Dehāśucitā-vicāraḥ (Inquiry into the Impurity of the Body)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाबुद्धे देहस्याशुचितां मुने । महत्त्वं च स्वभावस्य समासात्कथयाम्यहम्

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ໂອ ວຽາສະ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ໂອ ລະສີ, ຈົ່ງຟັງ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍໂດຍຫຍໍ້ ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດທີ່ມີໃນກາຍ ແລະຄວາມສຳຄັນອັນລຶກຊຶ້ງຂອງສະວະພາວະ (svabhāva).

Verse 2

शुक्रशोणितसंयोगाद्देहस्संजायते यतः । नित्यं विण्मूत्रसंपूर्णस्तेनायमशुचिस्स्मृतः

ເນື່ອງຈາກຮ່າງກາຍເກີດຈາກການປະສົມຂອງນ້ໍາເຊື້ອແລະເລືອດ ແລະເປັນນິດເຕັມໄປດ້ວຍອຶ້ແລະປັດສະວະ ດັ່ງນັ້ນຮ່າງກາຍນີ້ຈຶ່ງຖືກຈໍາແນກວ່າບໍ່ບໍລິສຸດ. ຕາມປັນຍາແຫ່ງໄສວະ ການຮູ້ແຈ້ງນີ້ເຮັດໃຫ້ເກີດວິຣາຄະ ແລະນໍາຜູ້ແສວງຫາໃຫ້ຫັນຈາກການຍຶດຕິດໃນຮ່າງກາຍອັນເສື່ອມສະລາຍ ໄປສູ່ພຣະສິວະ ພຣະປະຕິອັນບໍລິສຸດ ຜູ້ປະທານມົກຂະ.

Verse 3

यथांतर्विष्ठया पूर्णश्शुचिमान्न बहिर्घटः । शोध्यमानो हि देहोऽयं तेनायमशुचिस्ततः

ເຫມືອນຫມໍ້ທີ່ພາຍນອກເບິ່ງສະອາດ ແຕ່ບໍ່ແທ້ບໍລິສຸດເມື່ອພາຍໃນເຕັມໄປດ້ວຍຂີ້ເປື້ອນ; ດັ່ງນັ້ນຮ່າງກາຍນີ້ ເນື່ອງຈາກຕ້ອງຖືກຊໍາລະຢູ່ເລື້ອຍໆ ຈຶ່ງເປັນບໍ່ບໍລິສຸດໂດຍສະພາບ.

Verse 4

संप्राप्यातिपवित्राणि पंचगव्यहवींषि चा । अशुचित्वं क्षणाद्यांति किमन्यदशुचिस्ततः

ເມື່ອໄດ້ສຳຜັດສິ່ງທີ່ຊໍາລະບາບຢ່າງສູງສຸດ ເຊັ່ນ ປັນຈະຄະວະຍະ (pañcagavya) ແລະຮະວີ (havis) ອັນຖືກຖວາຍບູຊາ ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດກໍຫາຍໄປໃນພິລິດຕາ. ແລ້ວຈະຍັງມີຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດອື່ນໃດເຫຼືອຢູ່ອີກ?

Verse 5

हृद्यान्यप्यन्नपानानि यं प्राप्य सुरभीणि च । अशुचित्वं प्रयांत्याशु किमन्यदशुचिस्ततः

ແມ່ນແຕ່ອາຫານແລະນ້ຳດື່ມທີ່ນ່າຊື່ນໃຈ ແລະສິ່ງຫອມກໍຕາມ ເມື່ອມາສຳຜັດກັບເຂົາ ກໍກາຍເປັນບໍ່ບໍລິສຸດໄວ. ຈະຕ້ອງມີຫຼັກຖານອື່ນໃດອີກວ່າເຂົາບໍ່ບໍລິສຸດ?

Verse 6

हे जनाः किन्न पश्यंति यन्निर्याति दिनेदिने । स्वदेहात्कश्मलं पूतिस्तदाधारः कथं शुचिः

ໂອ ປະຊາຊົນເອີຍ ເຈົ້າບໍ່ເຫັນບໍ ສິ່ງທີ່ອອກຈາກຮ່າງກາຍທຸກມື້? ຈາກຮ່າງກາຍຂອງຕົນ ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດແລະກິ່ນເໝັນໄຫຼອອກຢູ່ເລື້ອຍໆ—ແລ້ວຈະເອີ້ນຖານຮອງນີ້ວ່າບໍລິສຸດໄດ້ແນວໃດ?

Verse 7

देहस्संशोध्यमानोऽपि पंचगव्यकुशांबुभिः । घृष्यमाण इवांगारो निर्मलत्वं न गच्छति

ແມ່ນແຕ່ຮ່າງກາຍຖືກຊຳລະດ້ວຍ ປັນຈະກະວະຍະ (pañcagavya) ແລະນ້ຳທີ່ຖືກປະພອຍດ້ວຍຫຍ້າກຸສະ (kuśa) ກໍຍັງບໍ່ບັນລຸຄວາມບໍລິສຸດແທ້—ເຫມືອນຖ່ານໄຟທີ່ຖູແລ້ວກໍບໍ່ກາຍເປັນຂາວສະອາດ.

Verse 8

स्रोतांसि यस्य सततं प्रभवंति गिरेरिव । कफमूत्रपुरीषाद्यैस्स देहश्शुध्यते कथम्

ກາຍນີ້ຈະບໍລິສຸດໄດ້ແນວໃດ ເມື່ອສາຍນ້ຳຂອງມັນໄຫຼອອກບໍ່ຂາດ ດັ່ງນ້ຳຈາກພູ—ເປັນເສມ, ປັດສະວະ, ອຸຈາລ ແລະອື່ນໆ?

Verse 9

सर्वाशुचिनिधानस्य शरीरस्य न विद्यते । शुचिरेकः प्रदेशोऽपि विण्मूत्रस्य दृतेरिव

ໃນກາຍນີ້ ອັນເປັນທີ່ສະຖິດຂອງຄວາມບໍ່ສະອາດທຸກຢ່າງ ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ບ່ອນດຽວທີ່ບໍລິສຸດແທ້ ເຫມືອນຖົງໜັງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍອຸຈາລແລະປັດສະວະ.

Verse 10

सृष्ट्वात्मदेहस्रोतांसि मृत्तोयैः शोध्यते करः । तथाप्यशुचिभांडस्य न विभ्रश्यति किं करः

ເມື່ອສ້າງຊ່ອງທາງແລະຮູຮ່ອງໃນກາຍແລ້ວ ມືອາດຖືກຊຳລະດ້ວຍດິນແລະນ້ຳ; ແຕ່ຖ້າມືນັ້ນໄດ້ຈັບພາຊະນະອັນບໍ່ສະອາດ ມົນທິນຈະບໍ່ຍັງຕິດຢູ່ບໍ?

Verse 11

कायस्सुगंधधूपाद्यैर्य न्नेनापि सुसंस्कृतः । न जहाति स्वभावं स श्वपुच्छमिव नामितम्

ແມ່ນແຕ່ກາຍຈະຖືກປະດັບປະດາດ້ວຍນ້ຳຫອມ ຄວັນທູບ ແລະອື່ນໆຢ່າງປະນີດ ມັນກໍບໍ່ລະທິ້ງສະພາບເດີມ ເຫມືອນຫາງໝາ ຖືກກົດໃຫ້ຕົງແລ້ວກໍບໍ່ຢູ່ຕົງດອກ.

Verse 12

यथा जात्यैव कृष्णोर्थः शुक्लस्स्यान्न ह्युपायतः । संशोद्ध्यमानापि तथा भवेन्मूर्तिर्न निर्मला

ເຊັ່ນດຽວກັບສິ່ງທີ່ເປັນສີດຳໂດຍທຳມະຊາດ ບໍ່ສາມາດກາຍເປັນສີຂາວໄດ້ດ້ວຍວິທີໃດໆ, ຮູບກາຍທີ່ບໍ່ສະອາດໂດຍກຳເນີດ ກໍບໍ່ສາມາດສະອາດໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ ເຖິງແມ່ນຈະຊຳລະລ້າງຫຼາຍຄັ້ງກໍຕາມ.

Verse 13

जिघ्रन्नपि स्वदुर्गंधं पश्यन्नपि स्वकं मलम् । न विरज्येत लोकोऽयं पीडयन्नपि नासिकाम्

ເຖິງແມ່ນຈະໄດ້ກິ່ນເໝັນຂອງຕົນເອງ ແລະ ເຫັນຄວາມສົກກະປົກຂອງຕົນເອງ ເຖິງວ່າມັນຈະທໍລະມານດັງກໍຕາມ, ໂລກນີ້ກໍຍັງບໍ່ເກີດຄວາມເບື່ອໜ່າຍ. ນີ້ຄືອຳນາດແຫ່ງຄວາມຫຼົງຜິດໃນຮ່າງກາຍ.

Verse 14

अहो मोहस्य माहात्म्यं येनेदं छादितं जगत् । शीघ्रं पश्यन्स्वकं दोषं कायस्य न विरज्यते

ໂອ້! ອຳນາດແຫ່ງຄວາມຫຼົງຜິດນັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່ພຽງໃດ ເຊິ່ງມັນໄດ້ປົກຄຸມໂລກທັງໝົດນີ້ໄວ້. ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເຫັນຂໍ້ບົກພ່ອງຂອງຕົນເອງຢ່າງໄວວາ, ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເກີດຄວາມເບື່ອໜ່າຍໃນຮ່າງກាយໃນທັນທີ.

Verse 15

स्वदेहस्य विगंधेन न विरज्येत यो नरः । विरागकारणं तस्य किमेतदुपदिश्यते

ຖ້າມະນຸດຜູ້ໃດບໍ່ເກີດວິຣາຄະ ແມ່ນແຕ່ເພາະກິ່ນເໝັນແລະຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດຂອງຮ່າງກາຍຕົນ ແລ້ວຈະສອນເຫດແຫ່ງການປະຖິ້ມໄດ້ອີກແນວໃດດ້ວຍຄໍາຊີ້ນໍານີ້?

Verse 16

सर्वस्यैव जगन्मध्ये देह एवाशुचिर्भवेत् । तन्मलावयवस्पर्शाच्छुचिरप्यशुचिर्भवेत्

ໃນໂລກນີ້ ສໍາລັບທຸກຄົນ ຮ່າງກາຍເທົ່ານັ້ນແມ່ນບໍ່ບໍລິສຸດແທ້. ເມື່ອສຳຜັດອະໄວຍະວະທີ່ເປື້ອນແລະນ້ໍາເປື້ອນຂອງຮ່າງກາຍ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ບໍລິສຸດກໍກາຍເປັນບໍ່ບໍລິສຸດ.

Verse 17

गंधलेपापनोदार्थ शौचं देहस्य कीर्तितम् । द्वयस्यापगमाच्छुद्धिश्शुद्धस्पर्शाद्विशुध्यति

ສໍາລັບກາຍ ຄໍາວ່າ ສໍາອາດ (śauca) ຖືກສອນວ່າ ເປັນການຊໍາລະທີ່ກໍາຈັດກິ່ນເໝັນ ແລະ ຄວາມເປື້ອນທີ່ທາຕິດ. ເມື່ອທັງສອງນີ້ຫາຍໄປ ຄວາມບໍລິສຸດເກີດຂຶ້ນ; ແລະໂດຍການສຳຜັດກັບສິ່ງບໍລິສຸດ ກໍບໍລິສຸດຢ່າງສົມບູນ.

Verse 18

गंगातोयेन सर्वेण मृद्भारैः पर्वतोपमैः । आमृत्योराचरेच्छौचं भावदुष्टो न शुध्यति

ແມ່ນແຕ່ຈະອາບນ້ໍາດ້ວຍນ້ໍາທັງໝົດແຫ່ງແມ່ນ້ໍາຄັງຄາ ແລະທາກາຍດ້ວຍກອງດິນຫຼາຍດັ່ງພູເຂົາ; ແມ່ນແຕ່ຈະປະພຶດການຊໍາລະພາຍນອກຈົນຮອດຄວາມຕາຍ—ຜູ້ທີ່ໃຈຖືກມົນທິນ ກໍບໍ່ບໍລິສຸດ.

Verse 19

तीर्थस्नानैस्तपोभिर्वा दुष्टात्मा नैव शुध्यति । श्वदृतिः क्षालिता तीर्थे किं शुद्धिमधिगच्छति

ດ້ວຍການອາບນ້ໍາຕາມທີ່ທ່ານ້ໍາສັກສິດ (tīrtha) ຫຼືດ້ວຍການບໍາເນັດຕະປະ (tapas) ກໍຕາມ, ຄົນທີ່ໃຈຊົ່ວບໍ່ບໍລິສຸດເລີຍ. ຖ້ານໍາໜັງໝາໄປລ້າງໃນທີ່ສັກສິດ ມັນຈະໄດ້ຮັບຄວາມບໍລິສຸດອັນໃດແທ້?

Verse 20

अंतर्भावप्रदुष्टस्य विशतोऽपि हुताशनम् । न स्वर्गो नापवर्गश्च देहनिर्दहनं परम्

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ໃຈຖືກມົນທິນ, ແມ່ນແຕ່ເຂົ້າໄປໃນໄຟບູຊາອັນສັກສິດ ກໍບໍ່ໄດ້ສະຫວັນ ແລະບໍ່ໄດ້ຫຼຸດພົ້ນ; ມີແຕ່ການເຜົາໄໝ້ອັນສູງສຸດ—ເປັນພຽງການທໍາລາຍຮ່າງກາຍເທົ່ານັ້ນ.

Verse 21

सर्वेण गांगेन जलेन सम्यङ् मृत्पर्वतेनाप्यथ भावदुष्टः । आजन्मनः स्नानपरो मनुष्यो न शुध्यतीत्येव वयं वदामः

ພວກເຮົາຂໍປະກາດວ່າ: ຄົນທີ່ໃຈຖືກມົນທິນ ບໍ່ບໍລິສຸດ—ແມ່ນແຕ່ຈະອາບນ້ໍາຢ່າງຖືກຕ້ອງດ້ວຍນ້ໍາທັງໝົດແຫ່ງແມ່ນ້ໍາຄັງຄາ ແລະດ້ວຍດິນຊໍາລະຈາກພູເຂົາສັກສິດ; ແມ່ນແຕ່ຈະຍຶດຖືການອາບນ້ໍາຕັ້ງແຕ່ເກີດກໍຕາມ.

Verse 22

प्रज्वाल्य वह्निं घृततैलसिक्तं प्रदक्षिणावर्तशिखं महांतम् । प्रविश्य दग्धस्त्वपि भावदुष्टो न धर्ममाप्नोति फलं न चान्यत

ເຖິງແມ່ນວ່າບຸກຄົນໃດໜຶ່ງຈະຈູດໄຟອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ລ້ຽງດ້ວຍເນີຍໃສແລະນ້ຳມັນ ເຊິ່ງມີແປວໄຟວຽນໄປທາງຂວາຢ່າງເປັນມຸງຄຸນ ແລະເຖິງແມ່ນວ່າຜູ້ນັ້ນຈະເຂົ້າໄປໃນໄຟນັ້ນແລະຖືກເຜົາໄໝ້—ຖ້າເຈດຕະນາພາຍໃນຂອງຜູ້ນັ້ນເສື່ອມຊາມ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະບໍ່ໄດ້ຮັບທຳ ແລະຜົນທາງວິນຍານໃດໆເລີຍ.

Verse 23

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां संसारचिकित्सायां देहा शुचित्वबाल्याद्यवस्थादुःखवर्णनं नाम त्रयोविंशोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ, ໃນ ສີສິວະມະຫາປຸຣານະ, ໃນເຫຼັ້ມທີຫ້າ ອຸມາສັງຫິຕາ—ພາຍໃນພາກທີ່ເອີ້ນວ່າ "ການປິ່ນປົວສັງສານວັດ (ສັງສາຣະ-ຈິກິດສາ)"—ຈົບລົງໃນບົດທີຊາວສາມ, ທີ່ມີຊື່ວ່າ "ການພັນລະນາເຖິງຄວາມທຸກທີ່ເກີດຈາກຮ່າງກາຍ—ສະພາວະຄວາມບໍລິສຸດແລະຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດຂອງມັນ—ແລະຈາກໄວເດັກແລະໄລຍະອື່ນໆຂອງຊີວິດ."

Verse 24

भावशुद्धिः परं शौचं प्रमाणे सर्वकर्मसु । अन्यथाऽऽलिंग्यते कांता भावेन दुहितान्यथा

ຄວາມບໍລິສຸດຂອງເຈດຕະນາ (ສະພາວະພາຍໃນ) ແມ່ນຄວາມບໍລິສຸດສູງສຸດ; ໃນການກະທຳທັງໝົດ ມັນເປັນມາດຕະຖານທີ່ແທ້ຈິງພຽງຢ່າງດຽວ. ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ດ້ວຍທັດສະນະຄະຕິທີ່ຜິດພາດ, ບຸກຄົນໃດໜຶ່ງອາດຈະກອດຄົນຮັກຂອງຕົນຄືກັບວ່າລາວເປັນລູກສາວ—ຫຼືກອດລູກສາວຄືກັບວ່າລາວເປັນຄົນຮັກ.

Verse 25

मनसो भिद्यते वृत्तिरभिन्नेष्वपि वस्तुषु । अन्यथैव सुतं नारी चिन्तयत्यन्यथा पतिम्

ເຖິງແມ່ນວ່າວັດຖຸຕ່າງໆຈະຄືກັນໂດຍພື້ນຖານ, ແຕ່ຮູບແບບການຮັບຮູ້ຂອງຈິດໃຈກໍຖືກແບ່ງແຍກ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງຈຶ່ງຄິດເຖິງລູກຊາຍຂອງລາວໃນແບບໜຶ່ງ, ແລະຄິດເຖິງຜົວຂອງລາວໃນອີກແບບໜຶ່ງ—ເພາະວ່າຈິດໃຈໃຫ້ສີສັນແກ່ແຕ່ລະຄວາມສຳພັນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

Verse 26

पश्यध्वमस्य भावस्य महाभाग्यमशेषतः । परिष्वक्तोपि यन्नार्य्या भावहीनं न कामयेत्

ຈົ່ງເບິ່ງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ອັນປະເສີດຂອງ «ພາວະ» (bhāva) ນີ້ໃຫ້ຄົບຖ້ວນ. ແມ່ນແຕ່ຖືກກອດກໍຕາມ ນາງຍິງບໍ່ປາດຖະໜາຊາຍຜູ້ຂາດຄວາມຮູ້ສຶກໃນໃຈ—ພາວະແທ້ນັ້ນຈຶ່ງສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 27

नाद्याद्विविधमन्नाद्यं भक्ष्याणि सुरभीणि च । यदि चिंतां समाधत्ते चित्ते कामादिषु त्रिषु

ຖ້າໃຈໄດ້ວາງຄວາມຄິດໄວ້ໃນສາມຢ່າງ—ກາມະ ແລະອື່ນໆອັນເປັນມົນທິນໃນໃຈ—ກໍບໍ່ຄວນກິນອາຫານສອງປະເພດນັ້ນ ທັງບໍ່ຄວນກິນຂອງຫອມ ແລະຂອງແຊບອັນນ່າລິ້ມລອງ।

Verse 28

गृह्यते तेन भावेन नरो भावाद्विमुच्यते । भावतश्शुचि शुद्धात्मा स्वर्गं मोक्षं च विंदति

ມະນຸດຖືກຜູກມັດດ້ວຍ «ພາວະ» (bhāva) ທີ່ຕົນຍຶດຖື ແລະດ້ວຍພາວະນັ້ນເອງ ກໍພົ້ນອອກໄດ້. ເມື່ອບໍລິບູນພາວະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຈິດໃນກໍສະອາດ ແລະໄດ້ທັງສະຫວັນ ແລະໂມກສະ (mokṣa) ຄືການຫຼຸດພົ້ນ।

Verse 29

भावेनैकात्मशुद्धात्मा दहञ्जुह्वन्स्तुवन्मृतः । ज्ञानावाप्तेरवाप्याशु लोकान्सुबहुयाजिनाम्

ດ້ວຍພາວະແຫ່ງພັກຕິ ໃຫ້ໃຈເປັນໜຶ່ງ ແລະພາຍໃນບໍລິສຸດ ຜູ້ນັ້ນປະກອບກິດບູຊາອັນສັກສິດ—ເຜົາເຄື່ອງບູຊາ, ຖວາຍໂຮມ, ແລະສັນລະເສີນພຣະສິວະ. ແມ່ນແຕ່ເມື່ອຕາຍ ກໍໄດ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍແຫ່ງປັນຍາແທ້ໄວພິເສດ ແລະເຂົ້າສູ່ໂລກອັນສູງສົ່ງຂອງຜູ້ບຳເນັດຍັດຫຼາຍ.

Verse 30

ज्ञानामलांभसा पुंसां सद्वैराग्यमृदा पुनः । अविद्यारागविण्मूत्रलेपगंधविशोधनम्

ສໍາລັບສັດຜູ້ມີກາຍ ນ້ໍາບໍລິສຸດແຫ່ງປັນຍາທີ່ແທ້ ແລະ ດິນຊໍາລະແຫ່ງວິຣາຄະອັນໝັ້ນຄົງ ຊໍາລະຄວາມເປື້ອນແລະກິ່ນເໝັນ—ອະວິຊາ ແລະ ຄວາມຕິດພັນ—ດັ່ງຂີ້ເຫຍື້ອແລະປັດສະວະທີ່ເກາະຕິດກາຍ।

Verse 31

एवमेतच्छरीरं हि निसर्गादशुचि स्मृतम् । त्वङ्मात्रसारं निःसारं कदलीसारसन्निभम्

ດັ່ງນັ້ນ ກາຍນີ້ຖືກກ່າວວ່າບໍ່ບໍລິສຸດໂດຍທໍາມະຊາດຂອງມັນເອງ। ມັນມີແຕ່ຜິວໜັງເປັນເຫມືອນສານະສໍາຄັນ ແທ້ຈິງແລ້ວຫາສານະບໍ່ໄດ້ ແລະຄ້າຍກັບແກນໃນຕົ້ນກ້ວຍ।

Verse 32

ज्ञात्वैवं दोषवद्देहं यः प्राज्ञश्शिथिलो भवेत् । देह भोगोद्भवाद्भावाच्छमचित्तः प्रसन्नधीः

ເມື່ອຮູ້ຢ່າງນີ້ວ່າ ຮ່າງກາຍນີ້ມີຂໍ້ບົກພ່ອງ ຜູ້ມີປັນຍາຈຶ່ງຄ່ອຍຫຼຸດຈາກຄວາມຍຶດຕິດ. ເຫັນວ່າອາການໃຈທັງຫມົດເກີດຈາກການເສບສຸກທາງກາຍ ຈຶ່ງມີໃຈສະຫງົບ ແລະປັນຍາແຈ້ງໃສ.

Verse 33

सोऽतिक्रामति संसारं जीवन्मुक्तः प्रजायते । संसारं कदलीसारदृढग्राह्यवतिष्ठते

ລາວຂ້າມພົ້ນສັງສາຣາ ແລະເປັນຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຂະນະຍັງມີກາຍ (ຊີວັນມຸກຕະ). ສໍາລັບລາວ ການເຄື່ອນໄຫວຂອງໂລກເຫມືອນຈັບໄດ້ແຕ່ບໍ່ມີແກ່ນສານ—ແຂງແຕ່ພາຍນອກ ເຫມືອນໄສ້ໃນຕົ້ນກ້ວຍ.

Verse 34

एवमेतन्महाकष्टं जन्म दुःखं प्रकीर्तितम् । पुंसामज्ञानदोषेण नानाकार्मवशेन च

ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມທຸກອັນໜັກໜ່ວງຢ່າງຍິ່ງ ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ການເກີດ” ຈຶ່ງຖືກປະກາດ. ມັນເກີດຂຶ້ນແກ່ຜູ້ມີກາຍ ເນື່ອງຈາກໂທດແຫ່ງອະວິຊາ ແລະການຕົກຢູ່ໃຕ້ອໍານາດກຳຫຼາຍປະເພດ.

Verse 35

श्लोकार्धेन तु वक्ष्यामि यदुक्तं ग्रन्थकोटिभिः । ममेति परमं दुःखं न ममेति परं सुखम्

ຂ້ອຍຈະກ່າວໃນຄຶ່ງບົດກະວີ ສິ່ງທີ່ຖືກກ່າວໄວ້ໃນຄຳພີນັບກະຕິ: “ນີ້ແມ່ນຂອງຂ້ອຍ” ແມ່ນທຸກສູງສຸດ; “ບໍ່ແມ່ນຂອງຂ້ອຍ” ແມ່ນສຸກສູງສຸດ.

Verse 36

बहवोपीह राजानः परं लोक मितो गताः । निर्ममत्वसमेतास्तु बद्धाश्शतसहस्रशः

ໃນໂລກນີ້ ກະສັດຫຼາຍອົງກໍໄດ້ຈາກໄປສູ່ໂລກສູງ; ແຕ່ແມ່ນວ່າມີຈິດບໍ່ຍຶດຕິດ ກໍຍັງຖືກຜູກມັດເປັນແສນໆພັນໆ.

Verse 37

गर्भस्थस्य स्मृतिर्यासीत्सा च तस्य प्रणश्यति । संमूर्छितेन दुःखेन योनियन्त्रनिपीडनात्

ຄວາມຈື່ຈຳທີ່ສັດມີຢູ່ໃນຄັນມານດາ ນັ້ນກໍສູນຫາຍໄປ. ເມື່ອຖືກຄວາມທຸກທໍລະມານກົດທັບ ຈາກການບີບຄັ້ນຂອງກົນໄກແຫ່ງຄັນ (ທາງເກີດ) ຄວາມຈື່ຈຳເກົ່າກໍພິນາດ.

Verse 38

बाह्येन वायुना वास्य मोहसङ्गेन देहिनः । स्पृष्टमात्रेण घोरेण ज्वरस्समुपजायते

ສຳລັບຜູ້ມີກາຍ ເມື່ອລົມພາຍນອກກະທົບໃຫ້ລົມຊີວິດປັ່ນປ່ວນ ແລະໄປພົວພັນກັບຄວາມຫຼົງ, ແຕ່ພຽງການສຳຜັດອັນນ່າຢ້ານນັ້ນ ໄຂ້ກໍເກີດຂຶ້ນ.

Verse 39

तेन ज्वारेण महता सम्मोहश्च प्रजायते । सम्मूढस्य स्मृतिभ्रंशश्शीघ्रं संजायते पुनः

ຈາກໄຂ້ອັນແຮງນັ້ນ ຄວາມຫຼົງກໍເກີດຂຶ້ນ; ແລະຜູ້ທີ່ຫຼົງງົດແລ້ວ ຄວາມຈື່ຈຳກໍແຕກສະລາຍ ເກີດຂຶ້ນຢ່າງໄວ ຊ້ຳໆ.

Verse 40

स्मृतिभ्रंशात्ततस्तस्य स्मृतिर्न्नोऽपूर्वकर्मणः । रतिः संजायते तूर्णं जन्तोस्तत्रैव जन्मनि

ຕໍ່ມາ ເນື່ອງຈາກຄວາມຈື່ຈຳແຕກສະລາຍ ຄວາມລະລຶກເຖິງກຳກັບເກົ່າກ່ອນບໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນສັດນັ້ນ. ແຕ່ໃນການເກີດນີ້ເອງ ຄວາມໃຄ່ແລະຄວາມຍຶດຕິດກໍເກີດຂຶ້ນຢ່າງໄວໃນຜູ້ມີກາຍ.

Verse 41

रक्तो मूढश्च लोकोऽयं न कार्य्ये सम्प्रवर्तते । न चात्मानं विजानाति न परं न च दैवतम्

ໂລກນີ້ຕິດພັນດ້ວຍຄວາມຫຼົງຮັກ ແລະ ຄວາມມືດບອດ ຈຶ່ງບໍ່ເຂົ້າໄປສູ່ການກະທຳທີ່ຄວນເຮັດຢ່າງຖືກຕ້ອງ; ບໍ່ຮູ້ອາດຕະຕົນ ບໍ່ຮູ້ບຣະຫມັນ/ສັດຈະສູງສຸດ ແລະ ບໍ່ຮູ້ເທວະພຣະເຈົ້າ.

Verse 42

न शृणोति परं श्रेयस्सति कर्णेऽपि सन्मुने । न पश्यति परं श्रेयस्सति चक्षुषि तत्क्षमे

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ແມ່ນມີຫູກໍບໍ່ຟັງຄວາມດີສູງສຸດຢ່າງແທ້ຈິງ; ແມ່ນມີຕາທີ່ເຫັນໄດ້ກໍບໍ່ເຫັນຄວາມດີສູງສຸດນັ້ນ.

Verse 43

समे पथि शनैर्गच्छन् स्खलतीव पदेपदे । सत्यां बुद्धौ न जानाति बोध्यमानो बुधैरपि

ແມ່ນເດີນຊ້າໆໃນທາງຮາບພຽງ ກໍຄ້າຍຈະສະດຸດທຸກກ້າວ; ແລະແມ່ນຖືກບັນດິດສອນແນະນຳກໍບໍ່ຮູ້ຈັກສັດຈະ, ເພາະປັນຍາບໍ່ຕັ້ງຢູ່ໃນວິເວກອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 44

संसारे क्लिश्यते तेन गर्भलोभवशानुगः । गर्भस्मृतेन पापेन समुज्झितमतिः पुमान्

ດັ່ງນັ້ນໃນສັງສາຣ ຊາຍຄົນໜຶ່ງຈຶ່ງທົນທຸກ—ຖືກຂັບດັນໂດຍຄວາມໂລບຢາກໄດ້ຮ່າງກາຍ ແລະ ການເກີດ. ໂດຍບາບແຫ່ງການຈົ່ງຈຳຕິດຢູ່ກັບຄັນ/ຄອດ ປັນຍາຂອງເຂົາຖືກທິ້ງລົງ ແລະ ເຂົາກໍຫຼົງມືດ.

Verse 45

इत्थं महत्परं दिव्यं शास्त्रमुक्तं शिवेन तु । तपसः कथनार्थाय स्वर्गमोक्षप्रसाधनम्

ດັ່ງນີ້ ພຣະສິວະໄດ້ຕັດສອນຄຳພີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ສັກສິດນີ້ ເພື່ອອະທິບາຍວິໄນແຫ່ງຕະປະ; ມັນເປັນທາງນຳໄປສູ່ສະຫວັນ ແລະ ໂມກສະ (mokṣa) ພ້ອມກັນ.

Verse 46

ये सत्यस्मिच्छिवे ज्ञाने सर्वकामार्थ साधने । न कुर्वन्त्यात्मनः श्रेयस्तदत्र महदद्भुतम्

ເຖິງແມ່ນວ່າມີຄວາມຮູ້ແທ້ແຫ່ງພຣະສິວະ—ອັນສາມາດສໍາເລັດຄວາມປາຖະໜາອັນຖືກທໍາ ແລະເປົ້າໝາຍມະນຸດທັງປວງ—ແຕ່ຜູ້ໃດຍັງບໍ່ສະແຫວງຫາຄຸນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງຕົນ; ນັ້ນແມ່ນຄວາມອັດສະຈັນອັນໃຫຍ່ໃນນີ້.

Verse 47

अव्यक्तेन्द्रियवृत्तित्वाद्बाल्ये दुःखं महत्पुनः । इच्छन्नपि न शक्नोति वक्तुं कर्त्तुं प्रतिक्रियाम्

ເນື່ອງຈາກການເຄື່ອນໄຫວຂອງອິນທຣີຍະຍັງບໍ່ປາກົດແຈ້ງໃນວັຍເດັກ ຈຶ່ງມີຄວາມທຸກຢ່າງໃຫຍ່ອີກໃນເວລານັ້ນ. ແມ່ນແຕ່ຢາກກໍບໍ່ສາມາດເວົ້າ ຫຼືກະທໍາການຕອບໂຕໄດ້.

Verse 48

दंतोत्थाने महद्दुःखमल्पेन व्याधिना तथा । बालरोगैश्च विविधै पीडा बालग्रहैरपि

ໃນຍາມຟັນງອກ ມີຄວາມທຸກຢ່າງໃຫຍ່; ແມ່ນແຕ່ໂລກໄພນ້ອຍໆກໍກໍ່ໃຫ້ເດືອດຮ້ອນ. ເດັກນ້ອຍຖືກທໍລະມານດ້ວຍໂລກເດັກຫຼາຍຊະນິດ ແລະຍັງຖືກອິດທິພົນຈັບກຸມທີ່ເອີ້ນວ່າ «ບາລະ-ກຣາຫະ» ອີກດ້ວຍ.

Verse 49

क्वचित्क्षुत्तृट्परीतांगः क्वचित्तिष्ठति संरटन् । विण्मूत्रभक्षणाद्यं च मोहाद्बालस्समाचरेत्

ບາງຄັ້ງ ຮ່າງກາຍຖືກທໍລະມານດ້ວຍຄວາມຫິວແລະກະຫາຍ ກໍພາກັນພະເນຈອນໄປມາ; ບາງຄັ້ງ ກໍຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຮ້ອງໄຫ້ອອກມາດ້ວຍຄວາມທຸກ. ເນື່ອງຈາກຄວາມຫຼົງ ຜູ້ມີໃຈເດັກອາດກະທໍາການຊົ່ວຊ້າ ເຊັ່ນ ກິນອຸຈາລະ ແລະ ປັດສະວະ.

Verse 50

कौमारे कर्णपीडायां मातापित्रोश्च साधनः । अक्षराध्ययनाद्यैश्च नानादुःखं प्रवर्तते

ໃນວັຍເດັກ ເມື່ອຫູຖືກເຈາະໃຫ້ເຈັບ ແລະເມື່ອຖືກພໍ່ແມ່ຝຶກວິໄນ ອີກທັງການຮຽນອັກສອນແລະການຝຶກອື່ນໆ ທຸກຂ໌ຫຼາຍປະການຍ່ອມເກີດແກ່ຜູ້ມີກາຍ।

Verse 51

बाल्ये दुःखमतीत्यैव पश्यन्नपि विमूढधीः । न कुर्वीतात्मनः श्रेयस्तदत्र महदद्भुतम्

ແມ່ນແຕ່ຜ່ານຄວາມທຸກໃນວັຍເດັກນ້ອຍແລ້ວ ແມ່ນແຕ່ເຫັນຄວາມຈິງຢ່າງຊັດ ຄົນທີ່ປັນຍາຫຼົງກໍຍັງບໍ່ເຮັດສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແທ້ແກ່ອາດຕະຂອງຕົນ—ນີ້ແຫຼະແມ່ນຄວາມອັດສະຈັນໃຫຍ່ໃນທີ່ນີ້।

Verse 52

प्रवृत्तेन्द्रियवृत्तित्वात्कामरोगप्रपीडनात् । तदप्राप्ते तु सततं कुतस्सौख्यं तु यौवने

ເນື່ອງຈາກອິນທຣີຍທັງຫຼາຍຖືກຂັບໃຫ້ໄຫຼອອກນອກຢູ່ເສມອ ແລະຖືກທໍລະມານໂດຍໂລກແຫ່ງກາມະ (ຕັນຫາ) ເມື່ອບໍ່ໄດ້ສິ່ງທີ່ປາຖະໜາ ກໍມີຄວາມກະວົນກະວາຍບໍ່ຂາດ—ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມສຸກໃນວັຍໜຸ່ມຢູ່ໃສແທ້?

Verse 53

ईर्ष्यया च महद्दुःखं मोहाद्रक्तस्य तस्य च । नेत्रस्य कुपितस्येव त्यागी दुःखाय केवलम्

ດ້ວຍຄວາມອິດສາ (īrṣyā) ຈຶ່ງເກີດທຸກຂ໌ອັນໃຫຍ່; ແລະສໍາລັບຜູ້ທີ່ໃຈຖືກຍ້ອມດ້ວຍໂມຫະ ແລະຄວາມຕິດພັນ ການສະຫຼະກໍກາຍເປັນທຸກຂ໌ລ້ວນໆ—ເຫມືອນຕາທີ່ອັກເສບ ແລະເຄືອງໃຈ.

Verse 54

न रात्रौ विंदते निद्रां कामाग्निपरिवेदितः । दिवापि च कुतस्सौख्यमर्थोपार्जनचिंतया

ຜູ້ທີ່ຖືກເຜົາໄໝ້ໂດຍໄຟແຫ່ງກາມະ (ຕັນຫາ) ບໍ່ພົບການນອນຫຼັບໃນຕອນກາງຄືນ; ແລະໃນຕອນກາງວັນ ຄວາມສຸກຈະມາແຕ່ໃສ ເມື່ອຖືກທໍລະມານໂດຍຄວາມກັງວົນໃນການຫາຊັບ?

Verse 55

स्त्रीष्वध्यासितचित्तस्य ये पुंसः शुक्रबिन्दवः । ते सुखाय न मन्यन्ते स्वेदजा इव ते तथा

ຜູ້ຊາຍທີ່ໃຈໝັ້ນຕິດຢູ່ໃນແມ່ຍິງ ຢອດນ້ຳເຊື້ອທີ່ເກີດຈາກຄວາມຫຼົງນັ້ນ ບໍ່ຖືວ່າເປັນສຸກແທ້; ມັນຄ້າຍສັດທີ່ເກີດຈາກເຫື່ອ—ຕ່ຳຕ້ອຍ ແລະ ຊົ່ວຄາວ।

Verse 56

कृमिभिस्तुद्यमानस्य कुष्ठिनो वानरस्य च । कंडूयनाभितापेन यद्भवेत्स्त्रिषु तद्विदः

ຜູ້ຮູ້ທັງຫຼາຍຍ່ອມຮູ້ວ່າ ຄວາມທຸກທໍລະມານຢ່າງດຽວກັນ—ເມື່ອລີງທີ່ເປັນໂລກຂີ້ກະດົງຖືກໜອນກັດກິນ ມີອາການແສບຮ້ອນແລະຄັນ—ກໍເກີດປາກົດໃນແມ່ຍິງດ້ວຍ.

Verse 57

यादृशं मन्यते सौख्यं गंडे पूतिविनिर्गमात् । तादृशं स्त्रीषु मन्तव्यं नाधिकं तासु विद्यते

ຄວາມສຸກທີ່ຄົນຄິດວ່າມີ ເມື່ອຝີປ່ອຍນ້ຳເນົ່າອອກມາ ກໍເປັນຢ່າງໃດ; ຄວາມສຸກທີ່ເອີ້ນວ່າມີໃນແມ່ຍິງ ກໍຄວນເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຢ່າງນັ້ນເທົ່ານັ້ນ; ບໍ່ມີສິ່ງໃດສູງກວ່ານັ້ນໃນນາງ (ໃນຖານະວັດຖຸແຫ່ງກາມ).

Verse 58

विण्मूत्रस्य समुत्सर्गात्सुखं भवति यादृशम् । तादृशं स्त्रीषु विज्ञेयं मूढैः कल्पितमन्यथा

ຄວາມສຸກທີ່ເກີດຈາກການຂັບຖ່າຍອຸຈາລະແລະປັດສະວະເປັນຢ່າງໃດ; ຈົ່ງຮູ້ວ່າຄວາມສຸກໃນການເສບກາມກັບແມ່ຍິງກໍເປັນຢ່າງນັ້ນເທົ່ານັ້ນ; ມີແຕ່ຄົນຫຼົງເທົ່ານັ້ນທີ່ຄິດວ່າມັນອື່ນໄປ.

Verse 59

नारीष्ववस्तुभूतासु सर्वदोषाश्रयासु वा । नाणुमात्रं सुखं तासु कथितं पंचचूडया

ປັນຈະຈູດາ ກ່າວປະກາດວ່າ: “ໃນແມ່ຍິງ—ຜູ້ທີ່ຖືກກ່າວວ່າບໍ່ມີແກ່ນສານ ແລະເປັນທີ່ອາໄສຂອງຄວາມບົກພ່ອງທຸກຢ່າງ—ບໍ່ມີຄວາມສຸກແທ້ ແມ່ນແຕ່ເທົ່າອະນຸພາກກໍບໍ່ມີ.”

Verse 60

सम्माननावमानाभ्यां वियोगेनेष्टसंगमात् । यौवनं जरया ग्रस्तं क्व सौख्यमनुपद्रवम्

ຖືກກະທົບດ້ວຍກຽດສັກສີແລະຄວາມອັບອາຍ ດ້ວຍການພັດພາກຈາກການຄົບຄືນຂອງຜູ້ຮັກ ແລະແມ່ນແຕ່ວັຍໜຸ່ມກໍຖືກຄວາມແກ່ຊະລາຄອບງຳ—ໃນໂລກນີ້ ຄວາມສຸກໃດຈຶ່ງຈະບໍ່ມີຄວາມລົບກວນ? ດັ່ງນັ້ນຄວນເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະສິວະຜູ້ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ।

Verse 61

वलीपलितखालित्यैश्शिथिलिकृतविग्रहम् । सर्वक्रियास्वशक्तिं च जरया जर्जरीकृतम्

ດ້ວຍຮອຍຍັບ ຜົມຂາວ ແລະຫົວລ້ານ ກາຍຖືກເຮັດໃຫ້ອ່ອນຍວບ. ແລະໂດຍຄວາມແກ່ ຄົນຖືກເຮັດໃຫ້ແຕກສະລາຍ ແລະບໍ່ມີກຳລັງໃນກິດຈະກຳທຸກຢ່າງ.

Verse 62

स्त्रीपुंसयौवनं हृद्यमन्योऽन्यस्य प्रियं पुरा । तदेव जरयाग्रस्तमनयोरपि न प्रियम्

ໃນກ່ອນນັ້ນ ຄວາມໜຸ່ມຂອງຍິງແລະຊາຍ ເປັນທີ່ຊື່ນຊົມໃນໃຈ—ຕ່າງຄົນຕ່າງຮັກກັນ. ແຕ່ຄວາມໜຸ່ມນັ້ນເມື່ອຖືກຄວາມແກ່ຄອບງຳ ກໍກາຍເປັນບໍ່ນ່າພໍໃຈ ແມ່ນແຕ່ສຳລັບທັງສອງ.

Verse 63

अपूर्ववत्स्वमात्मानं जरया परिवर्तितम् । यः पश्यन्नपि रज्येत कोऽन्यस्तस्मादचेतनः

ເຫັນຕົນເອງຖືກຄວາມແກ່ປ່ຽນແປງ ບໍ່ເຫມືອນເກົ່າອີກແລ້ວ; ຖ້າຍັງຫຼົງຕິດຢູ່ ຈະມີໃຜອັນມືດບອດກວ່າຜູ້ນັ້ນອີກ?

Verse 64

जराभिभूतः पुरुषः पुत्रीपुत्रादिबांधवैः । आसक्तत्वाद्दुराधर्षैर्भृत्यैश्च परिभूयते

ເມື່ອຊາຍຄົນໜຶ່ງຖືກຄວາມແກ່ຄອບງຳ ລາວຖືກດູໝິ່ນໂດຍຍາດພີ່ນ້ອງ—ລູກສາວ ລູກຊາຍ ຫຼານ ແລະອື່ນໆ. ແລະເນື່ອງຈາກຄວາມຕິດພັນຂອງລາວ ລາວຍັງຖືກຫຍັບຫຍາມແມ່ນແຕ່ໂດຍຄົນຮັບໃຊ້ ຜູ້ເຄີຍຕ້ານທານຍາກ.

Verse 65

धर्ममर्थं च कामं वा मोक्षं वातिजरातुरः । अशक्तस्साधितुं तस्माद्युवा धर्मं समाचरेत्

ຜູ້ທີ່ແກ່ຊະລາຫນັກ ແລະຖືກໂລກໄພທຸກທໍລະມານ ຍ່ອມບໍ່ສາມາດສໍາເລັດ ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມ ຫຼືແມ່ນແຕ່ ໂມກຂະ ໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຍາມຍັງໜຸ່ມ ຄວນຂະຫຍັນປະພຶດທັມມະ.