शिवसतीविवाहोत्तरलीला — Post‑marital Līlā of Śiva and Satī

Verse 1

नारद उवाच । समीचीनं वचस्तात सर्वज्ञस्य तवाऽनघ । महाद्भुतं श्रुतं नो वै चरितं शिवयोश्शुभम्

ນາຣະດາກ່າວວ່າ: «ໂອ ທ່ານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ໂອ ລະສີຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະ ຮູ້ທຸກສິ່ງ, ຖ້ອຍຄໍາຂອງທ່ານຖືກຕ້ອງຍິ່ງ. ແທ້ຈິງ ພວກເຮົາໄດ້ຟັງປະຫວັດອັນອັດສະຈັນ ແລະ ເປັນມົງຄຸນ ຂອງພຣະສິວະ ແລະ (ສະຕີ)»

Verse 2

विवाहश्च श्रुतस्सम्यक् सर्वमोहापहारकः । परमज्ञानसंपन्नो मंगलालय उत्तमः

ໄດ້ຍິນຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າ ພິທີມົງຄຸນແຕ່ງງານອັນສັກສິດ ກໍາຈັດຄວາມຫຼົງທັງປວງ. ມັນອຸດົມດ້ວຍປັນຍາອັນສູງສຸດ ແລະ ເປັນທີ່ສະຖິດແຫ່ງມົງຄຸນອັນປະເສີດ.

Verse 3

कदाचिद्वन्य पुष्पाणि समाहृत्य मनोहराम् । मालां विधाय सत्यास्तु हारस्थाने स योजयत्

ຄັ້ງໜຶ່ງ ລາວໄດ້ເກັບດອກໄມ້ປ່າອັນງາມນ່າຮັກ ແລະ ຮ້ອຍເປັນພວງມາລາອັນສວຍ ຈາກນັ້ນນໍາໄປສວມໃຫ້ພຣະນາງສະຕີເປັນສາຍຄໍ.

Verse 4

ब्रह्मोवाच । सम्यक्कारुणिकस्यैव मुने ते विचिकित्सितम् । यदहं नोदितस्सौम्य शिवलीलानुवर्णने

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີ, ຄວາມສົງໄສຂອງເຈົ້ານັ້ນ ເໝາະສົມແກ່ຜູ້ມີເມດຕາກະລຸນາແທ້. ໂອ ຜູ້ອ່ອນໂຍນ, ຈົນບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ຖືກຊັກຊວນໃຫ້ພັນລະນາ ແລະເລົ່າຂານລີລາອັນທິບຂອງພຣະສິວະ»។

Verse 5

विवाह्य दक्षजां देवीं सतीं त्रैलोक्यमातरम् । गत्वा स्वधाम सुप्रीत्या यदकार्षीन्निबोध मे

ພຣະສິວະໄດ້ອະພິເສກກັບນາງສະຕີ—ທິດາຂອງທ່ານທັກສະ ແລະແມ່ແຫ່ງສາມໂລກ—ແລ້ວດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ພຣະອົງໄດ້ກັບໄປຍັງພຣະທຳມະຖານຂອງພຣະອົງ. ບັດນີ້ ຈົ່ງຮູ້ຈາກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ພຣະອົງໄດ້ກະທຳສິ່ງໃດຕໍ່ມາ.

Verse 6

ततो हरस्स स्वगणस्स्वस्थानं प्राप्य मोदनम । देवर्षे तत्र वृषभादवातरदतिप्रियात्

ຕໍ່ມາ ພຣະຫຣະ (ພຣະສິວະ) ພ້ອມດ້ວຍຄະນະຂອງພຣະອົງ ກັບໄປສູ່ຖິ່ນພຳນັກຂອງພຣະອົງ ແລະຊື່ນບານ. ໂອ ດວງ຤ິສີເທວະ, ທີ່ນັ້ນ ເນື່ອງຈາກຄວາມຮັກຢ່າງຍິ່ງ ພຣະອົງໄດ້ລົງຈາກພະຍຸງວົວ (ວາຫນະ) ຂອງພຣະອົງ.

Verse 7

यथायोग्यं निजस्थानं प्रविश्य स सतीसखः । मुमुदेऽतीव देवर्षे भवाचारकरश्शिवः

ໂອ ດວງ຤ິສີເທວະ, ເມື່ອເຂົ້າສູ່ຖິ່ນພຳນັກຂອງພຣະອົງຕາມຄວາມເໝາະສົມແລ້ວ, ພຣະສິວະ—ມິດສະນິດຂອງສະຕີ ແລະຜູ້ວາງຫຼັກທຳແຫ່ງຈັນຍາໃນໂລກ—ຊື່ນບານຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 8

ततो विरूपाक्ष इमां प्राप्य दाक्षायणीं गणान् । स्वीयानिर्यापयामास नद्यादीन् गिरिकंदरात्

ຕໍ່ມາ ວີຣູປາກສະ ເມື່ອໄດ້ເຂົ້າເຖິງ ດັກສາຍະນີ (ສະຕີ) ນີ້ແລ້ວ, ກໍໄດ້ສົ່ງຄະນະຂອງຕົນອອກໄປ ຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກຈາກຖ້ຳພູ ແລະຫວ່າງຫຸບເຂົາ, ພ້ອມທັງແມ່ນ້ຳ ແລະສິ່ງອື່ນໆ.

Verse 9

उवाच चैतास्तान् सर्वान्नंद्यादीनतिसूनृतम् । लौकिकीं रीतिमाश्रित्य करुणासागरः प्रभुः

ຕໍ່ມາ ພຣະເຈົ້າ—ຜູ້ເປັນມະຫາສະຫມຸດແຫ່ງຄວາມເມດຕາ—ໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາທັງໝົດ ເລີ່ມຈາກນັນດິນ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນ ສຸພາບ ແລະກະລຸນາ ຕາມມາລະຍາດແຫ່ງໂລກ.

Verse 10

महेश उवाच । यदाहं च स्मराम्यत्र स्मरणादरमानसाः । समागमिष्यथ तदा मत्पार्श्वं मे गणा द्रुतम्

ພຣະມະເຫສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ເມື່ອໃດກໍຕາມ ທີ່ເຮົາລະລຶກເຈົ້າຢູ່ນີ້, ພວກເຈົ້າ—ຜູ້ມີໃຈເຄົາລົບການລະລຶກນັ້ນ—ຈະມາຮອດຂ້າງເຮົາຢ່າງວ່ອງໄວ, ໂອ ພວກກະນະຂອງເຮົາ!»

Verse 11

इत्युक्ते वामदेवेन नद्याद्यास्स्वगणाश्च ते । महावेगा महावीरा नानास्थानेषु संययुः

ເມື່ອວາມະເທວະໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພວກນັ້ນທີ່ເລີ່ມຈາກແມ່ນ້ຳທັງຫຼາຍ ພ້ອມດ້ວຍກະນະຂອງພຣະອົງເອງ ຜູ້ໄວດັ່ງລົມ ແລະກ້າຫານດ້ວຍພະລັງ ໄດ້ເຄື່ອນໄປ ແລະໄປຊຸມນຸມກັນຕາມສະຖານທີ່ຕ່າງໆ.

Verse 12

ईश्वरोपि तया सार्द्धं तेषु यातेषु विभ्रमी । दाक्षायण्या समं रेमे रहस्ये मुदितो भृशम्

ເມື່ອຄົນອື່ນໆໄດ້ຈາກໄປແລ້ວ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອີສະວະຣະກໍຢູ່ກັບນາງ ດ້ວຍຄວາມສະບາຍແລະຄວາມຮ່າເຮີງ. ພຣະອົງກັບດາກຊາຍະນີ (ສະຕີ) ໄດ້ຊື່ນຊົມຢູ່ໃນທີ່ລັບສະຫງົບ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 14

कदाचिद्दर्पणे चैव वीक्षतीमात्मनस्सतीम् । अनुगम्य हरो वक्त्रम् स्वीयमप्यवलोकयत

ຄັ້ງໜຶ່ງ ເມື່ອສະຕີກຳລັງເບິ່ງເງົາຂອງນາງໃນກະຈົກ, ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ກໍຕາມນາງໄປ ແລະເບິ່ງໃບໜ້າຂອງພຣະອົງເອງດ້ວຍ.

Verse 15

कदाचित्कुंडलं तस्या उल्लास्योल्लास्य संगतः । बध्नाति मोचयत्येव सा स्वयं मार्जयत्यपि

ບາງຄັ້ງ ນາງເຂົ້າໄປໃກ້ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ນາງຜູກຕຸ້ມຫູຂອງພຣະອົງ ແລ້ວກໍຖອດອອກ; ນາງເອງຍັງຂັດຖູຊຳລະໃຫ້ສະອາດອີກດ້ວຍ।

Verse 16

सरागौ चरणावस्याः पावकेनोज्ज्वलेन च । निसर्गरक्तौ कुरुते पूर्णरागौ वृषध्वजः

ພຣະສິວະຜູ້ມີທຸງງົວ ໃຊ້ໄຟອັນເຜົາໄໝ້ສະຫວ່າງໄສ ເຮັດໃຫ້ຕີນຂອງນາງ—ທີ່ມີສີແຫ່ງຄວາມຮັກຢູ່ແລ້ວ—ແດງຂຶ້ນຕາມທຳມະຊາດ ແລະໃຫ້ເຕັມໄປດ້ວຍຣາຄະອັນທິບພະ ແລະລັດສະໝີມົງຄຸນ।

Verse 17

उच्चैरपि यदाख्येयमन्येषां पुरतो बहु । तत कर्णे कथयत्त्यस्याहरो द्रष्टुं तदाननम्

ແມ່ນແຕ່ຄຳທີ່ຄວນເວົ້າດັງໆ ຕໍ່ໜ້າຜູ້ອື່ນຫຼາຍໆ ນາງກໍກະຊິບໃສ່ຫູຂອງພຣະອົງ; ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະອົງກໍຍັງຈ້ອງເບິ່ງໃບໜ້ານາງຢູ່।

Verse 18

न दूरमपि गन्तासौ समागत्य प्रयत्नतः । अनुबध्नाति नामाक्षी पृष्ठदेशेन्यमानसाम्

ແມ່ນແຕ່ນາງບໍ່ໄດ້ໄປໄກ ນາງກໍພະຍາຍາມເຂົ້າມາໃກ້; ນາງຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວນັ້ນ ກໍຕາມຫຼັງພວກເຂົາ—ຜູ້ທີ່ຈິດກຳລັງຖືກດຶງໃຫ້ເລື່ອນໄປ—ໂດຍຢູ່ທາງຫຼັງຂອງເຂົາເຈົ້າ।

Verse 19

अंतर्हितस्तु तत्रैव मायया वृषभध्वजः । तामालिलिंग भीत्या स्वं चकिता व्याकुलाऽभवत्

ແລ້ວໃນທີ່ນັ້ນເອງ ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ຫາຍໄປດ້ວຍມາຍາຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ນາງກໍກອດພຣະອົງໄວ້ ແລະນາງເອງກໍຕົກໃຈ ວຸ້ນວາຍຢ່າງຫນັກ.

Verse 20

सौवर्णपद्मकलिकातुल्ये तस्या कुचद्वये । चकार भ्रमराकारं मृगनाभिविशेषकम्

ເທິງອົກຄູ່ຂອງນາງ ທີ່ຄ້າຍດອກບົວຄໍາກໍາລັງແຕກກຸ່ມ ພຣະອົງໄດ້ປັ້ນແຕ່ງມຸສກ໌ອັນພິເສດ ໃຫ້ເປັນຮູບພຶງພອນ (ພຶງດໍາ).

Verse 21

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहि तायां द्वितीये सतीखंडे सतीशिवक्रीडावर्णनं नामैकविंशोध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນ «ສີຣີ ຊິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີສອງ ຄື «ຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ໃນຂັນທີສອງ «ສະຕີຂັນຑະ» ນີ້ແມ່ນບົດທີ 21 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາລີລາທິບະຂອງ ສະຕີ ແລະ ຊິວະ»។

Verse 22

अंगदान्वलयानूर्मान्विश्लेष्य च पुनः पुनः । तत्स्थानात्पुनरेवासौ तत्स्थाने प्रत्ययोजयत्

ອີກເທື່ອແລ້ວອີກເທື່ອ ລາວໄດ້ຖອດກຳໄລແຂນ ສາຍຂໍ້ມື ແລະ ແຫວນ ແລ້ວກໍນຳກັບຈາກບ່ອນທີ່ວາງໄວ້ ມາສວມຄືນໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມຕຳແໜ່ງເດີມ।

Verse 23

कालिकेति समायाति सवर्णा ते सखी त्विमाम् । यास्यत्वस्यास्तथेक्षंत्याः प्रोत्तुंगौ साहसं कुचौ

“ໂອ ກາລິກາ!” ນາງເອີ້ນແລ້ວເຂົ້າມາໃກ້. ເພື່ອນຂອງເຈົ້າຜູ້ມີສີຜິວຄ້າຍກັນນີ້ ໄດ້ມາຮອດທີ່ນີ້. ເມື່ອນາງເບິ່ງເຫັນວ່ານາງກຳລັງຈະຈາກໄປ ອົກສູງອັນກ້າຫານຂອງນາງກໍໂດດເດັ່ນຂຶ້ນດ້ວຍອາລົມ।

Verse 24

कदाचिन्मदनोन्मादचेतनः प्रमथाधिपः । चकार नर्म शर्माणि तथाकृत्प्रियया मुदा

ຄັ້ງໜຶ່ງ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພຣະມະຖະ (Pramatha) ມີຈິດຖືກກະຕຸ້ນດ້ວຍຄວາມຄລັ່ງໃນຮັກ। ພຣະອົງໄດ້ຫຼິ້ນຢ່າງຮ່າເຮີງ ແລະສ້າງຄວາມສຸກອັນເບົາບາງ ພ້ອມກັບນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຜູ້ຕອບຮັບດ້ວຍຄວາມຍິນດີເຊັ່ນກັນ।

Verse 25

आहृत्य पद्मपुष्पाणि रम्यपुष्पाणि शंकरः । सर्वांगेषु करोति स्म पुष्पाभरणमादरात्

ພຣະສັງກະຣະ ໄດ້ເກັບດອກບົວ ແລະດອກໄມ້ງາມອື່ນໆ ມາ, ແລ້ວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ພຣະອົງໄດ້ປະດັບອະໄວຍະວະທົ່ວກາຍ ເປັນເຄື່ອງປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້।

Verse 26

गिरिकुंजेषु रम्येषु सत्या सह महेश्वरः । विजहार समस्तेषु प्रियया भक्तवत्सलः

ໃນດົງພູອັນງາມ ພຣະມະເຫສະວະ (ມະຫາເທວະ) ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕິ ໄດ້ທ່ອງທ່ຽວຫຼິ້ນຢ່າງສະບາຍໃຈທົ່ວທຸກແຫ່ງ ພ້ອມກັບນາງສະຕີ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະອົງ।

Verse 27

तया विना स्म नो याति नास्थितो न स्म चेष्टते । तया विना क्षममपि शर्म लेभे न शंकरः

ບໍ່ມີນາງ ພຣະອົງບໍ່ອາດໄປຕໍ່ໄດ້; ບໍ່ອາດຢືນຢັນມັ່ນຄົງ ແລະບໍ່ອາດກະທຳກິດໃດໆ. ບໍ່ມີນາງ ແມ່ນແຕ່ພຣະສັງກະຣະຜູ້ມີສະມາດ ກໍບໍ່ອາດບັນລຸຄວາມສະງົບ ແລະສຸກສະບາຍໄດ້.

Verse 28

विहृत्य सुचिरं कालं कैलासगिरिकुंजरे । अगमद्धिमवत्प्रस्थं सस्मार स्वेच्छया स्मरन्

ຫຼັງຈາກສະໜຸກສະໜານຢູ່ດົນນານໃນປ່າພຸ່ມສູງສົງເທິງພູໄກລາສ ພຣະອົງໄດ້ໄປຮອດຊາຍພູຮິມະວັດ. ແລ້ວດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ ພຣະອົງໄດ້ລະລຶກນາງ ແລະໃນໃຈກໍເກີດຄວາມຮູ້ສຶກຕໍ່ແຮງກະຕຸ້ນແຫ່ງຄວາມຮັກ.

Verse 29

तस्मिन्प्रविष्टे कामे तु वसंतश्शंकरांतिके । वितस्तार निजं भावं हार्दं विज्ञाय यत्प्रभो

ເມື່ອກາມະໄດ້ເຂົ້າໄປຕາມພາລະກິດນັ້ນແລ້ວ, ວະສັນຕະກໍເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະສັງກະຣະ; ແລະເມື່ອຮູ້ຈັກອາການໃນພຣະຫົວໃຈຂອງພຣະອົງ ຈຶ່ງເຜີຍແຜ່ເຈດນາຂອງຕົນ.

Verse 30

सर्वे च पुष्पिता वृक्षा लताश्चान्याश्च पुष्पिताः । अंभांसि फुल्लपद्मानि पद्मास्सभ्रमरास्तथा

ຕົ້ນໄມ້ທັງປວງບານດອກສະພັ່ງ, ແລະເຄືອວັນກັບພືດອື່ນໆກໍບານດອກ. ນ້ຳທັງຫຼາຍຖືກປະດັບດ້ວຍດອກບົວບານເຕັມ, ແລະດອກບົວເຫຼົ່ານັ້ນມີເຜິ້ງບິນວົນຢູ່ດ້ວຍ.

Verse 31

प्रविष्टे तत्र सदृतौ ववौ स मलयो मरुत् । सुगंधिगंधपुष्पेण मोदकश्च सुगंधियुक्

ເມື່ອລະດູອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນເຂົ້າມາ, ລົມມະລະຍະກໍພັດພາ, ນຳພາກິ່ນຫອມຂອງດອກໄມ້ຫອມຫວານ; ແລະຄວາມຊື່ນບານໃນອາກາດກໍເຕັມໄປດ້ວຍກິ່ນຫອມ.

Verse 32

संध्यार्द्रचन्द्रसंकाशाः पलाशाश्च विरेजिरे । कामास्त्रवत्सुमनसः प्रमोदात्पादपाधरः

ດອກປະລາຊະສ່ອງປະກາຍ ດັ່ງດວງຈັນອ່ອນນວນໃນຍາມສົນທະຍາ. ດອກໄມ້ງາມເຫຼົ່ານັ້ນ ດັ່ງລູກສອນຂອງກາມະເທວ ໄດ້ປະດັບຕົ້ນໄມ້ແລະກິ່ງກ້ານດ້ວຍຄວາມປິຕິ.

Verse 33

बभुः पंकजपुष्पाणि सरस्सु संकलाञ्जनान् । संमोहयितुमुद्युक्ता सुमुखी वायुदेवता

ໃນສະລະນ້ຳ ດອກບົວປາກົດຂຶ້ນ ມືດຄ້າຍຖືກທາກະຈົກ. ແລະເທວະທິດາແຫ່ງລົມ ຜູ້ໜ້າງາມ ກໍ່ມຸ່ງໝັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ໃຈຫຼົງໄຫຼ.

Verse 34

नागकेशरवृक्षाश्च स्वर्णवर्णैः प्रसूनकैः । बभुर्मदनकेत्वाभा मनोज्ञाश्शंकरांतिके

ໃກ້ພຣະສັງກະຣະ ຕົ້ນນາກເກສະຣະທັງຫຼາຍ ປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້ສີຄຳ ສ່ອງປະກາຍງາມຕາ ຮຸ່ງເຮືອງດັ່ງທຸງຂອງກາມະເທວະ।

Verse 35

लवंगवल्लीसुरभिगंधेनोद्वास्य मारुतम् । मोहयामास चेतांसि भृशं कामिजने पुरा

ນາງໄດ້ໃຫ້ລົມຫອມຟຸ້ງດ້ວຍກິ່ນຫອມຂອງເຄືອກະວີ (ລະວັງ) ແລະໃນການກ່ອນ ເຄີຍເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຜູ້ຫຼົງກາມ ມືດມົນຢ່າງແຮງກ້າ।

Verse 36

चारु पावकचर्चित्सु सुस्वराश्चूतशालिनः । बभुर्मदनबाणौघपर्यंकमदनावृताः

ໃນປ່າອັນງາມນັ້ນ ທີ່ຖືກລູບໄລ້ດ້ວຍຄວາມອົບອຸ່ນອ່ອນໆຂອງແສງໄຟ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍສຽງອັນໄພຣະ ມີຕົ້ນມ່ວງອຸດົມ; ບັນຍາກາດຮາວກັບຖືກປູເປັນຕຽງດ້ວຍຝູງລູກສອນນັບບໍ່ຖ້ວນຂອງກາມະເທວະ ແລະທຸກສິ່ງຖືກປົກຄຸມແຜ່ຊານໂດຍອຳນາດແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາ।

Verse 37

अंभांसि मलहीनानि रेजुः फुल्लकुशाशयाः । मुनीनामिव चेतांसि प्रव्यक्तज्योतिरुद्गमम्

ນ້ຳທັງຫຼາຍ ບໍ່ມີມົນທິນ ສ່ອງປະກາຍງາມ ປະດັບດ້ວຍທີ່ນອນຫຍ້າກຸສະທີ່ບານເຕັມ ດຸດດັ່ງຈິດຂອງມຸນີ ທີ່ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍແສງພາຍໃນທີ່ກຳລັງຜຸດຂຶ້ນຢ່າງແຈ້ງຊັດ।

Verse 38

तुषारास्सूर्यरश्मीनां संगमादगमन् बहिः । प्रमत्वानीक्ष्यतेक्षाश्च सलिलीहृदयास्तदा

ເມື່ອແສງຕາເວັນມາພົບກັບນ້ຳຄ້າງແຂງ ມັນກໍລະລາຍແລະໄຫຼອອກໄປພາຍນອກ। ໃນເວລານັ້ນ ແຜ່ນດິນດູດດັ່ງຖືກສະທ້ານ ແລະເຫັນນ້ຳຜຸດຂຶ້ນ—ດຸດດັ່ງຫົວໃຈຂອງນາງກາຍເປັນນ້ຳ।

Verse 39

प्रसन्नास्सह चन्द्रेण ननिषारास्तदाऽभवन् । विभावर्यः प्रियेणैवं कामिन्यस्तु मनोहराः

ໃນເວລານັ້ນ ຄືນທັງຫຼາຍພ້ອມດ້ວຍດວງຈັນ ກໍເກີດຄວາມສະຫງົບ ແລະສະຫວ່າງໄສ. ເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັບຜູ້ຮັກ ຄືນກໍງາມນ່າຫຼົງ—ດັ່ງນາງຜູ້ຫຼົງຮັກທີ່ງາມດ້ວຍພະລັງແຫ່ງຮັກ.

Verse 40

तस्मिन्काले महादेवस्सह सत्या धरोत्तमे । रेमे स सुचिरं छन्दं निकुंजेषु नदीषु च

ໃນເວລານັ້ນ ມະຫາເທວະ ພ້ອມດ້ວຍສະຕີ ໄດ້ເພີດເພີນຢູ່ດົນນານ ຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ໃນຜືນດິນສັກສິດອັນປະເສີດນັ້ນ ທ່າມກາງພຸ່ມພົງ ແລະລຽບລຳນ້ຳ.

Verse 41

तथा तेन समं रेजे तदा दाक्षायिणि मुने । यथा हरः क्षणमपि शांतिमाप तया विना

ໂອ ມຸນີ, ໃນເວລານັ້ນ ບຸດສາວຂອງດັກສະ (ສະຕີ) ສ່ອງສະຫວ່າງຄຽງຄູ່ກັບພຣະອົງຢ່າງເທົ່າທຽມ. ເພາະວ່າ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ບໍ່ອາດໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງົບ ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະ ເມື່ອຂາດນາງ.

Verse 42

संभोगविषये देवी सती तस्य मनः प्रिया । विशतीव हरस्यांगे पाययन्निव तद्रसम्

ໃນເລື່ອງແຫ່ງການຮ່ວມຄູ່ ເທວີສະຕີ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງໃນດວງໃຈຂອງພຣະອົງ ດູເໝືອນຈະເຂົ້າໄປໃນກາຍຂອງຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ດັ່ງກຳລັງໃຫ້ພຣະອົງດື່ມລົດອັນເປັນແກ່ນສານແຫ່ງຄວາມສຸກນັ້ນ.

Verse 43

तस्या कुसुममालाभिर्भूषयन्सकलां तनुम् । स्वहस्तरचिताभिस्तु नवशर्माकरोच्च सः

ພຣະສິວະໄດ້ປະດັບກາຍທັງໝົດຂອງນາງດ້ວຍພວງດອກໄມ້—ພວງທີ່ພຣະອົງຖັກດ້ວຍມືຕົນເອງ—ແລະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຊື່ນບານໃໝ່ໆ ແລະມົງຄຸນສຸກໃນນາງ។

Verse 44

आलापैर्वीक्षितैर्हास्यैस्तथा संभाषणैर्हरः । तस्यादिदेश गिरिजां सपतीवात्मसंविदम्

ດ້ວຍຄຳເວົ້າອ່ອນໂຍນ ສາຍຕາອ່ອນຫວານ ຮອຍຢິ້ມບາງໆ ແລະການສົນທະນາຢ່າງໃກ້ຊິດ ພຣະຫຣະໄດ້ຊີ້ນຳພຣະນາງກິຣິຈາ ໃນປັນຍາພາຍໃນທີ່ເກີດຈາກການຮູ້ຕົນຂອງພຣະອົງ ປານດັ່ງນາງເປັນມະເຫສີຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 45

तद्वक्त्रचंद्र पीयूषपानस्थिरतनुर्हरः । नानावैशेषिकीं तन्वीमवस्थां स कदाचन

ພຣະຫຣະໄດ້ເຮັດໃຫ້ກາຍຂອງພຣະອົງໝັ້ນຄົງ ໂດຍດື່ມນ້ຳອະມຣິຕະດັ່ງນ້ຳຫວານ ຈາກຈັນທຣາແຫ່ງໃບໜ້ານາງ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະສິວະບໍ່ເຄີຍຮັບສະພາບກາຍຫນັກຫນ່ວງ ອັນມີສະພາບຈຳແນກຫຼາກຫຼາຍເລີຍ.

Verse 46

तद्वक्त्राम्बुजवासेन तत्सौन्दर्य्यैश्च नर्मभिः । गुणैरिव महादंती बद्धो नान्यविचेष्टितः

ດ້ວຍການພຳນັກຢູ່ໃນດອກບົວແຫ່ງໃບໜ້ານາງ ແລະດ້ວຍຄວາມງາມພ້ອມຄຳຢອກຢ້ອນອ່ອນຫວານຂອງນາງ ພຣະອົງຖືກຜູກໄວ້ ດັ່ງຊ້າງໃຫຍ່ຖືກມັດດ້ວຍເຊືອກນ້ອຍໆແຫ່ງຄຸນຄວາມດີ ແລະບໍ່ອາດເຄື່ອນໄຫວໄປຢ່າງອື່ນໄດ້.

Verse 47

इति हिमगिरिकुंजप्रस्थभागे दरीषु प्रतिदिनमभिरेमे दक्षपुत्र्या महेशः । क्रतुभुजपरिमाणैः क्रीडतस्तस्य जाता दश दश च सुरर्षे वत्सराः पंच चान्ये

ດັ່ງນັ້ນ ໃນຫວ່າງຫຸບເຂົາ ແລະ ຖ້ຳພູຕາມໄຫລ່ພູຮິມາລະຍະທີ່ມີປ່າໄມ້ໜາແໜ້ນ ພຣະມະເຫສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ຊື່ນບານທຸກວັນກັບທິດາຂອງທັກສະ (ສະຕີ)។ ຕາມການນັບເວລາຂອງຜູ້ເສວຍຜົນຍັດຍາ (ເທວະດາ) ໂອ ນັກດູດີຜູ້ປະເສີດ ເວລາໄດ້ຜ່ານໄປສິບປີສອງຄັ້ງ ແລະ ອີກຫ້າປີເພີ່ມເຕີມ।