रुद्रस्य रणप्रवेशः तथा दैत्यगणानां बाणवृष्टिः (Rudra Enters the Battlefield; the Daityas’ Arrow-Storm)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ वीरगणै रुद्रो रौद्ररूपो महाप्रभुः । अभ्यगाद्वृषभारूढस्संग्रामं प्रहसन्निव

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວພຣະຣຸດຣະ ມະຫາພຣະເຈົ້າ ຊົງຮັບຮູບອັນດຸຮ້າຍ (raudra) ແລະມີຫມູ່ວີຣະຊົນຫ້ອມລ້ອມ ຊົງຂຶ້ນຂີ່ວະຣິສະພະ ເຂົ້າສູ່ສະໜາມຮົບ ດັ່ງຊົງຍິ້ມຫົວເຮາະ.

Verse 2

रुद्रमायांतमालोक्य सिंहनादैर्गणाः पुनः । निवृत्ताः संगरे रौद्रा ये हि पूर्वं पराजिताः

ເມື່ອເຫັນພຣະຣຸດຣະກຳລັງເຂົ້າມາ ພວກຄະນະກໍຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງສິງ; ແມ່ນແຕ່ເຄີຍພ່າຍແພ້ມາກ່ອນ ຜູ້ດຸຮ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນກໍຫັນກັບເຂົ້າສູ່ສະໜາມຮົບອີກຄັ້ງ.

Verse 3

वीर शब्दं च कुर्वन्तस्तेऽप्यन्ये शांकरा गणाः । सोत्सवास्सायुधा दैत्यान्निजघ्नुश्शरवृष्टिभिः

ພວກຄະນະອື່ນໆຂອງພຣະສັງກະຣະ ກໍຮ້ອງສຽງວິລະຊົນ; ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລະອາວຸດຄົບມື ພວກເຂົາກໍສັງຫານພວກໄດຕະຍະດ້ວຍຝົນລູກສອນ.

Verse 4

दैत्या हि भीषणं रुद्रं सर्वे दृष्ट्वा विदुद्रुवुः । शांकरं पुरुषं दृष्ट्वा पातकानीव तद्भयात्

ເມື່ອເຫັນພຣະຣຸດຣະອັນນ່າສະພຶງກົວ ພວກໄດຕະຍະທັງໝົດກໍແຕກຕື່ນແລ້ວຫນີ. ເມື່ອເຫັນພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເປັນບຸຣຸສະສູງສຸດ ພວກເຂົາກໍກະຈາຍຫນີດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ດັ່ງບາບທີ່ສູນໄປເມື່ອຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ.

Verse 5

अथो जलंधरो दैत्यान्निवृत्तान्प्रेक्ष्य संगरे । अभ्यधावत्स चंडीशं मुंचन्बाणान्सहस्रशः

ແລ້ວ ຈະລັນທະຣະ ເຫັນພວກໄດຕະຍະຖອຍກັບໃນສົງຄາມ ກໍພຸ້ນເຂົ້າໃສ່ ຈັນດີສະ ພ້ອມປ່ອຍລູກສອນນັບພັນໆ।

Verse 6

निशुंभशुंभप्रमुखा दैत्येन्द्राश्च सहस्रशः । अभिजग्मुश्शिवं वेगाद्रोषात्संदष्टदच्छदाः

ນິຊຸມພະ ແລະ ຊຸມພະ ເປັນຫົວໜ້າ ພວກຈອມໄດຕະຍະນັບພັນໆ ພຸ້ນເຂົ້າຫາ ພຣະສິວະ ດ້ວຍຄວາມໄວຢ່າງຫຼາຍ ໃຈເຕັມໄປດ້ວຍໂທສະ ແລະກັດແຂ້ວແນ່ນດ້ວຍຄວາມເກຣີຍດ.

Verse 7

कालनेमिस्तथा वीरः खड्गरोमा बलाहकः । घस्मरश्च प्रचंडश्चापरे चापि शिवं ययुः

ກາລະເນມິ ແລະວີຣະຜູ້ກ້າ ຄັດກະໂຣມາ, ບະລາຫະກະ, ຄັດສະມະຣະ, ປະຈັນດະ ແລະຜູ້ມີລິດອື່ນໆ ກໍ່ພາກັນບຸກໄປຫາພຣະສິວະ ເພື່ອປະຈັນໜ້າພຣະອົງໃນສົງຄາມ।

Verse 8

बाणैस्संछादयामासुर्द्रुतं रुद्रगणांश्च ते । अंगानि चिच्छिदुर्वीराः शुंभाद्या निखिला मुने

ໂອ ທ່ານມຸນີ, ຊຸມພະ ແລະນັກຮົບກ້າຫານອື່ນໆ ໄດ້ຍິງລູກສອນຢ່າງໄວ ດັ່ງຝົນ ປົກຄຸມຫມູ່ກອງຂອງຣຸດຣະຄະນະ ແລະໃນຄວາມເດືອດດານຂອງສົງຄາມ ກໍ່ຕັດແລະທະລຸອວັຍວະຂອງເຂົາເຈົ້າ।

Verse 9

बाणांधकारसंछन्नं दृष्ट्वा गणबलं हरः । तद्बाणजालमाच्छिद्य बाणैराववृते नभः

ເມື່ອພຣະຫະຣະເຫັນກອງກຳລັງຂອງຄະນະຖືກຄວາມມືດແຫ່ງລູກສອນປົກຄຸມ ພຣະອົງກໍ່ຕັດຂາດຕາຂ່າຍລູກສອນນັ້ນ ແລະດ້ວຍລູກສອນຂອງພຣະອົງເອງ ພຣະອົງປົກຄຸມຟ້າໄປທົ່ວທິດ।

Verse 10

दैत्यांश्च बाणवात्याभिः पीडितानकरोत्तदा । प्रचंडबाणजालोघैरपातयत भूतले

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ທຳໃຫ້ພວກອະສຸຣະຖືກທຸກທໍລະມານດ້ວຍພາຍຸລູກສອນ ແລະດ້ວຍກະແສລູກສອນອັນດຸຮ້າຍເປັນຕາຂ່າຍໜາແໜ້ນ ພຣະອົງກໍ່ຟາດໃຫ້ພວກເຂົາລົ້ມລົງສູ່ພື້ນດິນ।

Verse 11

खड्गरोमशिरः कायात्तथा परशुनाच्छिनत् । बलाहकस्य च शिरः खट्वांगेनाकरोद्द्विधा

ດ້ວຍຂວານ ພຣະອົງໄດ້ຕັດຫົວຂອງ ຄັດຄະໂຣມະ ອອກຈາກຮ່າງກាយ ແລະດ້ວຍໄມ້ເທົ້າຄັດວາງຄະ ພຣະອົງໄດ້ຜ່າຫົວຂອງ ພະລາຫະກະ ອອກເປັນສອງສ່ວນ.

Verse 12

स बद्ध्वा घस्मरं दैत्यं पाशेनाभ्यहनद्भुवि । महावीर प्रचंडं च चकर्त्त विशिखेन ह

ພຣະວິລະບຸລຸດນັ້ນ ໄດ້ມັດອະສຸຣະ ກະສະມະຣະ ດ້ວຍບ່ວງບາດ (ປາຊະ) ແລ້ວຟາດໃຫ້ລົງສູ່ພື້ນດິນ; ແລະດ້ວຍລູກສອນຄົມມີງ່າມ ກໍຕັດລົ້ມວິລະບຸລຸດໃຫຍ່ ປຣະຈັນດະ ອີກດ້ວຍ।

Verse 13

वृषभेण हताः केचित्केचिद्बाणैर्निपातिता । न शेकुरसुराः स्थातुं गजा सिंहार्दिता इव

ບາງພວກຖືກວົງວົງ (ນັນດິນ) ຟາດຕາຍ, ບາງພວກຖືກລູກສອນຍິງລົ້ມ. ອະສຸຣະທັງຫຼາຍບໍ່ອາດຢືນຢັນໄດ້ ດັ່ງຊ້າງທີ່ຖືກສິງໂຕລົບກວນແລະຂົ່ມເຫັງ.

Verse 14

ततः क्रोधपरीतात्मा दैत्यान्धिक्कृतवान्रणे । शुंभादिकान्महादैत्यः प्रहसन्प्राह धैर्यवान्

ຕໍ່ມາ ມະຫາດະຍະຕະນັ້ນ ໃຈຖືກຄວາມໂກດຄອບງໍາ ໄດ້ດ່າປະນາມດະຍະຕະທັງຫຼາຍໃນສົງຄາມ; ແລ້ວດ້ວຍສຽງຫົວເຮາະ ຜູ້ມີຄວາມອົດທົນແລະກ້າຫານນັ້ນ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ ຊຸມພະ ແລະພວກອື່ນໆ.

Verse 15

जलंधर उवाच । किं व उच्चरितैर्मातुर्धावद्भिः पृष्ठतो हतैः । न हि भीतवधः श्लाघ्यः स्वर्गदः शूरमानिनाम्

ຈະລັນທະຣະ ກ່າວວ່າ: «ການໂອ້ອວດຮ້ອງດັງຂອງພວກເຈົ້າຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ, ເມື່ອພວກເຈົ້າຟັນຜູ້ທີ່ແລ່ນໜີດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ແລະຖືກຂ້າຈາກດ້ານຫຼັງ? ການຂ້າຜູ້ຢ້ານກົວບໍ່ແມ່ນສິ່ງນ່າສັນລະເສີນ; ມັນບໍ່ໃຫ້ສະຫວັນແກ່ຜູ້ທີ່ພຽງແຕ່ຫຼົງຄິດວ່າຕົນເປັນວິລະບຸລຸດ»។

Verse 16

यदि वः प्रधने श्रदा सारो वा क्षुल्लका हृदि । अग्रे तिष्ठत मात्रं मे न चेद्ग्राम्यसुखे स्पृहा

ຖ້າທ່ານມີຄວາມເຊື່ອໃນການສູ້ຮົບນີ້, ຖ້າມີຄວາມກ້າຫານ ຫຼື ຄວາມເຂັ້ມແຂງພຽງເລັກນ້ອຍໃນຫົວໃຈຂອງທ່ານ, ຈົ່ງຢືນຢູ່ຕໍ່ຫນ້າຂ້ອຍ. ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ຖ້າທ່ານຍັງປາຖະຫນາຄວາມສຸກທາງໂລກທີ່ຕໍ່າຕ້ອຍ, ຢ່າອອກມາເລີຍ.

Verse 17

रणे मृत्युर्वरश्चास्ति सर्वकामफलप्रदः । यशःप्रदो विशेषेण मोक्षदोऽपि प्रकीर्त्तितः

ໃນສະໜາມຮົບ ການຕາຍຢ່າງວີຣະຊົນ ຖືກປະກາດວ່າເປັນພອນແທ້ ເພາະມັນປະທານຜົນແຫ່ງຄວາມປາດຖະໜາທັງປວງ. ມັນໃຫ້ຊື່ສຽງໂດຍພິເສດ ແລະຍັງຖືກກ່າວວ່າເປັນຜູ້ປະທານໂມກສະ (mokṣa) ດ້ວຍ.

Verse 18

सूर्यस्य मंडलं भित्त्वा यायाद्वै परमं पदम् । परिव्राट् परमज्ञानी रणे यत्संमुखे हतः

ຜ່ານທະລຸວົງມົນຂອງດວງອາທິດ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄປເຖິງຖິ່ນພຳນັກອັນສູງສຸດແທ້. ນີ້ແມ່ນພຣະພິກຂຸພະເດີນທາງ ຜູ້ຮູ້ສູງສຸດ: ຜູ້ໃດຖືກສັງຫານໃນສົງຄາມ ເມື່ອປະຈັນໜ້າກັບທ່ານ ຍ່ອມເຖິງສະພາບສູງສຸດນັ້ນ.

Verse 19

मृत्योर्भयं न कर्तव्यं कदाचित्कुत्रचिद्बुधैः । अनिर्वार्यो यतो ह्येष उपायैर्निखिलैरपि

ບັນດາຜູ້ຮູ້ຄວນບໍ່ໃຫ້ຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຄວາມຕາຍ ບໍ່ວ່າເວລາໃດ ຫຼືສະຖານທີ່ໃດ. ເພາະຄວາມຕາຍນີ້ຫຼີກລ້ຽງບໍ່ໄດ້ ແລະບໍ່ອາດກັ້ນໄດ້ ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍວິທີການທັງປວງຂອງມະນຸດ.

Verse 20

मृत्युर्जन्मवतां वीरा देहेन सह जायते । अद्य वाब्दशतात् वा मृत्युर्वै प्राणिनां ध्रुवः

ໂອ ວີຣະຊົນເອີຍ, ສຳລັບສັດທີ່ມີກາຍທັງປວງ ຄວາມຕາຍເກີດມາພ້ອມກັບຮ່າງກາຍ. ຈະມາວັນນີ້ ຫຼືຫຼັງຈາກຮ້ອຍປີ ຄວາມຕາຍຂອງສັດມີຊີວິດນັ້ນ ແນ່ນອນແທ້.

Verse 21

तन्मृत्युभयमुत्सार्य युध्यध्वं समरे मुदा । सर्वथा परमानन्द इहामुत्राप्यसंशयः

ຈົ່ງຂັບໄລ່ຄວາມຢ້ານກົວຄວາມຕາຍນັ້ນ ແລ້ວສູ້ຮົບໃນສະໜາມດ້ວຍຄວາມປິຕິ. ທຸກປະການຈະມີອານັນດສູງສຸດ—ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໂລກໜ້າ—ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 22

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायांपञ्चमे युद्धखंडे जलंधरवधोपाख्याने जलंधरयुद्धवर्णनंनाम द्वाविंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສີຣີ ຊິວະມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີສອງ ຄື ຣຸດຣະສັມຫິຕາ, ໃນພາກທີຫ້າ ຄື ຍຸດທະຂັນດະ, ໃນອຸປາຂະຍານະເລື່ອງການປະຫານຊະລັນທະຣະ—ບົດທີຊາວສອງ ຊື່ «ການພັນລະນາສົງຄາມຂອງຊະລັນທະຣະ» ກໍສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 23

अथ दृष्ट्वा स्वसैन्यं तत्पलायनपरायणम् । चुक्रोधाति महावीरस्सिंधुपुत्रो जलंधरः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ເມື່ອເຫັນກອງທັບຂອງຕົນທັງໝົດມຸ່ງແຕ່ຈະຫນີ ຊະລັນທະຣະ ວີຣະບຸລຸດຜູ້ກ້າຫານ ບຸດແຫ່ງມະຫາສະໝຸດ ກໍລຸກໂກດຢ່າງຮຸນແຮງ.

Verse 24

ततः क्रोधपरीतात्मा क्रोधाद्रुद्रं जलंधरः । आह्वापयामास रणे तीव्राशनिसमस्वनः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ຊະລັນທະຣະ ຜູ້ມີໃຈຖືກຄວາມໂກດຄອບງໍາທັງໝົດ ໄດ້ເອີ້ນຮູດຣະມາສູ່ສະໜາມຮົບ ດ້ວຍສຽງຄໍາຮ້ອງດັ່ງຟ້າຜ່າອັນຮຸນແຮງ.

Verse 25

जलंधर उवाच । युद्ध्यस्वाद्य मया सार्द्धं किमेभिर्निहतैस्तव । यच्च किञ्चिद्बलं तेऽस्ति तद्दर्शय जटाधर

ຈະລັນທະຣາ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງສູ້ກັບຂ້າໃນບັດນີ້—ຜູ້ອື່ນໆທີ່ເຈົ້າຟັນລົງແລ້ວ ຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ? ພະລັງທີ່ເຈົ້າຍັງເຫຼືອ ຈົ່ງສະແດງອອກ, ໂອ ພຣະອົງຜູ້ຖືຈະຕາ»।

Verse 26

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा बाण सप्तत्या जघान वृषभध्वजम् । जलंधरो महादैत्यश्शंभुमक्लिष्टकारिणम्

ສນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຈະລັນທະຣະ ໄດຕະຍະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ຍິງພຣະສັມພູ ຜູ້ມີທຸງຮູບວົວ ດ້ວຍຝົນລູກສອນເຈັດສິບ ເພື່ອກໍ່ກວນພຣະອົງຜູ້ບໍ່ຖືກກະທົບ.

Verse 27

तानप्राप्तान्महादेवो जलंधरशरान्द्रुतम् । निजैर्हि निशितैर्बाणैश्चिच्छेद प्रहसन्निव

ເມື່ອລູກສອນຂອງຈະລັນທະຣະພຸ້ງມາຢ່າງໄວ ພຣະມະຫາເທວະໄດ້ຕັດຂາດມັນທັນທີ ດ້ວຍລູກສອນຄົມຂອງພຣະອົງ ປານດັ່ງຍິ້ມຢ່າງເບົາໆ.

Verse 28

ततो हयान्ध्वजं छत्रं धनुश्चिच्छेद सप्तभिः । जलंधरस्य दैत्यस्य न तच्चित्रं हरे मुने

ຕໍ່ມາ ຮະຣິ ໄດ້ໃຊ້ລູກສອນເຈັດດອກ ຕັດມ້າ ທຸງ ຮົ່ມພິທີ ແລະຄັນທະນູຂອງໄດຕະຍະ ຈະລັນທະຣະ. ໂອ ມຸນີ ສຳລັບຮະຣິ ນີ້ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງນ່າພິສົດແຕ່ຢ່າງໃດ.

Verse 29

स च्छिन्नधन्वा विरथः पाथोधितनयोऽसुरः । अभ्यधावच्छिवं क्रुद्धो गदामुद्यम्य वेगवान्

ອະສຸຣະ ບຸດແຫ່ງມະຫາສະມຸດ ຄັນທະນູຖືກຕັດ ແລະລົດຮົບຫາຍໄປ ກໍພຸ່ງເຂົ້າຫາພຣະສິວະດ້ວຍຄວາມໂກດ; ຍົກຄອນກະບອງຂຶ້ນ ແລະຈູ່ໂຈມຢ່າງໄວ.

Verse 30

प्रभुर्गदां च तत्क्षिप्तां सहसैव महेश्वरः । पाराशर्यं महालीलो द्रुतं बाणैर्द्विधाकरोत्

ແລ້ວພຣະມະເຫສະວະຣະ ຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໃນລີລາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ກໍຍິງລູກສອນຢ່າງວ່ອງໄວ ທຳລາຍຄອນກະບອງທີ່ຖືກຂວ້າງມາ ແລະພາຣາຊາຣະຍະໃຫ້ແຕກເປັນສອງ.

Verse 31

तथापि मुष्टिमुद्यम्य महाक्रुद्धो महासुरः । अभ्युद्ययौ महावेगाद्द्रुतं तं तज्जिघांसया

ແມ່ນແຕ່ຢ່າງນັ້ນ ມະຫາອະສຸຣະຜູ້ໂກດແຄ້ນຢ່າງຫນັກ ຍົກກຳປັ້ນຂຶ້ນ ແລ້ວພຸ້ນເຂົ້າໄປຫາລາວດ້ວຍຄວາມໄວອັນມະຫາສານ ໂດຍມຸ່ງຫມາຍຈະຂ້າໃຫ້ຕາຍ.

Verse 32

तावदेवेश्वरेणाशु बाणोघैस्स जलंधरः । अक्लिष्टकर्मकारेण क्रोशमात्रमपाकृतः

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ໂດຍພຣະອີສະວະຣະ ຝົນລູກທະນູອັນຫຼາຍໄດ້ຜັກດັນຈະລັນທະຣະໃຫ້ຖອຍກັບຢ່າງວ່ອງໄວ ປະມານໜຶ່ງກໂຣຊະ ໂດຍພຣະອົງຜູ້ກະທຳໂດຍບໍ່ຕ້ອງຝືນແຮງ.

Verse 33

ततो जलंधरो दैत्यो रुद्रं मत्वा बलाधिकम् । ससर्ज मायां गांधर्वीमद्भुतां रुद्रमोहिनीम्

ຕໍ່ມາ ດາຍຕະຈະລັນທະຣະ ເຫັນວ່າ ຣຸດຣະມີພະລັງເຫນືອກວ່າ ຈຶ່ງປ່ອຍມາຍາອັນອັດສະຈັນ ດຸດດັ່ງກັນທັຣວະ ເພື່ອຫຼອກລວງໃຫ້ຣຸດຣະຫຼົງໄຫຼ.

Verse 34

तस्य मायाप्रभावात्तु गंधर्वाप्सरसां गणाः । आविर्भूता अनेके च रुद्रमोहनहेतवे

ດ້ວຍອຳນາດຂອງມາຍານັ້ນ ຝູງກັນທັຣວະ ແລະ ອັບສະຣາ ຈຳນວນຫຼາຍ ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ ເພື່ອເປັນເຫດໃຫ້ຣຸດຣະຖືກຫຼອກລວງ.

Verse 35

ततो जगुश्च ननृतुर्गंधर्वाप्सरसां गणाः । तालवेणुमृदंगांश्च वादयन्तिस्म चापरे

ແລ້ວບັນດາກຸ່ມຄົນກັນທັຣວະ ແລະ ອັບສະຣາ ກໍ່ເລີ່ມຮ້ອງເພງ ແລະ ຟ້ອນລຳ; ອື່ນໆກໍ່ຕີສິ່ງດົນຕີ ເຊັ່ນ ສຽງສິ່ງກະທົບ, ປີ່, ແລະ ກອງມຣິດັງກະ—ເພື່ອຖວາຍດົນຕີສະຫວັນ ສະຫຼອງພຣະຣຸດຣະຜູ້ມີໄຊ ແລະ ມົງຄຸນ।

Verse 36

तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं गणै रुद्रो विमोहितः । पतितान्यपि शस्त्राणि करेभ्यो न विवेद सः

ເມື່ອເຫັນອັດສະຈັນອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ຣຸດຣະພ້ອມດ້ວຍພວກຄະນະ ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມພິລຶກພິລັນແລະມຶນງົງ; ແມ່ນແຕ່ອາວຸດທີ່ຫຼຸດຈາກມືຂອງເຂົາເຈົ້າ ພຣະອົງກໍບໍ່ທັນຮູ້ສຶກເລີຍ।

Verse 37

एकाग्रीभूतमालोक्य रुद्रं दैत्यो जलंधरः । कामतस्स जगामाशु यत्र गौरी स्थिताऽभवत्

ເມື່ອເຫັນຣຸດຣະຈົ່ງຈ້ອງຢູ່ໃນສະມາທິອັນເອກະຈິດ ອະສູຣະຈະລັນທະຣະ ຖືກກາມຕັນຫາຂັບດັນ ກໍຮີບໄປຫາບ່ອນທີ່ພຣະເທວີເກົາຣີປະທັບຢູ່।

Verse 38

युद्धे शुंभनिशुंभाख्यौ स्थापयित्वा महाबलौ । दशदोर्दण्डपंचास्यस्त्रिनेत्रश्च जटाधरः

ໃນສົງຄາມ ຫຼັງຈາກຈັດວາງຜູ້ມີພະລັງຫຼາຍທັງສອງ ຊື່ ຊຸມພະ ແລະ ນິຊຸມພະ ແລ້ວ ກໍມີນັກຮົບເທວະອັນນ່າຢ້ານຢືນຢູ່: ມືສິບ, ໜ້າຫ້າ, ຕາສາມ, ແລະຜົມຊົງຊະຕາ—ເປັນການປະກາດພະລັງສະກຸນະອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ ເພື່ອປົກປ້ອງທັມມະ।

Verse 39

महावृषभमारूढस्सर्वथा रुद्रसंनिभः । आसुर्य्या मायया व्यास स बभूव जलंधरः

ໂອ ວະຍາສະ, ຂີ່ຢູ່ເທິງງົວໃຫຍ່ ແລະຄ້າຍຄືຣຸດຣະໃນທຸກປະການ; ໂດຍອຳນາດມາຍາອະສູຣະ ເຂົາຈຶ່ງກາຍເປັນຈະລັນທະຣະ।

Verse 40

अथ रुद्रं समायातमालोक्य भववल्लभा । अभ्याययौ सखीमध्यात्तद्दर्शनपथेऽभवत्

ແລ້ວເມື່ອເຫັນພຣະຣຸດຣະກຳລັງມາຮອດ ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະພະວະ (ປາຣະວະຕີ) ກໍ່ຮີບອອກຈາກກາງຫມູ່ເພື່ອນ ແລະໄປຢືນໃນເສັ້ນທາງທີ່ພຣະອົງຈະເຫັນນາງໄດ້។

Verse 41

यावद्ददर्श चार्वंगी पार्वतीं दनुजेश्वरः । तावत्स वीर्यं मुमुचे जडांगश्चाभवत्तदा

ເມື່ອເຈົ້າແຫ່ງດານະວະໄດ້ເຫັນພາຣະວະຕີຜູ້ມີອວັຍະວະງາມ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພະລັງຊາຍຂອງເຂົາກໍຫຼຸດອອກ ແລະຮ່າງກາຍກໍກາຍເປັນເຉື່ອຍຊາ ໄຮ້ສະຕິ.

Verse 42

अथ ज्ञात्वा तदा गौरी दानवं भयविह्वला । जगामांतर्हिता वेगात्सा तदोत्तरमानसम्

ແລ້ວກໍຣີເມື່ອຮູ້ວ່າດາຍຕະນັ້ນຢູ່ໃກ້ ນາງກໍຫວາດຫວັນດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ແລະຫາຍຕົວໃຫ້ມອງບໍ່ເຫັນ ພຸ້ນໄປຢ່າງໄວສູ່ທິດເໜືອ (ອຸດຕະຣະ-ມານະສະ).

Verse 43

तामदृश्य ततो दैत्यः क्षणाद्विद्युल्लतामिव । जवेनागात्पुनर्योद्धुं यत्र देवो महेश्वरः

ເມື່ອບໍ່ເຫັນນາງ ດາຍຕະນັ້ນກໍດຸດດັ່ງສາຍຟ້າຜ່າໃນພິບຕາ ພຸ້ນໄປດ້ວຍຄວາມໄວ ກັບໄປຍັງບ່ອນທີ່ພຣະມະເຫສະວະຣະປະທັບຢູ່ ເພື່ອກັບໄປຮົບອີກຄັ້ງ.

Verse 44

पार्वत्यपि महाविष्णुं सस्मार मनसा तदा । तावद्ददर्श तं देवं सोपविष्टं समीपगम्

ໃນເວລານັ້ນ ພາຣະວະຕີກໍລະລຶກເຖິງພຣະມະຫາວິສະນຸໃນໃຈ; ແລະໃນຂະນະນັ້ນເອງ ນາງກໍເຫັນພຣະເທວະອົງນັ້ນ ປະທັບນັ່ງຢູ່ ໃກ້ໆ.

Verse 45

तं दृष्ट्वा पार्वती विष्णुं जगन्माता शिवप्रिया । प्रसन्नमनसोवाच प्रणमंतं कृतांजलिम्

ເມື່ອນາງປາຣະວະຕີ ມານດາແຫ່ງໂລກ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະສິວະ ໄດ້ເຫັນພຣະວິສະນຸ ຜູ້ກໍາລັງກ້ອມກາບດ້ວຍມືປະນົມ ນາງຈຶ່ງກ່າວດ້ວຍໃຈສະຫງົບ ແລະເມດຕາກະລຸນາ।

Verse 46

पार्वत्युवाच । विष्णो जलंधरो दैत्यः कृतवान्परमाद्भुतम् । तत्किं न विदितं तेऽस्ति चेष्टितं तस्य दुर्मतेः

ພະນາງປາວະຕີກ່າວວ່າ: "ໂອ້ ພະວິສະນຸ, ອະສູນຊະລັນທາໄດ້ກະທໍາສິ່ງທີ່ຫນ້າອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ. ມີສິ່ງໃດແດ່—ການກະທໍາໃດໆຂອງຜູ້ມີຈິດໃຈຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນ—ທີ່ທ່ານບໍ່ຮູ້?"

Verse 47

तच्छ्रुत्वा जगदम्बाया वचनं गरुडध्वजः । प्रत्युवाच शिवां नत्वा सांजलिर्नम्रकंधरः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາເວົ້າຂອງພະແມ່ຊະຄະທັມພາ (ມານດາແຫ່ງຈັກກະວານ), ພະວິສະນຸໄດ້ກົ້ມຂາບໄຫວ້ພະນາງສິວາ ແລະ ດ້ວຍການປະນົມມື ແລະ ກົ້ມຫົວລົງຢ່າງນອບນ້ອມ, ພະອົງກໍໄດ້ຕອບກັບ.

Verse 48

श्रीभगवानुवाच । भवत्याः कृपया देवि तद्वृत्तं विदितं मया । यदाज्ञापय मां मातस्तत्कुर्य्यां त्वदनुज्ञया

ພະຜູ້ມີພະພາກເຈົ້າກ່າວວ່າ: "ໂອ້ ພະແມ່ເຈົ້າ, ດ້ວຍຄວາມເມດຕາຂອງພະອົງ, ເລື່ອງທັງຫມົດນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃຈແລ້ວ. ໂອ້ ມານດາ, ຈົ່ງສັ່ງຂ້າພະເຈົ້າວ່າຈະໃຫ້ເຮັດສິ່ງໃດ; ດ້ວຍການອະນຸຍາດຂອງພະອົງ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະຕິບັດຕາມ."

Verse 49

सनत्कुमार उचाच । तच्छ्रुत्वा विष्णुवचन्ं पुनरप्याह पार्वती । हृषीकेशं जगन्माता धर्मनीतिं सुशिक्षयन्

ສະນັດກຸມານກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາເວົ້າຂອງພະວິສະນຸ, ພະນາງປາວະຕີກໍໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງ. ມານດາແຫ່ງຈັກກະວານ, ຜູ້ມີເຈດຕະນາທີ່ຈະສັ່ງສອນຄວາມປະພຶດທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ເສັ້ນທາງແຫ່ງທໍາ, ໄດ້ແນະນໍາພະຫະລຶສີເກສະ (ພະວິສະນຸ).

Verse 50

पार्वत्युवाच । तेनैव दर्शितः पन्था बुध्यस्व त्वं तथैव हि । तत्स्त्रीपातिव्रतं धर्मं भ्रष्टं कुरु मदाज्ञया

ນາງປາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: «ເສັ້ນທາງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊີ້ແຈງແລ້ວ—ຈົ່ງເຂົ້າໃຈ ແລະ ປະພຶດຕາມນັ້ນ. ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງຂ້າ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຄໍາປະຕິຍານຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ຜົວ (ປາຕິວຣະຕະຍະ-ທັມ) ຂອງນາງນັ້ນ ສັ່ນຄອນ ແລະ ແຕກພັງ»។

Verse 51

नान्यथा स महादैत्यो भवेद्वध्यो रमेश्वर । पातिव्रतसमो नान्यो धर्मोऽस्ति पृथिवीतले

«ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຣາມາ (ລັກສະມີ), ບໍ່ມີທາງອື່ນໃດທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ມະຫາໄດຕະນັ້ນຄວນຖືກສັງຫານ. ເພາະໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີທຳໃດເທົ່າທຽມກັບທຳແຫ່ງພາຕິວຣະຕະ—ຄວາມສັດຊື່ອອຸທິດແດ່ສາມີ»។

Verse 52

सनत्कुमार उवाच । इत्यनुज्ञां समाकर्ण्य शिरसाधाय तां हरिः । छल कर्त्तुं जगामाशु पुनर्जालंधरं पुरम्

ສນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຮາຣິໄດ້ຍິນການອະນຸຍາດນັ້ນ ກໍນ້ອມສີສະຮັບໄວ້. ແລ້ວທ່ານກໍຮີບໄປອີກຄັ້ງສູ່ນະຄອນຈາລັນທະຣະ ໂດຍຕັ້ງໃຈຈະໃຊ້ກົນອຸບາຍ.