Adhyaya 48

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । कस्मिन्स्थानेऽवसद्देव सोऽन्धको दैत्यपुंगवः । सर्वान्देवांश्च निर्जित्य कस्मिन्स्थाने समास्थितः

ອຸຕຕານະປາດ ກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ອັນທະກະ ຜູ້ເປັນຍອດໃນຫມູ່ດານະວະ ໄດ້ໄປພຳນັກຢູ່ສະຖານທີ່ໃດ? ເມື່ອຊະນະເທວະທັງປວງແລ້ວ ບັດນີ້ເຂົາຕັ້ງມັ່ນຢູ່ແຫ່ງໃດ?”

Verse 2

श्रीमहेश उवाच । प्रविष्टो दानवो यत्र कथयामि नराधिप । पाताललोकमाश्रित्य कन्या विध्वंसते तु सः

ພຣະສີມະເຫສຕຣັດວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຂ້າຈະເລົ່າບ່ອນທີ່ອະສູຣນັ້ນເຂົ້າໄປ. ມັນອາໄສພາຕາລະໂລກ ແລ້ວກົດຂີ່ແລະທຳລາຍສາວພຣະຫມົດຈາຣິນີ.”

Verse 3

तत्र स्थितं तं विज्ञाय चापमादाय केशवः । व्यसृजद्बाणमाग्नेयं दह्यतामिति चिन्तयन्

ເມື່ອຮູ້ວ່າມັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເກສະວະຈຶ່ງຍົກຄັນທະນູ. ຄິດວ່າ “ຂໍໃຫ້ມັນໄໝ້” ແລ້ວປ່ອຍສອນອັກນີຍະອອກໄປ.

Verse 4

दह्यमानोऽग्निना सोऽपि वारुणास्त्रं स संदधे । वारुणास्त्रेण महता आग्नेयं शमितं तदा

ແມ່ນວ່າຖືກໄຟເຜົາ ມັນກໍຍັງປະກອບວາຣຸນາສະຕຣາ. ດ້ວຍວາຣຸນາສະຕຣາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ສອນອັກນີຍະຖືກດັບລົງໃນຂະນະນັ້ນ.

Verse 5

ततोऽसौ चिन्तयामास केन बाणो विसर्जितः । कस्यैषा पौरुषी शक्तिः को यास्यति यमालयम्

ແລ້ວມັນຄິດວ່າ: “ສອນນີ້ໃຜເປັນຜູ້ປ່ອຍ? ພະລັງອັນກ້າຫານນີ້ເປັນຂອງໃຜ? ໃຜຈະຖືກສົ່ງໄປຍັງຍະມາລະຍະ?”

Verse 6

ततोऽन्धको मृधे क्रुद्धो बाणमार्गेण निर्गतः । स दृष्ट्वा बाणमार्गेण चापहस्तं जनार्दनम्

ຕໍ່ມາ ອັນທະກະໂກດໃນສົງຄາມ ກໍກ້າວອອກຕາມເສັ້ນທາງແຫ່ງສອນ. ເມື່ອຕາມຮອຍສອນນັ້ນ ມັນໄດ້ເຫັນພຣະຊະນາຣະດະນະຖືຄັນທະນູຢູ່.

Verse 7

अन्धक उवाच । न शर्म लप्स्यसे ह्यद्य मया दृष्ट्याभिवीक्षितः । न शक्नोषि तथा गन्तुं नागः शार्दूलदर्शनात्

ອັນທະກະ ກ່າວວ່າ: “ມື້ນີ້ ເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ພົບຄວາມສະຫງົບ ເພາະສາຍຕາຂອງຂ້າໄດ້ຈັບຈ້ອງເຈົ້າແລ້ວ. ເຈົ້າຈະໄປບໍ່ໄດ້—ດັ່ງຊ້າງເຫັນເສືອແລ້ວບໍ່ອາດກ້າວຕໍ່.”

Verse 8

आगच्छति यथा भक्ष्यं मार्जारस्य च मूषिकः । न शक्नोषि तथा यातुं संस्थितस्त्वं ममाग्रतः

“ດັ່ງໜູທີ່ເຂົ້າມາເປັນອາຫານຂອງແມວ ຉັນໃດ ເຈົ້າກໍຉັນນັ້ນ—ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້າ ແລ້ວຈະໄປບໍ່ໄດ້.”

Verse 9

अहं त्वां प्रेषयिष्यामि यममार्गे सुदारुणे । अहमन्वेषयिष्यामि किल यास्यामि ते गृहम्

“ຂ້າຈະສົ່ງເຈົ້າໄປສູ່ເສັ້ນທາງອັນນ່າສະພຶງກົວຂອງພະຍົມ. ແທ້ແລ້ວ ຂ້າຈະໄລ່ຕາມເຈົ້າ ແລະຈະໄປຮອດເຮືອນຂອງເຈົ້າດ້ວຍ.”

Verse 10

उपनीतोऽसि कालेन सङ्ग्रामे मम केशव । ये त्वया निर्जिताः पूर्वं दानवा अप्यनेकशः

“ໂອ ເກສະວະ! ກາລະ (ເວລາ) ເອງໄດ້ນຳເຈົ້າມາສູ່ສົງຄາມຂອງຂ້າ—ເຈົ້າຜູ້ເຄີຍຊະນະກອງທັບດານະວະຫຼາຍໝູ່ແຕ່ກ່ອນ.”

Verse 11

न भवन्ति पुमांसस्ते स्त्रियस्ताश्चैव केशव । परं न शस्त्रसङ्ग्रामं करिष्यामि त्वया सह

“ໂອ ເກສະວະ! ຜູ້ທີ່ເຈົ້າເຄີຍຊະນະມາກ່ອນ ບໍ່ແມ່ນບຸລຸດແທ້—ເປັນດັ່ງສະຕຣີ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າຈະບໍ່ຮົບດ້ວຍອາວຸດກັບເຈົ້າ.”

Verse 12

वदतो दानवेन्द्रस्य न चुकोप स केशवः । अयुध्यमानं तं दृष्ट्वा चिन्तयामास दानवः

ເມື່ອຈອມແຫ່ງດານະວະເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ເກສະວະກໍບໍ່ໂກດ. ເຫັນເຂົາບໍ່ຍົກອາວຸດເຂົ້າຮົບ ດານະວະຈຶ່ງຄິດພິຈາລະນາໃນໃຈວ່າຈະເຮັດຢ່າງໃດ.

Verse 13

द्वन्द्वयुद्धं करिष्यामि निश्चित्य युयुधे नृप । स कृष्णेन पदाक्षिप्तः पतितः पृथिवीतले

“ຂ້າຈະຮົບແບບດວນເດີຍວ” ເຂົາຕັ້ງໃຈແນ່ນອນ ໂອ ພະຣາຊາ ແລ້ວເຂົ້າສູ້. ແຕ່ຖືກພຣະກຣິດສະນະຕີດ້ວຍພຣະບາດ ຈຶ່ງລົ້ມລົງສູ່ພື້ນດິນ.

Verse 14

मुहूर्तात्स समाश्वस्य उत्थायेदं व्यचिन्तयत् । अशक्तो द्वन्द्वयुद्धाय ततः साम प्रयुक्तवान् । पाणिभ्यां सम्पुटं कृत्वा साष्टाङ्गं प्रणतः शुचिः

ບໍ່ດົນນັ້ນເຂົາກໍຟື້ນລົມຫາຍໃຈ ລຸກຂຶ້ນແລ້ວຄິດວ່າ: “ຂ້າບໍ່ສາມາດຮົບດວນເດີຍວໄດ້” ຈຶ່ງຫັນໄປຫາທາງປະນີປະນອມ. ເຂົາປະນົມມືເປັນອັນຈະລີ ແລ້ວກົ້ມກາບແບບອັດຖາງຄະດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດ.

Verse 15

अन्धक उवाच । जय कृष्णाय हरये विष्णवे जिष्णवे नमः । हृषीकेश जगद्धात्रे अच्युताय महात्मने

ອັນທະກະກ່າວວ່າ: “ໄຊຊະນະແດ່ພຣະກຣິດສະນະ! ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະຫຣິ ແດ່ພຣະວິດສະນຸ ແດ່ຜູ້ຊະນະອັນບໍ່ອາດພ່າຍແພ້. ໂອ ຫຣຶສີເກສະ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກທັງປວງ ຂໍກາບນົບແດ່ອັຈຍຸຕະ ມະຫາອາດມາ”

Verse 16

नमः पङ्कजनाभाय नमः पङ्कजमालिने । जनार्दनाय श्रीशाय श्रीपते पीतवाससे

ນະມັດສະການແດ່ຜູ້ມີນາບດັ່ງດອກບົວ; ນະມັດສະການແດ່ພຣະຜູ້ທອງມາລາດອກບົວ. ຂໍກາບນົບແດ່ຊະນາຣະດະນະ ແດ່ສຣີຊະ ແດ່ສຣີປະຕິ ແດ່ຜູ້ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ (ປີຕະວາສະ)

Verse 17

गोविन्दाय नमो नित्यं नमो जलधिशायिने । नमः करालवक्त्राय नरसिंहाय नादिने

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມແດ່ ໂກວິນດາ ຕະຫຼອດການ; ນົບນ້ອມແດ່ຜູ້ບັນທົມເທິງມະຫາສະໝຸດ. ນະມະສະການແດ່ ນະຣະສິງຫະ ຜູ້ພັກຕຣານ່າຢ້ານ ແລະຄຳຮ້ອງກຶກກ້ອງ.

Verse 18

शार्ङ्गिणे सितवर्णाय शङ्खचक्रगदाभृते । नमो वामनरूपाय यज्ञरूपाय ते नमः

ນົບນ້ອມແດ່ຜູ້ຖືຄັນທະນູ «ຊາຣັງກະ» ຜູ້ມີວັນນະຂາວຜ່ອງ ແລະຖືສັງຂ໌ ຈັກຣະ ຄະທາ. ນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງໃນຮູບວາມະນະ; ນົບນ້ອມແດ່ທ່ານ ຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງຍັຊະ (ຍັດຍະ).

Verse 19

नमो वराहरूपाय क्रान्तलोकत्रयाय च । व्याप्ताशेषदिगन्ताय केशवाय नमोनमः

ນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງໃນຮູບວະຣາຫະ ຜູ້ກ້າວຂ້າມໄຕໂລກ. ນົບນ້ອມຊ້ຳໆແດ່ ເກສະວະ ຜູ້ແຜ່ຊາຍໄປຮອດຂອບສຸດທຸກທິດ.

Verse 20

वासुदेव नमस्तुभ्यं नमः कैटभनाशिने । लक्ष्म्यालय सुरश्रेष्ठ नमस्ते सुरनायक

ໂອ ວາສຸເທວະ ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ; ນົບນ້ອມແດ່ຜູ້ປາບໄກຕະພະ. ໂອ ທີ່ປະທັບແຫ່ງລັກສະມີ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ເທວະ—ນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ ໂອ ຜູ້ນຳເທວະ.

Verse 21

विष्णोर्देवाधिदेवस्य प्रमाणं येऽपि कुर्वते । प्रजापतेर्जगद्धातुस्तेषामपि नमाम्यहम्

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຢືນຢັນພຣະສິຣິອັນແທ້ຂອງ ພຣະວິສະນຸ ຜູ້ເປັນເທວາທິເທວ. ແລະຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມດ້ວຍແກ່ຜູ້ທີ່ຍົກຍ້ອງ ພຣະປຣະຊາປະຕິ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ.

Verse 22

समस्तभूतदेवस्य वासुदेवस्य धीमतः । प्रणामं ये प्रकुर्वन्ति तेषामपि नमाम्यहम्

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ກົ້ມກາບພຣະວາສຸເທວະຜູ້ມີປັນຍາ ອົງພຣະເຈົ້າຜູ້ສະຖິດໃນສັດທັງປວງ

Verse 23

तस्य यज्ञवराहस्य विष्णोरमिततेजसः । प्रणामं ये प्रकुर्वन्ति तेषामपि नमाम्यहम्

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ກົ້ມກາບພຣະວິດສະນຸຜູ້ມີສະຫງ່າລາສີຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້—ພຣະວຣາຫະແຫ່ງຍັດຍະ

Verse 24

गुणानां हि निधानाय नमस्तेऽस्तु पुनःपुनः । कारुण्याम्बुनिधे देव सर्वभक्तिप्रियाय च

ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຊ້ຳໆ ໂອ້ຄັງແຫ່ງຄຸນຄວາມດີ; ໂອ້ພຣະເທວະ ມະຫາສະມຸດແຫ່ງກະຣຸນາ ແລະຜູ້ຮັກບັກຕະທຸກຄົນ—ຂໍນະມັດສະການ

Verse 25

श्रीभगवानुवाच । तुष्टस्ते दानवेन्द्राहं वरं वृणु यथेप्सितम् । ददामि ते वरं नूनमपि त्रैलोक्यदुर्लभम्

ພຣະພະຄະວານຕັດວ່າ: “ໂອ້ກະສັດແຫ່ງດານະວະ ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ. ຈົ່ງເລືອກພອນຕາມທີ່ປາດຖະໜາ; ເຮົາຈະປະທານໃຫ້ແນ່ນອນ ແມ່ນແຕ່ພອນທີ່ຫາຍາກໃນສາມໂລກ”

Verse 26

अन्धक उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव वरं दास्यसि चेप्सितम् । तदा ददस्व मे देव युद्धं परमशोभनम् । अवद्धस्तपूतो येनाहं लोकान्गन्तास्मि शोभनान्

ອັນທະກະກ່າວວ່າ: “ໂອ້ພຣະອົງ ຖ້າພຣະອົງພໍໃຈໃນຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຈະປະທານພອນຕາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະໜາ ຂໍພຣະອົງປະທານໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ້ພຣະເທວະ ສົງຄາມອັນງາມສົມບູນຢ່າງຍິ່ງ—ເພື່ອໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄປສູ່ໂລກອັນສະຫວ່າງໄສ ໂດຍບໍ່ຖືກຜູກມັດ ແລະຖືກຊຳລະດ້ວຍຕະປະ”

Verse 27

श्रीभगवानुवाच । कथं ददामि ते युद्धं तोषितोऽहं त्वया पुनः । न त्वां तु प्रभवेत्कोपः कथं युध्यामि तेऽन्धक

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: “ເຮົາຈະປະທານສົງຄາມໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ ເມື່ອເຮົາພໍພຣະໄທໃນເຈົ້າແລ້ວ? ຄວາມໂກດບໍ່ເກີດໃນເຮົາຕໍ່ເຈົ້າ—ໂອ ອັນທະກະ, ເຮົາຈະຮົບກັບເຈົ້າແນວໃດ?”

Verse 28

यदि ते वर्तते बुद्धिर्युद्धं प्रति न संशयः । ततो गच्छस्व युद्धाय देवं प्रति महेश्वरम्

ຖ້າປັນຍາຂອງເຈົ້າມຸ່ງໄປຫາສົງຄາມ ແລະບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ ກໍຈົ່ງອອກໄປຮົບ—ເຂົ້າໄປຫາເທວະ ມະເຫສະວະຣະ (Maheśvara).

Verse 29

अन्धक उवाच । न तत्र सिध्यते कार्यं देवं प्रति महेश्वरम्

ອັນທະກະກ່າວວ່າ: “ການໃດໆ ທີ່ມຸ່ງຕໍ່ຕ້ານພຣະມະເຫສະວະຣະ ພຣະອົງຍິ່ງໃຫຍ່ ຍ່ອມບໍ່ສຳເລັດ”

Verse 30

श्रीभगवानुवाच । पुत्र त्वं शिखरं गत्वा धूनयस्व बलेन च

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: “ລູກເອີຍ ຈົ່ງໄປຫາຍອດພູ ແລ້ວສັ່ນມັນດ້ວຍກຳລັງຂອງເຈົ້າ”

Verse 31

विधूते तत्र देवेशः कोपं कर्ता सुदारुणम् । कोपितः शङ्करो रौद्रं युद्धं दास्यति दानव

ເມື່ອຍອດນັ້ນຖືກສັ່ນ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງຈະປະກົດຄວາມໂກດອັນນ່າຢ້ານຢິ່ງ. ເມື່ອພຣະສັງກະຣະໂກດ ຈະປະທານສົງຄາມອັນດຸເດືອດໃຫ້ເຈົ້າ, ໂອ ດານະວະ.

Verse 32

विष्णुवाक्यादसौ पापो गतो यत्र महेश्वरः । कैलासशिखरं प्राप्य धुनोति स्म मुहुर्मुहुः

ຕາມພຣະວາຈາຂອງພຣະວິສນຸ ຜູ້ມີບາບນັ້ນໄດ້ໄປຫາບ່ອນທີ່ພຣະມະເຫສວຣະປະທັບຢູ່। ເມື່ອຮອດຍອດເຂົາໄກລາສ ກໍ່ສັ່ນສະເທືອນມັນຊ້ຳໆ ອີກແລ້ວອີກເທື່ອ।

Verse 33

धूनिते तत्र शिखरे कम्पितं भुवनत्रयम् । निपेतुः शिखराग्राणि कम्पमानान्यनेकशः

ເມື່ອຍອດນັ້ນຖືກສັ່ນ ໄຕໂລກກໍ່ສັ່ນສະເທືອນ। ຍອດຜາຫີນຫຼາຍໆ ສັ່ນຢ່າງຮຸນແຮງ ແລ້ວພັງຕົກລົງມາເປັນຈໍານວນຫຼາຍ।

Verse 34

चत्वारः सागराः क्षिप्रमेकीभूता महीपते । निपेतुरुल्कापाताश्च पादपा अप्यनेकशः

ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ, ທະເລທັງສີ່ດູເໝືອນຈະຮວມເປັນໜຶ່ງຢ່າງວ່ອງໄວ। ອຸລະກາຕົກລົງດັ່ງຝົນ ແລະຕົ້ນໄມ້ຫຼາຍຕົ້ນກໍ່ຖືກຖອນຮາກລົ້ມລົງ।

Verse 35

उमया सहितो देवो विस्मयं परमं गतः । गाढमालिङ्ग्य गिरिजा देवं वचनमब्रवीत्

ພຣະເຈົ້າເມື່ອມີພຣະອຸມາຢູ່ຄຽງຂ້າງ ກໍ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມພິສົດອັນສູງສຸດ। ນາງກິຣິຈາກອດພຣະອົງແນ່ນ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້।

Verse 36

किमर्थं कम्पते शैलः किमर्थं कम्पते धरा । किमर्थं कम्पते नागो मर्त्यः पातालमेव च । किं वा युगक्षयो देव तन्ममाख्यातुमर्हसि

“ເປັນຫຍັງພູເຂົາຈຶ່ງສັ່ນ? ເປັນຫຍັງແຜ່ນດິນຈຶ່ງສະເທືອນ? ເປັນຫຍັງນາກ, ມະນຸດ ແລະແມ່ນແຕ່ປາຕາລາກໍ່ສັ່ນ? ຫຼືວ່າ ໂອ ພຣະເທວ, ນີ້ແມ່ນການສິ້ນສຸດຂອງຍຸກບໍ? ຂໍພຣະອົງໂປດບອກຂ້າພະອົງເຖີດ।”

Verse 37

ईश्वर उवाच । कस्यैषा दुर्मतिर्जाता क्षिप्तः सर्पमुखे करः । ललाटे च कृतं वर्म स यास्यति यमालयम्

ພຣະອີສະວອນຕັດວ່າ: “ໃຜໜໍ່ເກີດຄວາມຄິດຊົ່ວນີ້—ຍື່ນມືເຂົ້າໄປໃນປາກງູ ແລະວາງເກາະໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ? ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ວັງຂອງພຣະຍົມ.”

Verse 38

कैलासमाश्रितो येन सुप्तोऽहं येन बोधितः । तं वधिष्ये न सन्देहः सम्मुखो वा भवेद्यदि

“ຜູ້ໃດອາໄສເຂົາໄກລາສ ແລ້ວລົບກວນການບັນທົມຂອງເຮົາ—ຜູ້ທີ່ປຸກເຮົາ—ເຮົາຈະສັງຫານເຂົາໂດຍບໍ່ສົງໄສ ຖ້າເຂົາມາຢືນຕໍ່ໜ້າເຮົາ”

Verse 39

चिन्तयामास देवेशो ह्यन्धकोऽयं न संशयः । उपायं चिन्तयामास येनासौ वध्यते क्षणात्

ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ຄິດວ່າ: “ນີ້ແມ່ນອັນທະກະ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ” ແລ້ວຈຶ່ງຄິດຫາອຸບາຍເພື່ອຂ້າສັດຕູນັ້ນໃນພິລຶກດຽວ

Verse 40

आगताश्च सुराः सर्वे ब्रह्माद्या वसुभिः सह । रथं देवमयं कृत्वा सर्वलक्षणसंयुतम्

ເທວະທັງປວງໄດ້ມາຮອດ—ພຣະພຣະຫມາແລະອື່ນໆ ພ້ອມດ້ວຍວະສຸ—ແລ້ວພາກັນສ້າງລົດທິບອັນເປັນເທວະມະຍະ ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທຸກປະການ

Verse 41

केचिद्देवाः स्थिताश्चक्रे केचित्तुण्डाग्रपार्श्वयोः । केचिन्नाभ्यां स्थिता देवाः केचिद्धुर्येषु संस्थिताः

ເທວະບາງອົງຢືນຢູ່ທີ່ລໍ້ ບາງອົງຢູ່ທີ່ສ່ວນໜ້າແລະຂ້າງ; ບາງອົງສະຖິດຢູ່ທີ່ດຸມລໍ້ ແລະບາງອົງຢູ່ທີ່ແອກລາກລົດ

Verse 42

धुरीषु निश्चलाः केचित्केचिद्यूपेषु संस्थिताः । केचित्स्यन्दनसंस्तम्भाः केचित्स्यन्दनवेष्टकाः

ບາງພວກຢືນຢັນຢູ່ເທິງຄານຜູກສັດ; ບາງພວກປະຈໍາຢູ່ທີ່ເສົາຢູປະ. ບາງພວກເປັນເສົາຄໍ້າຮອງລົດຮົບ ແລະບາງພວກເປັນສາຍຮັດປົກປ້ອງລົດນັ້ນ.

Verse 43

आमलसारकेऽन्येऽपि अन्येऽपि कलशे स्थिताः । रिपोर्भयंकरं दिव्यं ध्वजमालादिशोभितम्

ອື່ນໆອີກຖືກຕັ້ງໄວ້ເທິງອາມະລະສາຣະກະ ເປັນເຄື່ອງປະດັບຍອດ ແລະອື່ນໆຢູ່ເທິງກະລະຊະ. ລົດທິບນັ້ນປະດັບດ້ວຍທຸງແລະພວງມາລາ ນ່າຢ້ານກົວແກ່ສັດຕູ.

Verse 44

रथं देवमयं कृत्वा तमारूढो जगद्गुरुः । निर्ययौ दानवो यत्र कोपाविष्टो महेश्वरः

ເມື່ອຈັດແຕ່ງລົດໃຫ້ເປັນລົດເທວະແລ້ວ ພຣະຄູແຫ່ງໂລກກໍຂຶ້ນປະທັບ. ຈາກນັ້ນ ພຣະມະເຫສະວະຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍໂທສະ ກໍອອກໄປຫາບ່ອນທີ່ດານະວະຢູ່.

Verse 45

तिष्ठ तिष्ठेत्युवाचाथ क्व प्रयास्यसि दुर्मते । शरासनं करे गृह्य शरांश्चिक्षेप दानवे

ພຣະອົງຕະໂກນວ່າ “ຢຸດ! ຢຸດ! ເຈົ້າຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ ຈະໄປໃສ?” ແລ້ວຈັບຄັນທະນູໃນມື ຍິງລູກສອນໃສ່ດານະວະ.

Verse 46

दानवेऽधिष्ठिते युद्धे शरैश्चिछेद सायकान् । शरासनेण तत्रैव अन्धकश्छादितस्तदा

ເມື່ອດານະວະກົດດັນການຮົບ ລາວກໍຕັດທຳລາຍລູກສອນທີ່ພຸ່ງມາດ້ວຍລູກສອນຂອງຕົນ. ແລ້ວທີ່ນັ້ນເອງ ອັນທະກະຖືກປົກຄຸມ—ພຣ່າເລືອນໂດຍຝົນແຫ່ງຄັນທະນູແລະລູກສອນ.

Verse 47

न तत्र दृश्यते सूर्यो नाकाशं न च चन्द्रमाः । आग्नेयमस्त्रं व्यसृजद्दानवोऽपि शिवं प्रति

ທີ່ນັ້ນບໍ່ເຫັນດວງອາທິດ ບໍ່ເຫັນຟ້າ ແມ່ນແຕ່ດວງຈັນກໍບໍ່ປາກົດ. ແລ້ວດານະວະກໍປ່ອຍອັກເນຍອັສຕຣາ ອາວຸດໄຟ ໃສ່ພຣະສິວະ.

Verse 48

। अध्याय

“ອັດທະຍາຍ” — ເປັນເຄື່ອງໝາຍຊື່ບົດ (colophon) ໃນປະເພນີຕົ້ນສະບັບ ບອກການສິ້ນສຸດ ຫຼື ການຜ່ານໄປສູ່ຕອນໃໝ່.

Verse 49

ततो देवाधिदेवोऽसौ वारुणास्त्रमयोऽजयत् । वारुणास्त्रेण निमिषादाग्नेयं नाशितं तदा

ແລ້ວພຣະເທວາທິເທວ ຜູ້ເປັນຈອມເທວະ ໄດ້ຊະນະໂດຍປາກົດເປັນວະຣຸນອັສຕຣາ. ໃນພຽງພິບຕາ ວະຣຸນອັສຕຣາໄດ້ທຳລາຍອັກເນຍອັສຕຣາໃຫ້ສິ້ນ.

Verse 50

दानवेन तदा मुक्तं वायव्यास्त्रं रणाजिरे । वारुणं च गतं तात वायव्यास्त्रविनाशितम्

ຕໍ່ມາ ດານະວະໄດ້ປ່ອຍວາຍະວະຍະອັສຕຣາໃນສະໜາມຮົບ. ແລະ ໂອ້ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ວະຣຸນອັສຕຣາກໍຖືກວາຍະວະຍະອັສຕຣານັ້ນທຳລາຍ ຈົນໝົດ຤ິດ.

Verse 51

देवो व्यसर्जयत्सार्पं क्रोधाविष्टेन चेतसा । मारुतं नाशितं बाणैः सर्पैस्तत्र न संशयः

ເທວະໄດ້ປ່ອຍສາຣະປະອັສຕຣາ ດ້ວຍໃຈທີ່ຖືກໂທສະຄອບງຳ. ດ້ວຍລູກສອນດຸດງູເຫຼົ່ານັ້ນ ພະລັງມາຣຸຕະ (ພະລັງລົມ) ຖືກທຳລາຍ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 52

दानवेन ततो मुक्तं गरुडास्त्रं च लीलया । गारुडास्त्रं च तद्दृष्ट्वा सार्पं नैव व्यदृश्यत

ແລ້ວດານະວະກໍປ່ອຍ “ຄຣຸດາສະຕຣະ” ດັ່ງຫຼິ້ນໆ. ເມື່ອ “ກາຣຸດາສະຕຣະ” ປາກົດ ອາວຸດນາກກໍບໍ່ເຫັນອີກເລີຍ.

Verse 53

ततो देवाधिदेवेन नारसिंहं विसर्जितम् । नारसिंहास्त्रबाणेन गारुडास्त्रं प्रशामितम्

ຕໍ່ມາ ພຣະເທວາທິເທວະໄດ້ປ່ອຍ “ນາຣະສິງຫະ-ພະລັງ” ອອກໄປ. ດ້ວຍລູກສອນແຫ່ງ “ນາຣະສິງຫາສະຕຣະ” ຄຣຸດາສະຕຣະຈຶ່ງສົງບ ແລະຢຸດລົງ.

Verse 54

अस्त्रमस्त्रेण शम्येत न बाध्येत परस्परम् । महद्युद्धमभूत्तातसुरासुरभयंकरम्

ອາວຸດຕ້ອງຖືກລະງັບດ້ວຍອາວຸດ; ມັນບໍ່ອາດຂົ່ມກັນໄດ້ໂດຍງ່າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຈຶ່ງເກີດສົງຄາມໃຫຍ່ອັນນ່າຢ້ານຕໍ່ທັງເທວະແລະອະສຸຣະ.

Verse 55

चक्रनालीकनाराचैस्तोमरैः खड्गमुद्गरैः । वत्सदन्तैस्तथा भल्लैः कर्णिकारैश्च शोभनैः

ດ້ວຍຈັກຣະ, ນາລີກ, ນາຣາຈ, ໂຕມອນ, ດາບ ແລະ ຄ້ອນກະບອງ; ດ້ວຍລູກສອນ “ວັດສະດັນຕະ”, ດ້ວຍລູກສອນພັລລະ ແລະດ້ວຍກ້ານ “ກັນນິກາຣະ” ອັນງາມ—

Verse 56

एवं न शक्यते हन्तुं दानवो विविधायुधैः । तदा ज्वालाकरालाश्च खड्गनाराचतोमराः

ໃນທາງນີ້ ດານະວະບໍ່ອາດຖືກສັງຫານດ້ວຍອາວຸດຫຼາຍຊະນິດ. ແລ້ວດາບ, ລູກສອນເຫຼັກ ແລະ ໂຕມອນອັນລຸກໄຟນ່າຢ້ານ ກໍປາກົດຂຶ້ນ—

Verse 57

वृषाङ्केन विमुक्तास्तु समरे दानवं प्रति । न संस्पृशन्ति शस्त्राणि गात्रं गौडवधूरिव

ແຕ່ອາວຸດທີ່ພຣະຜູ້ຊູງທຸງຮູບງົວປ່ອຍໃນສົງຄາມຕໍ່ດານະວະນັ້ນ ກໍບໍ່ແຕະຕ້ອງກາຍຂອງເຂົາເລີຍ—ດຸຈດັ່ງການເກີນກ່າວທີ່ບໍ່ອາດແຕະຕ້ອງເຈົ້າສາວເກົາຑະຜູ້ສູງສົງ।

Verse 58

आयुधानि ततस्त्यक्त्वा बाहुयुद्धमुपस्थितौ । करं करेण संगृह्य प्रहरन्तौ स्वमुष्टिभिः । रणप्रयोगैर्युध्यन्तौ युयुधाते शिवान्धकौ

ຈາກນັ້ນທັງສອງວາງອາວຸດ ເຂົ້າສູ່ການຕໍ່ສູ້ດ້ວຍມືເປົ່າ। ຈັບມືກັນ ແລ້ວຕີດ້ວຍກຳປັ້ນ ໃຊ້ກົນລະຍຸດໃນສົງຄາມ ພຣະສິວະ ແລະ ອັນທະກະ ສູ້ກັນຕໍ່ໄປ।

Verse 59

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अन्धकं प्रति देवेशश्चिन्तयामास निग्रहम् । हनिष्यामि न सन्देहो दुष्टात्मानं न संशयः

ສີມາຣກັນເດຍະ ກ່າວວ່າ: ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ດຳລິຈະປະຫັດປະຫານແລະຂັບຂີ່ອັນທະກະ. “ເຮົາຈະສັງຫານຜູ້ມີຈິດຊົ່ວນັ້ນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ ບໍ່ມີຄວາມລັງເລ”

Verse 60

स शिवेन यदा क्षिप्तः पतितः पृथिवीतले । ऊर्ध्वबाहुरधोवक्त्रो दानवो नृपसत्तम

ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ! ເມື່ອດານະວະນັ້ນຖືກພຣະສິວະໂຍນ ມັນກໍຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ—ແຂນຊູຂຶ້ນ ໃບໜ້າຄໍ້າລົງຂ້າງລຸ່ມ।

Verse 61

क्रोधाविष्टेन देवेशः सङ्ग्रामे देवशत्रुणा । कक्षयोः कुहरे क्षिप्त्वा बन्धेनाक्रम्य पीडितः

ໃນສົງຄາມ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງຜູ້ຖືກໂທສະຄອບງຳ ຖືກສັດຕູແຫ່ງເທວະຈູ່ໂຈມ; ຖືກໂຍນເຂົ້າໄປໃນຮ່ອງຮັກແຮ້ ແລ້ວຖືກມັດດ້ວຍພັນທະນາການ ກົດທັບຈົນເຈັບປວດ।

Verse 62

निस्पन्दश्चाभवद्देवो मूर्च्छायुक्तो महेश्वरः । मूर्च्छापन्नं तु तं ज्ञात्वा चिन्तयामास दानवः

ພຣະມະເຫສະວະຣະຢຸດນິ່ງ ຖືກອາການສະຫຼົບຄອບງຳ. ດານະວະຮູ້ວ່າພຣະອົງຫມົດສະຕິ ຈຶ່ງເລີ່ມຄິດໄຕ່ຕອງ.

Verse 63

हाहा कष्टं कृतं मेऽद्य दुष्कृतं पापकर्मणा । किं करोमि कथं कर्म कस्मिन्स्थाने तु मोचये

“ອ້າຍ ອ້າຍ! ມື້ນີ້ເຮົາໄດ້ເຮັດກຳອັນໜັກ—ເປັນອະກຸສົນດ້ວຍການກະທຳບາບ. ເຮົາຈະເຮັດແນວໃດ? ຈະປະພຶດແນວໃດ? ທີ່ໃດຈຶ່ງຈະພົບການພົ້ນຈາກບາບນີ້?”

Verse 64

गृहीत्वा देवमुत्सङ्गे गतः कैलासपर्वतम् । शय्यायां शङ्करं न्यस्य निर्ययौ दैत्यराट्ततः

ເຂົາອຸ້ມພຣະເທວະໄວ້ໃນຕັກ ແລ້ວໄປຫາພູໄກລາສ. ວາງພຣະສັງກະຣະໄວ້ເທິງຕຽງ ແລ້ວກະສັດແຫ່ງໄທຕະຍະກໍອອກໄປ.

Verse 65

शय्यायां पतितो देवः प्रपेदे वेदनां ततः । तावद्ददर्श चात्मानं स्वकीयभवनस्थितम्

ພຣະເທວະຜູ້ລົ້ມຢູ່ເທິງຕຽງ ຈຶ່ງຮູ້ສຶກເຈັບປວດ. ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພຣະອົງເຫັນພຣະອົງປານດັ່ງສະຖິດຢູ່ໃນທຳມະສະຖານຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 66

पराभवः कृतो मद्यं कथं तेन दुरात्मना । क्रोधवेगसमाविष्टो निर्ययौ दानवं प्रति

“ຄົນຊົ່ວນັ້ນເຮັດໃຫ້ເຮົາອັບອາຍໄດ້ແນວໃດ?” ຖືກຄື້ນແຫ່ງຄວາມໂກດຄອບງຳ ພຣະອົງຈຶ່ງອອກໄປປະຈັນໜ້າດານະວະ.

Verse 67

आयसीं लगुडीं गृह्य प्रभुर्भारसहस्रजाम् । दानवं च ततो दृष्ट्वा प्राक्षिपत्तस्य मूर्धनि

ພຣະເຈົ້າຊົງຈັບກະບອງເຫຼັກ ໜັກດັ່ງພາລະພັນເທົ່າ; ເມື່ອເຫັນອະສູນ ກໍຊົງຂວ້າງລົງໃສ່ສະຫຼີຂອງມັນ.

Verse 68

खड्गेन ताडयामास दानवः प्रहसन्रणे । देवेनाथस्मृतं चास्त्रं कौच्छेराख्यं महाहवे

ໃນສົງຄາມ ອະສູນຫົວເຮາະແລ້ວຟັນດ້ວຍດາບ; ແລ້ວໃນມະຫາຍຸດນັ້ນ ພຣະເທວະໄດ້ລະລຶກອາວຸດນາມ ‘ກໍອຸຈເຊຣະ’

Verse 69

दीप्यमानं समुत्सृज्य हृदये ताडितः क्षणात् । ततः स ताडितस्तेन रुधिरोद्गारमुद्वमन्

ເມື່ອປ່ອຍສິ່ງທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟອອກໄປ ກໍຖືກຕີກາງຫົວໃຈໃນພິບຕາ; ແລ້ວຖືກຟາດນັ້ນ ກໍອາເມັນເລືອດພຸ່ງອອກມາ

Verse 70

पतितोऽधोमुखो भूत्वा ततः शूलेन भेदितः । पुनश्च देवदेवेन शूलेन द्विदलीकृतः

ມັນລົ້ມຄວ່ຳໜ້າລົງ; ແລ້ວຖືກຕຣິສູນແທງທະລຸ. ແລະອີກຄັ້ງ ພຣະເທວະເທວາດາໄດ້ໃຊ້ຕຣິສູນຜ່າມັນເປັນສອງສ່ວນ

Verse 71

शूलाग्रेऽसौ स्थितः पापो भ्रान्तवांश्चक्रवत्तदा । ये ये भूम्यां पतन्ति स्म तत्कायाद्रक्तबिन्दवः

ຄົນບາບນັ້ນຖືກປັກຢູ່ປາຍຕຣິສູນ ແລ້ວຫມຸນວຽນດັ່ງລໍ້; ແລະຢອດເລືອດໃດໆຈາກກາຍຂອງມັນທີ່ຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ—

Verse 72

ते ते सर्वे समुत्तस्थुर्दानवाः शास्त्रपाणयः । व्याकुलस्तु ततो देवो दानवेन तरस्विना

ຈາກຢອດເຫຼົ່ານັ້ນ ດານະວະທັງປວງກໍລຸກຂຶ້ນ ຖືອາວຸດໃນມື. ແລ້ວເທວະກໍຫວັ່ນໄຫວ ເນື່ອງຈາກດານະວະຜູ້ວ່ອງໄວແລະກ້າແຂງນັ້ນ.

Verse 73

देवेनाथ स्मृता दुर्गा चामुण्डा भीषणानना । आयाता भीषणाकारा नानायुधविराजिता

ແລ້ວເທວະໄດ້ລະລຶກເຖິງ ທຸຣຄາ—ຈາມຸນດາ ຜູ້ມີໃບໜ້ານ່າຢ້ານ. ນາງມາຮອດໃນຮູບອັນນ່າສະພຶງກົວ ສະຫງ່າງາມດ້ວຍອາວຸດນານາຊະນິດ.

Verse 74

महादंष्ट्रा महाकाया पिङ्गाक्षी लम्बकर्णिका । आदेशो दीयतां देव को यास्यति यमालयम्

“ຜູ້ມີເຂົ້າງາໃຫຍ່ ກາຍໃຫຍ່ ຕາສີເຫຼືອງນ້ຳຕານ ຫູຍາວ—ຂໍພຣະອົງປະທານຄຳສັ່ງ ຜູ້ໃດຈະຖືກສົ່ງໄປຍັງທີ່ພຳນັກຂອງຍົມ?”

Verse 75

ईश्वर उवाच । पिबास्य रुधिरं भद्रे यथेष्टं दानवस्य च । निपतद्रुधिरं भूमौ दुर्गे गृह्णीष्व माचिरम्

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ຜູ້ປະເສີດ ຈົ່ງດື່ມເລືອດຂອງດານະວະນັ້ນຕາມປາຖະໜາ. ແລະເລືອດໃດຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ ໂອ້ ທຸຣຄາ ຈົ່ງຮັບໄວ້ໃນທັນທີ ຢ່າຊັກຊ້າ”

Verse 76

निहन्मि दानवं यावत्साहाय्यं कुरु सुन्दरि । एवमुक्ता तु सा दुर्गा पपौ च रुधिरं ततः

“ໃນຂະນະທີ່ເຮົາກຳລັງສັງຫານດານະວະ ໂອ້ ຜູ້ງາມ ຈົ່ງຊ່ວຍເຫຼືອ” ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນ ທຸຣຄາກໍດື່ມເລືອດນັ້ນໃນທັນທີ.

Verse 77

निहता दानवाः सर्वे देवेशेन सहस्रशः । अन्धकोऽपि च तान् दृष्ट्वा दानवानवनिं गतान् । ततो वाग्भिः प्रतुष्टाव देवदेवं महेश्वरम्

ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະໄດ້ປະຫານດານະວະທັງປວງເປັນພັນໆ. ອັນທະກະເຫັນດານະວະເຫຼົ່ານັ້ນລົ້ມລົງສູ່ພື້ນດິນ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວຄໍາສັນລະເສີນພຣະເທວະເທວະ ມະເຫສະວະຣະ ດ້ວຍວາຈາອັນບໍລິສຸດ.

Verse 78

अन्धक उवाच । जयस्व देवदेवेश उमार्धार्धाशरीरधृक् । नमस्ते देवदेवेश सर्वाय त्रिगुणात्मने

ອັນທະກະກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ພຣະເທວະເທວະເອສະ ຊົງມີໄຊ, ຜູ້ທີ່ຊົງຖືອຸມາເປັນຄື່ງໜຶ່ງແຫ່ງພຣະວະກາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ, ຜູ້ເປັນສັບພະສິ່ງ, ຜູ້ມີສະພາວະແຫ່ງສາມກຸນ.”

Verse 79

वृषभासनमारूढ शशाङ्ककृतशेखर । जय खट्वाङ्गहस्ताय गङ्गाधर नमोऽस्तु ते

ໂອ້ ພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງພະອຸສຸພະ, ຜູ້ຊົງມີດວງຈັນເປັນມົງກຸດເທິງພຣະເສຍ! ຂໍໄຊແດ່ພຣະອົງຜູ້ຖືຄະຖະວາງຄະ. ໂອ້ ຄົງຄາທະຣະ, ຜູ້ທີ່ຊົງທຣົງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ, ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ.

Verse 80

नमो डमरुहस्ताय नमः कपालमालिने । स्मरदेहविनाशाय महेशाय नमोऽस्तु ते

ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ຖືດະມະຣຸ; ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ສວມພວງມາລາກະໂຫຼກ. ຂໍນະມັດສະການແດ່ມະເຫສະ, ຜູ້ທຳລາຍກາຍຂອງກາມະ.

Verse 81

पूष्णो दन्तनिपाताय गणनाथाय ते नमः । जय स्वरूपदेहाय अरूपबहुरूपिणे

ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ, ໂອ້ ຄະນະນາຖ, ຜູ້ເຮັດໃຫ້ແຂ້ວຂອງປູສັນຕົກລົງ. ຂໍໄຊແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີພຣະວະກາຍເປັນສະພາວະແທ້—ໄຮ້ຮູບ ແຕ່ປາກົດເປັນຫຼາຍຮູບ.

Verse 82

उत्तमाङ्गविनाशाय विरिञ्चेरपि शङ्कर । श्मशानवासिने नित्यं नित्यं भैरवरूपिणे

ໂອ້ ສັງກະຣະ! ຜູ້ທຳລາຍແມ່ນແຕ່ສີສະຂອງພຣະພຣະຫມາ, ຜູ້ພຳນັກຢູ່ປ່າຊ້າເປັນນິດ, ຜູ້ປາກົດເປັນໄພຣະວະຢູ່ເນືອງນິດ!

Verse 83

त्वं सर्वगोऽसि त्वं कर्ता त्वं हर्ता नान्य एव च । त्वं भूमिस्त्वं दिशश्चैव त्वं गुरुर्भार्गवस्तथा

ພຣະອົງແຜ່ຊ່ອນທົ່ວ; ພຣະອົງເປັນຜູ້ກະທຳ; ພຣະອົງເປັນຜູ້ດຶງກັບ—ບໍ່ມີອື່ນນອກຈາກພຣະອົງ. ພຣະອົງແມ່ນແຜ່ນດິນ, ພຣະອົງແມ່ນທິດທັງຫມົດ, ແລະພຣະອົງແມ່ນຄຸຣຸ—ພາຣກະວະດ້ວຍ

Verse 84

सौरिस्त्वं देवदेवेश भूमिपुत्रस्तथैव च । ऋक्षग्रहादिकं सर्वं यद्दृश्यं तत्त्वमेव च

ໂອ້ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງຫມົດ! ພຣະອົງແມ່ນເສົາຣິດ້ວຍ ແລະເປັນບຸດແຫ່ງແຜ່ນດິນດ້ວຍ. ດາວກຸ່ມ, ດາວເຄາະ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ເຫັນໄດ້—ຄວາມເປັນຈິງນັ້ນຄືພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ

Verse 85

एवं स्तुतिं तदा कृत्वा देवं प्रति स दानवः । संहताभ्यां तु पाणिभ्यां प्रणनाम महेश्वरम्

ເມື່ອໄດ້ຖວາຍບົດສັນລະເສີນແດ່ພຣະເຈົ້າແລ້ວ ດານະວະນັ້ນກໍປະນົມມືທັງສອງ ແລະກົ້ມກາບພຣະມະເຫສວະຣະ

Verse 86

ईश्वर उवाच । साधु साधु महासत्त्व वरं याचस्व दानव । दाताहं याचकस्त्वं हि ददामीह यथेप्सितम्

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ດີແລ້ວ ດີແລ້ວ ໂອ້ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່; ໂອ້ ດານະວະ ຈົ່ງຂໍພອນ. ຜູ້ໃຫ້ແມ່ນເຮົາ ແລະຜູ້ຂໍແມ່ນເຈົ້າ; ທີ່ນີ້ເຮົາຈະປະທານຕາມທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາ”

Verse 87

अन्धक उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । तदात्मसदृशोऽहं ते कर्तव्यो नापरो वरः

ອັນທະກະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະເທວະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ! ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ ແລະຈະປະທານພອນໃຫ້ຂ້າ, ຂໍໃຫ້ຂ້າເປັນດັ່ງສະພາບຂອງພຣະອົງເອງ; ບໍ່ປາດຖະນາພອນອື່ນ.”

Verse 88

भस्मी जटी त्रिनेत्री च त्रिशूली च चतुर्भुजः । व्याघ्रचर्मोत्तरीयश्च नागयज्ञोपवीतकः

“(ຂໍໃຫ້ຂ້າເປັນ) ຜູ້ທາດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ, ມີຜົມຈະຕາ, ມີຕາສາມ; ຖືຕຣິຊູລ, ມີແຂນສີ່; ນຸ່ງຫົ່ມຜິວເສືອເປັນຜ້າຄຸມ ແລະໃຫ້ນາກເປັນຍັຊໂຍປະວີຕ (ສາຍສັກສິດ).”

Verse 89

एतदिच्छाम्यहं सर्वं यदि तुष्टो महेश्वर

“ໂອ ມະເຫສະວະຣະ! ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ ຂ້າປາດຖະນາໃຫ້ໄດ້ທັງໝົດນີ້ (ເປັນພອນ).”

Verse 90

ईश्वर उवाच । ददामि ते वरं ह्यद्य यस्त्वया याचितोऽनघ । गणेषु मे स्थितः पुत्र भृङ्गीशस्त्वं भविष्यसि

ອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ! ມື້ນີ້ ຂ້າຈະປະທານພອນທີ່ເຈົ້າຂໍ. ລູກເອີຍ, ເມື່ອເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນຫມູ່ຄະນະກະ (gaṇa) ຂອງຂ້າ ເຈົ້າຈະເປັນ ພຣຶງຄີຊະ (Bhṛṅgīśa).”