Sarasvatī-avatāra-prasaṅgaḥ (Account of Sarasvatī’s Manifestation and the Humbling of the Devas)

Verse 1

मुनय ऊचुः । उमाया भुवनेशान्यास्सूत सर्वार्थवित्तम । अवतारं समाचक्ष्व यतो जाता सरस्वती

ບັນດາມຸນີກ່າວວ່າ: ໂອ ສູຕະ, ຜູ້ຮູ້ນັຍແຫ່ງສັບພະສິ່ງທັງປວງ—ຂໍຈົ່ງບອກໃຫ້ແຈ້ງເຖິງອະວະຕາຣະຂອງ ອຸມາ ພຣະນາງເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງຫຼາຍ, ຈາກນາງນັ້ນ ພຣະສະຣັສວະຕີ ໄດ້ອຸບັດຂຶ້ນ.

Verse 2

या गीयते परब्रह्ममूलप्रकृतिरीश्वरी । निराकारापि साकारा नित्या नन्दमथी सती

ນາງຜູ້ຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນ ພຣະເທວີຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ເປັນປຣະກຣິຕິດັ້ງເດີມ ອັນຝັງຢູ່ໃນ ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ. ແມ່ນແມ່ນບໍ່ມີຮູບ ແຕ່ກໍຮັບຮູບໄດ້. ນິດຕະການ ນາງແມ່ນ ສະຕີ, ຜູ້ກວນໃຫ້ເກີດອານັນດະ.

Verse 3

सूत उवाच । तापसाः शृणुत प्रेम्णा चरित्रं परमं महत् । यस्य विज्ञानमात्रेण नरो याति परां गतिम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ໂອ ນັກຕະປະສະວິນ, ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມຮັກແລະສັດທາ ປະຫວັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສູງສຸດນີ້; ເພີຍແຕ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງ ມະນຸດກໍບັນລຸຄະຕິສູງສຸດ (ໂມກະ) ໄດ້.”

Verse 4

देवदानवयोर्युद्धमेकदासीत्परस्परम् । महामायाप्रभावेणामराणां विजयोऽभवत्

ຄັ້ງໜຶ່ງ ສົງຄາມອັນດຸເດືອດໄດ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງເທວະ ແລະ ດານະວະ. ແຕ່ໂດຍອຳນາດອັນເຫຼືອລົ້ນຂອງ ມະຫາມາຍາ ໄຊຊະນະໄດ້ເປັນຂອງອະມະລະເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 5

ततोऽवलिप्ता अमरास्स्वप्रशंसां वितेनिरे । वयं धन्या वयं धन्या किं करिष्यंति नोऽसुराः

ຕໍ່ມາ ເທວະທັງຫຼາຍຜູ້ຫຼົງຕົນ ໄດ້ເລີ່ມສັນລະເສີນຕົນເອງວ່າ: “ພວກເຮົາເປັນຜູ້ມີພອນ—ແທ້ຈິງເປັນຜູ້ມີພອນ! ອະສຸຣະຈະເຮັດຫຍັງໄດ້ກັບພວກເຮົາ?”

Verse 6

ये प्रभावं समालोक्यास्माकं परमदुःसहम् । भीता नागालयं याता यातयातेति वादिनः

ເມື່ອເຫັນອຳນາດອັນເຫຼືອລົ້ນຂອງພວກເຮົາ ທີ່ທົນບໍ່ໄດ້ເລີຍ, ພວກເຂົາກໍຢ້ານກົວ ແລະຫນີໄປຫາຖິ່ນພຳນັກຂອງນາຄາ, ຮ້ອງຊ້ຳໆວ່າ: “ໄລ່ພວກນັ້ນໄປ! ຕີໃຫ້ລົງ!”

Verse 7

अहो बलमहो तेजो दैत्यवंशक्षयंकरम् । अहो भाग्यं सुमनसामेवं सर्वेऽभ्यवर्णयन्

“ໂອ! ພະລັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ! ໂອ! ຣັດສະມີອັນສະຫວ່າງໄສ—ສາມາດທຳລາຍວົງດານໄຕຍະໄດ້! ໂອ! ຊະຕາອັນດີຂອງຜູ້ມີໃຈງາມ!” ດັ່ງນີ້ທຸກຄົນໄດ້ສັນລະເສີນແລະປະກາດ.

Verse 8

तत आविरभूत्तेजः कूटरूपन्तदैव हि । अदृष्टपूर्वं तद्दृष्ट्वा विस्मिता अभवन्सुराः

ແລ້ວໃນຂະນະນັ້ນເອງ ຄວາມສະຫວ່າງເຈີດຈ້າ (tejas) ກໍ່ປາກົດຂຶ້ນ ໃນຮູບອັນພິສົດ ບໍ່ເຄີຍເຫັນມາກ່ອນ. ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍເຫັນພາບນັ້ນ ກໍ່ຕື່ນຕະລຶງຢ່າງຫຼວງ.

Verse 9

किमिदं किमिदं चेति रुद्धकण्ठास्समब्रुवन । अजानन्तः परं श्यामानु भावं मानभञ्जनम्

ພວກເຂົາຄໍຕິດອຶດ ແລະຮ້ອງຊ້ຳໆວ່າ «ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ນີ້ແມ່ນຫຍັງ?» ເພາະພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈພຣະອານຸພາບອັນສູງສຸດ ອັນມືດລຶກລັບຂອງ ພຣະສະຍາມາ (Śyāmā) ຜູ້ທຳລາຍຄວາມຍິ່ງທະນົງ.

Verse 10

तत आज्ञापयद्देवान्देवानामधिनायकः । यात यूयं परीक्षध्वं याथातथ्येन किन्विति

ແລ້ວຈອມນາຍແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ ໄດ້ສັ່ງເທວະທັງນັ້ນວ່າ: «ພວກເຈົ້າຈົ່ງໄປ ກວດສອບແລະຊອກຫາຄວາມຈິງໃຫ້ຕົງຕາມທີ່ມັນເປັນ—ວ່ານີ້ແທ້ໆແມ່ນຫຍັງ?»

Verse 11

सुरेन्द्रप्रेरितो वायुर्महसः सन्निधिं गतः । कस्त्वं भोरिति सम्बोध्यावोचदेनं च तन्महः

ໂດຍການຊັກຊວນຂອງອິນທຣາ ວາຍຸໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ສະນິທານແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງອັນຮຸ່ງເຮືອງນັ້ນ. ລາວເອີ້ນຖາມວ່າ «ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ໂອ ຜູ້ສະຫວ່າງ?» ແລ້ວຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນກໍໄດ້ກ່າວຕອບເຂົາ.

Verse 12

इति पृष्टस्तदा वायुर्महसातिगरीयसा । वायुरस्मि जगत्प्राणस्साभिमानोऽब्रवीदिदम्

ເມື່ອຖືກຖາມໃນເວລານັ້ນໂດຍຜູ້ສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າເຄົາລົບ ວາຍຸຜູ້ມີຄວາມທະນົງໃຈໄດ້ຕອບວ່າ: «ຂ້າແມ່ນວາຍຸ ລົມຊີວິດຂອງໂລກທັງປວງ»।

Verse 13

जंगमाजंगमं सर्वमोतप्रोतमिदं जगत् । मय्येव निखिलाधारे चालयाम्यखिलं जगत्

ຈັກກະວານທັງໝົດນີ້—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ—ຖືກຖັກທໍຊອນກັນຢ່າງແນ່ນຫນາ. ອາໄສຢູ່ໃນຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ ຜູ້ເປັນຖານຮອງຮັບທັງປວງ, ຂ້າເຮັດໃຫ້ຈັກກະວານທັງມວນເຄື່ອນໄຫວ ແລະປົກຄອງມັນ.

Verse 14

तदोवाच महातेजः शक्तोऽसि यदि चालने । धृतमेतत्तृणं वायो चालयस्व निजेच्छया

ແລ້ວຜູ້ມີລັດສະຫມີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນກ່າວວ່າ: «ໂອ ວາຍຸ, ຖ້າເຈົ້າສາມາດເຄື່ອນໄຫວໄດ້ແທ້, ຂ້າຖືຫຍ້າໃບນີ້ຢູ່—ຈົ່ງເຄື່ອນມັນດ້ວຍຈິດປາຖະໜາຂອງເຈົ້າ»។

Verse 15

ततः सर्वप्रयत्नेनाकरोद्यत्नं सदागतिः । न चचाल यदा स्थानात्तदासौ लज्जितोऽभवत

ແລ້ວຜູ້ບໍ່ເຄີຍຢຸດນັ້ນພະຍາຍາມດ້ວຍກຳລັງທັງໝົດ; ແຕ່ເມື່ອມັນບໍ່ເຄື່ອນອອກຈາກທີ່ເດີມເລີຍ ລາວກໍອາຍໃຈ.

Verse 16

तूष्णीं भूत्वा ततो वायुर्जगामेन्द्रं सभां प्रति । कथयामास तद् वृत्तं स्वकीयाभिभवान्वितम्

ແລ້ວວາຍຸຢູ່ນິ່ງງຽບ ແລະໄປຫາສະພາຫຼວງຂອງອິນດຣະ. ທີ່ນັ້ນລາວໄດ້ເລົ່າເຫດການທັງໝົດ—ວ່າຕົນເອງຖືກອຳນາດກົດຂີ່ແນວໃດ.

Verse 17

सर्वेशत्वं वयं सर्वे मृषैवात्मनि मन्महे । न पारयामहे किंचिद्वि धातुं क्षुद्रवस्त्वपि

ພວກເຮົາທຸກຄົນພຽງແຕ່ຄິດໃນໃຈວ່າ «ເຮົາເປັນເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ»—ແຕ່ນັ້ນແມ່ນຄວາມຫຼອກລວງ. ດ້ວຍກຳລັງຂອງຕົນ ພວກເຮົາບໍ່ອາດສຳເລັດໄດ້ແມ່ນແຕ່ສິ່ງນ້ອຍທີ່ສຸດ.

Verse 18

ततश्च प्रेषयामास मरुत्वान्सकलान्सुरान् । न शेकुस्ते यदा ज्ञातुं तदेन्द्रः स्वयमभ्यगात्

ຕໍ່ມາ ມະຣຸດວານ (ອິນທຣະ) ໄດ້ສົ່ງເທວະທັງປວງໄປ. ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາບໍ່ອາດຮູ້ແຈ້ງໄດ້, ອິນທຣະຈຶ່ງໄປດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 19

मघवन्तमथायान्तं दृष्ट्वा तेजोतिदुःसहम् । बभूवान्तर्हितं सद्यो विस्मितोऽभूच्च वासवः

ເມື່ອເຫັນມະຄະວັນ (ອິນທຣາ) ກໍາລັງເຂົ້າມາ ແສງອັນສະຫວ່າງຈ້າທີ່ທົນເບິ່ງບໍ່ໄດ້ນັ້ນ ກໍຫາຍໄປທັນທີ ແລະ ວາສະວະ (ອິນທຣາ) ກໍຕົກໃຈອັນຫຼາຍ।

Verse 20

चरित्रमीदृशं यस्य तमेव शरणं श्रये । इति संचिन्तयामास सहस्राक्षः पुनःपुनः

“ຜູ້ໃດມີຈັດຈັກດັ່ງນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິງແຕ່ຜູ້ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ” ເມື່ອຄິດດັ່ງນີ້ຊ້ໍາໆ ສະຫັດສະຣາກສະ (ອິນທຣາ) ກໍຄິດທົບທວນຢູ່ເລື້ອຍໆ।

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे तत्र निर्व्याजकरुणातनुः । तेषामनुग्रहं कर्तुं हर्तुं गर्वं शिवांगना

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ຊິວາງກະນາ ຄູ່ຄອງຂອງພຣະຊິວະ ຜູ້ມີຮູບກາຍເປັນກະຣຸນາອັນບໍ່ມີເລ່ຫຼ່ຽມ ກໍປາກົດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເພື່ອປະທານພຣະກະຣຸນາແກ່ພວກເຂົາ ແລະ ເພື່ອຖອນຄວາມຍິ່ງຍະໂສອອກ।

Verse 22

चैत्रशुक्लनवम्यां तु मध्याह्नस्थे दिवाकरे । प्रादुरासीदुमा देवी सच्चिदानन्दरूपिणी

ໃນວັນນະວະມີ ຂອງຂ້າງຂຶ້ນເດືອນໄຈຕຣາ ເມື່ອດວງອາທິດຢືນຢູ່ກາງວັນ ພຣະນາງອຸມາເທວີ ກໍປາກົດຂຶ້ນ ຜູ້ມີສະພາບເປັນ ສັດ–ຈິດ–ອານັນດ (sat–cit–ānanda)।

Verse 23

महोमध्ये विराजन्ती भासयन्ती दिशो रुचा । बोधयन्ती सुरान्सर्वान्ब्रह्मैवाहमिति स्फुटम्

ໃນກາງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ນາງປາກົດສົດໃສ ສ່ອງສະຫວ່າງທິດທັງປວງດ້ວຍລັດສະໝີ ແລະປຸກເທວະທັງຫມົດ ປະກາດຢ່າງຊັດວ່າ «ຂ້າແມ່ນພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ແທ້ໆ».

Verse 24

चतुर्भिर्दधती हस्तैर्वरपाशांकुशाभयान् । श्रुतिभिस्सेविता रम्या नवयौवनगर्विता

ນາງມີສີ່ມື ຖືມຸດຣາປະທານພອນ, ບ່ວງບາດ (ບາຊ), ອັງກຸສ (ຕະຂໍ) ແລະມຸດຣາອະໄພ. ຖືກຮັບໃຊ້ໂດຍພຣະເວດາເອງ ນາງງາມລ້ຳເລີດ ສ່ອງປະກາຍດ້ວຍຄວາມພູມໃຈແຫ່ງວັຍໜຸ່ມສົດໃໝ່.

Verse 25

रक्ताम्बरपरीधाना रक्तमाल्यानुलेपना । कोटिकंदर्प्पसंकाशा चन्द्रकोटिसमप्रभा

ນາງນຸ່ງຜ້າສີແດງ ປະດັບດ້ວຍພວງມາລາສີແດງ ແລະນ້ຳຫອມທາກາຍສີແດງ. ຄວາມງາມຂອງນາງປານດັ່ງກາມະເທວະນັບລ້ານ ແລະລັດສະໝີຂອງນາງເທົ່າກັບດວງຈັນນັບສິບລ້ານ.

Verse 26

व्याजहार महामाया सर्वान्तर्य्यामिरूपिणी । साक्षिणी सर्वभूतानां परब्रह्मस्वरूपिणी

ແລ້ວ ມະຫາມາຍາ ໄດ້ກ່າວ—ນາງເປັນອັນຕະຣະຍາມີ ຜູ້ຄຸ້ມຄອງຢູ່ພາຍໃນສັດທັງປວງ, ເປັນພະຍານແຫ່ງສັດທັງຫມົດ, ແລະມີສະພາບເປັນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ।

Verse 27

उमोवाच । न ब्रह्मा न सुरारातिर्न पुरारातिरीश्वरः । मदग्रे गर्वितुं किंचित्का कथान्यसुपर्वणाम्

ອຸມາ ກ່າວວ່າ: «ບໍ່ແມ່ນພຣະພຣະຫມາ, ບໍ່ແມ່ນສັດຕູແຫ່ງເທວະ, ບໍ່ແມ່ນພຣະອີສະວະຣະ ຜູ້ທຳລາຍສາມນະຄອນ—ບໍ່ມີໃຜກ້າອວດແມ່ນແຕ່ນ້ອຍຕໍ່ໜ້າຂ້າ. ແລ້ວຈະກ່າວຫຍັງເຖິງຜູ້ອື່ນທີ່ຕ່ຳກວ່າ?»

Verse 28

परं ब्रह्म परं ज्योतिः प्रणवद्वन्द्वरूपिणी । अहमेवास्मि सकलं मदन्यो नास्ति कश्चन

ຂ້າແມ່ນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ, ແມ່ນແສງສະຫວ່າງສູງສຸດ, ແມ່ນຜູ້ທີ່ຮູບຮ່າງເປັນພຣະປຣະນະວະ (ໂອມ) ແລະຄູ່ດ້ານຂອງມັນ. ທັງປວງທຸກສິ່ງແມ່ນຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ; ນອກຈາກຂ້າ ບໍ່ມີໃຜເລີຍ.

Verse 29

निराकारापि साकारा सर्वतत्त्वस्वरूपिणी । अप्रतर्क्यगुणा नित्या कार्यकारणरूपिणी

ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີຮູບຮ່າງ ນາງກໍຮັບຮູບໄດ້; ນາງແມ່ນສານະສຳຄັນຂອງຕັດຕະວະທັງປວງ. ຄຸນລັກສະນະຂອງນາງເກີນກວ່າການຄາດຄິດດ້ວຍເຫດຜົນ; ນາງເປັນນິດທິຍະ ແລະປາກົດເປັນທັງເຫດແລະຜົນໃນລີລາແຫ່ງການປະກົດໂລກ.

Verse 30

कदाचिद्दयिताकारा कदाचित्पुरुषाकृतिः । कदाचिदुभयाकारा सर्वाकाराहमीश्वरी

ບາງຄັ້ງ ຂ້າປາກົດເປັນຮູບຂອງຜູ້ຮັກ (ຝ່າຍຍິງ); ບາງຄັ້ງ ເປັນຮູບຂອງບຸລຸດ; ບາງຄັ້ງ ປາກົດເປັນທັງສອງພ້ອມກັນ. ຂ້າ—ເທວີຜູ້ເປັນເຈົ້າອຳນາດ—ແມ່ນຮູບທຸກຮູບແທ້ໆ.

Verse 31

विरञ्चिः सृष्टिकर्ताहं जगत्पाताहमच्युतः । रुद्रः संहारकर्ताहं सर्वविश्वविमोहिनी

«ຂ້າແມ່ນ ວິຣັນຈິ (ພຣະພຣະຫມາ) ຜູ້ສ້າງ; ຂ້າແມ່ນ ອະຈຸຕະ (ພຣະວິສນຸ) ຜູ້ຄຸ້ມຄອງໂລກ; ຂ້າແມ່ນ ຣຸດຣະ ຜູ້ກະທຳການທຳລາຍ—ແລະຂ້າແມ່ນພະລັງທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຫຼົງໃນທົ່ວສາກົນ»

Verse 32

कालिका कमलावाणी मुखास्सर्वा हि शक्तयः । मदंशादेव संजातास्तथेमास्सकलाः कलाः

ກາລິກາ, ກະມະລາ, ແລະ ວານີ—ແທ້ຈິງແລ້ວ ພະລັງອຳນາດເທວະທັງປວງ—ເກີດອອກຈາກສ່ວນໜຶ່ງຂອງເຮົາເທົ່ານັ້ນ; ແລະບັນດາສິລະປະ-ພະລັງງານທີ່ປາກົດ (ກະລາ) ທັງໝົດ ກໍອອກມາຈາກສ່ວນຂອງເຮົາເອງ.

Verse 33

मत्प्रभावाज्जितास्सर्वे युष्माभिर्द्दितिनन्दनाः । तामविज्ञाय मां यूयं वृथा सर्वेशमानिनः

ໂອ ລູກຫຼານຂອງ ດິຕິ! ພວກເຈົ້າທັງໝົດຖືກຊະນະໂດຍອຳນາດຂອງຂ້າ. ບໍ່ຮູ້ຈັກຂ້າເປັນສັດຈະສູງສຸດ ແຕ່ກັບຫຼົງຄິດວ່າຕົນເປັນເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ ຈຶ່ງກະທຳໄປຢ່າງເປົ່າປະໂຫຍດ.

Verse 34

यथा दारुमयीं योषां नर्तयत्यैन्द्रजालिकः । तथैव सर्वभूतानि नर्तयाम्यहमीश्वरी

ເຫມືອນນັກມາຍາກອນໃຫ້ຕຸກຕາໄມ້ຮູບຍິງເຕັ້ນ, ຂ້າ—ອີສະວະຣີ ພຣະນາງຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ກໍໃຫ້ສັດທັງປວງເຄື່ອນໄຫວ ແລະກະທຳ.

Verse 35

मद्भयाद्वाति पवनः सर्वं दहति हव्यभुक् । लोकपालाः प्रकुर्वंति स्वस्वकर्माण्यनारतम्

ເພາະຄວາມຢ້ານກົວຂ້າ ລົມຈຶ່ງພັດ; ໄຟ—ຜູ້ກິນຮາວະຍະ—ຈຶ່ງເຜົາທຸກສິ່ງ. ເພາະຄວາມຢ້ານກົວຂ້າ ພຣະຜູ້ພິທັກໂລກທັງຫຼາຍ ຈຶ່ງປະກອບໜ້າທີ່ຂອງຕົນບໍ່ຂາດສາຍ.

Verse 36

कदाचिद्देववर्गाणां कदाचिद्दितिजन्म नाम् । करोमि विजयं सम्यक्स्वतन्त्रा निजलीलया

ບາງຄັ້ງ ຂ້າໃຫ້ໄຊຊະນະຢ່າງສົມບູນແກ່ຫມູ່ເທວະ; ບາງຄັ້ງ ໃຫ້ແກ່ຜູ້ເກີດຈາກ ດິຕິ (ໄດຕະຍະ). ຂ້າເປັນຜູ້ອິດສະຫຼະຢ່າງສິ້ນເຊີງ ແລະເຮັດໃຫ້ຜົນນັ້ນເກີດດ້ວຍລີລາຂອງຂ້າເອງ.

Verse 37

अविनाशि परं धाम मायातीतं परात्परम् । श्रुतयो वर्णयन्ते यत्त द्रूपन्तु ममैव हि

ພຣະທາມສູງສຸດອັນບໍ່ສູນສະລາຍ—ເກີນພົ້ນມາຍາ ແລະສູງກວ່າສິ່ງສູງສຸດທັງປວງ—ທີ່ພຣະເວດາ (ສຣຸຕິ) ພາກັນພັນລະນານັ້ນ; ຄວາມເປັນຈິງນັ້ນແທ້ໆ ແມ່ນຮູບພຣະອົງຂອງຂ້າເອງ.

Verse 38

सगुणं निर्गुणं चेति मद्रूपं द्विविधं मतम् । मायाशबलितं चैकं द्वितीयन्तदनाश्रितम्

ສະພາບອັນແທ້ຂອງເຮົາ ຖືກເຂົ້າໃຈວ່າມີສອງປະການ: ສະກຸນ (ມີຄຸນລັກສະນະ) ແລະ ນິຣກຸນ (ບໍ່ມີຄຸນລັກສະນະ). ປະການໜຶ່ງຖືກປົກຄຸມໂດຍມາຍາ ແລະປາກົດເປັນຫຼາກຫຼາຍ; ອີກປະການໜຶ່ງບໍ່ອາໄສມາຍາ ແລະບໍ່ພຶ່ງພາສິ່ງໃດອື່ນ.

Verse 39

एवं विज्ञाय मां देवास्स्वं स्वं गर्वं विहाय च । भजत प्रणयोपेताः प्रकृतिं मां सनातनीम्

ເມື່ອຮູ້ຈັກຂ້າພະເຈົ້າດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມຍິ່ງຍະໂສຂອງຕົນ ແລະ ບູຊາຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຮັກແລະພັກດີ—ຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ເປັນປຣະກຣິຕິນິລັນດອນ (ທຳມະຊາດທິບດັ້ງເດີມ)។

Verse 40

इति देव्या वचः श्रुत्वा करुणागर्भितं सुराः । तुष्टुवुः परमेशानीं भक्तिसंनतकन्धराः

ເມື່ອໄດ້ຟັງພຣະວາຈາຂອງເທວີ ອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາ ເທວະທັງຫຼາຍກໍໄດ້ສັນລະເສີນ ພຣະປະເມສານີ (ອຸມາ) ດ້ວຍຄໍກົ້ມລົງໃນພັກດີ ແລະ ຖວາຍບົດສັນລະເສີນຢ່າງເຄົາລົບ.

Verse 41

क्षमस्व जगदीशानि प्रसीद परमेश्वरि । मैवं भूयात्कदाचिन्नो गर्वो मातर्द्दयां कुरु

ຂໍອະໄພໃຫ້ພວກເຮົາ ໂອ ພຣະນາງເຈົ້າແຫ່ງໂລກ; ຂໍຈົ່ງໂປດປານ ໂອ ເທວີສູງສຸດ. ຂໍຢ່າໃຫ້ຄວາມຍິ່ງຍະໂສແບບນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນພວກເຮົາອີກເລີຍ—ໂອ ແມ່, ຂໍຈົ່ງເມດຕາກະລຸນາ.

Verse 42

ततःप्रभृति ते दैवा हित्वा गर्वं समाहिताः । उमामाराधयामासुर्यथापूर्वं यथाविधि

ນັບແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ເທວະເຫຼົ່ານັ້ນລະທິ້ງຄວາມຍິ່ງຍະໂສ ແລະ ຕັ້ງຈິດໃຫ້ສະຫງົບ ຈຶ່ງເລີ່ມບູຊາພຣະອຸມາອີກຄັ້ງ ເຊັ່ນເກົ່າ ແລະ ຕາມພິທີທີ່ຖືກຕ້ອງ.

Verse 43

इति वः कथितो विप्रा उमाप्रादुर्भवो मया । यस्य श्रवणमात्रेण परमं पदमश्नुते

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ທັງຫຼາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ພວກເຈົ້າຟັງແລ້ວ ເຖິງການປາກົດພຣະອຸມາ. ຜູ້ໃດຟັງແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ ກໍຈະໄດ້ບັນລຸສະຖານະສູງສຸດ—ຖິ່ນພຳນັກແຫ່ງມຸກຕິ.

Verse 49

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायामुमाप्रादुर्भाववर्णनं नामैकोनपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ໃນ «ສຣີ ຊິວະມະຫາປຸຣານະ» ໃນພາກທີ 5 ຊື່ «ອຸມາສັມຫິຕາ» ບົດທີ 49 ຊື່ «ການພັນລະນາການປາກົດຂອງພຣະນາງ ອຸມາ» ຈົບລົງແລ້ວ।