Adhyaya 207

Verse 1

ईश्वर उवाच । ईश्वर उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि श्राद्धदानान्यनुक्रमात् । तारणाय च भूतानां सरस्वत्यब्धिसंगमे

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ຈາກນີ້ໄປ ເຮົາຈະອະທິບາຍຕາມລຳດັບ ການຖວາຍທານໃນພິທີສຣາດທະ ເພື່ອການຂ້າມພົ້ນຂອງສັດທັງຫຼາຍ ທີ່ຈຸດສົມທົບສະຣັສວະຕີກັບມະຫາສະໝຸດ.

Verse 2

लोके श्रेष्ठतमं सर्वं ह्यात्मनश्चापि यत्प्रियम् । सर्वं पितॄणां दातव्यं तदेवाक्षय्यमिच्छताम्

ສິ່ງໃດໃນໂລກນີ້ທີ່ນັບວ່າດີທີ່ສຸດ ແລະສິ່ງໃດທີ່ຮັກທີ່ສຸດໃນໃຈຕົນ ຄວນຖວາຍແດ່ພິຕຣະ (ບັນພະບຸຣຸດ). ສຳລັບຜູ້ປາຖະໜາບຸນອັນບໍ່ເສື່ອມ ທານນັ້ນຍ່ອມເປັນຜົນບຸນບໍ່ຮູ້ຈົບ.

Verse 3

जांबूनदमयं दिव्यं विमानं सूर्यसन्निभम् । दिव्याप्सरोभिः संकीर्णमन्नदो लभतेऽक्षयम्

ຜູ້ໃຫ້ອາຫານ ຍ່ອມໄດ້ຜົນອັນບໍ່ໝົດສິ້ນ: ໄດ້ວິມານທິບພະອັນສະຫງ່າງາມ ທຳດ້ວຍຄຳຈາມບູນະດະ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດ ແລະຄັບຄັ່ງດ້ວຍອັບສະຣາທິບພະ.

Verse 4

आच्छादनं तु यो दद्यादहतं श्राद्धकर्मणि । आयुः प्रकाशमैश्वर्यं रूपं तु लभते च सः

ຜູ້ໃດໃນພິທີສຣາດທະ ຖວາຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທີ່ສະອາດບໍ່ມົນເປື້ອນ ເປັນທານແຫ່ງການປົກຄຸມ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ອາຍຸຍືນ, ຄວາມສະຫວ່າງໄສ, ຄວາມມັ່ງຄັ່ງ, ແລະຄວາມງາມ.

Verse 5

कमण्डलुं च यो दद्याद्ब्राह्मणे वेदपारगे । मधुक्षीरस्रवा धेनुर्दातारमनुगच्छति

ຜູ້ໃດຖວາຍກະມັນດະລຸ (kamaṇḍalu) ແກ່ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ຊໍານານໃນເວດາ—ຈະມີງົວທີ່ໄຫຼນໍ້າເຜິ້ງແລະນໍ້ານົມ ຕາມຜູ້ຖວາຍໄປ ເປັນບຸນຄໍ້າຈຸນ।

Verse 6

यः श्राद्धे अभयं दद्यात्प्राणिनां जीवितैषिणाम् । अश्वदानसहस्रेण रथदानशतेन च । दन्तिनां च सहस्रेण अभयं च विशिष्यते

ໃນເວລາສຣາດທະ (śrāddha) ຜູ້ໃດມອບ «ອະພະຍະ» ຄືຄວາມປອດໄພບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ ແກ່ສັດມີຊີວິດຜູ້ປາຖະໜາຈະຢູ່—ທານນັ້ນປະເສີດກວ່າຖວາຍມ້າພັນ, ລົດຮ້ອຍ, ແລະຊ້າງພັນດ້ວຍ.

Verse 7

यानि रत्नानि मेदिन्यां वाहनानि स्त्रियस्तथा । क्षिप्रं प्राप्नोति तत्सर्वं पितृभक्तस्तु मानवः

ບັນດາແກ້ວມະນີໃນແຜ່ນດິນ, ພາຫະນະທັງຫຼາຍ, ແລະໂຊກດ້ານຄູ່ຄອງກໍດີ—ມະນຸດຜູ້ມີຄວາມພັກດີຕໍ່ພິຕຣ (Pitṛs) ຈະໄດ້ຮັບທັງໝົດນັ້ນໂດຍໄວ.

Verse 8

पितरः सर्वलोकेषु तिथिकालेषु देवताः । सर्वे पुरुषमायांति निपानमिव धेनवः

ໃນທຸກໂລກ ໃນເວລາຕິຖິ (tithi) ທີ່ກໍານົດ ພິຕຣ (Pitṛs) ເປັນດັ່ງເທວະດາ; ພວກທ່ານທັງໝົດຈະມາຫາມະນຸດ ເຫມືອນງົວມາຊຸມນຸມທີ່ບ່ອນດື່ມນໍ້າ.

Verse 9

मा स्म ते प्रतिगच्छेयुः पर्वकाले ह्यपूजिताः । मोघास्तेषां भवन्त्वाशाः परत्रेह च मा क्वचित्

ຢ່າໃຫ້ພິຕຣ (Pitṛs) ກັບຈາກເຈົ້າໄປໃນເວລາປັຣວະ (parva) ອັນສັກສິດ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບການບູຊາ. ຖ້າບໍ່ບູຊາຕາມຄວນ ຄວາມຫວັງຂອງທ່ານທັງຫຼາຍຈະເປັນໝັນ ທັງໃນໂລກໜ້າ ແລະໃນໂລກນີ້.

Verse 10

सरस्वत्यास्तु सान्निध्यं यस्त्वेकं भोजयेद्द्विजम् । कोटिभोज्यफलं तस्य जायते नात्र संशयः

ໃນສານນິທິຂອງເທວີສະຣັສວະຕີ ຜູ້ໃດໃຫ້ອາຫານແກ່ດວິຊະ (ພຣາຫມະນ) ແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ ຜົນບຸນສະເໝີກັບໃຫ້ອາຫານແກ່ສິບລ້ານ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ।

Verse 11

अमावास्यां नरो यस्तु परान्नमुपभुञ्जते । तस्य मासकृतं पुण्यमन्नदातुः प्रजायते

ໃນວັນອະມາວາສະຍາ (ວັນເດືອນດັບ) ຖ້າຊາຍຜູ້ໃດກິນອາຫານທີ່ຜູ້ອື່ນໃຫ້ ບຸນທີ່ສະສົມມາຕະຫຼອດເດືອນ ຈະໄປຕົກແກ່ຜູ້ໃຫ້ອາຫານນັ້ນ।

Verse 12

षण्मासमयने भुंक्ते त्रीन्मासान्विषुवे स्मृतम् । वर्षैर्द्वादशभिश्चैव यत्पुण्यं समुपार्जितम् । तत्सर्वं विलयं याति भुक्त्वा सूर्येन्दुसंप्लवे

ຖ້າກິນໃນເວລາອະຍະນະ (ການຜັນທິດຂອງດວງອາທິດ) ກ່າວກັນວ່າຈະກິນຜົນບຸນໄປຫົກເດືອນ; ໃນເວລາວິສຸວະ (ວັນສະເໝີກາງປີ) ຈະກິນໄປສາມເດືອນ. ແລະບຸນໃດທີ່ສະສົມມາຕະຫຼອດສິບສອງປີ—ເມື່ອກິນໃນຄາວຄຣາສດວງອາທິດ–ດວງຈັນ ທັງໝົດນັ້ນຈະສູນສະລາຍ।

Verse 13

साग्रं मासं रवेः क्रान्तावाद्यश्राद्धे त्रिवत्सरम् । मासिकेऽप्यथ वर्षस्य षण्मासे त्वर्धवत्सरम्

ໃນຄາວສັງກຣານຕິ (ການຍ້າຍຮາສີຂອງດວງອາທິດ) ຜົນຈະຢູ່ເກີນໜຶ່ງເດືອນເລັກນ້ອຍ; ໃນອາດຍະ-ສຣາດທະ (ສຣາດທະຄັ້ງທຳອິດ) ຢູ່ສາມປີ. ແມ່ນແຕ່ພິທີປະຈຳເດືອນກໍຢູ່ໜຶ່ງປີ; ພິທີປະຈຳຫົກເດືອນຢູ່ຄື່ງປີ।

Verse 14

तथा संचयनश्राद्धे जातिजन्मकृतं नृणाम् । मृत शय्याप्रतिग्राही वेदस्यैव च विक्रयी । ब्रह्मस्वहारी च नरस्तस्य शुद्धिर्न विद्यते

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ໃນພິທີສັມຈະຍະນ-ສຣາດທະ (ສຣາດທະເກັບກະດູກ) ຄວາມດ່າງພ້ອງບາງຢ່າງທີ່ເກີດຈາກຊາດິແລະການເກີດຂອງມະນຸດ ກໍຖືກນັບຮວມ. ແຕ່ຜູ້ຊາຍທີ່ຮັບເອົາຕຽງຂອງຄົນຕາຍ, ຜູ້ຂາຍພຣະເວດ, ແລະຜູ້ລັກຊັບຂອງພຣາຫມະນ—ສຳລັບຜູ້ນັ້ນ ບໍ່ມີການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດເລີຍ।

Verse 15

तडागानां सहस्रेण ह्यश्वमेधशतेन च । गवां कोटि प्रदानेन भूमिहर्ता न शुद्ध्यति

ແມ່ນແຕ່ສ້າງສະຫຼອງນ້ຳພັນແຫ່ງ ແລະປະກອບຍັດອັສວເມດະຮ້ອຍຄັ້ງ ພ້ອມທັງບໍລິຈາກງົວສິບລ້ານຕົວ—ຜູ້ລັກດິນກໍບໍ່ບໍລິສຸດໄດ້.

Verse 16

सुवर्णमाषं गामेकां भूमेरप्यर्धमंगुलम् । हरन्नरकमाप्नोति यावदाभूतसंप्लवम्

ຜູ້ໃດລັກຄຳແມ່ນແຕ່ນ້ຳໜັກມາສະ (māṣa) ຫຼືງົວພຽງໜຶ່ງຕົວ ຫຼືດິນແມ່ນແຕ່ຄື່ງຄວາມກວ້າງນິ້ວ—ຈະໄດ້ນະລົກ ຈົນກວ່າການລະລາຍແຫ່ງສັດທັງປວງ.

Verse 17

ब्रह्महत्या सुरापानं दरिद्रस्य तु यद्धनम् । गुरोः पत्नी हिरण्यं च स्वर्गस्थमपि पातयेत्

ການຂ້າພຣາຫມັນ, ການດື່ມເຫຼົ້າ, ການຍຶດຊັບຂອງຄົນທຸກຍາກ, ການລ່ວງລະເມີດພັນລະຍາອາຈານ, ແລະການລັກຄຳ—ບາບເຫຼົ່ານີ້ອາດເຮັດໃຫ້ຜູ້ຢູ່ສະຫວັນກໍຕົກລົງໄດ້.

Verse 18

सहस्रसंमिता धेनुरनड्वान्दश धेनवः । दशानडुत्समं यानं दशयानसमो हयः

ງົວໜຶ່ງຕົວມີຄ່າເທົ່າພັນ; ງົວຜູ້ເທົ່າງົວສິບ. ພາຫະນະໜຶ່ງຄັນເທົ່າງົວຜູ້ສິບ; ແລະມ້າໜຶ່ງຕົວເທົ່າພາຫະນະສິບ.

Verse 19

दशहयसमा कन्या भूमिदानं ततोऽधिकम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन विक्रयं नैव कारयेत्

ການມອບກຸມາລີໃນພິທີແຕ່ງງານເທົ່າມ້າສິບ; ແຕ່ການບໍລິຈາກດິນຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຄວນພະຍາຍາມທຸກວິທີ ຢ່າໃຫ້ຂອງສັກສິດຖືກຂາຍເລີຍ.

Verse 20

विशेषतो महाक्षेत्रे सर्वपातकनाशने । चितिकाष्ठं च वै स्पृष्ट्वा यज्ञयूपांस्तथैव च । वेदविक्रयकर्तारं स्पृष्ट्वा स्नानं विधीयते

ໂດຍພິເສດໃນມະຫາເຂດສັກສິດນີ້ ອັນທຳລາຍບາບທັງປວງ—ຖ້າແຕະໄມ້ຈິຕິກາ (ໄມ້ກອງເຜົາສົບ) ຫຼືແຕະເສົາຍັດຍະຍູປະ ຫຼືແຕະຜູ້ຂາຍເວດ—ພຶງອາບນ້ຳຊຳລະຕາມພິທີ।

Verse 21

आदेशं पठते यस्तु आदेशं च ददाति यः । द्वावेतौ पापकर्माणौ पातालतलवासिनौ

ແຕ່ຜູ້ໃດອ່ານ “ອາເດສະ” ແລະຜູ້ໃດໃຫ້ “ອາເດສະ” ນັ້ນ—ທັງສອງເປັນຜູ້ກະທຳບາບ ມີຊະຕາໃຫ້ຢູ່ໃນປາຕາລາ (ໂລກໃຕ້)។

Verse 22

आदेशं पठते यस्तु राजद्वारे तु मानवः । सोऽपि देवि भवेद्वृक्ष ऊषरे कंटकावृतः । स्थितो वै नृपतिद्वारि यः कुर्याद्वेदविक्रयम्

ໂອ ເທວີ, ຜູ້ໃດອ່ານຄຳປະກາດ (ອາເດສະ) ຢູ່ໜ້າປະຕູພະຣາຊາ—ຜູ້ນັ້ນຈະກາຍເປັນຕົ້ນໄມ້ໃນດິນເຄັມແຫ້ງ (ອູສະຣະ) ຖືກຫຸ້ມດ້ວຍໜາມ. ແລະຜູ້ໃດຢືນຢູ່ປະຕູຫຼວງແລ້ວຄ້າຂາຍເວດ ກໍຕົກສູ່ຊະຕາກຳດຽວກັນນັ້ນ.

Verse 23

ब्रह्महत्यासमं पापं न भूतं न भविष्यति । वरं कुर्वन्ध्रुवं देवि न कुर्याद्वेदविक्रयम्

ບາບທີ່ເທົ່າກັບ “ພຣະຫມະຫັດຍາ” (ການຂ້າພຣາຫມັນ) ບໍ່ເຄີຍມີ ແລະຈະບໍ່ມີໃນອະນາຄົດ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວີ, ແມ່ນແຕ່ເພື່ອປະໂຫຍດຕົນ ກໍບໍ່ຄວນເຮັດການຂາຍເວດເດັດຂາດ.

Verse 24

हत्वा गाश्च वरं मांसं भक्षयीत द्विजाधमः । वरं जीवेत्समं म्लेच्छैर्न कुर्याद्वेदविक्रयम्

ແມ່ນແຕ່ດວິຈະຜູ້ຕ່ຳຊ້າທີ່ສຸດ—ຂ້າງົວແລ້ວກິນເນື້ອຂອງມັນ ກໍຍັງດີກວ່າ; ແລະການມີຊີວິດຢູ່ເທົ່າທຽມກັບມເລັດຈະ ກໍຍັງດີກວ່າ—ການຂາຍເວດ.

Verse 25

प्रत्यक्षोक्तिः प्रत्ययश्च प्रश्नपूर्वः प्रतिग्रहः । याजनाऽध्यापने वादः षड्विधो वेदविक्रयः

«ການຂາຍເວດ» ຖືກກ່າວວ່າມີ 6 ປະເພດ: ປະກາດຄ່າຈ້າງໂດຍກົງ, ຕໍ່ຮອງ/ຮັບປະກັນ, ຮັບຂອງຂວັນຫຼັງຈາກຖືກຖາມ, ປະກອບຍາຊະນາເພື່ອເງິນ, ສອນເພື່ອເງິນ, ແລະ ໂຕ້ວາທະເພື່ອກຳໄລ.

Verse 26

वेदाक्षराणि यावन्ति नियुंक्ते स्वार्थकारणात् । तावतीर्भ्रूणहत्या वै प्राप्नुयाद्वेदविक्रयी

ຜູ້ຂາຍເວດ ໃຊ້ພະຍາງຄ໌ເວດເທົ່າໃດເພື່ອປະໂຫຍດຕົນ, ກໍຈະໄດ້ຮັບບາບ bhrūṇa-hatyā (ຂ້າຕົວອ່ອນ) ເທົ່ານັ້ນແທ້ໆ.

Verse 27

वेदानुयोगाद्यो दद्याद्ब्राह्मणाय प्रतिग्रहम् । स पूर्वं नरकं याति ब्राह्मणस्तदनन्तरम्

ຜູ້ໃດໃຫ້ຂອງຂວັນແກ່ພຣາຫມັນ ເປັນຄ່າຈ້າງທີ່ຜູກກັບການນຳໃຊ້ເວດ, ຜູ້ນັ້ນໄປນະລົກກ່ອນ; ພຣາຫມັນຜູ້ຮັບ ໄປຕາມຫຼັງ.

Verse 28

वैश्वदेवेन हीना ये हीनाश्चातिथ्यतोऽपि ये । कर्मणा सर्ववृषला वेदयुक्ता ह्यपि द्विजाः

ຜູ້ທີ່ຂາດການບູຊາ Vaiśvadeva ແລະຜູ້ທີ່ຂາດການຕ້ອນຮັບແຂກ—ໂດຍການກະທຳ ພວກເຂົາເປັນ vṛṣala (ຄົນຕ່ຳ) ທັງສິ້ນ, ແມ່ນແຕ່ເປັນດວິຊະ ແລະມີຄວາມຮູ້ເວດກໍຕາມ.

Verse 29

येषामध्ययनं नास्ति ये च केचिदनग्नयः । कुलं वाऽश्रोत्रियं येषां ते सर्वे शूद्रजातयः

ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີການສຶກສາ ແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກສາໄຟສັກສິດ—ຜູ້ທີ່ຕະກູນຂາດຄວາມເປັນ śrotriya (ສາຍສືບວິທີເວດ)—ທັງໝົດນັ້ນຖືກນັບເປັນຊາດ śūdra.

Verse 30

मृतेऽहनि पितुर्यस्तु न कुर्याच्छ्राद्धमादरात् । मातुश्चैव वरारोहे स द्विजः शूद्रसंनिभः

ຜູ້ໃດໃນວັນທີ່ບິດາເສຍຊີວິດ ບໍ່ເຮັດພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະສໍາລັບມານດາກໍເຊັ່ນດຽວກັນ—ໂອ ຜູ້ມີສະໂພກງາມ—ທະວິຊະນັ້ນ ຖືກນັບວ່າສະເໝີຊູດຣະໃນທາງທຳມະ।

Verse 31

मृतके यस्तु भुञ्जीत गृहीतशशिभास्करे । गजच्छायासु यः कश्चित्तं च शूद्रवदाचरेत्

ຜູ້ໃດກິນອາຫານໃນໄລຍະສູຕະກະ (ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດເນື່ອງຈາກຄວາມຕາຍ) ຫຼືໃນເວລາທີ່ດວງຈັນແລະດວງອາທິດຖືກ “ຈັບ” (ຄຣາສ) ແລະຜູ້ໃດກິນໃນເງົາຊ້າງ—ຜູ້ນັ້ນຄວນຖືວ່າປະພຶດດັ່ງຊູດຣະໃນທາງທຳມະ।

Verse 32

ब्रह्मचारिणि यज्ञे च यतौ शिल्पिनि दीक्षिते । यज्ञे विवाहे सत्रे च सूतकं न कदाचन

ສໍາລັບພຣະພຣະມະຈາຣີ (ນັກສຶກສາພຣະພຣະມະຈັນ) ຜູ້ກໍາລັງປະກອບຍັດຍະ (yajña) ຍະຕິ (ນັກບໍາເນັດ) ຊ່າງຝີມືກໍາລັງເຮັດວຽກ ແລະຜູ້ຮັບດີກຊາ (dīkṣā)—ທັງໃນຍັດຍະ ພິທີແຕ່ງງານ ຫຼືສັດຣະ (satra)—ບໍ່ຄວນນໍາສູຕະກະມາໃຊ້ເລີຍ।

Verse 33

गोरक्षकान्वणिजकांस्तथा कारुकुशीलवान् । स्पृश्यान्वार्धुषिकांश्चैव विप्रान्शूद्रवदाचरेत्

ຜູ້ຮັກສາງົວ, ພໍ່ຄ້າ, ຊ່າງຝີມື ແລະນັກສະແດງ, ພ້ອມທັງຜູ້ທີ່ຖືວ່າ “ສາມາດແຕະຕ້ອງໄດ້” ແຕ່ຖືກຫຼຸດຖອຍທາງສັງຄົມ, ແລະຜູ້ກິນດອກເບ້ຍ—ເຖິງຈະເກີດເປັນພຣາຫມະນ ກໍຄວນປະພຶດຕໍ່ເຂົາເຫມືອນຊູດຣະໃນພິທີກຳ।

Verse 34

ब्राह्मणः पतनीयेषु वर्तमानो विकर्मसु । दाम्भिको दुष्कृतप्रायः स च शूद्रसमः स्मृतः

ພຣາຫມະນຜູ້ໃດປະພຶດໃນກິດທີ່ນໍາໄປສູ່ການຕົກຕໍ່າ (pātana), ດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍວິກັມມະ (vikarma) ອັນຖືກຫ້າມ, ເປັນຄົນອວດອ້າງ ແລະເຮັດຊົ່ວເປັນສ່ວນໃຫຍ່—ພຣາຫມະນນັ້ນ ຖືກຈໍາໄວ້ວ່າສະເໝີຊູດຣະໃນການຊັ່ງທຳມະ।

Verse 35

अस्नाताशी मलं भुंक्ते अजापी पूयशोणितम् । अहुत्वा तु कृमीन्भुंक्ते अदत्त्वा विषभोजनम्

ຜູ້ໃດກິນໂດຍບໍ່ອາບນ້ຳ ເປັນດັ່ງກິນຂີ້ເປື້ອນ; ຜູ້ບໍ່ສວດຈະປະ (japa) ເປັນດັ່ງກິນນ້ຳໜອງແລະເລືອດ; ຜູ້ກິນໂດຍບໍ່ບູຊາແກ່ອັກນິ/ເທວະດາກ່ອນ ເປັນດັ່ງກິນໜອນ; ແລະຜູ້ກິນໂດຍບໍ່ໃຫ້ທານ ເປັນດັ່ງກິນພິດ.

Verse 36

परान्नेन तु भुक्तेन मिथुनं योऽधिगच्छति । यस्यान्नं तस्य ते पुत्रा अन्नाच्छुक्रं प्रवर्तते

ຜູ້ໃດກິນອາຫານຂອງຜູ້ອື່ນແລ້ວ ໄປຮ່ວມມິຖຸນ (ສຳພັນທາງເພດ) ລູກຂອງຜູ້ນັ້ນ ຖືກກ່າວວ່າເປັນຂອງຜູ້ໃຫ້ອາຫານນັ້ນ; ເພາະຈາກອາຫານ ເຊື້ອກຳເນີດ (śukra) ຈຶ່ງເຄື່ອນໄຫວ.

Verse 37

राजान्नं तेज आदत्ते शूद्रान्नं ब्रह्मवर्चसम् । आयुः सुवर्णकारान्नं यशश्चर्मावकर्तिनः

ອາຫານຂອງກະສັດ ດຶງເອົາລັດສະໝີອອກໄປ; ອາຫານຂອງຊູດຣະ ດຶງເອົາສະຫງ່າລາສີແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ (brahmavarcasa); ອາຫານຂອງຊ່າງຄຳ ດຶງເອົາອາຍຸ; ແລະອາຫານຂອງຊ່າງຕັດໜັງ ດຶງເອົາຊື່ສຽງ.

Verse 38

कारुकान्नं प्रजा हन्ति बलं निर्णेजकस्य च । गणान्नं गणिकान्नं च लोकेभ्यः परिकृन्तति

ອາຫານຂອງຊ່າງຝີມື ທຳລາຍລູກຫຼານ; ອາຫານຂອງຄົນຊັກຜ້າ ທຳລາຍກຳລັງ; ແລະອາຫານຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ໃນວິຫານ (gaṇa) ກັບອາຫານຂອງນາງຄະນິກາ ຕັດຂາດຈາກໂລກສູງສົ່ງ.

Verse 39

पूयं चिकित्सकस्यान्नं पुंश्चल्यास्त्वन्नमिन्द्रियम् । विष्ठा वार्धुषिकस्यान्नं शस्त्रविक्रयिणो मलम्

ອາຫານຂອງໝໍ ເປັນດັ່ງນ້ຳໜອງ; ອາຫານຂອງໂສເພນີ ເປັນດັ່ງຄວາມຕົກຕ່ຳຂອງອິນທຣີຍະ (ອາຍະຕະນະ); ອາຫານຂອງຄົນປ່ອຍດອກເບ້ຍ ເປັນດັ່ງອຶ; ແລະອາຫານຂອງຜູ້ຂາຍອາວຸດ ເປັນດັ່ງຂີ້ເປື້ອນ.

Verse 40

गायत्रीसारमात्रोऽपि वरं विप्रः सुयन्त्रितः । नायंत्रितश्चतुर्वेदी सर्वाशी सर्वविक्रयी

ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ແຕ່ແກ່ນສານຂອງຄາຍະຕຣີ ແຕ່ມີວິນັຍຄວບຄຸມຕົນດີ ຍ່ອມປະເສີດກວ່າຜູ້ຮູ້ວິດສີ່ປະການແຕ່ບໍ່ສຳລວມ ກິນທຸກຢ່າງ ແລະຂາຍທຸກຢ່າງ.

Verse 41

सद्यः पतति मांसेन लाक्षया लवणेन च । त्र्यहेण शूद्रो भवति ब्राह्मणः क्षीरविक्रयात्

ຜູ້ໃດຂາຍເນື້ອສັດ, ລາກຊາ (ຢາງສີແດງ) ຫຼືເກືອ ຍ່ອມຕົກຕ່ຳທັນທີ; ແລະຜູ້ເປັນພຣາຫມັນຂາຍນົມ ຈະກາຍເປັນຊູດຣະໃນສາມມື້.

Verse 42

रसा रसैर्नियंतव्या न त्वेव लवणं रसैः । कृतान्नं च कृतान्नेन तिला धान्येन तत्समाः

ລົດຊາດຄວນຖືກປັບດ້ວຍລົດຊາດອື່ນໆ ແຕ່ເກືອບໍ່ຄວນໃຫ້ “ຄວບຄຸມ” ດ້ວຍລົດຊາດ. ອາຫານທີ່ປຸງສຸກແລ້ວ ຄວນຖືກຖ່ວງດຸນດ້ວຍອາຫານປຸງສຸກເທົ່ານັ້ນ; ແລະເມັດງາຄວນເທົ່າກັບທັນຍາຫານເປັນຄ່າທີ່ສົມຄວນ.

Verse 43

भोजनाभ्यञ्जनाद्दानाद्यदन्यत्कुरुते तिलैः । कृमिभूतः स विष्ठायां पितृभिः सह मज्जति

ຜູ້ໃດນຳເມັດງາໄປໃຊ້ໃນການອື່ນນອກຈາກການກິນ, ການທານ້ຳມັນ, ຫຼືການໃຫ້ທານ ຜູ້ນັ້ນຈະກາຍເປັນໜອນ ແລະຈົມຢູ່ໃນຂີ້ເຫຍື້ອຮ່ວມກັບບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ.

Verse 44

अपूपश्च हिरण्यं च गामश्वं पृथिवीं तिलान् । अविद्वान्प्रतिगृह्णाति भस्मीभवति काष्ठवत्

ຖ້າຄົນບໍ່ຮູ້ທຳ ຮັບເອົາເປັນທານ ເຂົ້າໜົມ, ຄຳ, ງົວ, ມ້າ, ດິນແດນ ຫຼືເມັດງາ ຜູ້ນັ້ນຈະກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າເຫມືອນທ່ອນໄມ້.

Verse 45

हिरण्यमायु रत्नं च भूर्गौश्चाकर्षतस्तनुम् । अश्वश्चक्षुस्त्वचं वासो घृतं तेजस्तिलाः प्रजाः

ຄໍາທອງດຶງເອົາອາຍຸແລະພະລັງຊີວິດ; ແກ້ວມະນີດຶງເອົາຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ; ດິນແລະງົວເປັນຖານຄໍ້າຈຸນກາຍ. ມ້າໃຫ້ສາຍຕາແລະກໍາລັງ; ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຄຸ້ມຄອງຜິວ; ນ້ໍາມັນເນີຍ (ghee) ບໍາລຸງຄວາມສະຫວ່າງ; ງາຄໍ້າຈຸນລູກຫຼານແລະວົງສານາຍາດ.

Verse 46

अग्निहोत्री तपस्वी च क्षणवान्क्रियते यदि । अग्निहोत्रं तपश्चैव सर्वं तद्धनिनो धनम्

ຖ້າຜູ້ປະກອບອັກນິໂຫຕຣະ ແລະນັກຕະປະສະວີ ຕ້ອງພຶ່ງພາຜູ້ອື່ນເພາະຄວາມຂາດແຄນ ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ, ອັກນິໂຫຕຣະແລະຕະປະທັງໝົດຂອງເຂົາ ດຸດດັ່ງກາຍເປັນຊັບຂອງຄົນຮັ່ງມີທີ່ເຂົາພຶ່ງພາ.

Verse 47

सोमविक्रयणे विष्ठा भेषजे पूयशोणितम् । नष्टं देवलके दानं ह्यप्रतिष्ठं च वार्धुके

ການຂາຍໂຊມະມີບາບດຸດດັ່ງຂີ້ເຫຍື້ອ; ການຄ້າຢາດຸດດັ່ງໜອງແລະເລືອດ. ທານທີ່ໃຫ້ແກ່ເທວະລະກະຍ່ອມສູນເສຍ; ແລະທານທີ່ໃຫ້ແກ່ຄົນປ່ອຍກູ້ (ວາຣທຸກ) ກໍເປັນໝັນ ໄຮ້ກຽດໄຮ້ຖານະ.

Verse 48

देवार्चनपरो विप्रो वित्तार्थी भुवनत्रये । असौ देवलकोनाम हव्यकव्येषु गर्हितः

ພຣາຫມັນຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນບູຊາເທວະ ແຕ່ເຮັດເພື່ອຫາຊັບສິນ—ໃນສາມໂລກທັງປວງ ເຂົາຖືກເອີ້ນວ່າ «ເທວະລະກະ», ຖືກຕໍາໜິໃນເລື່ອງການຖວາຍຮັວຍະ-ກັວຍະ ແກ່ເທວະແລະບັນພະບຸລຸດ.

Verse 49

भ्रातुर्मृतस्यभायायां यो गच्छेत्कामपूर्वकम् । धर्मेणापि नियुक्तायां स ज्ञेयो दिधिषूपतिः

ຜູ້ໃດເຂົ້າໄປຫາເມຍຂອງອ້າຍທີ່ເສຍຊີວິດ ດ້ວຍຕັນຫາກາມ—ແມ່ນແຕ່ນາງຖືກແຕ່ງຕັ້ງຕາມທໍາ (ນິໂຢກະ) ກໍຕາມ—ຜູ້ນັ້ນພຶງຮູ້ວ່າເປັນ «ດິທິສູປະຕິ», ສາມີທີ່ຖືກຕໍາໜິ.

Verse 50

दाराग्निहोत्रसंयोगं कुरुते योऽग्रजे स्थिते । परिवेत्ता स विज्ञेयः परिवित्तिस्तु पूर्वजः

ຜູ້ໃດເຂົ້າພິທີແຕ່ງງານ ແລະເຂົ້າສະຖານະຄອບຄົວອັກນິໂຫຕຣະ ໃນຂະນະທີ່ອ້າຍໃຫຍ່ຍັງບໍ່ແຕ່ງງານ ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ປະຣິເວັດຕາ»; ອ້າຍໃຫຍ່ເອີ້ນວ່າ «ປະຣິວິດຕິ»។

Verse 51

यो नरोऽन्यस्य वासांसि कूपोद्यानगृहाणि च । अदत्तान्युपयुंजानः स तत्पापतुरीयभाक्

ຜູ້ຊາຍໃດນຳເສື້ອຜ້າຂອງຄົນອື່ນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນບໍ່ນ້ຳ ສວນ ຫຼືເຮືອນ ມາໃຊ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບການໃຫ້ຫຼືອະນຸຍາດ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຜູ້ຮ່ວມຮັບບາບໜຶ່ງໃນສີ່ສ່ວນຂອງເຈົ້າຂອງນັ້ນ।

Verse 52

आमन्त्रितस्तु यः श्राद्धे वृषल्या सह मोदते । दातुर्यद्दुष्कृतं किञ्चित्तत्सर्वं प्रतिपद्यते

ແຕ່ຜູ້ໃດຖືກເຊີນໄປພິທີສຣາດທະ ແລ້ວຢູ່ທີ່ນັ້ນກັບຊື່ນຊົມສະໜຸກສະໜານກັບຍິງຜູ້ປະພຶດບໍ່ບໍລິສຸດ ຜູ້ນັ້ນຈະຮັບເອົາບາບທັງໝົດຂອງຜູ້ຖວາຍ—ຄວາມຊົ່ວໃດໆກໍຕາມ—ມາເປັນຂອງຕົນ।

Verse 53

ऋतामृताभ्यां जीवेत मृतेन प्रमृतेन वा । सत्यानृताभ्यां जीवेत न श्ववृत्त्या कथंचन

ຄວນດຳລົງຊີວິດດ້ວຍ «ຣິຕະ» ແລະ «ອະມຣິຕະ» ຫຼືແມ່ນດ້ວຍ «ມຣິຕະ» ແລະ «ປຣະມຣິຕະ» ກໍໄດ້; ຈະດຳລົງດ້ວຍ «ສັດຍະ» ແລະ «ອະນຣິຕະ» ກໍໄດ້, ແຕ່ບໍ່ຄວນດຳລົງດ້ວຍ «ສະວະວຣິຕຕິ» ເປັນອັນຂາດ—ຄືການຫາກິນແບບຫມາ ພຶງພາຮັບໃຊ້ຜູ້ອື່ນ।

Verse 54

भक्ष्यं नित्यमृतं ज्ञेयममृतं स्यादयाचितम् । मृतं तु वृद्ध्याजीवित्वं प्रमृतं कर्षणं स्मृतम्

ອາຫານທີ່ໄດ້ມາຕາມທາງປົກກະຕິ (ບໍ່ເສຍສັກສີ) ພຶງຮູ້ວ່າເປັນ «ຣິຕະ»; ສິ່ງທີ່ໄດ້ຮັບໂດຍບໍ່ໄດ້ຂໍ ເອີ້ນວ່າ «ອະມຣິຕະ». ການດຳລົງຊີວິດດ້ວຍດອກເບ້ຍ ເອີ້ນວ່າ «ມຣິຕະ»; ແລະ «ປຣະມຣິຕະ» ຈື່ຈຳວ່າແມ່ນການຫາກິນດ້ວຍການໄຖນາປູກຝັງ।

Verse 55

सत्यानृतं च वाणिज्यं तेन चैवोपजीव्यते । सेवा श्ववृत्तिराख्याता तस्मात्तां परिवर्जयेत

ການຄ້າຂາຍເອີ້ນວ່າ ສັດຍານຣຶຕ (ການປະສົມປະສານຂອງຄວາມຈິງແລະຄວາມບໍ່ຈິງ), ແລະ ຄົນເຮົາສາມາດດຳລົງຊີວິດດ້ວຍສິ່ງນີ້. ແຕ່ການຮັບໃຊ້ແມ່ນເອີ້ນວ່າ ສວະວຣຶຕຕິ (ຊີວິດຂອງໝາ); ດັ່ງນັ້ນ ຄົນເຮົາຄວນຫຼີກລ່ຽງມັນ.

Verse 56

विप्रयोनिं समासाद्य संकरं परिवर्जयेत् । मानुष्यं दुर्लभं लोके ब्राह्मण्यमधिकं ततः

ເມື່ອເກີດໃນຕະກຸນພຣາມ, ຄວນຫຼີກລ່ຽງ ສັງກອນ (ການປະສົມທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ). ການເກີດເປັນມະນຸດແມ່ນຫາຍາກໃນໂລກ, ແລະ ຄວາມເປັນພຣາມແມ່ນຫາຍາກກວ່າ ແລະ ສູງສົ່ງກວ່ານັ້ນ.

Verse 57

एकशय्यासनं पक्तिर्भाण्डपक्वान्नमिश्रणम् । याजनाध्यापनं योनिस्तथा च सह भोजनम् । नवधा संकरः प्रोक्तो न कर्तव्योऽधमैः सह

ການນອນຕຽງດຽວກັນ, ບ່ອນນັ່ງ, ການແຕ່ງກິນ, ພາຊະນະ, ການສອນ, ການແຕ່ງງານ, ແລະ ການກິນເຂົ້າຮ່ວມກັນ — ສັງກອນ 9 ຢ່າງນີ້ ບໍ່ຄວນປະຕິບັດກັບຄົນຊົ່ວຊ້າ.

Verse 58

अजीवन्कर्मणा स्वेन विप्रः क्षात्त्रं समाश्रयेत् । वैश्यकर्माऽथवा कुर्याद्वार्षलं परिवर्जयेत्

ຖ້າພຣາມບໍ່ສາມາດລ້ຽງຊີບດ້ວຍໜ້າທີ່ຂອງຕົນເອງໄດ້, ລາວອາດຈະຫັນໄປເຮັດວຽກຂອງ ກະສັດ ຫຼື ໄວສຍະ, ແຕ່ລາວຄວນຫຼີກລ່ຽງວຽກງານຂອງ ສູດຣະ.

Verse 59

कुसीदं कृषिवाणिज्यं प्रकुर्वीत स्वयं कृतम् । आपत्काले स्वयं कुर्वन्स्नानेन स्पृश्यते द्विजः

ລາວອາດຈະປະກອບອາຊີບປ່ອຍກູ້, ການກະເສດ, ແລະ ການຄ້າຂາຍດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມຂອງຕົນເອງ. ໃນຍາມທຸກຍາກ, ເມື່ອຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງເຮັດວຽກນີ້ດ້ວຍຕົນເອງ, ລາວຈະບໍລິສຸດໄດ້ດ້ວຍການອາບນໍ້າ.

Verse 60

लब्धलाभः पितॄन्देवान्ब्रांह्मणांश्चैव तर्पयेत् । ते तृप्तास्तस्य तत्पापं शमयंति न संशयः

ເມື່ອໄດ້ລາບຜົນ ຄວນເຮັດຕະປະນະໃຫ້ພໍໃຈແກ່ປິຕຣິ (ບັນພະບຸລຸດ) ເທວະ ແລະ ພຣາຫມະນ. ເມື່ອທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນພໍໃຈ ບາບຂອງຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຖືກລະງັບແນ່ນອນ.

Verse 61

जलगोशकटारामयाञ्चावृद्धिवणिक्क्रियाः । अनूपं पर्वतो राजा दुर्भिक्षे जीविका स्मृताः

ໃນຍາມອຶດຢາກ ວິທີຫາຊີວິດທີ່ຖືກຈື່ຈຳມີ: ວຽກກັບນ້ຳ (ຂົນນ້ຳ/ຊົນລະປະທານ), ລ້ຽງງົວ, ໃຊ້ກະສະກັດ/ລົດເກວຽນຂົນສົ່ງ, ຮັບໃຊ້ໃຫ້ເກີດຄວາມພໍໃຈ, ຂໍທານ, ປ່ອຍກູ້ດອກເບ້ຍ, ແລະ ຄ້າຂາຍ. ອີກທັງການຢູ່ໃນທົ່ງຊຸ່ມນ້ຳ, ຢູ່ເທິງພູ, ຫຼື ພຶ່ງພາພຣະຣາຊາ ກໍນັບເປັນທາງຢູ່ລອດໃນຍາມຂາດແຄນ.

Verse 62

असतोऽपि समादाय साधुभ्यो यः प्रयच्छति । धनं स्वामिनमात्मानं संतारयति दुस्तरात्

ແມ່ນແຕ່ຈະເກັບຊັບຈາກແຫຼ່ງທີ່ບໍ່ຄວນກໍຕາມ ຜູ້ໃດນຳຊັບນັ້ນໄປຖວາຍແກ່ຜູ້ດີມີຄຸນທຳ ຊັບນັ້ນພ້ອມທັງເຈົ້າຂອງມັນ ຍ່ອມພາຜູ້ໃຫ້ຂ້າມພົ້ນທາງອັນຂ້າມຍາກແຫ່ງສັງສານ.

Verse 63

शूद्रे समगुणं दानं वैश्ये तद्द्विगुणं स्मृतम् । श्रोत्रिये तच्च साहस्रमनन्तं चाग्निहोत्रिके

ທານທີ່ໃຫ້ແກ່ຊູດຣະ (Śūdra) ໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບທານນັ້ນ; ໃຫ້ແກ່ໄວຊະຍະ (Vaiśya) ຖືກຈື່ຈຳວ່າໄດ້ສອງເທົ່າ; ໃຫ້ແກ່ຊໂຣຕຣິຍະ (śrotriya) ຜູ້ຮູ້ພຣະເວດ ເປັນພັນເທົ່າ; ແລະໃຫ້ແກ່ອັກນິໂຫຕຣິນ (agnihotrin) ກ່າວວ່າມີຜົນບຸນອະນັນຕະ.

Verse 64

ब्राह्मणातिक्रमो नास्ति नाचरेद्यो व्यवस्थितिम् । ज्वलंतमग्निमुत्सृज्य न हि भस्मनि हूयते

ບໍ່ມີການຂ້າມຜ່ານພຣາຫມະນ ແລະບໍ່ຄວນຝ່າຝືນລະບຽບທີ່ວາງໄວ້. ເພາະເມື່ອປະຖິ້ມໄຟທີ່ກຳລັງລຸກໄໝ້ ກໍບໍ່ມີໃຜຖວາຍເຄື່ອງບູຊາລົງໃນຂີ້ເຖົ່າ.

Verse 65

विद्यातपोभ्यां हीनेन नैव ग्राह्यः प्रतिग्रहः । गृह्णन्प्रदातारमधो नयत्यात्मानमेव च

ຜູ້ຂາດວິຊາແລະຕະປະ ບໍ່ຄວນຮັບທານ; ເພາະການຮັບນັ້ນ ດຶງຜູ້ໃຫ້ໃຫ້ຕໍ່າລົງ ແລະຕົນເອງກໍຕໍ່າລົງດ້ວຍ।

Verse 66

तस्माच्छ्रोत्रिय एवार्हो गुणवाञ्छीलवाञ्छुचिः । अव्यंगस्तत्र निर्दोषः पात्राणां परमं स्मृतम्

ດັ່ງນັ້ນ ມີແຕ່ “ສະໂຣຕຣິຍະ” ເທົ່ານັ້ນທີ່ຄວນຄ່າ—ມີຄຸນທຳ ມີສີນ ບໍລິສຸດ; ບໍ່ບົກພ່ອງ ແລະບໍ່ມີໂທດ—ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນພາຊະນະຮັບທານສູງສຸດ।

Verse 67

कपालस्थं यथा तोयं श्वदृतौ च यथा पयः । दूषितं स्थानदोषेण वृत्तहीने तथा श्रुतम्

ເຫມືອນນ້ຳທີ່ເກັບໄວ້ໃນກະໂຫຼກ ແລະນົມທີ່ໃສ່ໃນໜັງໝາ ຍ່ອມເປື້ອນເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດຂອງພາຊະນະ—ສະນັ້ນ ຄວາມຮູ້ກໍເສື່ອມເປື້ອນເມື່ອຢູ່ໃນຜູ້ຂາດຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງ।

Verse 68

दत्तं पात्रमतिक्रम्य यदपात्रे प्रतिग्रहः । तद्दत्तं गामतिक्रम्य गर्दभस्य गवाह्निकम्

ຖ້າຂ້າມຜູ້ຄວນຮັບ ແລ້ວໃຫ້ຜູ້ບໍ່ຄວນຮັບຮັບທານ ນັ້ນເຫມືອນລະເລີຍງົວ ແລ້ວນຳອາຫານປະຈຳວັນຂອງງົວໄປໃຫ້ລາກິນ।

Verse 69

वृत्तं तस्मात्तु संरक्षेद्वित्तमेति गतं पुनः । अक्षीणो वित्ततः क्षीणो वृत्ततस्तु हतो हतः

ດັ່ງນັ້ນ ຄວນຮັກສາຄວາມປະພຶດອັນຖືກຕ້ອງ; ເພາະຊັບສິນແມ່ນແມ່ນຫາຍໄປກໍອາດກັບຄືນ. ຜູ້ທີ່ເສຍຊັບບໍ່ແມ່ນເສຍຈິງ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ເສຍຄວາມປະພຶດ ນັ້ນເສຍຈິງແທ້.

Verse 70

प्रथमं तु गुरौ दानं दत्त्वा श्रेष्ठमनुक्रमात् । ततोऽन्येषां तु विप्राणां दद्यात्पात्रानुरूपतः

ກ່ອນອື່ນ ຄວນຖວາຍທານອັນປະເສີດທີ່ສຸດແດ່ຄູບາອາຈານ (ກຸຣຸ) ຕາມລຳດັບອັນຄວນ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຈຶ່ງໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນອື່ນໆ ຕາມຄວາມເໝາະສົມແຫ່ງພາຊະນະຜູ້ຮັບ।

Verse 71

गुरौ च दत्तं यद्दानं दत्तं पात्रेषु मानवैः । निष्फलं तद्भवेत्प्रेत्य यात्युताधोगतिं प्रति

ທານໃດທີ່ຄວນຖວາຍແດ່ກຸຣຸ ແຕ່ມະນຸດກັບໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮັບອື່ນໆ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ນັ້ນຈະຄວນຄ່າກໍຕາມ; ຫຼັງຄວາມຕາຍ ທານນັ້ນຈະເປັນໄຮ້ຜົນ ແລະອາດນຳໄປສູ່ທາງຕົກຕ່ຳ.

Verse 72

अवमानं गुरोः कृत्वा कोपयित्वा तु दुर्मतिः । गुर्वमानहतो मूढो न शांतिमधि गच्छति

ຄົນໂງ່ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ ທີ່ຫຍັບຫຍາມກຸຣຸ ແລະເຮັດໃຫ້ທ່ານໂກດ; ຖືກທຳລາຍໂດຍການຫຍັບຫຍາມຄູອາຈານນັ້ນ ຍ່ອມບໍ່ເຄີຍເຖິງຄວາມສະຫງົບ.

Verse 73

गुरोरभावे तत्पुत्रं तद्भार्यां तत्सुतं विना । पुत्रं प्रपौत्रं दौहित्रं ह्यन्यं वा तत्कुलोद्भवम्

ເມື່ອກຸຣຸບໍ່ຢູ່ ຄວນເຂົ້າໄປນົບນ້ອມຕໍ່ບຸດຊາຍຂອງທ່ານ ໂດຍຍົກເວັ້ນພັນລະຍາຂອງກຸຣຸ ແລະບຸດນ້ອຍ; ຫຼືບຸດຂອງບຸດ (ຫຼານຊາຍ), ຫຼືບຸດຂອງທິດາ (ຫຼານຊາຍທາງລູກສາວ), ຫຼືຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເກີດໃນຕະກູນນັ້ນ.

Verse 74

पंचयोजनमध्ये तु श्रूयते स्वगुरुर्यदा । तदा नातिक्रमेद्दानं दद्यात्पात्रेषु मानवः

ແຕ່ເມື່ອຮູ້ວ່າກຸຣຸຂອງຕົນຢູ່ໃນລະຍະຫ້າໂຢຊະນະ ບຸກຄົນບໍ່ຄວນຂ້າມຜ່ານສິດຂອງທ່ານ; ຄວນໃຫ້ທານແກ່ຜູ້ຮັບທີ່ຄວນຄ່າຕາມວິທີອັນຖືກຕ້ອງ ໂດຍບໍ່ລະເລີຍສ່ວນຂອງກຸຣຸ.

Verse 75

यतिश्चेत्प्रार्थयेल्लोभाद्दीयमानं प्रतिग्रहम् । न तस्य देयं विद्वद्भिर्न लोभः शस्यते यतेः

ຖ້ານັກບວດຜູ້ໜຶ່ງ ເນື່ອງຈາກຄວາມໂລບ ຮ້ອງຂໍຮັບທານທີ່ກຳລັງຖວາຍ ບັນດາຜູ້ຮູ້ຄວນບໍ່ຖວາຍໃຫ້ ເພາະຄວາມໂລບບໍ່ເຄີຍຖືກສັນລະເສີນໃນນັກບວດ.

Verse 76

धनं प्राप्य यतिर्लोके मौनं ज्ञानं च नाभ्यसेत् । उपभोगं तु दानेन जीवितं ब्रह्मचर्यया

ຖ້ານັກບວດໄດ້ຊັບສິນໃນໂລກແລ້ວ ແຕ່ບໍ່ຝຶກມອນະ (ຄວາມສງົບງຽບ) ແລະປັນຍາ ກໍໃຫ້ຢ່າງນ້ອຍ ຊຳລະການເສບສຸກດ້ວຍທານ ແລະຮັກສາຊີວິດດ້ວຍພຣະຫມະຈັນຍາ (ຄວາມສຳລວມ).

Verse 77

कुले जन्म च दीक्षाभिर्ये गतास्ते नरोत्तमाः । सौभाग्यमाप्नुयाल्लोके नूनं रसविवर्जनात्

ບຸລຸດຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍ ຜູ້ຖືກຍົກຍ້ອງດ້ວຍການເກີດໃນຕະກູນດີ ແລະດ້ວຍພິທີດິກສາ (ການອຸປະນະຍະ) ຍ່ອມໄດ້ຮັບໂຊກດີໃນໂລກ—ແນ່ນອນເນື່ອງຈາກການລະເວັ້ນຄວາມເສບສຸກທາງອາລົມ.

Verse 78

आयुष्मत्यः प्रजाः सर्वा भवन्त्यामिषवर्जनात्

ລູກຫຼານທັງໝົດຍ່ອມມີອາຍຸຍືນ ເນື່ອງຈາກການລະເວັ້ນການກິນຊີ້ນ.

Verse 79

चीरवल्कलधृक्त्यक्त्वा वस्त्राण्याभरणानि च । नागाधिपत्यं प्राप्नोति उपवासेन मानवः

ໃສ່ເຄື່ອງນຸ່ງຈາກເປືອກໄມ້ ແລະຜ້າຂາດໆ ລະທິ້ງເສື້ອຜ້າງາມໆ ແລະເຄື່ອງປະດັບ ມະນຸດຍ່ອມໄດ້ຮັບອຳນາດເປັນເຈົ້າເຫນືອນາກາ ໂດຍການອຸປະວາສ (ອົດອາຫານ).

Verse 80

क्रीडते सत्यवाक्येन स्वर्गे वै देवतैः सह । अहिंसया तथाऽरोग्यं दानात्कीर्तिमनुक्रमात्

ດ້ວຍການເວົ້າຄຳສັດ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເພີນພອນຢູ່ສະຫວັນກັບເທວະດາ; ດ້ວຍອະຫິງສາ ໄດ້ສຸຂະພາບ; ດ້ວຍທານ ໄດ້ກຽດຊື່—ຕາມລຳດັບແຫ່ງກຳຂອງຕົນ.

Verse 81

द्विजशुश्रूषया राज्यं द्विजत्वं चातिपुष्कलम् । दिव्यरूपमवाप्नोति देवशुश्रूषया नरः

ດ້ວຍການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແກ່ທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຍ່ອມໄດ້ອານາຈັກ ແລະຄຸນຄ່າພຣາຫມັນອັນອຸດົມ; ດ້ວຍການຮັບໃຊ້ເທວະດາ ຍ່ອມໄດ້ຮູບອັນທິບພະ.

Verse 82

अन्नदानाद्भवेत्तृप्तिः सर्वकामैरनुत्तमैः । दीपस्य तु प्रदानेन चक्षुष्माञ्जायते नरः

ດ້ວຍການໃຫ້ທານເຂົ້າອາຫານ ຍ່ອມໄດ້ຄວາມອິ່ມໃຈລຶກຊຶ້ງ ພ້ອມດ້ວຍການສຳເລັດປາດຖະນາອັນປະເສີດ; ດ້ວຍການໃຫ້ທານໂຄມໄຟ ຄົນຍ່ອມເກີດມາມີສາຍຕາແຈ້ງໃສ ແລະແຂງແຮງ.

Verse 83

तुष्टिर्भवेत्सर्वकालं प्रदानाद्गन्धमाल्ययोः । लवणस्य तु दातारस्तिलानां सर्पिषस्तथा । तेजस्विनोऽपि जायन्ते भोगिनश्चिरजीविनः

ດ້ວຍການຖວາຍນ້ຳຫອມ ແລະພວງມາລາ ຍ່ອມໄດ້ຄວາມປິຕິຍິນດີທຸກເວລາ. ແລະຜູ້ໃຫ້ເກືອ, ງາ (ຕິລະ), ແລະນ້ຳມັນເນີຍ (ຄີ) ຍ່ອມເກີດມາມີຮັດສະມີ, ມັ່ງຄັ່ງ, ເພີນພອນ ແລະອາຍຸຍືນ.

Verse 84

सुचित्रवस्त्राभरणोपधानं दद्यान्नरो यः शयनं द्विजाय । रूपान्वितां पक्ष्मवतीं मनोज्ञां भार्यामरालोपचितां लभेत्सः

ຜູ້ໃດຖວາຍເຕຽງນອນແກ່ພຣາຫມັນ ທີ່ປູດ້ວຍຜ້າລາຍງາມ ພ້ອມເຄື່ອງປະດັບ ແລະເຄື່ອງນອນຄົບຖ້ວນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ພັນລະຍາງາມ ອ່ອນຊ້ອຍ ນ່າຮັກ ມີຂົນຕາງາມ ແລະປະດັບດ້ວຍຄຸນທຳອັນສູງສົ່ງ.

Verse 207

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे पात्रापात्रविचारवर्णनंनाम सप्तोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ອັນຄວນບູຊາ—ໃນສັງຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ—ໃນພຣະພາສະຂັນດະ ພາກທີ 7 ແລະໃນພາກຍ່ອຍທຳອິດ «ພຣະພາສະເກດຕຣະ ມາຫາຕມະຍະ»—ບົດວ່າດ້ວຍພິທີ ສຣາດທະ ຊື່ «ການພັນລະນາການພິຈາລະນາຜູ້ຮັບທີ່ສົມຄວນ ແລະບໍ່ສົມຄວນ» ເປັນບົດທີ 207 ຈົບລົງແລ້ວ.