Adhyaya 27

Verse 1

सूत उवाच । तत्र तस्य समीपस्थं मार्कंडेनोपलक्षितम् । तीर्थं गोवत्ससंज्ञं तु सर्वत्र भुवि संश्रुतम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃກ້ສະຖານທີ່ນັ້ນມີຕີຣຖະ (tīrtha) ອັນສັກສິດ ທີ່ມາຣະກັນເດຍ (Markaṇḍeya) ໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ ມີນາມວ່າ ‘ໂກວັດສະ-ຕີຣຖະ’ (Govatsa-tīrtha) ແລະໂດງດັງທົ່ວໂລກ.

Verse 2

तत्रावतीर्य गोवत्सस्वरूपेणांबिकापतिः । स्वयंभूलिंगरूपेण संस्थितो जगतां पतिः

ທີ່ນັ້ນ ພຣະສະວາມີແຫ່ງອັມບິກາ ໄດ້ເສດັດລົງມາໃນຮູບລູກງົວ ແລະພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັບພະໂລກ ກໍປະທັບສະຖິດເປັນ ສະວະຍັມພູ-ລິງຄະ (Svayambhū Liṅga) ອັນປາກົດດ້ວຍພຣະອົງເອງ.

Verse 3

आसीद्बलाहकोनाम रुद्रभक्तो महाबलः । आखेटकसमायुक्तो नृपः परपुरंजयः

ທີ່ນັ້ນມີກະສັດນາມວ່າ ບະລາຫະກະ (Balāhaka) ເປັນຜູ້ອຸທິດຕົນແດ່ພຣະຣຸທຣະ (Rudra) ແລະມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ພ້ອມທັງຫມົດໃຈໃນການລ່າສັດ ແລະເປັນຜູ້ພິຊິດນະຄອນຂອງສັດຕູ.

Verse 4

मृगयूथे स्थितं दृष्ट्वा गोवत्सं तत्पदातिना । उक्तो राजा मया दृष्टं कौतुकं नृपसत्तम

ເມື່ອເຫັນລູກງົວຢືນຢູ່ກາງຝູງກວາງ ທະຫານຍ່າງທ້າວນັ້ນໄດ້ກ່າວຕໍ່ພະຣາຊາວ່າ “ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າໄດ້ເຫັນອັດສະຈັນນ່າພິສົດ”

Verse 5

गोवत्सो मृगयूथस्य दृष्टो मध्यस्थितो मया । तेषामेवानुरक्तोऽसौ जनन्या रहितस्तथा

“ຂ້າເຫັນລູກງົວຢືນຢູ່ກາງຝູງກວາງແທ້ໆ; ມັນຜູກໃຈກັບພວກນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ແລະກໍບໍ່ມີແມ່ດ້ວຍ”

Verse 6

द्रष्टुं तु कौतुकं राजा तं पदातिं पुरः स्थितम् । उवाच दर्शयस्वेति गोवत्सं च समाविशत्

ເພາະປາຖະໜາຈະເຫັນອັດສະຈັນ ພະຣາຊາຈຶ່ງກ່າວກັບທະຫານຍ່າງທ້າວທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າວ່າ “ຈົ່ງຊີ້ໃຫ້ເຫັນ” ແລ້ວພະອົງໄດ້ເດີນໄປຫາລູກງົວນັ້ນ

Verse 7

गत्वाटवीं तदा राज्ञो दर्शितः स पदातिना । पदातिभिर्मृगानीकं दुद्राव त्रासितं यदा

ເມື່ອເຂົ້າສູ່ປ່າແລ້ວ ທະຫານຍ່າງທ້າວໄດ້ຊີ້ໃຫ້ພະຣາຊາເຫັນ; ເມື່ອພວກທະຫານເຂົ້າໃກ້ ຝູງກວາງທີ່ຕົກໃຈກໍວິ່ງໜີໄປ

Verse 8

पीलुगुल्मं प्रति गतं गोवत्सः प्रस्थितस्तदा । राजा तद्धरणाकांक्षो प्राविशद्गुल्ममादरात्

ແລ້ວລູກງົວນັ້ນກໍເດີນໄປຫາພຸ່ມໄມ້ປີລູ (pīlu); ພະຣາຊາປາຖະໜາຈະຈັບມັນ ຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃນພຸ່ມນັ້ນດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນແລະຄວາມເຄົາລົບ

Verse 9

तत्र स्थितं स गोवत्समपश्यन्नृपतिः स्वयम् । यावद्गृह्णाति तं तावल्लिंगं जातं समुज्वलम्

ທີ່ນັ້ນ ພະຣາຊາໄດ້ເຫັນລູກງົວຢືນຢູ່ດ້ວຍພຣະອົງເອງ। ເມື່ອຈະເຂົ້າໄປຈັບມັນ ທັນໃດນັ້ນ ສິວະລິງຄ໌ອັນສະຫວ່າງໄສກໍປາກົດຂຶ້ນ ສ່ອງປະກາຍຮຸ່ງເຮືອງ।

Verse 10

तं दृष्ट्वा विस्मितो राजा किमेतदित्यचिंतयत् । यावच्चिंतयते ह्येवं देहं त्यक्त्वा दिवं गतः

ເມື່ອເຫັນແລ້ວ ພະຣາຊາກໍປະຫລາດໃຈ ແລະຄິດວ່າ “ນີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ຂະນະທີ່ຍັງຄິດຢູ່ນັ້ນ ພຣະອົງກໍລະທິ້ງກາຍ ແລະຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນ।

Verse 11

अत्रांतरे गगनतले समंततः श्रूयते सुरजयकारगर्जितम् । पपात पुष्पवृष्टिरंबराद्राजा गतः शिवभुवनं च तत्क्षणात्

ໃນຂະນະນັ້ນ ທົ່ວທ້ອງຟ້າທຸກທິດ ໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງຊະນະຂອງເທວະດາດັງກັບຟ້າຮ້ອງ। ຝົນດອກໄມ້ຕົກລົງຈາກອາກາດ ແລະໃນພິບຕານັ້ນ ພະຣາຊາກໍໄດ້ໄປຮອດພຣະທຳນຽບຂອງພຣະສິວະ।

Verse 12

तावत्पश्यति तन्नाभ्यं गोवत्सं बालकं स्थितम् । नूनमेष महादेवो वत्सरूपी महेश्वरः

ແລ້ວທ່ານໄດ້ເຫັນຢູ່ຈຸດນັ້ນເອງ ລູກງົວຕົວໜຶ່ງດັ່ງເດັກນ້ອຍຍືນຢູ່। ແນ່ນອນນີ້ແມ່ນພຣະມະຫາເທວະເອງ ຄືພຣະມະເຫສະວະຣະຜູ້ປາກົດໃນຮູບລູກງົວ।

Verse 13

तमानेतुं समुद्युक्तो राजा तमुज्जहार च । तदा तद्देव लिंगं तु नोत्तिष्ठति कथंचन । तदा देवाः सहानेन प्रार्थयामासुरीश्वरम्

ພະຣາຊາມີໃຈຢາກນຳໄປ ຈຶ່ງພະຍາຍາມຍົກຂຶ້ນ। ແຕ່ລິງຄ໌ອັນເທວະນັ້ນບໍ່ຍອມຂຶ້ນເລີຍແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ। ດັ່ງນັ້ນ ເທວະດາທັງຫຼາຍຈຶ່ງຮ່ວມກັບພຣະອົງ ອ້ອນວອນພຣະອີສະວະຣະ।

Verse 14

देवा ऊचुः । भगवन्सर्वदेवेश स्थातव्यं भवता विभो । शुक्लेन लिंगरूपेण सर्वलोकहितैषिणा

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ເປັນອົງເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ໂອ ຜູ້ມີອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ທີ່ນີ້ ໃນຮູບລິງຄະອັນຂາວຜ່ອງບໍລິສຸດ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ທຸກໂລກ”

Verse 15

श्रीमहादेव उवाच । स्थास्याम्यहं सदैवात्र लिंगरूपेण देवताः । यस्माद्भाद्रपदे मासि कृष्णपक्षे कुहू दिने

ພຣະສີມະຫາເທວະຕັດວ່າ: “ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສະຖິດຢູ່ທີ່ນີ້ຕະຫຼອດໄປ ໃນຮູບລິງຄະ—ເພາະໃນເດືອນພາດຣະປະດະ ໃນກຣິສນະປັກ ໃນວັນກຸຫູ…”

Verse 16

तथा तद्दिवसे तत्र स्नानं कृत्वा विधानतः । लिंगं ये पूजयिष्यंति न तेषां विद्यते भयम्

ໃນວັນນັ້ນ ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢູ່ທີ່ນັ້ນຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລະ ບູຊາລິງຄະ ຄວາມຢ້ານກົວຈະບໍ່ມີແກ່ຜູ້ນັ້ນ

Verse 17

ऋते च पिंडदानेन पूर्वजाः शाश्वतीः समाः । रौरवे नरके घोरे कुंभीपाके च ये गताः

ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຖ້າບໍ່ມີການຖວາຍປິນດະ (piṇḍa) ບັນພະບຸລຸດອາດຈະຕິດຄ້າງຢູ່ເປັນປີອັນບໍ່ມີທ້າຍ—ຜູ້ທີ່ຕົກໄປສູ່ນະລົກອັນນ່າຢ້ານ ເຊັ່ນ Raurava ແລະ Kuṃbhīpāka

Verse 18

अनेकनरकस्थाश्च तिर्यग्योनिगताश्च ये । सकृत्पिंडप्रदानेन स्यात्ते षामक्षया गतिः

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນນະລົກຫຼາຍປະເພດ ແລະ ຜູ້ທີ່ຕົກໄປເກີດເປັນສັດ (ຕິຣະຍັກໂຢນິ) — ດ້ວຍການຖວາຍປິນດະພຽງຄັ້ງດຽວ ກໍໄດ້ຮັບຄະຕິອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ

Verse 19

ततो बलाहको राजा सर्वदेवसमन्वितः । स्थापयामास तल्लिंगं सर्वदेवसमीपतः

ແລ້ວພະຣາຊາ ບະລາຫະກະ ຜູ້ມີເທວະທັງປວງຕິດຕາມ ໄດ້ສະຖາປະນາ ລິງຄະອັນສັກສິດນັ້ນ ໃນທ່າມກາງແລະໃກ້ຊິດຕໍ່ໜ້າເທວະທັງຫມົດ។

Verse 20

चकार बहुदानानि लोकानां हितकाम्यया । यावदर्चयते ह्येवं रुद्रोऽपि स्वयमागतः

ເພື່ອປາດຖະນາຄວາມຜາສຸກແກ່ປະຊາຊົນ ພະອົງໄດ້ກະທຳທານບຸນຫຼາຍປະການ; ແລະໃນຂະນະທີ່ຍັງບູຊາຢູ່ດັ່ງນັ້ນ ພະຣຸທຣະເອງກໍໄດ້ມາປາກົດຕໍ່ໜ້າ.

Verse 21

रुद्र उवाच । अस्यां रात्रौ तु मनुजाः श्रद्धाभक्तिसमन्विताः । येर्चयिष्यंति देवेशं तेषां पुण्यमनंतकम्

ພະຣຸທຣະກ່າວວ່າ: “ໃນຄືນນີ້ ມະນຸດຜູ້ມີສັດທາແລະພັກຕິ ຜູ້ບູຊາພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຈະໄດ້ບຸນກຸສົນອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ.”

Verse 22

जागरं ये करिष्यंति गीतशास्त्रपुरःसरम् । उद्धरिष्यंति ते मर्त्याः कुलमेकोत्तरं शतम्

ມະນຸດຜູ້ໃດກະທຳການຈາກະຣະນ (ຕື່ນເຝົ້າຕະຫຼອດຄືນ) ໂດຍມີການຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ ແລະການອ່ານຄຳພີເປັນຫົວໜ້າ ຜູ້ນັ້ນຈະຍົກກູ້ວົງຕະກູນໄດ້ 101 ຊົ່ວຄົນ.

Verse 23

तावद्गर्ज्जंति तीर्थानि नैमिषं पुष्करं गया । प्रयागं च प्रभासं च द्वारका मथुराऽर्बुदः

ໃນເວລານັ້ນ ສະຖານທີ່ຕີຣຖະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກໍກັງວານ—ໄນມິສະ, ປຸສກະຣະ, ຄະຍາ, ປຣະຍາກະ, ປຣະພາສະ; ພ້ອມທັງ ທວາຣະກາ, ມະຖຸຣາ ແລະ ອັຣບຸດ.

Verse 24

यावन्न दृश्यते लिंगं गोवत्सं परमाद्भुतम् । यदा हि कुरुते भावं गोवत्सगमनं प्रति

ຕາບໃດທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ເຫັນລິງຄະອັນອັດສະຈັນສູງສຸດ ຊື່ “ໂກວັດສະ” ມັນຍັງບໍ່ປາກົດ; ແຕ່ເມື່ອໃຈເກີດສັດທາມຸ່ງໄປຫາໂກວັດສະ ການປາກົດກໍໃກ້ເຂົ້າມາ។

Verse 25

स्ववंशजास्तदा सर्वे नृत्यंति हर्षिता ध्रुवम्

ໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ຢູ່ໃນສາຍວົງສາຂອງຕົນທັງໝົດ ຍ່ອມຍິນດີປິຕິແນ່ນອນ ແລະຟ້ອນລຳດ້ວຍຄວາມສຸກ।

Verse 26

सूत उवाच । यच्चान्यदद्भुतं तत्र वृत्तांतं शृणु त द्विजा । येन वै श्रुतमात्रेण सर्वपापक्षयो भवेत्

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ໂອ ທ່ານດວິຊະລະສີທັງຫຼາຍ ຈົ່ງຟັງເລື່ອງອັດສະຈັນອີກຢ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນທີ່ນັ້ນ; ເພີງໄດ້ຍິນກໍໃຫ້ບາບທັງປວງສິ້ນໄປ.”

Verse 27

यदा वै स्थापितं लिंगं सर्वदेवैः पुरातनम् । विष्णोः प्रतिष्ठानगुणात्सर्वेषां च दिवौक साम्

ເມື່ອເທວະທັງປວງໄດ້ສະຖາປະນາລິງຄະໂບຮານນັ້ນ—ໂດຍຄຸນແຫ່ງພະລັງການປະດິດສະຖານ (pratiṣṭhā) ຂອງພຣະວິດສະນຸ—ມັນກໍເປັນແຫຼ່ງມົງຄຸນແກ່ຜູ້ຢູ່ໃນສະຫວັນທັງຫຼາຍດ້ວຍ।

Verse 28

अणुमात्रप्रमाणेन प्रत्यहं समवर्द्धत । ततस्ते मनुजा देवा भीतास्तं शरणं ययुः

ມັນເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນທຸກມື້ ເພີ່ມຂຶ້ນພຽງແຕ່ຂະໜາດອະນູໜຶ່ງ. ແລ້ວມະນຸດແລະເທວະທັງຫຼາຍກໍຫວາດກົວ ໄປຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງເປັນທີ່ພັກພິງ।

Verse 29

देवा ऊचुः । वृद्धिं संहर देवेश लोका नां स्वस्ति तद्भवेत् । एवमुक्ते ततो लिंगाद्वागुवाचाशरीरिणी

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະເທວະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ຂໍຈົ່ງຫົວຫຍຸ້ມການພອງໂຕທີ່ເພີ່ມພູນນີ້, ເພື່ອໃຫ້ຄວາມສະຫວັດດີເກີດແກ່ໂລກທັງຫຼາຍ.” ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນ ກໍມີສຽງບໍ່ມີຮ່າງອອກຈາກລິງຄະ.

Verse 30

शिववाण्युवाच । हे लोका मा भयं वोऽस्तु उपायः श्रूयतामयम् । कश्चिच्चंडालमानीय मत्पुरः स्थाप्यतां धुवम्

ສຽງຂອງພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ໂອ ປະຊາຊົນ, ຢ່າໄດ້ຢ້ານ. ຈົ່ງຟັງອຸບາຍນີ້: ນຳຈັນດາລາຜູ້ໜຶ່ງມາ ແລ້ວຕັ້ງໃຫ້ໝັ້ນຄົງຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ.”

Verse 31

चंडालांश्च समानीय दधुर्देवस्य ते पुरः । तथापि तस्य वृद्धिस्तु नैव निर्वर्तते पुनः

ເຂົາໄດ້ນຳພວກຈັນດາລາມາ ແລ້ວຕັ້ງໄວ້ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ; ແຕ່ກະນັ້ນການພອງໂຕນັ້ນກໍບໍ່ຍອມຫຍຸ້ມລົງອີກ.

Verse 32

वागुवाच । कर्म्मणा यस्तु चंडालः सोऽग्रे मे स्थाप्यतां जनाः । तच्छ्रुत्वा महदाश्चर्यं मतिं चकुर्विलोचने

ສຽງນັ້ນກ່າວວ່າ: “ໂອ ປະຊາຊົນ, ຜູ້ໃດເປັນຈັນດາລາໂດຍກຳຂອງຕົນ ຈົ່ງນຳຜູ້ນັ້ນມາຕັ້ງໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຮົາ.” ເມື່ອໄດ້ຍິນ ພວກເຂົາພິສົງຢ່າງໃຫຍ່ ແລະເລີ່ມຄົ້ນຫາດ້ວຍຄວາມຄິດອັນຮອບຄອບ.

Verse 33

मार्गमाणास्तदा ते तु ग्रामाणि च पुराणि च । कञ्चित्कर्मरतं पापं ददृशुर्ब्राह्मणब्रुवम्

ເມື່ອນັ້ນພວກເຂົາຄົ້ນຫາຕາມບ້ານແລະເມືອງທັງຫຼາຍ; ແລະໄດ້ເຫັນຊາຍຜູ້ໜຶ່ງເປັນຄົນບາບ ໝົກມຸ່ນໃນການກະທຳຊົ່ວ ແຕ່ກໍພຽງແຕ່ເອີ້ນຕົນເອງວ່າ “ພຣາຫມະນະ”.

Verse 34

वृषभान्भारसंयुक्तान्मध्याह्नेवाहयत्तु सः । क्षुत्तृट्श्रमपरीतांश्च दुर्बलान्क्रूरमानसः

ຜູ້ໃຈຮ້າຍນັ້ນ ຍັງຂັບງົວທີ່ແບກພາລະໜັກໃນຍາມທ່ຽງ; ສັດອ່ອນແອຖືກຄວາມຫິວ ຄວາມກະຫາຍ ແລະຄວາມເມື່ອຍລ້າຄອບງຳ.

Verse 35

अस्नात्वापि पर्युषितं भक्षयंतीह वै द्विजाः । तं समादाय देवेशं जग्मुर्यत्र जगद्गुरुः

ແມ່ນແຕ່ລາວຍັງບໍ່ໄດ້ອາບນ້ຳ ແລະກຳລັງກິນອາຫານເກົ່າ ພວກດວິຊະກໍຈັບເຂົາ ແລ້ວນຳໄປຫາເທເວດ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ ທີ່ຊຶ່ງຊະກັດຄຸຣຸປະທັບຢູ່.

Verse 36

देवालयाग्रभूमौ तं स्थापयासुरादृताः । भस्मी बभूव सहसा गोवत्साग्रे निरूपितः

ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ພວກເຂົາວາງເຂົາໄວ້ເທິງພື້ນດິນຫນ້າເທວາໄລ; ທັນໃດນັ້ນເຂົາກໍກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ ດຸດດັ່ງຖືກວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າລູກງົວຜູ້ບໍລິສຸດ.

Verse 37

चंडालस्थल इत्येष प्रसिद्धोसौऽभवत्क्षितौ । तत्र स्थितैर्न चाद्यापि प्रासादो दश्यते हि सः

ບ່ອນນັ້ນໄດ້ໂດງດັງໃນໂລກວ່າ “ຈັນດາລະສະຖະລ”; ແລະສຳລັບຜູ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແມ່ນຈົນທຸກມື້ນີ້ກໍບໍ່ເຫັນເທວາສະຖານທີ່ດັ່ງປະສາດເລີຍ.

Verse 38

तदाप्रभृति तल्लिंगं साम्यभावमुपागतम् । धौतपाप्मा गतस्तीर्थं द्विजो लिंगनिरीक्षिणात्

ນັບແຕ່ນັ້ນໄປ ລິງຄະນັ້ນໄດ້ບັນລຸສະພາວະແຫ່ງຄວາມສະເໝີແລະຄວາມສົງບ; ແລະດວິຊະຜູ້ຊຳລະບາບແລ້ວ ຍ່ອມເຖິງທີຣະຖະໄດ້ ໂດຍພຽງແຕ່ເບິ່ງລິງຄະ.

Verse 39

प्रत्यहं पूजयामास गोवत्सं गत किल्बिषः । विशेषात्कृष्णपक्षस्य चतुर्द्दश्यां समागतः

ເມື່ອພົ້ນຈາກບາບແລ້ວ ລາວໄດ້ບູຊາ “ໂກວັດສະ” ທຸກມື້; ແລະໂດຍພິເສດໃນວັນຈະຕຸຣະດະຊີ (ວັນທີ 14) ຂອງກຣິດສະນະປັກສະ ລາວໄດ້ປະຕິບັດຢ່າງເຂັ້ມງວດ.

Verse 40

एतत्तदद्भुतं तस्य देवस्य च त्रिशूलिनः । शृणुयाद्यो नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते

ນີ້ແມ່ນມະຫິມາອັນນ່າອັດສະຈັນຂອງພຣະເທວະຜູ້ຖືຕຣິສູນ ຄືພຣະສິວະ. ຜູ້ໃດຟັງດ້ວຍພັກຕິ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ.

Verse 41

भूत उवाच । गोवत्समिति विख्यातं नराणां पुण्यदं परम् । अनेकजन्मपापघ्नं मार्कंडेयेन भाषितम्

ພູຕະກ່າວວ່າ: “ສິ່ງນີ້ໂດງດັງວ່າ ‘ໂກວັດສະ’ ເປັນຜູ້ປະທານບຸນອັນສູງສຸດແກ່ມະນຸດ ທຳລາຍບາບທີ່ສະສົມມາຫຼາຍກຳເນີດ ດັ່ງທີ່ມາຣະກັນເດຍະໄດ້ກ່າວໄວ້.”

Verse 42

तत्र तीर्थे सकृत्स्नानं रुद्रलोकप्रदं नृणाम् । पापदेहविशुद्धयर्थं पापेनोपहतात्मनाम्

ທີ່ຕີຣຖະນັ້ນ ອາບນ້ຳພຽງຄັ້ງດຽວກໍປະທານໂລກຂອງຣຸດຣະແກ່ມະນຸດ; ເພື່ອຊຳລະກາຍແລະໃຈຂອງຜູ້ທີ່ຖືກບາບທຳຮ້າຍໃຫ້ບໍລິສຸດ.

Verse 43

कूपे तर्पणतश्चैव श्राद्धतश्चैव तृप्तता । भाद्रपदे विशे षेण पक्षस्यांते भवेत्कलौ

ດ້ວຍການເຮັດຕັຣປະນະທີ່ບໍ່ນ້ຳ ແລະການຖວາຍສຣາດທະເຊັ່ນດຽວກັນ ຄວາມອິ່ມໃຈຈະເກີດແກ່ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ); ໂດຍພິເສດໃນເດືອນພາດຣະປະດະ ໃນທ້າຍປັກສະ ໃນຍຸກກາລິ.

Verse 44

एकविंशतिवारांस्तु गयायां तर्पणे कृते । पितॄणां परमा तृप्तिः सकृद्वै गंगकूपके

ແມ່ນແຕ່ເຮັດພິທີຕັຣປະນະທີ່ຄະຍາ 21 ຄັ້ງ ຄວາມອິ່ມໃຈສູງສຸດຂອງບັນພະບຸລຸດ ກໍໄດ້ແທ້ໆໂດຍເຮັດພຽງຄັ້ງດຽວທີ່ ຄົງຄາກູປະກະ।

Verse 45

तस्मिन्गोवत्ससामीप्ये तिष्ठते गंगकूपकः । तस्मिंस्तिलोदकेनापि सद्गतिं यांति तर्पिताः

ໃກ້ກັບໂຄວັດສະນັ້ນ ມີຄົງຄາກູປະກະຕັ້ງຢູ່; ແລະທີ່ນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຖວາຍນ້ຳປົນງາ ບັນພະບຸລຸດທີ່ຖືກທຳໃຫ້ອິ່ມໃຈດ້ວຍຕັຣປະນະ ກໍໄປສູ່ສັດຄະຕິ—ຄະຕິອັນດີງາມ।

Verse 46

पितरो नरकाद्वापि सुपुण्येन सुमेधसा । गोप्रदानं प्रशंसंति तस्मिंस्तीर्थे मुनीश्वराः

ແມ່ນແຕ່ຈາກນະລົກ ບັນພະບຸລຸດກໍດ້ວຍບຸນອັນໃຫຍ່ທີ່ຜູ້ມີປັນຍາດີໄດ້ສັ່ງສົມ ຍ່ອມສັນລະເສີນ “ໂຄປຣະດານ” ຄືການຖວາຍງົວ; ແລະມຸນີຜູ້ເປັນໃຫຍ່ກໍຍົກຍ້ອງການນັ້ນໃນຕີຣຖະນັ້ນ।

Verse 47

विप्राय स्वर्णदानं तु रुद्रलोके नयेन्नरम् । सरस्वतीशिवक्षेत्रे गंगा च गंगकूपके

ການຖວາຍຄຳແກ່ວິປຣະ (ພຣາຫມັນ) ຍ່ອມນຳມະນຸດໄປສູ່ຣຸທຣະໂລກ ໃນເຂດສັກສິດ ສະຣັສວະຕີ–ສິວະນີ້; ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ ທີ່ຄົງຄາກູປະກະນີ້ ກໍມີຄົງຄາອັນບໍລິສຸດສະຖິດຢູ່।

Verse 48

एकस्थमेतत्त्रितयं स्वर्गापवर्गकारणम् । सेवितं चर्षिभिः सिद्धैस्तीर्थं सर्वत्र विश्रुतम्

ສາມປະການນີ້ຢູ່ຮ່ວມກັນໃນບ່ອນດຽວ ເປັນເຫດໃຫ້ໄດ້ສະຫວັນ ແລະອະປະວັກຄະ (ໂມກສະ) ຕີຣຖະນີ້ຖືກບຳເພັນບູຊາໂດຍຣິສີ ແລະສິດທະ ຈຶ່ງໂດ່ງດັງໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງ।

Verse 49

पीलुयुग्मं स्थितं तत्र तत्तीर्थं मुनिसेवितम् । स्नानात्स्वर्गप्रदं चैव पानात्पापविशुद्धिदम्

ທີ່ນັ້ນມີຕົ້ນປີລຸສອງຕົ້ນຢືນຄູ່; ສະຖານນັ້ນເປັນຕີຣະຖະອັນສັກສິດ ທີ່ບັນດາມຸນີເຄົາລົບແລະມາສະເຫຼີມ. ອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນໃຫ້ຜົນເປັນສະຫວັນ ແລະດື່ມນ້ຳນັ້ນຊຳລະບາບໃຫ້ບໍລິສຸດ।

Verse 50

कीर्त्तनात्पुण्यजननं सेवनान्मुक्तिदं परम् । तद्वै पश्यंति ये भक्त्या ब्रह्महा यदि मातृहा

ການສັນລະເສີນດ້ວຍກີຣຕະນະ ກໍ່ໃຫ້ເກີດບຸນ; ການສະເຫຼີມບູຊາແລະຮັບໃຊ້ ນຳໃຫ້ໄດ້ມົກສະອັນສູງສຸດ. ຜູ້ໃດເຫັນດ້ວຍພັກຕິ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີບາບຂ້າພຣາຫມະນ ຫຼືຂ້າແມ່ ກໍຖືກກ່າວວ່າໄດ້ຮັບການໄຖ່ບາບ।

Verse 51

बालघाती च गोघ्नश्च ये च स्त्रीशूद्रघातकाः । गरदाश्चाग्निदाश्चैव गुरुद्रोहरताश्च ये

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຂ້າເດັກ, ຜູ້ຂ້າງົວ, ແລະຜູ້ຂ້າຍິງ ຫຼື ຊູດຣະ; ຜູ້ໃຫ້ພິດ, ຜູ້ວາງເພີງ, ແລະຜູ້ຫມົກມຸ່ນໃນການທໍລະຍົດຕໍ່ຄູອາຈານ—ກໍຢູ່ໃນຂອບເຂດແຫ່ງການຊຳລະບາບນີ້ເຊັ່ນກັນ।

Verse 52

तपस्विनिन्दकाश्चैव कूटसाक्ष्यं करोति यः । वक्ता च परदोषस्य परस्य गुणलोपकः

ອີກທັງຜູ້ນິນທານັກຕະປະ, ຜູ້ໃຫ້ພະຍານເທັດ, ຜູ້ປະກາດຄວາມຜິດຂອງຄົນອື່ນ, ແລະຜູ້ປິດບັງຫຼືຫຼຸດທອນຄຸນຄວາມດີຂອງຄົນອື່ນ—ກໍຖືກຮວມໃນການປົດປ່ອຍທີ່ຖືກສັນຍາໄວ້ນີ້ເຊັ່ນກັນ।

Verse 53

सर्वपापमयोऽप्यत्र मुच्यते लिंगदर्शनात्

ທີ່ນີ້ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍບາບທັງປວງ ກໍຖືກປົດປ່ອຍ ເພີຍແຕ່ໄດ້ເຫັນລິງຄະເທົ່ານັ້ນ।