Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच । स कृत्वा स्वाश्रमं तत्र वसिष्ठो भगवान्मुनिः । तत्र शंभोर्निवासाय तपस्तेपे सुदारुणम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ທີ່ນັ້ນ ພຣະມຸນີວະສິດຖະຜູ້ມີພຣະພອນ ໄດ້ສ້າງອາສຣົມຂອງຕົນ; ແລະເພື່ອໃຫ້ພຣະສຳພູ (Śambhu) ປະທັບຢູ່ນັ້ນ ທ່ານໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຢ່າງຮຸນແຮງຍິ່ງ.

Verse 2

स बभूव मुनिः सम्यक्फलाहारसमन्वितः । शीर्ण पर्णाशनः पश्चाद्द्वे शते समपद्यत

ມຸນີນັ້ນດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາຫານໝາກໄມ້ຢ່າງມີວິໄນ. ຕໍ່ມາທ່ານກິນໃບໄມ້ແຫ້ງ ແລະດຳເນີນຢ່າງນັ້ນຄົບສອງຮ້ອຍປີ.

Verse 3

जलाहारः पञ्चशतवर्षाणि संबभूव ह । वर्षाणां वायुभक्षोऽभूत्ततो दशशतानि च

ທ່ານດຳລົງດ້ວຍນ້ຳຢ່າງດຽວຕະຫຼອດຫ້າຮ້ອຍປີ. ຈາກນັ້ນທ່ານດຳລົງດ້ວຍລົມຫາຍໃຈ (ອາຫານແຫ່ງລົມ) ອີກພັນປີ.

Verse 4

पञ्चाग्निसाधको ग्रीष्मे हेमन्ते सलिलाशयः । वर्षास्वाकाशवासी च सहस्रं च ततोऽभवत्

ໃນລະດູຮ້ອນ ທ່ານປະຕິບັດວິທີປັນຈາກນີ (pañcāgni). ໃນລະດູໜາວ ທ່ານຢູ່ໃນນ້ຳ. ໃນລະດູຝົນ ທ່ານຢູ່ກາງແຈ້ງໃຕ້ຟ້າ. ດັ່ງນີ້ທ່ານດຳເນີນຕໍ່ອີກພັນປີ.

Verse 5

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्यर्षेः सुमहात्मनः । भित्त्वा तं पर्वतं सद्यस्तत्पुरो लिंगमुत्थितम् । तं दृष्ट्वा विस्मयाविष्टो मुनिः स्तोत्रमुदैरयत्

ຕໍ່ມາ ພຣະມະຫາເທວະ ພໍໃຈຕໍ່ລະສີຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ກໍແຍກພູນັ້ນໃນທັນທີ ແລະ ລິງຄະກໍຜຸດຂຶ້ນຢູ່ຕໍ່ໜ້າທ່ານ. ເມື່ອເຫັນແລ້ວ ລະສີກໍຕື່ນຕະລຶງ ແລະ ກ່າວບົດສັນລະເສີນຂຶ້ນ។

Verse 6

नमः शिवाय शुद्धाय सर्वगायाऽमृताय च । कपर्द्दिने नमस्तुभ्यं नमस्तस्मै त्रिमूर्त्तये

ນະໂມ ແດ່ພຣະສິວະ ຜູ້ບໍລິສຸດ ຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວສັບພະສິ່ງ ແລະ ຜູ້ອະມະຕະ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ໂອ ກະປັດດິນ; ນະໂມແດ່ພຣະອົງນັ້ນ ຜູ້ເປັນຕຣິມູຣຕິ.

Verse 7

नमः स्थूलाय सूक्ष्माय व्यापकाय महात्मने । निषंगिणे नमस्तुभ्यं त्रिनेत्राय नमोनमः

ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນທັງຫຍາບແລະລະອຽດ ຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວ ມະຫາອາຕະມາ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຖືອາວຸດ; ນະໂມນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີສາມຕາ.

Verse 8

नमश्चन्द्रकलाधार नमो दिग्वसनाय च । पिनाकपाणये तुभ्यमष्टमूर्ते नमोनमः

ນະໂມ ແດ່ຜູ້ທີ່ຊົງຖືຈັນທຣະເສັ້ນຄ້ອງ; ນະໂມ ແດ່ຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍທິດຟ້າ. ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ຖືຄັນທະນູພິນາກະໃນພຣະຫັດ; ນະໂມນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນອັດຖະມູຣຕິ.

Verse 9

नमस्ते ज्ञानरूपाय ज्ञानगम्याय ते नमः । नमस्ते ज्ञानदेहाय सर्वज्ञानमयाय च

ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີຮູບແຫ່ງປັນຍາ; ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ເຂົ້າເຖິງໄດ້ດ້ວຍປັນຍາອັນແທ້. ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີກາຍເປັນປັນຍາ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍປັນຍາທັງປວງ.

Verse 10

काशीपते नमस्तुभ्यं गिरिशाय नमोनमः । जगत्कारणरूपाय महादेवाय ते नमः

ນະໂມຕໍ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງກາສີ; ນະໂມນະໂມອີກເທື່ອແລ້ວອີກເທື່ອ ແດ່ພຣະຄິຣີຊະ ອົງເຈົ້າແຫ່ງພູ. ນະໂມແດ່ພຣະມະຫາເທວະ ຜູ້ເປັນເຫດປັດໃຈຂອງຈັກກະວານ.

Verse 11

गौरीकान्त नम स्तुभ्यं नमस्तुभ्यं शिवात्मने । ब्रह्मविष्णुस्वरूपाय त्रिनेत्राय नमोनमः

ນະໂມແດ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງເທວີເກົາຣີ (Gaurīkānta); ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີສະພາບເປັນຊິວະ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ປາກົດເປັນພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະວິສະນຸ; ນະໂມນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີສາມຕາ.

Verse 12

विश्वरूपाय शुद्धाय नमस्तुभ्यं महात्मने । नमो विश्वस्वरूपाय सर्वदेवमयाय च

ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີຮູບແບບເປັນສາກົນ ແລະ ບໍລິສຸດ; ນະໂມແດ່ພຣະມະຫາອັດຕາ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີສະພາບເປັນຈັກກະວານ ແລະ ຜູ້ປະກອບດ້ວຍເທວະທັງປວງ.

Verse 13

सूत उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । परितुष्टोऽस्मि ते भद्रं वरं वरय सुव्रत

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ມີສຽງບໍ່ມີຮ່າງກາຍເວົ້າຂຶ້ນວ່າ “ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ. ຈົ່ງເລືອກພອນໜຶ່ງ ໂອ ຜູ້ມີປະພຶດດີ.”

Verse 14

इत्युक्त्वा पर्वतं भित्त्वा तत्पुरो लिंगमुत्थितम्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພູເຂົາກໍແຕກອອກ ແລະ ຕໍ່ໜ້າເຂົານັ້ນ ພຣະລິງຄະກໍຜຸດຂຶ້ນ.

Verse 15

वसिष्ठ उवाच । लिंगेऽस्मिंस्तव सांनिध्यं सदा भवतु शंकर । मया पूर्वं प्रतिज्ञातं नगस्येह महात्मने । सत्यं कुरु वचो मे त्वं यदि तुष्टोऽसि शंकर

ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຊັງກະຣະ, ຂໍໃຫ້ພຣະສານນິທິຂອງພຣະອົງສະຖິດຢູ່ເທິງລິງຄະນີ້ຕະຫຼອດໄປ. ຂ້າໄດ້ເຄີຍປະຕິຍານໄວ້ກ່ອນແກ່ພູເຂົາຜູ້ມີມະຫາອາດຕະ. ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ, ໂອ ຊັງກະຣະ, ຂໍໃຫ້ຄໍາຂ້າເປັນຈິງ»។

Verse 16

श्रीभगवानुवाच । अद्यप्रभृति लिंगेऽस्मिन्सांनिध्यं मे भविष्यति । त्वद्वाक्याद्ब्राह्मणश्रेष्ठ सर्वं सत्यं भविष्यति

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕອບວ່າ: «ນັບແຕ່ມື້ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ພຣະສານນິທິຂອງເຮົາຈະສະຖິດຢູ່ໃນລິງຄະນີ້. ໂດຍຄໍາຂອງເຈົ້າ ໂອ ພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ, ທຸກສິ່ງຈະເປັນຈິງແນ່ນອນ»។

Verse 17

स्तोत्रेणानेन यो मर्त्यो मां स्तविष्यति भक्तितः । कृष्णपक्षे चतुर्दश्यामाश्विने मुनिसत्तम

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ມະນຸດໃດກໍຕາມທີ່ສັນລະເສີນເຮົາດ້ວຍສະໂຕຕຣະນີ້ດ້ວຍຄວາມພັກດີ, ໃນວັນຈະຕຸຣະດະສີ (ວັນທີ 14) ຂອງກຶດສະນະປັກ ໃນເດືອນອາສະວິນ—ຈະໄດ້ບຸນອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 18

मत्प्रियार्थं तु शक्रेण प्रेषिता मुनिसत्तम । मन्दाकिनीति विख्याता नदी त्रैलोक्यपाविनी

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ເພື່ອສິ່ງທີ່ເຮົາຮັກພໍ, ຊັກຣະ (ອິນທຣະ) ໄດ້ສົ່ງແມ່ນ້ໍາໜຶ່ງມາ—ມີນາມລືຊາວ່າ ມັນດາກິນີ—ແມ່ນ້ໍາຜູ້ຊໍາລະສາມໂລກໃຫ້ບໍລິສຸດ.

Verse 19

देवस्योत्तरदिग्भागे कुंडं तिष्ठति नित्यशः । तस्यां स्नात्वा मुनिश्रेष्ठ लिंगं मे पश्यते तु यः । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ທາງທິດເໜືອຂອງສະຖານທີ່ພຣະເທວະ ມີກຸນດະ (ສະລອຍນ້ໍາສັກສິດ) ຕັ້ງຢູ່ເປັນນິດ. ໂອ ມຸນີຜູ້ສູງສຸດ, ຜູ້ໃດອາບນ້ໍາໃນນັ້ນ ແລ້ວເບິ່ງລິງຄະຂອງເຮົາ, ຜູ້ນັ້ນຈະໄປຮອດສະຖານອັນສູງສຸດ ປາສະຈາກຄວາມແກ່ແລະຄວາມຕາຍ.

Verse 20

अचलं भेदयित्वा तु यस्मान्मे लिंगमुद्गतम् । अचलेश्वरनाम्नैव लोके ख्यातिं गमिष्यति

ເນື່ອງຈາກລິງຄະຂອງເຮົາເກີດຂຶ້ນໂດຍຜ່າພູອະຈະລະ ຈຶ່ງຈະໂດງດັງໃນໂລກດ້ວຍນາມ «ອະຈະເລສະວະຣະ» ນັ້ນເອງ।

Verse 21

अस्य लिंगस्य माहात्म्यान्न कदाचिच्चलिष्यति । सर्वथा म इदं लिंगं प्रलयान्ते न चाल्यते

ດ້ວຍມະຫິມາຂອງລິງຄະນີ້ ມັນຈະບໍ່ເຄີຍຫວັ່ນໄຫວ. ໃນທຸກປະການ ລິງຄະນີ້ຂອງເຮົາຈະບໍ່ຖືກເຄື່ອນຍ້າຍ ແມ່ນແຕ່ໃນວາລະສິ້ນສຸດແຫ່ງປະລະຍະ.

Verse 22

सूत उवाच । एतावदुक्त्वा वचनं विरराम महेश्वरः । वसिष्ठोऽपि सुहृष्टात्मा गौतमाद्या मुनीश्वराः

ສູຕະໄດ້ກ່າວວ່າ: ເມື່ອມະເຫສະວະຣະກ່າວຖ້ອຍຄຳເທົ່ານີ້ແລ້ວ ພຣະອົງກໍຢຸດນິ່ງ. ວະສິດຖະກໍມີໃຈຊື່ນບານ ແລະບັນດາມຸນີເຈົ້າທັງຫຼາຍ ເລີ່ມຈາກໂກຕະມະ ກໍປິຕິຍິນດີ.

Verse 23

शक्रादयस्ततो देवास्तीर्थान्यायतनानि च । आनयामास ब्रह्मर्षिस्तपसा पर्वतोत्तमे

ແລ້ວພຣະສັກກະ (ອິນທຣະ) ແລະເທວະທັງຫຼາຍ ໄດ້ນຳພາຕີຣະຖະອັນສັກສິດ ແລະສະຖານທີ່ບູຊາອັນບໍລິສຸດມາ. ບຣະຫມະຣິສິ ໂດຍຕະປະສະຍາ ໄດ້ດຶງເອົາສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນມາສູ່ພູອັນສູງສຸດ.

Verse 24

ततस्तुष्टः सुरश्रेष्ठस्तत्र वासमथाकरोत्

ແລ້ວພຣະເທວະຜູ້ປະເສີດສຸດ ມີພຣະທັຍຍິນດີ ແລະໄດ້ປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ.