ.

Verse 14

स पाञ्चवार्षिको भूत्वा बाल एव गुणान्वितः । कस्यचित्त्वथ कालस्य ज्ञानी तत्र समागतः

ເດັກນ້ອຍນັ້ນອາຍຸພຽງຫ້າປີ ແຕ່ກໍມີຄຸນຄ່າດີງາມພ້ອມ. ຕໍ່ມາອີກໄລຍະໜຶ່ງ ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ (ຍານີ) ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນ.

Verse 15

तेन दृष्टस्तदा बालः प्रांगणे विचरन्प्रिये । स्मृत्वाऽहसच्चिरं कालं भाव्यर्थं प्रति नोदितः

ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ເມື່ອຜູ້ຮູ້ແຈ້ງເຫັນເດັກນ້ອຍເດີນຫຼິ້ນຢູ່ໃນລານ, ທ່ານກໍລະລຶກເຖິງໄລຍະເວລາອັນຍາວນານ ແລະຈິດໃຈຖືກກະທົບຕໍ່ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຂ້າງໜ້າ.

Verse 16

तस्य पित्रा स दृष्टस्तु सामुद्रज्ञो विदुत्तमः । हास्यस्य कारणं पृष्टो विस्मयान्वितचेतसा

ບິດາຂອງເດັກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ເຫັນຜູ້ຮູ້ອັນຍອດຢ້ຽມ ຜູ້ຊໍານານໃນການອ່ານນິມິດສັນຍາ. ດ້ວຍໃຈທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສົດ, ທ່ານຈຶ່ງຖາມເຖິງເຫດໃດທີ່ທ່ານຍິ້ມ.

Verse 17

कस्मान्मे सुतमालोक्य स्मितं विप्र कृतं त्वया । तत्र मे कारणं ब्रह्मन्यथावद्वक्तुमर्हसि

«ເປັນຫຍັງ ໂອ ພຣາຫມັນ ເຈົ້າຈຶ່ງຍິ້ມ ເມື່ອເຫັນລູກຊາຍຂ້ອຍ? ໂອ ຜູ້ບໍລິສຸດ ຂໍໃຫ້ບອກເຫດຜົນທີ່ແທ້ ຕາມຄວາມເປັນຈິງ.»

Verse 18

इति तस्य वचः श्रुत्वा ज्ञानी विप्रो वचोऽब्रवीत्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຄໍາຂອງເຂົາແລ້ວ ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ ຈຶ່ງກ່າວຕອບຄໍາພູດ។

Verse 19

अयं पुत्रस्तव मुने सर्वलक्षणसंयुतः । अद्यप्रभृति षण्मासमध्ये मृत्युमवाप्स्यति

«ໂອ ມຸນີ, ລູກຊາຍຂອງເຈົ້ານີ້ ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທັງປວງ; ແຕ່ນັບແຕ່ມື້ນີ້ ພາຍໃນຫົກເດືອນ ຈະປະສົບຄວາມຕາຍ.»

Verse 20

यदि जीवेत्पुनरयं चिरायुर्वै भविष्यति । अतो मया कृतं हास्यं विचित्रा कर्मणो गतिः

«ແຕ່ຖ້າເຂົາຢູ່ລອດ ກໍຈະເປັນຜູ້ອາຍຸຍືນແທ້. ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງຍິ້ມ—ເສັ້ນທາງແຫ່ງກຳ ນ່າພິສົດ ແລະ ຄາດຄະເນບໍ່ໄດ້.»

Verse 21

एतच्छ्रुत्वा वचो रौद्रं ज्ञानिना समुदाहृतम् । व्रतोपनयनं चक्रे बालकस्य पिता तदा

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາອັນແຂງກ້າ ທີ່ຜູ້ຮູ້ໄດ້ກ່າວໄວ້ ພໍ່ຂອງເດັກນ້ອຍ ຈຶ່ງເຮັດວຣະຕະ ແລະ ພິທີອຸປະນະຍະນະ (upanayana) ໃຫ້ແກ່ເດັກນັ້ນໃນຂະນະນັ້ນເທົ່ານັ້ນ.

Verse 22

आह चैनमृषिः पुत्रं दृष्ट्वा ब्राह्मणमागतम् । अभिवाद्यास्त्रयो वर्णास्ततः श्रेयो ह्यवाप्स्यसि

຤ິສີໄດ້ກ່າວກັບລູກຊາຍວ່າ: «ເມື່ອເຈົ້າເຫັນພຣະພຣາຫມັນມາຮອດ ຈົ່ງນົບນ້ອມຖວາຍຄວາມເຄົາລົບ. ໂດຍການບູຊາວັນນະທັງສາມ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມດີງາມແນ່ນອນ»។

Verse 23

एवमुक्तः स वै विप्रः करोत्येवाभिवादनम् । न वर्णावरजं वेत्ति बालभावाद्वरानने

ເມື່ອຖືກກ່າວສອນແລ້ວ ເດັກນ້ອຍນັ້ນກໍໄດ້ນົບນ້ອມຖວາຍຄວາມເຄົາລົບຈິງໆ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມເປັນເດັກ ລາວບໍ່ຮູ້ລຳດັບຄວາມຄວນກ່ອນຫຼັງຂອງວັນນະ, ໂອ ຜູ້ໜ້າງາມ.

Verse 24

पंचमासा ह्यतिक्रान्ता दिवसाः पञ्चविंशतिः । एतस्मिन्नेव काले तु प्राप्ताः सप्तर्षयोऽमलाः

ເມື່ອຜ່ານໄປຫ້າເດືອນ ແລະ ຊາວຫ້າວັນ ໃນເວລານັ້ນເອງ ສັບຕະ຤ິສີທັງເຈັດ ຜູ້ບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນ ກໍມາຮອດ.

Verse 25

तीर्थयात्राप्रसंगेन तेन मार्गेण भामिनि । कालेन तेन सर्वेऽथ यथावदभिवादनैः । आयुष्मान्भव तैरुक्तः स बालो दण्डवल्कली

ໂອ ຜູ້ໜ້າງາມ, ໃນຄັ້ງທີ່ພວກທ່ານເດີນທາງຈາລິກໄປຕາມທີ່ທ່ອງທ່ຽວສັກສິດ (ຕີຣຖະຍາຕຣາ) ຕາມເສັ້ນທາງນັ້ນ, ເມື່ອເວລາມາຮອດ ພວກທ່ານທັງໝົດກໍໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ແລະເດັກນ້ອຍນັ້ນ ຖືໄມ້ທ່ອນ ນຸ່ງຫົ່ມເປືອກໄມ້, ຖືກພວກ຤ິສີອວຍພອນວ່າ «ຂໍໃຫ້ເຈົ້າມີອາຍຸຍືນ».

Verse 26

उक्त्वा ते तु पुनर्बालं वीक्ष्य वै क्षीणजीवितम् । दिनानि पंच ते ह्यायुर्ज्ञात्वा भीतास्ततोऽनृतात्

ແຕ່ເມື່ອກ່າວຄຳນັ້ນແລ້ວ ພວກທ່ານກໍຫັນກັບໄປເບິ່ງເດັກນ້ອຍອີກ ແລະເຫັນວ່າອາຍຸຂອງລາວໃກ້ຈະສິ້ນ. ເມື່ອຮູ້ວ່າເຫຼືອອີກພຽງຫ້າວັນ ພວກທ່ານຈຶ່ງຫວາດຫວັນວ່າພອນຂອງຕົນອາດກາຍເປັນຄຳບໍ່ຈິງ.

Verse 27

ब्रह्मचारिणमादाय गतास्ते ब्रह्मणोऽन्तिके । प्रतिमुच्याग्रतो बालं प्रणेमुस्ते पितामहम्

ພວກເຂົານໍາເດັກພຣະພົມຈາຣິນໄປເຖິງພຣະພົມາ. ວາງເດັກໄວ້ຂ້າງໜ້າ ແລ້ວກໍກາບນົບພິຕາມະຫາ (ພຣະອົງປູ່).

Verse 28

ततस्तेनापि बालेन ब्रह्मा चैवाभिवादितः । चिरायुर्ब्रह्मणा बालः प्रोक्तोऽसावृषिसन्निधौ

ຕໍ່ມາ ເດັກນ້ອຍນັ້ນກໍໄດ້ກາບນົບພຣະພົມາຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ຕໍ່ໜ້າບັນດາລະສີ ພຣະພົມາປະກາດວ່າ “ເດັກນີ້ຈະມີອາຍຸຍືນ”.

Verse 29

ततस्ते मुनयः प्रीताः श्रुत्वा वाक्यं पितामहात् । पितामहस्तु तान्दृष्ट्वा ऋषीन्प्रोवाच विस्मितान् । केन कार्येण वाऽयाताः केन बालो निवेदितः

ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງພິຕາມະຫາ ບັນດາມຸນີກໍຍິນດີປິຕິ. ແລ້ວພິຕາມະຫາເຫັນລະສີທີ່ຕື່ນຕະລຶງ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ພວກເຈົ້າມາເພື່ອການໃດ? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງນໍາເດັກນີ້ມາຖວາຍຕໍ່ເຮົາ?”

Verse 30

ऋषय ऊचुः । भृगोः पुत्रो मृकण्डस्तु क्षीणायुस्तस्य बालकः । अकालेन पिता ज्ञात्वा बबंधास्य च मेखलाम्

ລະສີທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ມຣະກັນດະ ບຸດຂອງພຣະພຣິຄຸ ມີລູກນ້ອຍຜູ້ມີອາຍຸສັ້ນ. ພໍ່ຮູ້ກ່ອນເວລາ (ແຫ່ງຄວາມຕາຍ) ຈຶ່ງຜູກເມຂະລາ ຄາດແອວໃຫ້ເຂົາ.”

Verse 31

यज्ञोपवीतं च ततस्तेन विप्रेण बोधितः । यं कञ्चिद्द्रक्ष्यसे लोके भ्रमन्तं भूतले द्विजम्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ດ້ວຍການຊີ້ນໍາຂອງພຣາຫມັນນັ້ນ ເຂົາໄດ້ຮັບການຄາດຍັດໂຍປະວີຕະ (ສາຍສັກສິດ). “ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າເຫັນໃນໂລກນີ້ ເປັນດວິຊະຜູ້ເດີນທາງຢູ່ເທິງພື້ນດິນ…”

Verse 32

तस्याभिवादनं कार्यं नित्यमेव च पुत्रक । ततो वयमनेनैव दृष्टा बालेन सत्तम

«ລູກເອີຍ ເຈົ້າຈົ່ງກະທຳການນົບນ້ອມຄາລະວະທ່ານນັ້ນເປັນນິດ»। ດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພວກເຮົາເອງຖືກເດັກນ້ອຍນັ້ນເຫັນ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ।

Verse 33

तीर्थयात्राप्रसंगेन दैवयोगात्पितामह । चिरायुरेष वै प्रोक्तो ह्यमीभिश्चाभिवादितैः

ໂອ ປິຕາມະຫາ, ໃນວາລະເດີນທາງຈາລະນະໄປທີ່ທີຣຖະ ໂດຍການປະຈວບພອດຕາມພຣະປະສົງ, ເດັກນີ້ຖືກມຸນີເຫຼົ່ານີ້ປະກາດວ່າ «ຈະມີອາຍຸຍືນ» ຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມຢ່າງຖືກຕ້ອງ।

Verse 34

त्वत्सकाशं समानीतस्त्वया चैवमुदाहृतः । कथं वागनृता देव ह्यस्माकं भवता सह

«ເມື່ອຖືກນຳມາຢູ່ໃນພຣະສະນິທານຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະອົງຕັດເຊັ່ນນີ້—ຄຳໃດຈະເປັນຄຳບໍ່ຈິງໄດ້ແນວໃດ, ໂອ ພຣະເທວະ, ເມື່ອພຣະອົງຕັດກັບພວກເຮົາ?»

Verse 35

उवाच बालमुद्दिश्य प्रहसन्पद्मसंभवः । मत्समानायुषो बालो मार्कण्डेयो भविष्यति

ປັດມະສັມພະວະ (ພຣະພຣະຫມາ) ຍິ້ມພ້ອມຊີ້ໄປຫາເດັກນ້ອຍ ແລ້ວຕັດວ່າ: «ເດັກນີ້—ມາຣະກັນເດຍ—ຈະມີອາຍຸເທົ່າກັບຂ້າ»।

Verse 36

कल्पस्यादौ तथा चान्ते सहायो मे भविष्यति । ततस्तु मुनयः प्रीता गृहीत्वा मुनिदारकम् । तस्मिन्नेव प्रदेशे तु मुमुचुश्चेष्टितं यतः

«ໃນຕົ້ນກັລປະ ແລະໃນທ້າຍກັລປະ ລາວຈະເປັນສະຫາຍຂອງຂ້າ»। ແລ້ວບັນດາມຸນີກໍປິຕິຍິນດີ ພາເອົາເດັກມຸນີນັ້ນ ແລະໃນພື້ນທີ່ນັ້ນເອງ ກໍວາງການພາກພຽນ ແລະພັກຈາກຄວາມເພັດພະຍາຍາມ।

Verse 37

तीर्थयात्रां गता विप्रा मार्कण्डेयो गृहं ययौ । गत्वा गृहमथोवाच मृकण्डं मुनिसत्तमम्

ເມື່ອພວກພຣາຫມະນະມຸນີໄດ້ອອກເດີນທາງຈາລິກໄປຍັງທີຣຖະທັງຫຼາຍ ມາຣະກັນເດຍະກໍກັບໄປເຮືອນ; ເຖິງແລ້ວຈຶ່ງກ່າວກັບມຶກກັນດຸ ມຸນິຜູ້ປະເສີດ.

Verse 38

ब्रह्मलोकमहं नीतो मुनिभिस्तात सप्तभिः । उक्तोऽयं ब्रह्मणा कल्पस्यादौ चान्ते च मे सखा

ມາຣະກັນເດຍະກ່າວວ່າ: «ພໍ່ເອີຍ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກມຸນີເຈັດອົງນຳໄປຍັງໂລກພຣະພຣະຫມາ. ພຣະພຣະຫມາຕັດວ່າ: ‘ຜູ້ນີ້ຈະເປັນມິດຂອງເຮົາ ທັງໃນຕົ້ນກັລປະ ແລະໃນທ້າຍກັລປະ’»

Verse 39

भविष्यति न संदेहो मत्समायुश्च बालकः । ततस्तैः पुनरानीतो मुक्तश्चैवाश्रमं प्रति

«ຈະເປັນຢ່າງນັ້ນແນ່ນອນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ: ເດັກນ້ອຍນີ້ຈະມີອາຍຸເທົ່າກັບຂ້າພະເຈົ້າ»। ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພວກເຂົານຳລາວກັບຄືນອີກ ແລະປ່ອຍໃຫ້ກັບໄປຫາອາສຣົມ.

Verse 40

मत्कृते हि द्विजश्रेष्ठ यातु ते मनसो ज्वरः । मार्कण्डेयवचः श्रुत्वा मृकण्डो मुनिसत्तमः । जगाम परमं हर्षं क्षणमेकं सुदुःसहम्

«ເພາະເຮົານີ້ແຫຼະ ໂອ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດ ຂໍໃຫ້ໄຂ້ຮ້ອນໃນໃຈຂອງທ່ານຈົ່ງຫາຍໄປ»। ເມື່ອມຶກກັນດຸ ມຸນິຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ຟັງຄຳຂອງມາຣະກັນເດຍະ ກໍຖືກຄວາມປິຕິຍິນດີອັນສູງສຸດຄອບງຳ ແຮງກະທັ້ງທົນບໍ່ໄດ້ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະ.

Verse 41

ततौ धैर्यं समास्थाय वाक्यमेतदुवाच ह

ແລ້ວຕໍ່ມາ ທ່ານກໍຕັ້ງຄວາມອົດທົນ ແລະຄວາມກ້າຫານໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ແລ້ວກ່າວຄຳເຫຼົ່ານີ້.

Verse 42

अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम् । यत्त्वया मे सुपुत्रेण दृष्टो लोकपितामहः

ມຶກັນດຸ ກ່າວວ່າ: «ມື້ນີ້ ການເກີດຂອງຂ້ອຍໄດ້ສຳເລັດຜົນ ແລະຊີວິດນີ້ໄດ້ດຳລົງຢ່າງຄຸ້ມຄ່າ; ເພາະເຈົ້າ ລູກດີຂອງຂ້ອຍ ໄດ້ເຫັນປິຕາມະຫາໂລກ (ພຣະພຣົມ)»។

Verse 43

वाजपेयसहस्रेण राजसूयशतेन च । यं न पश्यन्ति विद्वांसः स त्वया लीलया सुत

«ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍການບູຊາ ວາຊະເປຍ ພັນຄັ້ງ ແລະ ຣາຊະສູຍ ຮ້ອຍຄັ້ງ ບັນດານັກຮູ້ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະອົງນັ້ນ; ແຕ່ເຈົ້າ ລູກເອີຍ ໄດ້ເຫັນດ້ວຍຄວາມງ່າຍ ດັ່ງການຫຼິ້ນ»។

Verse 44

दृष्टश्चिरायुरप्येवं कृतस्तेनाब्जयोनिना । दिवारात्रमहं तात तव दुःखेन दुखितः । न निद्रामनुगच्छामि तन्मेदुःखं गतं महत्

«ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ (ພຣະພຣົມ) ໄດ້ປະທານອາຍຸຍືນໃຫ້ເຈົ້າ. ແຕ່ລູກເອີຍ ທັງກາງວັນກາງຄືນ ຂ້ອຍເສົ້າໝອງເນື່ອງຈາກຄວາມທຸກຂອງເຈົ້າ; ຂ້ອຍບໍ່ອາດຫຼັບໄດ້—ຄວາມເຈັບປວດນີ້ໃຫຍ່ຫຼາຍ»។

Verse 209

इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मार्कण्डेयेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम नवोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ໃນສັງຫິຕາ 81,000 ຄຳກະວີ, ໃນພຣະພາສະຂັນດະ ຕອນທີ 7, ແລະໃນພາກທຳອິດ «ພຣະພາສະກະເສດຣະມາຫາຕະມະຍະ», ບົດທີ່ເອີ້ນວ່າ «ການພັນລະນາພຣະມະຫິມາຂອງ ມາຣະກັນເດຍເອສະວະຣະ» ຄື ບົດທີ 209 ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ.