Adhyaya 178

Verse 1

। श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र गङ्गावाहकमुत्तमम् । नर्मदायां महापुण्यं भृगुतीर्थसमीपतः

ພຣະມາກັນເດຍກ່າວວ່າ: “ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາ ຄວນໄປຫາຕີຣຖະອັນປະເສີດຊື່ ຄັງຄາວາຫະກະ ອັນມີບຸນຍິ່ງໃນນ້ຳນຣະມະດາ ໃກ້ພຣຶຄຸຕີຣຖະ”

Verse 2

तत्र गङ्गा महापुण्या चचार विपुलं तपः । पुरा वर्षशतं साग्रं परमं व्रतमास्थिता

ທີ່ນັ້ນ ພຣະແມ່ຄັງຄາຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ ໄດ້ບຳເນັດຕະປະຢ່າງກວ້າງຂວາງ; ໃນການກ່ອນ ນາງຖືວຣະຕະສູງສຸດ ຄົບຮ້ອຍປີແລະເກີນນັ້ນ

Verse 3

ध्यात्वा देवं जगद्योनिं नारायणमकल्मषम् । आत्मानं परमं धाम सरित्सा जगतीपते

ນາງໄດ້ເພ່ງພິນິດພຣະນາຣາຍະນະ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະເປັນແຫຼ່ງກຳເນີດແຫ່ງຈັກກະວານ; ພ້ອມທັງຮູ້ຕົນເປັນທາມະສູງສຸດ ແລະຄິດຄຳນຶງພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ

Verse 4

ततो जनार्दनो देव आगत्येदमुवाच ह

ແລ້ວພຣະເທວະຈະນາຣະດະນະ ໄດ້ເສດັດມາ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້

Verse 5

विष्णुरुवाच । तपसा तव तुष्टोऽहं मत्पादाम्बुजसम्भवे । मत्तः किमिच्छसे देवि ब्रूहि किं करवाणि ते

ພຣະວິສະນຸກ່າວວ່າ: “ເຮົາພໍໃຈໃນຕະປະຂອງເຈົ້າ, ໂອ ເທວີຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດເຮົາ. ເຈົ້າປາຖະໜາສິ່ງໃດຈາກເຮົາ? ຈົ່ງກ່າວ—ເຮົາຈະເຮັດຫຍັງໃຫ້ເຈົ້າ”

Verse 6

गङ्गोवाच । त्वत्पादकमलाद्भ्रष्टा गङ्गा सहचरा विभो । यदृच्छया त्रिलोकेश वन्द्यमाना दिवौकसैः

ນາງຄົງຄາກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຜູ້ມີອານຸພາບ, ຂ້າພະເຈົ້າ ຄົງຄາ ຜູ້ຕິດຕາມຮັບໃຊ້, ໄດ້ຫຼຸດຈາກດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ; ໂດຍບັງເອີນຈຶ່ງມາຢູ່ນີ້, ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກ, ຜູ້ຖືກເທວະດາໃນສະຫວັນນະບູຊາ”

Verse 7

नृपो भगीरथस्तस्मात्तपः कृत्वा सुदुष्करम् । समाराध्य जगन्नाथं शङ्करं लोकशङ्करम्

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຣາຊາ ພະຄີຣະຖະ ໄດ້ບຳເພັນຕະປະອັນຫນັກໜ່ວງຢ່າງຍິ່ງ ແລະໄດ້ສະມາຣາທະນາບູຊາ ພຣະສັງກະຣະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ ຜູ້ເກື້ອກູນສັບພະໂລກ ຈົນພໍພຣະໄທ

Verse 8

अवतारयामास हि मां पृथिव्यां धरणीधर । मया वै युवयोर्वाक्यादवतारः कृतो भुवि

ທ່ານນັ້ນແທ້ໆໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າລົງສູ່ແຜ່ນດິນ, ໂອ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ໂດຍພຣະວາຈາຂອງທ່ານທັງສອງ ການລົງມາສູ່ໂລກຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງສຳເລັດ

Verse 9

वैष्णवीमिति मां मत्वा जनः सर्वाप्लुतो मयि । ये वै ब्रह्मणो लोके ये च वै गुरुतल्पगाः

ເມື່ອຄິດວ່າຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນ ‘ໄວສະນະວີ’ ຜູ້ຄົນທັງປວງຈຶ່ງລົງອາບແລະຈົມຕົວໃນຂ້າພະເຈົ້າ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຂ້າພຣາຫມັນ ແລະຜູ້ລ່ວງລະເມີດຕຽງຂອງອາຈານກໍຍັງມາ

Verse 10

त्यागिनः पितृमातृभ्यां ये च स्वर्णहरा नराः । गोघ्ना ये मनुजा लोके तथा ये प्राणिहिंसकाः

ຜູ້ໃດທີ່ລະທິ້ງພໍ່ແມ່, ແລະຜູ້ທີ່ລັກຄຳ; ຜູ້ທີ່ຂ້າງົວ ແລະຜູ້ທີ່ເບຍບຽນສັດມີຊີວິດ—ທັງໝົດນັ້ນກໍລົງອາບໃນຂ້າ ໂດຍເຊື່ອໃນຄວາມສັກສິດຂອງຂ້າ.

Verse 11

अगम्यागामिनो ये च ह्यभक्ष्यस्य च भक्षकाः । ये चानृतप्रवक्तारो ये च विश्वासघातकाः

ຜູ້ໃດໄປຫາສິ່ງຕ້ອງຫ້າມ, ແລະຜູ້ທີ່ກິນຂອງທີ່ບໍ່ຄວນກິນ; ຜູ້ທີ່ເວົ້າຄຳຕົວະ ແລະຜູ້ທີ່ຫັກຫຼັງຄວາມໄວ້ວາງໃຈ—ພວກເຂົາກໍດຳດິ່ງໃນຂ້າ ໂດຍເຊື່ອໃນຄວາມສັກສິດຂອງຂ້າ.

Verse 12

देवब्राह्मणवित्तानां हर्तारो ये नराधमाः । देवब्रह्मगुरुस्त्रीणां ये च निन्दाकरा नराः

ແມ່ນແຕ່ຄົນຊົ່ວຜູ້ລັກຊັບສິນທີ່ອຸທິດແດ່ເທວະ ແລະແກ່ພຣາຫມະນ; ແລະຜູ້ທີ່ນິນທາເທວະ, ພຣະພຣົມ, ຄູບາອາຈານຂອງຕົນ, ແລະສະຕຣີ—ຄົນບາບເຫຼົ່ານັ້ນກໍຖືກນັບຮວມຢູ່ນີ້.

Verse 13

ब्रह्मशापप्रदग्धा ये ये चैवात्महनो द्विजाः । भ्रष्टानशनसंन्यासनियतव्रतचारिणः

ຜູ້ທີ່ຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄຳສາບຂອງພຣະພຣົມ, ແລະແມ່ນແຕ່ດວິຈະຜູ້ທຳລາຍຕົນເອງ; ພ້ອມທັງຜູ້ທີ່ຕົກຈາກວິໄນແຫ່ງການອົດອາຫານ, ສັນຍາສ, ແລະວັດຕະປະຕິບັດຕາມວຣະຕະທີ່ກຳນົດ—ທັງໝົດນັ້ນກໍຢູ່ໃນຂອບເຂດນີ້.

Verse 14

तथैवापेयपेयाश्च ये च स्वगुरुनिन्दकाः । निषेधका ये दानानां पात्रदानपराङ्मुखाः

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ຜູ້ທີ່ດື່ມສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນດື່ມ, ຜູ້ທີ່ນິນທາຄູບາອາຈານຂອງຕົນ; ຜູ້ທີ່ຂັດຂວາງການໃຫ້ທານ ແລະຜູ້ທີ່ເບື້ອງໜ້າຫັນຫນີຈາກການໃຫ້ແກ່ຜູ້ຄວນຮັບ—ທັງໝົດນັ້ນກໍຖືກນັບຮວມຢູ່ນີ້.

Verse 15

ऋतुघ्ना ये स्वपत्नीनां पित्रोः सेहपरा न हि । बान्धवेषु च दीनेषु करुणा यस्य नास्ति वै

ຜູ້ໃດລະເມີດການຕາມລະດູອັນຄວນຂອງພັນລະຍາຕົນ, ຜູ້ໃດບໍ່ມີຄວາມຮັກແລະການອຸທິດຮັບໃຊ້ຕໍ່ພໍ່ແມ່, ແລະຜູ້ໃດບໍ່ມີກະຣຸນາຕໍ່ຍາດທີ່ທຸກທ້ອນແລະຜູ້ອ່ອນແອ—ຜູ້ນັ້ນກໍ (ຖືກນັບຮວມ) ດ້ວຍ.

Verse 16

क्षेत्रसेतुविभेदी च पूर्वमार्गप्रलोपकः । नास्तिकः शास्त्रहीनस्तु विप्रः सन्ध्याविवर्जितः

ຜູ້ທຳລາຍເຂດນາແລະຄັນຄູ, ຜູ້ລົບລ້າງເສັ້ນທາງເກົ່າແກ່, ນາສະຕິກ, ພຣາຫມັນຜູ້ບໍ່ມີຊາສະຕຣາ, ແລະພຣາຫມັນຜູ້ລະທິ້ງການສວດສັນທະຍາ—(ລ້ວນຖືກນັບຮວມ)

Verse 17

अहुताशी ह्यसंतुष्टः सर्वाशी सर्वविक्रयी । कदर्या नास्तिकाः क्रूराः कृतघ्ना ये द्विजायः

ຜູ້ກິນໂດຍບໍ່ຖວາຍອາຫຸຕິ, ຜູ້ບໍ່ເຄີຍພໍໃຈ, ຜູ້ກິນທຸກຢ່າງ, ຜູ້ຂາຍທຸກຢ່າງ, ແລະຜູ້ຕະໜີ່ ນາສະຕິກ ໂຫດຮ້າຍ ອະກະຕັນຍູ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນດວິຊະຜູ້ຕົກຕ່ຳ

Verse 18

पैशुन्या रसविक्रेयाः सर्वकालविनाकृताः । स्वगोत्रां परगोत्रां वा ये भुञ्जन्ति द्विजाधमाः

ຜູ້ກ່າວຮ້າຍສ່ອເສຍດ, ຜູ້ຂາຍຄວາມສຳລານ/ຂອງອົບອຸ່ນລິ້ນ, ຜູ້ທຳຜິດອະທັມຢູ່ທຸກເວລາ, ແລະພຣາຫມັນຊົ່ວຜູ້ເສບສະຕຣີໃນໂຄດຣດຽວກັນຫຼືໂຄດຣອື່ນ—(ລ້ວນຖືກນັບຮວມ)

Verse 19

ते मां प्राप्य विमुच्यन्ते पापसङ्घैः सुसंचितैः । तत्पापक्षारतप्ताया न शर्म मम विद्यते

ເມື່ອເຂົາມາຮອດເຮົາ ເຂົາຍ່ອມພົ້ນຈາກກອງບາບທີ່ສະສົມມາດົນນານ; ແຕ່ເພາະຖືກເຜົາໄໝ້ໂດຍພາລະບາບອັນກັດກິນ ເຮົາເອງກໍບໍ່ມີຄວາມສະຫງົບ

Verse 20

तथा कुरु जगन्नाथ यथाहं शर्म चाप्नुयाम् । एवमुक्तस्तु देवेशस्तुष्टः प्रोवाच जाह्नवीम्

“ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງົບດ້ວຍ.” ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງພໍພຣະໄທ ແລ້ວຕັດກັບ ຈາຫນະວີ।

Verse 21

विष्णुरुवाच । अहमत्र वसिष्यामि गङ्गाधरसहायवान् । प्रविशस्व सदा रेवां त्वमत्रैव च मूर्तिना

ພຣະວິສນຸຕັດວ່າ: “ຢູ່ທີ່ນີ້ ເຮົາຈະພັກພິງ, ໂດຍມີ ຜູ້ຖືກັງຄາ (ພຣະສິວະ) ເປັນຜູ້ເກື້ອກູນ. ເຈົ້າຈົ່ງເຂົ້າສູ່ ເຣວາ ຕະຫຼອດໄປ; ແລະຈົ່ງສະຖິດຢູ່ທີ່ນີ້ໃນຮູບກາຍ.”

Verse 22

मम पादतलं प्राप्य वह त्रिपथगामिनि । यदा बहूदककाले नर्मदाजलसंभृता

“ໂອ ແມ່ນ້ຳຜູ້ໄຫຼໄປຕາມສາມທາງ, ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ຮອດຝ່າພຣະບາດຂອງເຮົາແລ້ວ ຈົ່ງໄຫຼຕໍ່ໄປ. ເມື່ອລະດູນ້ຳຫຼາຍມາຮອດ ເຈົ້າຈະເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳນະຣະມະດາ.”

Verse 23

प्रावृट्कालं समासाद्य भविष्यति जलाकुला । प्लाव्योभयतटं देवी प्राप्य मामुत्तरस्थितम्

“ເມື່ອລະດູຝົນມາຮອດ ນາງຈະເຕັມທ້ວມໄປດ້ວຍນ້ຳ. ເມື່ອມາຮອດເຮົາທາງຝັ່ງເໜືອ ພຣະເທວີຈະຖ້ວມທັງສອງຝັ່ງ.”

Verse 24

प्लावयिष्यति तोयेन यदा शङ्खं करे स्थितम् । तदा पर्वशतोद्युक्तं वैष्णवं पर्वसंज्ञितम्

“ເມື່ອນາງຖ້ວມນ້ຳຈົນເຖິງສັງຂ໌ທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນພຣະຫັດ ເວລານັ້ນຈະຖືກປະກາດວ່າເປັນ ‘ປະເວນີໄວສນະວະ’ ເທົ່າກັບບຸນງານສັກສິດຮ້ອຍປະການ.”

Verse 25

न तेन सदृशं किंचिद्व्यतीपातादिसंक्रमम् । अयने द्वे च न तथा पुण्यात्पुण्यतरं यथा

ບໍ່ມີຈຸດປະສານທາງໂຫລາສາດ ເຊັ່ນ ວະຍະຕີປາຕະ ແລະອື່ນໆ ຫຼືແມ່ນອາຍະນະທັງສອງ ທີ່ຈະເທົ່າທຽມກັບມັນ; ເພາະການນີ້ໃຫ້ບຸນຍິ່ງກວ່າບຸນທົ່ວໄປເສຍອີກ.

Verse 26

तस्मिन्पर्वणि देवेशि शङ्खं संस्पृश्य मानवः । स्नानमाचरते तोये मिश्रे गाङ्गेयनार्मदे

ໂອ ເທວີຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງເທວະ! ໃນວາລະບຸນອັນສັກສິດນັ້ນ ມະນຸດພຶງແຕະສັງຂ໌ ແລ້ວອາບນ້ຳໃນນ້ຳທີ່ກະແສຄົງຄາ ແລະນ້ຳນະຣະມະດາ ປະສົມກັນ.

Verse 27

पुण्यं त्वशेषपुण्यानां मङ्गलानां च मङ्गलम् । विष्णुना विधृतो येन तस्माच्छान्तिः प्रचक्रमे

ນີ້ແມ່ນບຸນໃນບຸນທັງປວງ ແລະເປັນມົງຄຸນໃນມົງຄຸນທັງຫຼາຍ. ເນື່ອງຈາກວິສນຸທຣົງຄ້ຳຈຸນໄວ້ ຄວາມສະຫງົບແລະຄວາມສຸກສະບາຍຈຶ່ງໄຫຼອອກຈາກນີ້.

Verse 28

तत्रान्तं पापसङ्घस्य ध्रुवमाप्नोति मानवः । शङ्खोद्धारे नरः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः

ທີ່ນັ້ນ ມະນຸດຍ່ອມໄດ້ຮອດຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງບາບທີ່ສະສົມໄວ້ແນ່ນອນ. ຫຼັງອາບນ້ຳທີ່ ສັງຂໂອດທາຣະ ແລ້ວ ພຶງຖວາຍຕັຣປະນະ (ນ້ຳບູຊາ) ແດ່ປິຕຣະ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 29

तृप्तास्ते द्वादशाब्दानि सिद्धिं च सार्वकामिकीम् । गङ्गावहे तु यः श्राद्धं शङ्खोद्धारे प्रदास्यति

ພວກເຂົາ (ປິຕຣະ) ຈະອິ່ມໃຈຢູ່ຕະຫຼອດສິບສອງປີ ແລະຜູ້ກະທຳຈະໄດ້ສິດທິສຳເລັດຕາມປາດຖະນາທຸກປະການ. ແທ້ຈິງ ຜູ້ໃດຖວາຍສຣາດທະ (śrāddha) ທີ່ ສັງຂໂອດທາຣະ ໃນກະແສຄົງຄາ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຜົນນີ້.

Verse 30

तेन पिण्डप्रदानेन नृत्यन्ति पितरस्तथा । शङ्खोद्धारे नरः स्नात्वा पूजयेद्बलकेशवौ

ດ້ວຍການຖວາຍປິນດະນັ້ນ ບັນພະບຸລຸດຍິນດີດຸດດັ່ງຟ້ອນລຳ. ອາບນ້ຳຊຳລະທີ່ ສັງຄໂຂດທາຣ ແລ້ວ ພຶງບູຊາ ພຣະບາລະ ແລະ ພຣະເກສະວະ.

Verse 31

रात्रौ जागरणं कृत्वा शुद्धो भवति जाह्नवि । यत्त्वं लोककृतं कर्म मन्यसे भुवि दुःसहम्

ໂອ ຈາຫນະວີ (ຄົງຄາ) ຜູ້ໃດທຳການຕື່ນເຝົ້າຕະຫຼອດຄືນ ຍ່ອມບໍລິສຸດ. ກິດທີ່ເຈົ້າເຫັນວ່າເປັນກຳຂອງໂລກ ແລະທົນຍາກໃນພື້ນພິພົບ…

Verse 32

तस्मिन्पर्वणि तत्सर्वं तत्र स्नात्वा व्यपोहय । एवमुक्त्वा नरश्रेष्ठ विष्णुश्चान्तरधीयत

ໃນວັນປັຣວະອັນສັກສິດນັ້ນ ຈົ່ງອາບນ້ຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລ້ວຊຳລະທຸກຢ່າງ (ບາບແລະມົນທິນ) ໃຫ້ຫາຍໄປ. ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ ຜູ້ເປັນເລີດໃນມະນຸດ ພຣະວິດສະນຸກໍອັນຕະທານໄປ

Verse 33

तदाप्रभृति तत्तीर्थं गङ्गावाहकमुत्तमम् । ब्रह्माद्यैरृषिभिस्तात पारम्पर्यक्रमागतैः

ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ທ່າຂ້າມອັນປະເສີດຍິ່ງນັ້ນ ໄດ້ຮັບນາມວ່າ ‘ຄັງຄາວາຫະກ’. ທີ່ນັ້ນ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ບັນດາລຶສີເລີ່ມແຕ່ພຣະພຣົມ ຜູ້ສືບຕໍ່ຕາມລຳດັບປະເພນີ ໄດ້ມານະມັດສະການ ແລະເຂົ້າອອກຢູ່ເປັນນິດ

Verse 34

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्तिभावेन भारत । गङ्गातीर्थे तु स स्नातः समस्तेषु न संशयः

ໂອ ພາຣະຕະ ຜູ້ໃດອາບນ້ຳທີ່ຕີຣຖະນັ້ນດ້ວຍໃຈແຫ່ງພັກຕິ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຖືກນັບວ່າໄດ້ອາບໃນຕີຣຖະຂອງຄົງຄາ—ແມ່ນກະທັ້ງໃນຕີຣຖະທັງປວງ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ

Verse 35

तत्र तीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । अनिवर्तिका गतिस्तेषां विष्णुलोकात्कदाचन

ທີ່ຕີຣະຖະນັ້ນ ຜູ້ຊາຍຜູ້ມີຈິດໃຈບໍລິສຸດ ແລະຝຶກຝົນດີ ຖ້າສິ້ນຊີວິດຢູ່ນັ້ນ ຄະຕິຂອງເຂົາແມ່ນບໍ່ຫວນກັບ; ບໍ່ເຄີຍກັບຈາກວິສນຸໂລກາເລີຍ