Adhyaya 91
ພຣະລິສີ ມາຣະກັນເດຍ ເລົ່າໃຫ້ກະສັດຟັງເຖິງຄວາມສັກສິດອັນບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງຂອງຕີຣຖະທີ່ຜູກພັນກັບ ຈັນດາດິຕຍະ—ຮູບສະຖາປະນາຂອງພຣະອາທິດ (ພາສະກະຣະ) ຜູ້ຊໍາລະບາບແລະຂັບໄລ່ຄວາມມືດ. ເລື່ອງກໍ່ກໍາເນີດກ່າວວ່າ ດາຍຕະຜູ້ດຸຮ້າຍ ຈັນດາ ແລະ ມຸນດາ ໄດ້ບໍາເພັນຕະປະ (tapas) ຢ່າງຍາວນານຢູ່ຝັ່ງອັນເປັນມົງຄຸນຂອງແມ່ນ້ໍາ ນັຣມະດາ ໂດຍສະມາທິຕໍ່ພຣະອາທິດ ຜູ້ຂັບຄວາມມືດໃນສາມໂລກ. ພຣະອາທິດ ສະຫັສຣາມຊຸ (ຜູ້ມີພັນລໍາແສງ) ພໍໃຈ ແລະປະທານພອນ; ພວກເຂົາຂໍໃຫ້ບໍ່ມີເທວະໃດຊະນະໄດ້ ແລະຂໍໃຫ້ປອດໂລກໄພທຸກເວລາ. ພຣະອາທິດປະທານຕາມນັ້ນ ແລະດ້ວຍການສະຖາປະນາ (sthāpanā) ດ້ວຍສັດທາ ພຣະອົງຈຶ່ງຜູກພັນກັບສະຖານທີ່ນັ້ນເປັນ ຈັນດາພານຸ/ຈັນດາດິຕຍະ. ຕໍ່ມາໄດ້ກ່າວເຖິງພິທີການເດີນທາງຈາລິກ ແລະຜົນບຸນ: ຜູ້ແສວງຫາຄວນໄປເພື່ອອັດຕະສິດທິ (ātma-siddhi), ເຮັດຕັຣປະນະ (tarpaṇa) ແກ່ເທວະ ມະນຸດ ແລະບັນພະບຸລຸດ, ແລະຖວາຍໂຄມໄຟນ້ໍາມັນເນີຍ (ghee) ໂດຍຈົ່ງເນັ້ນໃນວັນຈັນທຣະທີ 6 (ṣaṣṭhī). ການຟັງເລື່ອງກໍ່ກໍາເນີດຂອງ ຈັນດາພານຸ ຈະນໍາໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນຈາກບາບ, ໄດ້ເຖິງນະຄອນ/ພູມຂອງພຣະອາທິດ, ແລະໄດ້ຊັຍຊະນະຍືນຍາວພ້ອມຄວາມປອດໂລກໄພ.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थपरमपावनम् । चण्डादित्यं नृपश्रेष्ठ स्थापितं चण्डमुण्डयोः
ພຣະສີມາຣະກັນເດຍກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ໂອ້ຜູ້ປົກປ້ອງແຜ່ນດິນ ພຶງໄປຍັງຕີຣຖະອັນບໍລິສຸດສູງສຸດ—ໂອ້ພຣະຣາຊາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ໄປຫາ Caṇḍāditya ສະຖານບູຊາພຣະສຸລິຍະທີ່ Caṇḍa ແລະ Muṇḍa ໄດ້ສ້າງຕັ້ງໄວ້।
Verse 2
आस्तां पुरा महादैत्यौ चण्डमुण्डौ सुदारुणौ । नर्मदातीरमाश्रित्य चेरतुर्विपुलं तपः
ໃນການກ່ອນກ່ອນ ມີອະສຸຣະໃຫຍ່ສອງຕົນ ຊື່ Caṇḍa ແລະ Muṇḍa ດຸຮ້າຍຢ່າງຫນັກ। ພວກເຂົາອາໄສຝັ່ງແມ່ນ້ຳ Narmadā ແລ້ວບຳເນັດຕະປະສະຍາອັນມະຫາຫນັກ।
Verse 3
ध्यायन्तौ भास्करं देवं तमोनाशं जगत्त्रये । तुष्टस्तत्तपसा देवः सहस्रांशुरुवाच ह
ພວກເຂົາທັງສອງໄດ້ເພ່ງພິຈາລະນາພຣະພາສະກະຣະ ເທວະຜູ້ທຳລາຍຄວາມມືດໃນສາມໂລກ ແລະບູຊາດ້ວຍຕະປະ. ເມື່ອພຣະເທວະຜູ້ມີຮັດສະມີພັນປະການພໍໃຈ ຈຶ່ງຕັດວ່າ
Verse 4
साधु साध्विति तौ पार्थ नर्मदायाः शुभे तटे । वरं प्रार्थयतं वीरौ यथेष्टं चेतसेच्छितम्
“ດີແທ້ ດີແທ້” ໂອ ປາຣຖະ! ທີ່ຝັ່ງອັນເປັນມົງຄຸນຂອງແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ ພຣະອົງຕັດກັບວີຣະບຸລຸດທັງສອງວ່າ “ຈົ່ງຂໍພອນ—ຕາມທີ່ໃຈປາຖະໜາ ຕາມທີ່ຈິດໃຝ່ຝັນ”
Verse 5
चण्डमुण्डावूचतुः । अजेयौ सर्वदेवानां भूयास्वावां समाहितौ । सर्वरोगैः परित्यक्तौ सर्वकालं दिवाकर
ຈັນຑະ ແລະ ມຸນຑະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ທິວາກະຣະ (ພຣະສຸຣິຍະ)! ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາສອງຄົນເປັນຜູ້ບໍ່ອາດຖືກພິຊິດ ແມ່ນແຕ່ໂດຍເທວະທັງປວງ ໝັ້ນຄົງໃນຈິດທີ່ຮວມເປັນໜຶ່ງ ແລະຂໍໃຫ້ພົ້ນຈາກໂລກພະຍາດທັງປວງຕະຫຼອດການ”
Verse 6
एवमस्त्विति तौ प्राह भास्करो वारितस्करः । इत्युक्त्वान्तर्दधे भानुर्दैत्याभ्यां तत्र भास्करः
ພຣະພາສະກະຣະ ຜູ້ຫ້າມປະລາມພວກໂຈນ ຕັດກັບທັງສອງວ່າ “ໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນ” ແລ້ວພຣະພານຸ (ພຣະສຸຣິຍະ) ກໍອັນຕະທານຫາຍໄປຈາກເບື້ອງໜ້າອະສູຣທັງສອງໃນທີ່ນັ້ນ
Verse 7
स्थापितः परया भक्त्या तं गच्छेदात्मसिद्धये । गीर्वाणांश्च मनुष्यांश्च पित्ःंस्तत्रापि तर्पयेत्
ເມື່ອສະຖາປະນາ (ພຣະເທວະ) ດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດແລ້ວ ຄວນໄປທີ່ນັ້ນເພື່ອຄວາມສຳເລັດທາງວິນຍານຂອງຕົນ; ແລະທີ່ນັ້ນຄວນຖວາຍຕັຣປະນະ ໃຫ້ເທວະ ມະນຸດ ແລະປິຕຣະ (ບັນພະບຸຣຸດ) ໄດ້ອິ່ມເອມ
Verse 8
स वसेद्भास्करे लोके विरिञ्चिदिवसं नृप । घृतेन बोधयेद्दीपं षष्ठ्यां स च नरेश्वर । मुच्यते सर्वपापैस्तु प्रतियाति पुरं रवेः
ໂອ ພະຣາຊາ, ຜູ້ນັ້ນພັກອາໄສໃນໂລກຂອງພາສະກະຣະ ເທົ່າກັບ “ໜຶ່ງວັນຂອງພຣະພຣົມ” ອັນຍາວນານ. ໃນວັນຕິຖີທີ 6 ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ, ຖ້າຈຸດປະທີບດ້ວຍເນີຍໃສ ກໍຈະພົ້ນບາບທັງປວງ ແລະໄປສູ່ນະຄອນຂອງຣະວິ ຄືພຣະອາທິດ.
Verse 9
उत्पत्तिं चण्डभानोर्यः शृणोति भरतर्षभ । विजयी स सदा नूनमाधिव्याधिविवर्जितः
ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງສາພາຣະຕະ, ຜູ້ໃດໄດ້ຟັງເລື່ອງກໍາເນີດຂອງຈັນຑະພານຸ ຜູ້ນັ້ນຈະຊະນະຢູ່ເສມອ ແລະພົ້ນຈາກຄວາມທຸກໃຈກັບໂຣຄາພະຍາດທາງກາຍ.
Verse 91
। अध्याय
ອັດທະຍາຍ—ເປັນເຄື່ອງໝາຍບົດ/ພາກ.