Adhyaya 14

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । कृपासिंधो महाभाग सर्वव्यापिन्सुरेश्वर । कदा ह्यत्र तपस्तप्तं विष्णुनामिततेजसा

ຢຸທິສຖິຣ ກ່າວວ່າ: ໂອ ມະຫາສະມຸດແຫ່ງກະຣຸນາ, ໂອ ຜູ້ມີພາກອັນດີ, ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວສັບພະສິ່ງ—ພຣະວິສນຸຜູ້ມີຣັດສະມີຫາປະມານບໍ່ໄດ້ ໄດ້ບຳເພັນຕະປະຢູ່ນີ້ເມື່ອໃດ?

Verse 2

स्कंदाय कथितं चैव शर्वेण च महात्मना । आनुपूर्व्येण सर्वं हि कथयस्व त्वमेव हि

ເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກກ່າວແກ່ພຣະສະກັນດະໂດຍພຣະສະຣະວະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່; ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈົ່ງເລົ່າທຸກຢ່າງຕາມລໍາດັບດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 3

व्यास उवाच । शृणु वत्स प्रवक्ष्यामि धर्म्मारण्ये नृपोत्तम । एकदात्र तपस्तप्तं विष्णुनाऽमिततेजसा

ພຣະວະຍາສະກ່າວວ່າ: ຟັງເຖີດ ລູກເອີຍ; ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ ຂ້າຈະອະທິບາຍ. ຄັ້ງໜຶ່ງ ໃນທຳມາຣັນຍະນີ້ ພຣະວິສນຸຜູ້ມີຣັດສະມີຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ໄດ້ບຳເນົາຕະປະ.

Verse 4

स्कंद उवाच । कथं देवसरोनाम पंपा चंपा गया तथा । वाराणस्यधिका चैव कथमश्वमुखो हरिः

ພຣະສະກັນດະກ່າວວ່າ: ເປັນຢ່າງໃດຈຶ່ງໄດ້ຊື່ ‘ເທວະສະຣະ’? ແລ້ວ ປັມປາ, ຈັມປາ, ແລະ ຄະຍາ ເກີດຂຶ້ນແນວໃດ? ເປັນຢ່າງໃດຈຶ່ງກ່າວວ່າຍິ່ງກວ່າວາຣານະສີ? ແລະທີ່ນັ້ນ ພຣະຫຣິໄດ້ເປັນ ‘ອັດສະວະມຸຂະ’ (ໜ້າມ້າ) ແນວໃດ?

Verse 5

ईश्वर उवाच । अत्र नारायणो देवस्तपस्तेपे सुदुष्करम् । दिव्यवर्षशतं त्रीणि जातः सुष्ठ्वाननश्च सः

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ທີ່ນີ້ ພຣະນາຣາຍະນະໄດ້ບຳເນົາຕະປະອັນຫນັກຫນ່ວງຍິ່ງ. ຕະຫຼອດສາມຮ້ອຍປີທິບ ພຣະອົງຕັ້ງມັ່ນໃນວັດຕະນັ້ນ ແລະປາກົດດ້ວຍໃບໜ້າອັນປະເສີດຍິ່ງ.

Verse 6

तपस्तेपे महाविष्णुः सुरूपार्थं च पुत्रक । वाजिमुखो हरिस्तत्र सिद्धस्थाने महाद्युते

ໂອ ລູກເອີຍ, ພຣະມະຫາວິສນຸໄດ້ບຳເນົາຕະປະຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເພື່ອໄດ້ຮັບຮູບອັນງາມ. ໃນສິດທະສະຖານອັນສ່ອງສະຫວ່າງນັ້ນ ພຣະຫຣິປາກົດເປັນ ‘ວາຊິມຸຂະ’ ຄືຜູ້ມີໜ້າມ້າ.

Verse 7

स्कंद उवाच । कारणं ब्रूहि नोद्य त्वमश्वाननः कथं हरिः । महारिपोश्च हंता च देवदेवो जगत्पतिः

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ມື້ນີ້ຂໍໃຫ້ບອກເຫດ—ພຣະຫຣິ ຜູ້ເປັນເທວະເທວາ ແລະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ ຜູ້ປະຫານສັດຕູໃຫຍ່ ໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ມີໜ້າມ້າແນວໃດ?

Verse 8

यस्य नाम्ना महाभाग पातकानि बहून्यपि । विलीयंते तु वेगेन तमः सूर्योदये यथा

ໂອ ຜູ້ມີວາສນາ! ດ້ວຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແມ່ນແຕ່ບາບຫຼາຍກໍລະລາຍໄປຢ່າງໄວ ດັ່ງຄວາມມືດຫາຍໄປເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນ

Verse 9

श्रूयंते यस्य कर्माणि अद्भुतान्यद्भुतानि वै । सर्वेषामेव जीवानां कारणं परमेश्वरः

ກິດຂອງພຣະອົງຖືກເລົ່າຂານວ່າ ອັດສະຈັນ—ອັດສະຈັນແທ້; ພຣະປະເມສະວະຣະນັ້ນແຫຼະເປັນເຫດສູງສຸດຂອງສັດທັງປວງ

Verse 10

प्राणरूपेण यो देवो हयरूपः कधं भवेत् । सर्वेषामपि तंत्राणामेकरूपः प्रकीर्तितः

ພຣະເທວະຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງປຣານະ (ລົມຫາຍໃຈຊີວິດ) ຈະເປັນຮູບມ້າໄດ້ແນວໃດ? ໃນຕັນຕຣະທັງປວງ ພຣະອົງຖືກປະກາດວ່າເປັນຮູບແກ່ນສານອັນດຽວ

Verse 11

भक्तिगम्यो धर्मभाजां सुखरूपः सदा शुचिः । गुणातीतोऽपि नित्योऽसौ सर्वगो निर्गुणस्तथा

ພຣະອົງເຂົ້າເຖິງໄດ້ດ້ວຍພັກຕິຂອງຜູ້ຖືທຳ; ພຣະອົງເປັນຮູບແຫ່ງຄວາມສຸກ ແລະບໍລິສຸດຕະຫຼອດການ. ແມ່ນແຕ່ເຫນືອກຸນະ ພຣະອົງກໍນິດຕະ—ສະຫຼອດທົ່ວ ແລະນິຣກຸນະ

Verse 12

स्रष्टासौ पालको हंता अव्यक्तः सर्वदेहिनाम् । अनुकूलो महातेजाः कस्मादश्वमुखोऽभवत्

ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ສ້າງ, ຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຜູ້ທໍາລາຍ—ອະວະຍັກຕະຕໍ່ສັດມີກາຍທັງປວງ; ມີພຣະເມດຕາ ແລະ ຮຸ່ງໂລດຍິ່ງ. ເຫດໃດຈຶ່ງກາຍເປັນອັດສະວະມຸກ (ໜ້າມ້າ)?

Verse 13

यस्य रोमोद्भवा देवा वृक्षाद्याः पन्नगा नगाः । कल्पेकल्पे जगत्सर्वं जायते यस्य देहतः

ຈາກພຣະອົງ ເທວະທັງຫຼາຍເກີດຂຶ້ນດັ່ງອອກຈາກຂົນກາຍຂອງພຣະອົງ—ພ້ອມດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ແລະສັດທັງປວງ, ນາກ ແລະ ພູເຂົາ; ໃນທຸກກັລປະ ຈັກກະວານທັງໝົດເກີດຈາກພຣະວິກາຍຂອງພຣະອົງ

Verse 14

स एव विश्वप्रभवः स एवात्यंतकारणम् । येनानीताः पुनर्विद्या यज्ञाश्च प्रलयं गताः

ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນບໍ່ເກີດແຫ່ງຈັກກະວານ; ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນເຫດສູງສຸດ—ໂດຍພຣະອົງ ວິທະຍາອັນສັກສິດ ແລະ ພິທີຍັດຍະທີ່ສູນໄປໃນປຣະລະຍະ ຖືກນໍາກັບຄືນອີກຄັ້ງ

Verse 15

घातितो दुष्टदैत्योऽसौ वेदार्थं कृत उद्यमः । एवमासीन्महाविष्णुः कथमश्वमुखोऽभवत्

ພຣະອົງໄດ້ປະຫານອະສຸຣະຜູ້ຊົ່ວ ແລະ ທຸ່ມເທເພື່ອອັດຖະແຫ່ງເວທ. ພຣະອົງແມ່ນມະຫາວິສນຸເຊັ່ນນີ້—ແລ້ວເຫດໃດຈຶ່ງເປັນອັດສະວະມຸກ?

Verse 16

रत्नगर्भा धृता येन पृष्ठदेशे च लीलया । कृत्या व्यवस्थितं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम्

ໂດຍພຣະອົງ ແຜ່ນດິນຜູ້ອຸ້ມອຸດົມດ້ວຍຮັດຕະນະ ຖືກຊູກຊູ້ໄວ້ເທິງຫຼັງດັ່ງເປັນລີລາ; ໂດຍອໍານາດແຫ່ງພຣະບັນຊາ ໂລກທັງປວງ—ທັງຢູ່ນິ່ງແລະເຄື່ອນໄຫວ—ຖືກຈັດວາງໃນລໍາດັບອັນຖືກຕ້ອງ

Verse 17

स देवो विश्वरूपो वै कथं वाजिमुखोऽभवत् । हिरण्याक्षस्य हंता यो रूपं कृत्वा वराहजम्

ພຣະເທວະອົງນັ້ນ ຜູ້ມີຮູບສາກົນແທ້ ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດຈຶ່ງປາກົດເປັນຮະຍະມຸຂ (ໜ້າມ້າ)? ພຣະອົງຜູ້ປະຫານຫິຣັນຍາກະສະ ໄດ້ຮັບຮູບວະຣາຫະ (ໝູປ່າ) ເພື່ອກິດທິພະນັ້ນ.

Verse 18

सुपवित्रं महातेजाः प्रविश्य जलसा गरे । उद्धृता च मही सर्वा ससागरमहीधरा

ພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດຢ່າງສູງ ແລະມີລັດສະໝີອັນໃຫຍ່ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຄວາມເລິກແຫ່ງນ້ຳ; ແລ້ວແຜ່ນດິນທັງປວງຖືກຍົກຂຶ້ນ ພ້ອມທັງທະເລແລະພູເຂົາ.

Verse 19

उद्धृता च मही नूनं दंष्ट्राग्रे येन लीलया । कृत्वा रूपं वराहं च कपिलं शोकनाशनम्

ແນ່ນອນ ພຣະອົງໄດ້ຍົກແຜ່ນດິນຂຶ້ນຢ່າງລີລາ ໄວ້ທີ່ປາຍງາຂອງພຣະອົງ; ຫຼັງຈາກຮັບຮູບວະຣາຫະ ແລະຍັງປາກົດເປັນກະປິລະ ຜູ້ທຳລາຍຄວາມໂສກ.

Verse 20

स देवः कथमीशानो हयग्रीवत्वमागतः । प्रह्लादार्थे स चेशानो रूपं कृत्वा भयावहम्

ພຣະອົງຜູ້ເປັນອີສານະ ຈອມຜູ້ປົກຄອງ ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດຈຶ່ງໄດ້ຮັບສະພາບເປັນຫະຍະກຣີວະ? ແລະເພື່ອປຣະຫລາດ ພຣະອົງອົງດຽວກັນນັ້ນ ໄດ້ຮັບຮູບອັນນ່າຢ້ານກົວ.

Verse 21

नारसिंहं महादेवं सर्वदुष्टनिवारणम् । पर्वताग्निसमुद्रस्थं ररक्ष भक्तसत्तमम्

ໃນພຣະຮູບນາຣະສິງຫະ ມະຫາເທວະ ຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມຊົ່ວທັງປວງ ພຣະອົງໄດ້ປົກປ້ອງຜູ້ພັກຕະຜູ້ປະເສີດຍິ່ງ ແມ້ຢູ່ທ່າມກາງພູເຂົາ ໄຟ ແລະທະເລ.

Verse 22

हिरण्यकशिपुं दुष्टं जघान रजनीमुखे । इंद्रासने च संस्थाप्य प्रह्लादस्य सुखप्रदम्

ໃນຍາມຕົກຄ່ຳ ພຣະອົງໄດ້ປະຫານ ຮິຣັນຍະກະຊິປຸ ຜູ້ຊົ່ວ; ແລ້ວສະຖາປະນາ ພຣະຫລາດ ໃຫ້ນັ່ງເທິງບັນລັງພຣະອິນ ແລະປະທານຄວາມສຸກແກ່ລາວ.

Verse 23

प्रह्लादार्थे च वै नूनं नृसिंहत्वमुपागतः । विरोचनसुतस्याग्रे याचकोऽसौ भवेत्तदा

ແນ່ນອນເພື່ອປຣະຫລາດ ພຣະອົງໄດ້ຮັບສະພາບເປັນ ນຣະສິງຫະ; ແລ້ວຕໍ່ມາ ຕໍ່ໜ້າ ບະລິ ບຸດຂອງ ວິໂຣຈະນະ ພຣະອົງເປັນຜູ້ຂໍ (ໃນຮູບ ວາມະນະ).

Verse 24

यज्ञे चैवाश्वमेधे वै बलिना यः समर्चितः । हृता वसुमती तस्य त्रिपदीकृतरोदसी

ພຣະອົງຜູ້ທີ່ ບະລິ ໄດ້ບູຊາຢ່າງຖືກພິທີໃນຍັດຍາ ອັດສະວະເມດະ—ພຣະອົງນັ້ນໄດ້ຍຶດອຳນາດແຜ່ນດິນຂອງລາວ ແລະວັດຟ້າກັບດິນດ້ວຍສາມກ້າວ.

Verse 25

विश्वरूपेण वै येन पाताले क्षपितो बलिः । त्रिःसप्तवारं येनैव क्षत्रियानवनीतले

ໂດຍພຣະວິດສະວະຣູປະ (ຮູບສາກົນ) ຂອງພຣະອົງ ບະລິ ຖືກທອດລົງສູ່ ປາຕາລ; ແລະໂດຍພຣະອົງນັ້ນເອງ ພວກກະສັດກະສັດຕຣິຍະ ບນໜ້າແຜ່ນດິນ ຖືກທຳລາຍ 27 ຄັ້ງ.

Verse 26

हत्वाऽददाच्च विप्रेभ्यो महीमतिमहौजसा । घातितो हैहयो राजा येनैव जननी हता

ເມື່ອປະຫານແລ້ວ ພຣະອົງຜູ້ມີພະເດດສູງສຸດ ໄດ້ປະທານແຜ່ນດິນແກ່ ວິປຣະ (ພຣາຫມັນ); ແລະໂດຍພຣະອົງນັ້ນເອງ ກະສັດ ໄຫຫະຍະ ຖືກປະຫານ—ຜູ້ທີ່ເຄີຍສັງຫານແມ່ຂອງວີຣະບຸລຸດນັ້ນ.

Verse 27

येन वै शिशुनोर्व्यां हि घातिता दुष्टचारिणी । राक्षसी ताडका नाम्नी कौशिकस्य प्रसादतः

ໂດຍອຳນາດຂອງພຣະອົງນັ້ນ ດ້ວຍພຣະກະລຸນາແລະພຣະບັນຊາຂອງ ເກົາຊິກະ (ວິສະວາມິດຣະ) ນາງຣາກະສະສີ ຕາຑະກາ ຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ ຖືກປະຫານລົງ

Verse 28

विश्वामित्रस्य यज्ञे तु येन लीलानृदेहिना । चतुर्दशसहस्राणि घातिता राक्षसा वलात्

ແລະໃນພິທີຍັດຂອງ ວິສະວາມິດຣະ ພຣະອົງຜູ້ຊົງຮັບຮ່າງມະນຸດເປັນພຽງລີລາເທວະ ໄດ້ປະຫານຣາກະສະ 14,000 ຕົນດ້ວຍພະລັງອັນແຂງກ້າ

Verse 29

हता शूर्पणखा येन त्रिशिराश्च निपातितः । सुग्रीवं वालिनं हत्वा सुग्रीवेण सहायवान्

ຜູ້ໃດໄດ້ລົງໂທດ ຊູຣະປະນະຄາ ແລະໂຄ່ນ ຕຣິຊິຣະ ໃຫ້ລົ້ມ; ແລະເມື່ອປະຫານ ວາລິນ ແລ້ວ ກໍເປັນມິດແລະຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອຂອງ ສຸກຣີວະ

Verse 30

कृत्वा सेतुं समुद्रस्य रणे हत्वा दशाननम् । धर्म्मारण्यं समासाद्य ब्राह्मणानन्वपूजयत्

ເມື່ອສ້າງເສດຸຂ້າມມະຫາສະໝຸດ ແລະປະຫານ ທະສານນະ (ຣາວະນະ) ໃນສົງຄາມແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ເຖິງ ທັມມາຣັນຍະ ແລະນະມັດສະການບູຊາພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍຕາມພິທີ

Verse 31

शासनं द्विजवर्येभ्यो दत्त्वा ग्रामान्बहूंस्तथा । स्नात्वा चैव धर्म्मवाप्यां सुदानान्यददाद्गवाम्

ພຣະອົງໄດ້ປະທານໃບສາສນາ (ໃບອຸທິດ) ແກ່ພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ ແລະມອບບ້ານເມືອງຫຼາຍ; ແລ້ວອາບນ້ຳທີ່ ທັມມະວາປີ ແລະຖວາຍທານໂຄອັນປະເສີດ

Verse 32

साधूनां पालनं कृत्वा निग्रहाय दुरात्मनाम् । एवमन्यानि कर्म्माणि श्रुतानि च धरातले

ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ປົກປ້ອງບັນດາສາທຸຊົນ ແລະປາບປາມຜູ້ໃຈຊົ່ວແລ້ວ ກິດການອັນປະເສີດອື່ນໆອີກຫຼາຍກໍຖືກເລົ່າຂານໃນໂລກນີ້ເຖິງພຣະອົງ

Verse 33

स देवो लीलया कृत्वा कथं चाश्वमुखोऽभवत् । यो जातो यादवे वंशे पूतनाशकटादिकम्

ພຣະເທວະອົງນັ້ນ ຜູ້ກະທຳທຸກສິ່ງເປັນດັ່ງລີລາ—ແລ້ວໄຉນຈຶ່ງກາຍເປັນຜູ້ມີໜ້າມ້າ (ຫະຍານະນ)? ພຣະອົງຜູ້ບັງເກີດໃນວົງຍາດະວະ ແລະຜູ້ທຳລາຍ ປູຕະນາ, ສະກະຏະ ແລະອື່ນໆ

Verse 34

अरिष्टदैत्यः केशी च वृकासुरबकासुरौ । शकटासुरो महासुर स्तृणावर्तश्च धेनुकः

ອະຣິດສະຕະ ດາຍຕະ, ເກສີ, ວຶກາສຸຣະ ແລະ ບະກາສຸຣະ; ສະກະຏາສຸຣະ ມະຫາອະສຸຣະ, ພ້ອມທັງ ຕຶນາວັຣຕະ ແລະ ທເຫນຸກະ—

Verse 35

मल्लश्चैव तथा कंसो जरासंधस्तथैव च । कालयवनस्य हंता च कथं वै स हयाननः । तारकासुरं रणे जित्वा अयुतषट्पुरं तथा

ທັງພວກມັລລະ (ນັກມວຍປ້ຳ) ແລະ ກັງສະ ພ້ອມທັງ ຈະຣາສັນທະ; ແລະຜູ້ສັງຫານ ກາລະຍະວະນະ—ແລ້ວຈະເປັນ ຫະຍານະນ ໄດ້ແນວໃດ? ເມື່ອຊະນະ ຕາຣະກາສຸຣະ ໃນສົງຄາມ ແລະໄດ້ (ຄອບຄອງ) ອະຍຸຕະສັດປຸຣະ ດ້ວຍ—

Verse 36

कन्याश्चोद्वाहिता येन सहस्राणि च षड् दश । अमानुषाणि कृत्वेत्थं कथं सोऽश्वमुखोऽभवत्

ພຣະອົງຜູ້ໄດ້ອະພິເສກກັບກຸມາຣີຈຳນວນ ໜຶ່ງໝື່ນຫົກພັນ; ເມື່ອສຳເລັດກິດອັນເຫນືອມະນຸດເຊັ່ນນີ້ແລ້ວ ໄຉນຈຶ່ງກາຍເປັນ ອັສວະມຸຂ (ໜ້າມ້າ)?

Verse 37

त्राता यः सर्वभक्तानां हंता सर्वदुरात्मनाम् । धर्मस्थापनकृत्सोऽपि कल्किर्विष्णुपदे स्थितः

ຜູ້ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງບັກຕະທັງປວງ ແລະເປັນຜູ້ທຳລາຍຜູ້ມີຈິດຊົ່ວທັງໝົດ—ຜູ້ຟື້ນຟູທຳມະ—ຄືກັນນັ້ນ ກັລກີສະຖິດຢູ່ໃນປະມະສະຖານແຫ່ງພຣະວິສນຸ.

Verse 38

एतद्वै महदाश्चर्य्यं भवता यत्प्रकाशितम् । एतदाचक्ष्व मे सर्वं कारणं त्रिपुरांतक

ນີ້ແທ້ໆແມ່ນອັດສະຈັນອັນຍິ່ງ ທີ່ທ່ານໄດ້ເປີດເຜີຍ. ໂອ ຕຣິປຸຣານຕະກະ, ຂໍຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າທັງໝົດ—ເຫດປັດໃຈຂອງສິ່ງນີ້.

Verse 39

श्रीरुद्र उवाच । साधुपृष्टं महाबाहो कारणं तस्य वच्म्यहम् । हयग्रीवस्य कृष्णस्य शृणुष्वे काग्रमानसः

ສີຣຸດຣະກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ມີແຂນອັນແຂງແກ່ນ, ເຈົ້າຖາມໄດ້ດີ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຫດນັ້ນ. ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈອັນແນ່ວແນ່ ເຖິງພຣະກຣິສນະໃນປາງຫຍະກຣີວະ.

Verse 40

व्यास उवाच । पुरा देवैः समारब्धो यज्ञो नूनं धरातले । वेदमंत्रैराह्वयितुं सर्वे रुद्रपुरोगमाः

ວະຍາສະກ່າວວ່າ: ໃນກາລກ່ອນ ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ເລີ່ມພິທີຍັດຍະໃນແຜ່ນດິນໂລກ. ເພື່ອອາວະຫານດ້ວຍມັນຕຣະແຫ່ງເວທ, ທຸກອົງໄດ້ເດີນໄປໂດຍມີພຣະຣຸດຣະນຳໜ້າ.

Verse 41

वैकुण्ठे च गताः सर्वे क्षीराब्धौ च निजालये । पातालेऽपि पुनर्गत्वा न विदुः कृष्णदर्शनम्

ທຸກອົງໄດ້ໄປຫາໄວກຸນຖະ ແລະໄປຫາທະເລນ້ຳນົມ—ພຣະທາມຂອງພຣະອົງເອງ. ແມ່ນແຕ່ໄປອີກຄັ້ງຈົນເຖິງປາຕາລະ ກໍຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບດາຣະຊະນະຂອງພຣະກຣິສນະ.

Verse 42

मोहाविष्टास्ततः सर्वे इतश्चेतश्च धाविताः । नैव दृष्टस्तदा तैस्तु ब्रह्मरूपो जनार्दनः

ຖືກໂມຫະຄອບງຳ ພວກເຂົາທັງໝົດວິ່ງໄປມາທຸກທິດ; ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ຈະນາຣະດະນະໃນຮູບພຣະພຣະມັນ ບໍ່ປາກົດໃຫ້ເຂົາເຫັນເລີຍ।

Verse 43

विचारयंति ते सर्वे देवा इन्द्रपुरोगमाः । क्व गतोऽसौ महाविष्णुः केनोपायेन दृश्यते

ເທວະທັງປວງມີພຣະອິນທຣ໌ນຳໜ້າ ພາກັນຄິດພິຈາລະນາວ່າ: “ມະຫາວິດສະນຸນັ້ນໄປຢູ່ໃສ ແລະດ້ວຍອຸປາຍໃດຈຶ່ງຈະເຫັນພຣະອົງ?”

Verse 44

प्रणम्य शिरसा देवं वागीशं प्रोचुरादरात् । देवदेव महाविष्णुं कथयस्व प्रसादतः

ພວກເຂົາກ້ົມຫົວກະບົດກະບອງນົບນ້ອມພຣະເທວະ ແລ້ວກ່າວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພຣະວາກີສະວ່າ: “ໂອ ເທວະເທວະ ດ້ວຍພຣະກະລຸນາ ຂໍໃຫ້ຕຣັດເລົ່າເຖິງມະຫາວິດສະນຸແກ່ພວກເຮົາ”

Verse 45

बृहस्पतिरुवाच । न जाने केन कार्येण योगारूढो महात्मवान् । योगरूपोऽभवद्विष्णुर्योगीशो हरिरच्युतः

ພຣະພຶຫັດສະປະຕິກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າ ດ້ວຍກິດອັນໃດ ມະຫາຕະມັນນັ້ນຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ໂຍຄະ ພຣະວິດສະນຸໄດ້ເປັນຮູບແຫ່ງໂຍຄະເອງ—ຫຣິ ອະຈຸຕະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂຍຄີທັງປວງ”

Verse 46

क्षणं ध्यात्वा स्वमात्मानं धिषणेन ख्यापितो हरिः । तत्र सर्वे गता देवा यत्र देवो जगत्पतिः

ເມື່ອພຣະອົງພິຈາລະນາອາຕະມັນພາຍໃນຂອງຕົນຊົ່ວຂະນະ ຫຣິກໍຖືກເປີດເຜີຍດ້ວຍທິສະນາ (ປັນຍາຮູ້ແຈ້ງ). ແລ້ວເທວະທັງປວງຈຶ່ງໄປຍັງສະຖານທີ່ທີ່ພຣະເຈົ້າ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງຫຼາຍ ປະທັບຢູ່

Verse 47

तदा दृष्टो महाविष्णुर्ध्यानस्थोऽसौ जनार्दनः । ध्यात्वा कृत्यसमाकारं सशरं दैत्यसूदनम्

ໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນມະຫາວິດສະນຸ—ຈະນາຣະດະນະ—ນັ່ງຢູ່ໃນສະມາທິລຶກ; ພຣະອົງເພ່ງພິຈາລະນາພາຍໃນເຖິງຮູບອັນເໝາະກັບພາລະກິດ: ຜູ້ປາບອະສູຣ ຖືລູກສອນ.

Verse 48

समास्थानं ततो दृष्ट्वा बोधोपायं प्रचक्रमे । आह तांश्च तदा वम्र्यो धनुर्गुणं प्रयत्नतः । छेत्स्यंति चेत्तच्छब्देन प्रबुध्येत हरिः स्वयम्

ເມື່ອເຫັນພຣະອົງຕັ້ງມັ່ນໃນສະມາທິດັ່ງນັ້ນ ວັມຣະຍະຈຶ່ງຄິດອຸບາຍເພື່ອປຸກ. ແລ້ວກ່າວແກ່ຜູ້ອື່ນວ່າ “ຈົ່ງພະຍາຍາມຕັດສາຍຄັນທະນູ; ຖ້າເກີດສຽງນັ້ນ ພຣະຫຣິອາດຈະຕື່ນເອງ”

Verse 49

देवा ऊचुः । गुणभक्षं कुरुध्वं वै येनासौ बुध्यते हरिः । क्रत्वर्थिनो वयं वम्र्यः प्रभुं विज्ञापयामहे

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ “ຈົ່ງກັດກິນສາຍຄັນທະນູໃຫ້ຂາດ ເພື່ອໃຫ້ພຣະຫຣິຕື່ນ. ພວກເຮົາປາຖະໜາຄວາມສຳເລັດແຫ່ງຍັດຍະ; ໂອ ວັມຣະຍະ ພວກເຮົາຈະທູນຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ”

Verse 50

वम्र्यः ऊचुः । निद्राभंगं कथाच्छेदं दम्पत्योर्मैत्रभेदनम् । शिशुमातृविभेदं वा कुर्वाणो नरकं व्रजेत्

ວັມຣະຍະກ່າວວ່າ “ຜູ້ໃດທຳລາຍການນອນຂອງຜູ້ອື່ນ ຕັດຂາດການສົນທະນາອັນສັກສິດ ທຳໃຫ້ຄູ່ສາມີພັນລະຍາແຕກຄວາມສາມັກຄີ ຫຼືແຍກເດັກອອກຈາກແມ່—ຜູ້ນັ້ນຈະໄປນະລົກ”

Verse 51

योगारूढो जगन्नाथः समाधिस्थो महाबलः । तस्य श्रीजगदीशस्य विघ्नं नैव तु कुर्महे

ພຣະຈະກັນນາຖ ຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ຂຶ້ນສູ່ໂຍຄະ ແລະສະຖິດໃນສະມາທິ. ຕໍ່ພຣະສຣີຈະກະດີຊະ ຈອມໂລກທັງປວງ ພວກເຮົາຈະບໍ່ກໍ່ອຸປະສັກແຕ່ຢ່າງໃດ

Verse 52

ब्रह्मोवाच । भवतां सर्वभक्षत्वं देवकार्यं क्रियेत चेत् । कर्त्तव्यं च ततो वम्र्यो यज्ञसिद्धिर्यथा भवेत् । वम्रीशा सा तदा वत्स पुनरेवमुवाच ह

ພຣະພຣະຫມາຕັດວ່າ: “ຖ້າຄວາມສາມາດກິນໄດ້ທຸກຢ່າງຂອງພວກເຈົ້າ ຈະນໍາໄປໃຊ້ເພື່ອກິດຂອງເທວະ ແລ້ວ, ໂອ ວຳຣະຍາ, ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຢ່າງນັ້ນເພື່ອໃຫ້ຍັດຍະພິທີສໍາເລັດ.” ແລ້ວນາງພຣະຣາຊິນີແຫ່ງວຳຣະຍາ, ໂອ ລູກນ້ອຍ, ໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງດັ່ງນີ້.

Verse 53

वम्र्युवाच । दुःखसाध्यो जगन्नाथो मलयानिलसंनिभः । कथं वा बोध्यतां बह्मन्नस्माभिः सुरपूजितः

ວຳຣະຍາກ່າວວ່າ: “ພຣະຈະກັນນາຖນັ້ນ ປຸກໃຫ້ຕື່ນໄດ້ຍາກຍິ່ງ; ອ່ອນນຸ່ມດັ່ງລົມມະລະຍະ. ໂອ ພຣາຫມະນ, ຜູ້ທີ່ເທວະທັງຫຼາຍບູຊານັ້ນ ພວກເຮົາຈະປຸກພຣະອົງໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 54

नैव यज्ञेन मे कार्यं सुरैश्चैव तथैव च । सर्वेषु यज्ञकार्येषु भागं ददतु मे सुराः

“ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມຈໍາເປັນສ່ວນຕົວຕໍ່ຍັດຍະພິທີ ແລະບໍ່ໄດ້ຕ້ອງການເທວະແຕ່ຢ່າງນັ້ນ. ແຕ່ຈາກນີ້ໄປ ຂໍໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍປະທານສ່ວນແບ່ງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໃນພິທີຍັດຍະທັງປວງ.”

Verse 55

देवा ऊचुः । प्रदास्यामो वयं वम्र्यै भागं यज्ञेषु सर्वदा । यज्ञाय दत्तमस्माभिः कुरुष्वैवं वचो हि नः

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ພວກເຮົາຈະປະທານສ່ວນແບ່ງໃຫ້ວຳຣະຍາໃນຍັດຍະທັງປວງເປັນນິດ. ບັດນີ້ຈົ່ງເຮັດຕາມຖ້ອຍຄໍາທີ່ພວກເຮົາຂໍ; ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາໃຫ້ນັ້ນ ເພື່ອຍັດຍະພິທີ.”

Verse 56

तथेति विधिनाप्युक्तं वम्री चोद्यममाश्रिता । गुणभक्षादिकं कर्म तया सर्वं कृतं नृप

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຮັບການຊີ້ນໍາຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງແລ້ວ ວຳຣີກໍໄດ້ຮັບເອົາຄວາມພາກພຽນ; ແລະກິດທັງປວງ—ເລີ່ມແຕ່ການກັດຂາດສາຍຄັນທະນູ—ນາງໄດ້ກະທໍາສໍາເລັດທັງໝົດ, ໂອ ພຣະຣາຊາ.

Verse 57

युधिष्ठिर उवाच । अस्य वा बोधने देवा गुणभंगे समाधिषु । एतदाश्चर्यं विप्रर्षे सत्यं सत्यवतीसुत

ຢຸທິສຖິຣ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະລິສີຜູ້ປະເສີດ, ບຸດແຫ່ງສັດຍະວະຕີ ຄື ພຣະວະຍາສ; ເຫດອັນອັດສະຈັນນີ້ ແທ້ຈິງດັ່ງນັ້ນບໍ—ວ່າເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງ ທັງໃນການປຸກເຂົາ ແລະໃນການທີ່ສາຍຄັນທະນູຂາດ ໃນຍາມຢູ່ໃນພາວະດຸຈສະມາທິ?”

Verse 58

व्यास उवाच । व्यग्रचित्ताः सुराः सर्वे आकृष्टं हरिकार्मु कम् । न जाने केन कार्येण विष्णुमायाविमोहिताः

ພຣະວະຍາສ ກ່າວວ່າ: “ເທວະທັງປວງມີໃຈວຸ້ນວາຍ ໄດ້ດຶງຄັນທະນູຂອງພຣະຫຣິ. ຂ້າບໍ່ຮູ້ວ່າເພື່ອກິດອັນໃດ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກມາຍາຂອງພຣະວິສນຸ ເຮັດໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ”

Verse 59

मुदितास्ताः प्रमुञ्चंति वल्मीकं चाग्रतो हरेः । कोटिपार्श्वे ततो नीतं वल्मीकं पर्वतोपमम्

ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ພວກເຂົາໄດ້ປ່ອຍຈອມປວກໄວ້ຕໍ່ໜ້າພຣະຫຣິ; ແລ້ວຈອມປວກນັ້ນທີ່ໃຫຍ່ດຸຈພູເຂົາ ຖືກນຳໄປຢູ່ຂ້າງປາຍຄັນທະນູ

Verse 60

गुणे च भक्षिते तस्मिंस्तक्षणादेव दूषिते । ज्याघातकोटिभिः सार्द्धं शीर्षं छित्त्वा दिवं गतम्

ແລະເມື່ອສາຍຄັນທະນູນັ້ນຖືກກິນ ແລະເສຍຫາຍໃນທັນທີ ຫົວນັ້ນ—ພ້ອມກັບການສະບັດຮຸນແຮງຂອງສາຍຄັນທະນູນັບບໍ່ຖ້ວນ—ຖືກຕັດຂາດ ແລ້ວລອຍຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນ

Verse 61

गते शीर्षे च ते देवा भृशमु द्विग्नमानसाः । धावंति सर्वतः सर्वे शिरआलोकनाय ते

ເມື່ອຫົວນັ້ນໄດ້ຈາກໄປ ເທວະເຫຼົ່ານັ້ນກໍຫວັ່ນວິຕົກຢ່າງຫນັກ ແລະພາກັນວິ່ງໄປທຸກທິດທາງ ເພື່ອຈະເບິ່ງແລະຊອກຫາຫົວນັ້ນ