Adhyaya 3

Verse 1

सूत उवाच । श्रुत्वा हिमाचलो वाक्यं वसिष्ठस्य महात्मनः । चिन्तयामास तत्कार्यं विवरस्य प्रपूरणे

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງວະສິດຖະຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ຮິມາຈະລະກໍ່ຄິດພິຈາລະນາກຳງານນັ້ນ—ເລື່ອງການເຕີມຮູແຕກໃຫ້ເຕັມ.

Verse 2

चिरं विचार्य तमृषिमिदमाह नगोत्तमः । क उपायो नगानां वै तत्र गंतुं वदस्व मे

ເມື່ອໄດ້ຄິດພິຈາລະນາດົນນານ ພູອັນສູງສຸດໄດ້ກ່າວແກ່ລະສີນັ້ນວ່າ: «ມີວິທີໃດໃຫ້ພູທັງຫຼາຍໄປຮອດທີ່ນັ້ນ? ຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າ»។

Verse 3

पक्षच्छेदस्तु शक्रेण सर्वेषां च पुरा कृतः । तस्मादस्य मुनिश्रेष्ठ कार्यस्य पश्य निश्चयम्

«ໃນການກ່ອນ ພະອິນທຣາ (ຊັກຣະ) ໄດ້ຕັດປີກຂອງພູທັງຫຼາຍໝົດ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນິຜູ້ປະເສີດ ຈົ່ງພິຈາລະນາແລະກຳນົດແນວທາງອັນແນ່ນອນເພື່ອໃຫ້ວຽກນີ້ສຳເລັດ»។

Verse 4

वसिष्ठ उवाच । अस्त्युपायो नगानां तु तत्र नेतुं महानग । तवायं तनयस्तत्र विख्यातो नंदिवर्द्धनः

ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພູໃຫຍ່, ມີວິທີຢ່າງແທ້ຈິງເພື່ອນຳພູທັງຫຼາຍໄປທີ່ນັ້ນ. ບຸດຂອງເຈົ້າ ຜູ້ໂດງດັງຢູ່ທີ່ນັ້ນວ່າ ນັນດິວັດທະນະ ຈະກະທຳໃຫ້ສຳເລັດ»។

Verse 5

तस्यार्बुद इति ख्पातो वयस्यः परमं प्रियः । नागः प्राणभृतां श्रेष्ठः खेचरोऽपि च वीर्यवान्

«ລາວມີສະຫາຍທີ່ໂດງດັງຊື່ ອັຣບຸດະ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງ: ເປັນນາຄາ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ສັດມີຊີວິດ ແລະຍັງເປັນຜູ້ເຄື່ອນໄຫວໃນຟ້າ ມີພະລັງກ້າຫານ»។

Verse 6

स वा ऊर्ध्वगतिः क्षिप्रं क्षणान्नेष्यत्यसंशयः । लीलया सर्वकृत्येषु तं विदित्वाऽहमागतः

«ລາວມີການເຄື່ອນໄຫວຂຶ້ນເທິງຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະຈະຂົນສົ່ງພວກມັນໃນພຽງຊົ່ວຂະນະ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ເພາະຮູ້ວ່າລາວຊຳນານໃນກິດທຸກຢ່າງດ້ວຍຄວາມງ່າຍດາຍ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງມາ»។

Verse 7

आदेशो दीयतामस्य दुःखं कर्तुं च नार्हसि । अवश्यं यदि भक्तोऽसि तत्र प्रेषय सत्वरम्

ຈົ່ງອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ເຂົາ; ຢ່າເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈັບໃຈທຸກທ້ອນ. ຖ້າເຈົ້າເປັນຜູ້ສັດຊື່ຕໍ່ພະທຳ ຈົ່ງສົ່ງເຂົາໄປທີ່ນັ້ນໂດຍໄວ.

Verse 8

सूत उवाच । वसिष्ठस्य वचः श्रुत्वा हिमवान्पुत्रवत्सलः । दुःखेन महताऽविष्टश्चिंतयामास भूधरः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງວະສິດຖະ ຮິມະວານ—ຜູ້ຮັກລູກດັ່ງຊີວິດ—ຖືກຄວາມໂສກໃຫຍ່ຄອບງຳ ແລະເລີ່ມຄິດໄຕ່ຕອງຢ່າງລຶກຊຶ້ງ.

Verse 9

मैनाकस्तनयोऽस्माकं प्रविष्टः सागरे भयात् । ज्येष्ठं तु सर्वथा चाथ वसिष्ठो नेतुमागतः । किं कृत्यमधुनाऽस्माकं कथं श्रेयो भविष्यति

«ລູກຂອງພວກເຮົາ ໄມນາກະ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນທະເລເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານ. ບັດນີ້ ວະສິດຖະ ກໍມາດ້ວຍຄວາມແນ່ວແນ່ ເພື່ອນຳເອົາຜູ້ເປັນພີ່ໃຫຍ່ໄປ. ບັດນີ້ພວກເຮົາຄວນເຮັດຢ່າງໃດ ແລະຄວາມສະຫງົບສຸກຈະເກີດຂຶ້ນແນວໃດ?»

Verse 10

इतः शापभयं तीव्रमितो दुःखं च पुत्रजम् । वरं पुत्रवियोगोऽस्तु न शापो द्विजसंभवः

«ຝ່າຍໜຶ່ງແມ່ນຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຄຳສາບອັນຮຸນແຮງ; ອີກຝ່າຍໜຶ່ງແມ່ນຄວາມໂສກທີ່ເກີດຈາກລູກ. ດີກວ່າໃຫ້ພົບການພັດພາກຈາກລູກ ກ່ອນຈະຮັບຄຳສາບຈາກພຣາຫມັນ.»

Verse 11

स एवं निश्चयं कृत्वा नंदिवर्धनमुक्तवान् । गच्छ त्वं पुत्र मे वाक्याद्वसिष्ठस्याश्रमं प्रति

ເມື່ອທ່ານຕັດສິນໃຈແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວກັບນັນດິວັດທະນະວ່າ: «ໄປເຖີດ ລູກເອີຍ—ຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງພໍ່—ໄປຫາອາສຣົມຂອງວະສິດຖະ»។

Verse 12

तत्रास्ति विवरो रौद्रस्तं प्रपूरय सत्वरम् । अर्बुदं नागमादाय मित्रं प्राणभृतां वरम्

ທີ່ນັ້ນມີຫວ່າງເຫວລຶກອັນນ່າຢ້ານ—ຈົ່ງເຕີມໃຫ້ເຕັມໂດຍໄວ. ແລະຈົ່ງນຳອາຣບຸດາ ນາກາ—ມິດຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ສັດມີຊີວິດ—ໄປດ້ວຍ.

Verse 13

नंदिवर्द्धन उवाच । पापीयान्स विभो देशः फलमूलैर्विवर्जितः । पालाशैः खादिरैराढ्यो धवैः शाल्मलिभिस्तथा

ນັນດິວັດທະນະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ດິນແດນນັ້ນຮ້າຍແຮງຍິ່ງ—ປາສຈາກໝາກໄມ້ແລະຮາກ. ແຕ່ກໍອຸດົມດ້ວຍຕົ້ນປາລາຊາ ແລະ ຄະດິຣາ, ພ້ອມທັງຕົ້ນທະວາ ແລະ ຊາລະມະລິ.”

Verse 14

सुनिष्ठुरैर्नृपशुभिर्भिल्लैश्च विविधैरपि । नद्यो वहंति नो तत्र दुष्टा लोकाश्च वासिनः । नार्होऽहं पर्वतश्रेष्ठ तत्र गंतुं कथंचन

“ດິນແດນນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຄົນດຸຮ້າຍ—ກະສັດຕ່ຳຊ້າ ແລະ ຊົນເຜົ່າພິລລະຫຼາຍຢ່າງ. ທີ່ນັ້ນແມ່ນ້ຳບໍ່ໄຫຼ, ແລະຜູ້ອາໄສກໍຊົ່ວຮ້າຍ. ໂອ ພູເຂົາຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຄວນໄປທີ່ນັ້ນເລີຍ ບໍ່ວ່າດ້ວຍວິທີໃດ.”

Verse 15

अथोवाच वसिष्ठस्तं संत्रस्तं नंदिवर्द्धनम् । मा भीः कार्या त्वया तत्र देशे दौष्ट्यात्कथंचन

ແລ້ວວະສິດຖະ ໄດ້ກ່າວກັບນັນດິວັດທະນະຜູ້ຕົກໃຈວ່າ: “ຢ່າຢ້ານເລີຍ ບໍ່ວ່າຢ່າງໃດ ເນື່ອງຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງດິນແດນນັ້ນ.”

Verse 16

तव मूर्ध्नि सदा वासो मम तत्र भविष्यति । तीर्थानि सरितो देवाः पुण्यान्यायतनानि च

“ເທິງຍອດຂອງເຈົ້າ ທີ່ພຳນັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນເສມອ. ແລະທີ່ນັ້ນຈະບັງເກີດມີທີຣຖະອັນສັກສິດ, ແມ່ນ້ຳບໍລິສຸດ, ເທວະດາ, ແລະສະຖານບູຊາອັນເປັນມົງຄຸນດ້ວຍ.”

Verse 17

वृक्षाश्च विविधाकाराः पत्रपुष्पफलान्विताः । सदा तत्र भविष्यंति मृगाश्च विहगाः शुभाः

ທີ່ນັ້ນຈະມີຕົ້ນໄມ້ຫຼາຍຮູບຫຼາຍຊົນິດ ເຕັມໄປດ້ວຍໃບ ດອກ ແລະໝາກ ຢູ່ເປັນນິດ; ສັດປ່າ ແລະນົກອັນເປັນມງຄົດກໍຈະອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ।

Verse 18

अहमेवानयिष्यामि तवार्थे च महेश्वरम् । तदा स्थास्यंति वै तत्र सर्वे देवाः सवासवाः

ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະນຳພຣະມະເຫສະວະຣະມາທີ່ນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ; ແລ້ວເທວະທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍວາສະວະ (ອິນທຣະ) ຈະພັກອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນແທ້ໆ।

Verse 19

सूत उवाच । वसिष्ठस्य वचः श्रुत्व संहृष्टो नंदिवर्द्धनः । अर्बुदं नागमासाद्य वाक्यमेतदुवाच ह

ສູຕະໄດ້ກ່າວວ່າ: ເມື່ອນັນທິວັດທະນະໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງວະສິດຖະ ກໍຍິນດີຊື່ນບານຢ່າງຫຼາຍ. ເຂົາເຂົ້າໄປໃກ້ອັຣບຸດາ ພະຍານາກະຣາຊາ ແລະໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້.

Verse 20

तत्र यावोऽद्य भद्रं ते वयस्य विनयान्वित । एतत्कार्यमहं मन्ये सांप्रतं द्विजसंभवम्

ມື້ນີ້ເຮົາໄປທີ່ນັ້ນກັນເຖີດ—ຂໍໃຫ້ມງຄົດແກ່ເຈົ້າ ເພື່ອນຮ່ວມວັຍຜູ້ມີວິໄນ. ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າກິດນີ້ເໝາະສົມໃນບັດນີ້ ແລະເກີດຈາກຈຸດປະສົງແຫ່ງທຳຂອງພຣາຫມະນະ.

Verse 21

अर्बुद उवाच । अहं तत्रागमिष्यामि स्नेहात्ते पर्वतात्मज । तत्रैव च वसिष्यामि त्वया सार्द्धमसंशयम्

ອັຣບຸດາໄດ້ກ່າວວ່າ: ເນື່ອງຈາກຄວາມຮັກໃຄ່ຕໍ່ເຈົ້າ ໂອ ຜູ້ເກີດຈາກພູ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປທີ່ນັ້ນ. ແລະຈະພັກອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນກັບເຈົ້າ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສແຕ່ຢ່າງໃດ.

Verse 22

किं त्वहं प्रणयाद्भ्रातर्वक्ष्यामि यद्वचः शृषु । प्रणयान्नान्यथा कार्यं यद्यहं तव संमतः

ແຕ່ດູກ່ອນ ພີ່ນ້ອງເອີຍ ເນື່ອງຈາກຄວາມຮັກໃຄ່ ຂ້າຈະກ່າວຄໍາຂໍຫນຶ່ງ—ຈົ່ງຟັງຄໍາຂ້າ. ເພາະສາຍສຳພັນແຫ່ງຄວາມສະໜິດ ບໍ່ຄວນເຮັດຢ່າງອື່ນ ຖ້າຂ້າເປັນທີ່ທ່ານຍອມຮັບ.

Verse 23

मन्नाम्ना ख्यातिमायातु नान्यत्किंचिद्वृणोम्यहम् । ततः सोऽपि प्रतिज्ञाय आरूढस्तस्य चोपरि । प्रणम्य पितरौ चैव प्रतस्थे मुनिना सह

“ຂໍໃຫ້ກຽດຊື່ສຽງເກີດຂຶ້ນດ້ວຍນາມຂ້າ; ຂ້າບໍ່ຂໍສິ່ງອື່ນໃດ.” ແລ້ວເຂົາກໍສັນຍາ ແລະຂຶ້ນນັ່ງເທິງນັ້ນ. ຄຳນົບພໍ່ແມ່ແລ້ວ ຈຶ່ງອອກເດີນທາງກັບພຣະມຸນີ.

Verse 24

दिव्यैर्वृक्षैः शुभैः पूर्णैर्नदीनिर्झरसंकुलैः । मधुरैर्विहगैर्युक्तो मृगैः सौम्यैः समन्वितः

ສະຖານນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ທິບອັນເປັນມງຄຸນ ແອອັດດ້ວຍແມ່ນ້ຳແລະນ້ຳຕົກຫຼາຍສາຍ; ມີນົກສຽງຫວານ ແລະກວາງອ່ອນໂຍນສະງົບ—ສ່ອງສະຫວ່າງເປັນພູມສັນຖານອັນສັກສິດ.

Verse 25

मुक्तोऽर्बुदेन तत्रैव विवरे मुनिवाक्यतः । समस्तस्तत्रानासाग्रं गतः पर्वतसत्तमः

ຕາມຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະມຸນີ ອັຣບຸດາໄດ້ປ່ອຍເຂົາໃນຖ້ຳນັ້ນເທິງ. ພະຍາພູເຂົາອັນປະເສີດ (ນາຄາແຫ່ງພູ) ຈຶ່ງປາກົດອອກມາຄົບຖ້ວນ ແລະໄປຮອດປາກຊ່ອງທາງນັ້ນ.

Verse 26

विमुक्तो विवरे तस्मिन्नर्बुदेन महात्मना । परिपूर्णे महारौद्रे संतुष्टो मुनिपुंगवः

ເມື່ອຖືກປ່ອຍໃນຖ້ຳນັ້ນໂດຍອັຣບຸດາຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່—ແມ່ນແຕ່ສະຖານທີ່ນັ້ນກວ້າງໃຫຍ່ ແລະນ່າຄາລະວັງ—ພຣະມຸນີຜູ້ເປັນເລີດກໍພໍໃຈ.

Verse 27

ब्रवीच्चार्बुदं नागं वरं वरय सुव्रत । परितुष्टोऽस्मि ते भद्र कर्मणानेन पन्नग

ພຣະມຸນີໄດ້ກ່າວແກ່ອາຣບຸດາ ນາກວ່າ: «ໂອ ຜູ້ຖືສິນມັ່ນຄົງ, ຈົ່ງເລືອກພອນ. ໂອ ງູຜູ້ສູງສົ່ງ, ດ້ວຍກຳດີນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈໃນເຈົ້າ»។

Verse 28

अर्बुद उवाच । एष एव वरोऽस्माकं यत्त्वं तुष्टो महामुने । अवश्यं यदि दातव्यं तच्छृणुष्व द्विजोत्तम

ອາຣບຸດາກ່າວວ່າ: «ພອນຂອງພວກເຮົາກໍແມ່ນພຽງນີ້—ທີ່ທ່ານພໍໃຈ, ໂອ ມະຫາມຸນີ. ແຕ່ຖ້າຈຳເປັນຕ້ອງປະທານພອນແທ້, ຂໍທ່ານຟັງ, ໂອ ດວິໂຈອຸດຕະມະ»។

Verse 29

यच्चैतच्छिखरे ह्यस्मिन्निर्झरं निर्मलोदकम् । नागतीर्थमिति ख्यातिं भूतले यातु सर्वतः

«ແລະຂໍໃຫ້ນ້ຳພຸອັນໃສບໍລິສຸດນີ້ ຢູ່ເທິງຍອດພູນີ້ ໄດ້ຮັບຊື່ສຽງທົ່ວແຜ່ນດິນວ່າ ‘ນາກະຕີຣຖະ’»។

Verse 30

अत्रैवाहं वसिष्यामि मित्रस्नेहात्सदा मुने । तत्र स्नात्वा दिवं यातु मानवस्त्वत्प्रसादतः

«ໂອ ມຸນີ, ດ້ວຍມິດຕະພາບແລະຄວາມຮັກໃຄ່, ຂ້າພະເຈົ້າຈະພັກອາໄສຢູ່ນີ້ຕະຫຼອດໄປ. ແລະດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງທ່ານ, ຂໍໃຫ້ມະນຸດຜູ້ອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນ ໄດ້ເຖິງສະຫວັນ»។

Verse 31

अपि वंध्या च या नारी स्नानमात्रं समाचरेत् । सा स्यात्पुत्रवती विप्र सुखसौभाग्यसंयुता

«ແມ່ນແຕ່ແມ່ຍິງຜູ້ເປັນໝັນ ຖ້າເຮັດພຽງແຕ່ການອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນ, ໂອ ພຣາຫມະນ, ນາງຈະເປັນຜູ້ມີບຸດ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມສຸກແລະໂຊກດີ»។

Verse 32

वसिष्ठ उवाच । या वंध्यास्मिञ्जले पूर्णे स्नानमात्रं करिष्यति । सापि पुत्रमवाप्नोति सर्वलक्षणलक्षितम्

ວະສິດຖະກ່າວວ່າ: ແມ່ຍິງທີ່ເປັນໝັນ ຖ້າແຕ່ອາບນ້ຳໃນນ້ຳນີ້ອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສັກສິດ ນາງກໍຈະໄດ້ຮັບບຸດຊາຍຜູ້ມີລັກສະນະມົງຄຸນຄົບຖ້ວນ.

Verse 33

नभसः शुक्लपंचम्यां फलैः पूजां करोति च । अपि वर्षशता नारी सा भविष्यति पुत्रिणी

ແລະໃນວັນປັນຈະມີຂ້າງຂາວ ໃນເດືອນນະພັດ (Nabhas) ຖ້ານາງບູຊາດ້ວຍໝາກໄມ້ ແມ່ນແມ່ຍິງທີ່ບໍ່ມີລູກມາຮ້ອຍປີ ກໍຈະໄດ້ຮັບພອນໃຫ້ມີລູກ.

Verse 34

येऽत्र स्नानं करिष्यंति ह्यस्मिंस्तीर्थे च भक्तितः । यास्यंति ते परं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ຜູ້ໃດທີ່ອາບນ້ຳຢູ່ນີ້ ໃນຕີຣຖະອັນສັກສິດນີ້ ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອມັ່ນ ພວກເຂົາຈະໄປຮອດສະຖານອັນສູງສຸດ ປາດສະຈາກຄວາມແກ່ແລະຄວາມຕາຍ.

Verse 35

श्राद्धं चात्र करिष्यंति पंचम्यां ये समाहिताः । मासे नभसि तीर्थस्य फलं तेषां भविष्यति

ແລະຜູ້ໃດທີ່ມີໃຈສະຫງົບຕັ້ງມັ່ນ ປະກອບພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ຢູ່ນີ້ ໃນວັນປັນຈະມີ ໃນເດືອນນະພັດ ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຜົນບຸນຄົບຖ້ວນຂອງຕີຣຖະນີ້.

Verse 36

सूत उवाच । एवं दत्त्वा वरं तस्य वसिष्ठो भगवान्मुनिः । नंदिवर्द्धनमभ्येत्य वाक्यमेतदुवाच ह

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະມຸນີວະສິດຖະຜູ້ປະເສີດ ໄດ້ປະທານພອນໃຫ້ເຂົາແລ້ວ ກໍເຂົ້າໄປຫານັນດິວັດທະນະ ແລະໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້.

Verse 37

वरं च व्रियतां वत्स परितुष्टोऽस्मि तेऽनघ । विनयात्सौहृदात्सर्वं दास्यामि यत्सुदुर्ल्लभम्

ລູກນ້ອຍຜູ້ນ່າຮັກ ເຈົ້າຈົ່ງເລືອກພອນໜຶ່ງ; ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈໃນເຈົ້າ ໂອ້ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ. ເນື່ອງຈາກຄວາມຖ່ອມຕົນແລະມິດຕະພາບ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 38

नंदिवर्द्धन उवाच । तवास्तु वचनं सत्यं पूर्वोक्तं मुनिसत्तम । सांनिध्यं जायतामत्र अवश्यं तव सर्वदा

ນັນດິວັດທະນະ ກ່າວວ່າ: ຂໍໃຫ້ຖ້ອຍຄຳທີ່ທ່ານເຄີຍກ່າວໄວ້ກ່ອນ ເປັນຄວາມຈິງ ໂອ້ ມຸນີຜູ້ຍອດຢ່າງ. ຂໍໃຫ້ການສະຖິດຢູ່ໃກ້ຊິດຂອງທ່ານ ເກີດຂຶ້ນທີ່ນີ້—ແນ່ນອນ ແລະ ຕະຫຼອດໄປ.

Verse 39

यथाहमर्बुदेत्येवं ख्यातिं गच्छामि भूतले । प्रसादाच्चैव ते भूयादेतन्मे मनसि स्थितम्

ແລະໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງທ່ານ ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຊື່ສຽງໃນແຜ່ນດິນ ໂດຍນາມ ‘ອາຣບຸດາ’ ນັ້ນເອງ—ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ຝັງແນ່ນຢູ່ໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 40

सूत उवाच । एवमस्त्विति तं प्रोच्य वसिष्ठो भगवान्मुनिः । चक्रे स्वमाश्रमं तत्र तस्य वाक्येन नोदितः

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວກັບເຂົາວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນເຖີດ” ພຣະມຸນີວະສິດຖະຜູ້ມີພຣະສິຣິ ໄດ້ສ້າງອາສຣົມຂອງຕົນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໂດຍຖືກຊັກນຳດ້ວຍຄຳຂໍຂອງເຂົາ.

Verse 41

पनसैश्चंपकैराम्रैः प्रियंगुबिल्वदाडिमैः । नानापक्षिसमायुक्तो देवगन्धर्वसेवितः

ສະຖານທີ່ນັ້ນຖືກປະດັບດ້ວຍຕົ້ນໝາກຂະນຸນ, ຈຳປາ, ໝາກມ່ວງ, ປຣິຍັງກຸ, ບິລະວະ ແລະ ໝາກທັບທິມ; ເຕັມໄປດ້ວຍນົກນານາຊະນິດ ແລະມີເທວະດາກັບຄັນທະວະມາຢ້ຽມຢາມບໍລິການເປັນນິດ.

Verse 42

तस्थौ तत्र मुनिश्रेष्ठो ह्यरुंधत्या समन्वितः । गोमतीमानयामास तपसा मुनिसत्तमः

ທີ່ນັ້ນ ມຸນີຜູ້ປະເສີດໄດ້ພັກອາໄສ ພ້ອມດ້ວຍ ອະຣຸນທະຕີ; ແລະດ້ວຍຕະປະສະຍາ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໄດ້ນໍາໃຫ້ ແມ່ນ້ໍາ ໂກມະຕີ ຖືກອັນເຊີນມາທີ່ນັ້ນ។

Verse 43

यस्यां स्नात्वा दिवं यांति अतिपापकृतो नराः । माघमासे विशेषेण मकरस्थे दिवाकरे

ໃນແມ່ນ້ໍາໂກມະຕີນັ້ນ ຜູ້ໃດໄດ້ອາບນ້ໍາ ແມ່ນແຕ່ຄົນທີ່ມີບາບໜັກ ກໍຍັງໄປສູ່ສະຫວັນໄດ້—ໂດຍສະເພາະໃນເດືອນມາຄະ ເມື່ອດວງອາທິດຢູ່ໃນມະກະຣະ (Capricorn)។

Verse 44

येत्र स्नानं करिष्यंति ते यास्यंति परां गतिम्

ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ປະກອບພິທີອາບນ້ໍາຢູ່ສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນ ຈະໄດ້ບັນລຸຄະຕິອັນສູງສຸດ।

Verse 45

माघमासे विशेषेण तिलदानं करोति यः । तिलसंख्यानि वर्षाणि स्वर्गे तिष्ठति मानवः

ຜູ້ໃດ—ໂດຍສະເພາະໃນເດືອນມາຄະ—ເຮັດທານເມັດງາ ຄົນນັ້ນຈະພັກຢູ່ໃນສະຫວັນ ເປັນຈໍານວນປີເທົ່າກັບຈໍານວນເມັດງາທີ່ໄດ້ຖວາຍທານ។

Verse 46

बहुना किमिहोक्तेन स्तानमात्रं समाचरेत्

ຈະເວົ້າຫຼາຍໄປເພື່ອຫຍັງ? ພຽງແຕ່ປະພຶດການອາບນ້ໍາສັກສິດເທົ່ານັ້ນ ກໍພໍແລ້ວ।

Verse 47

वसिष्ठस्य मुखं दृष्ट्वा पुनर्जन्म न विद्यते । अरुंधती पूजनीया पूजनीया विशेषतः

ເມື່ອໄດ້ເຫັນໜ້າຂອງວະສິດຖະແລ້ວ ການເກີດໃໝ່ບໍ່ມີອີກ. ອະຣຸນທະຕີຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາ—ໂດຍພິເສດຄວນບູຊາຢ່າງຍິ່ງ.