प्रस्थान-विरह-विलापः (Departure and Lament in Separation)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ सा ब्राह्मणी देव्यै शिक्षयित्वा व्रतञ्च तत् । प्रोवाच मेनामामन्त्र्य यात्रामस्याश्च कारय

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ນາງພຣາຫມັນນັ້ນໄດ້ສອນເທວີເຖິງວຣະຕະນັ້ນ ແລະ ໄດ້ເອີ້ນແມ່ນາ (Menā) ມາກ່າວ. ເມື່ອຂໍລາແລ້ວ ນາງກໍຈັດການໃຫ້ເທວີອອກເດີນທາງ ແລະ ຈັດການການເດີນທາງນັ້ນ.

Verse 2

तथास्त्विति च सम्प्रोच्य प्रेमवश्या बभूव सा । धृतिन्धृत्वाहूय कालीं विश्लेषविरहा कुला

ນາງເວົ້າວ່າ “ດັ່ງນັ້ນເຖີດ” ແລະ ກໍຖືກຄວາມຮັກຄອບງຳທັງໝົດ. ນາງຕັ້ງໃຈໃຫ້ໝັ້ນດ້ວຍຄວາມອົດທົນ ແລະ ເອີ້ນກາລີ (Kālī) ມາ; ແລະ ເພາະເປັນຜູ້ມີຈິດໃຈສູງ ນາງຖືກທຸກທໍລະມານດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດແຫ່ງການພັດພາກ.

Verse 3

समाप्तोऽयं तृतीयः पार्वतीखण्डः

ດັ່ງນີ້ ພາກທີສາມນີ້—«ປາຣະວະຕີຂັນດະ»—ໃນ «ຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດ ປິດທ້າຍການເລົ່າອັນສັກສິດ।

Verse 4

शैलप्रिया शिवा चापि मूर्च्छामाप शुचार्दिता । मूर्च्छाम्प्रापुर्देवपत्न्यः पार्वत्या रोदनेन च

ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າອັນຫນັກ ນາງໄສລະປຣິຍາ (ປາຣະວະຕີ) ຜູ້ເປັນສິວາອັນມົງຄຸນ ກໍຕົກຢູ່ໃນອາການສະຫຼົບ. ແລະເນື່ອງຈາກການຮ້ອງໄຫ້ຂອງປາຣະວະຕີ ພັນລະຍາຂອງເທວະທັງຫຼາຍກໍພາກັນຫມົດສະຕິ ແລະລົ້ມລົງ।

Verse 5

सर्वाश्च रुरुदुर्नार्य्यस्सर्वमासीदचेतनम् । स्वयं रुरोद योगीशो गच्छन्कोन्य परः प्रभुः

ແມ່ຍິງທັງປວງພາກັນຮ້ອງໄຫ້ ແລະທຸກສິ່ງກໍເຫມືອນຈະຫມົດສະຕິ. ແມ່ນແຕ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂຍຄີທັງຫຼາຍດ້ວຍພຣະອົງເອງ ກໍຮ້ອງໄຫ້ໃນຂະນະທີ່ຈາກໄປ—ຈະມີຜູ້ໃດເປັນຈອມອົງສູງສຸດເຫມືອນພຣະອົງອີກ?

Verse 6

एतस्मिन्नन्तरे शीघ्रमाजगाम हिमालयः । ससर्वतनयस्तत्र सचिवैश्च द्विजैः परैः

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະຫິມາລະຍະກໍຮີບຮ້ອນມາຮອດທີ່ນັ້ນ—ມາພ້ອມກັບບຸດທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງ ພ້ອມດ້ວຍອໍາມາດ ແລະພຣາຫມະນະລະສີຜູ້ປະເສີດ।

Verse 7

स्वयं रुरोद मोहेन वत्सां कृत्वा स्ववक्षसि । क्व यासीत्येवमुच्चार्य शून्यं कृत्वा मुहुर्मुहुः

ດ້ວຍຄວາມຫຼົງໃນມົວໝອກ ນາງໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ເອງ ກອດລູກງົວໄວ້ຊິດອົກ. ນາງຮ້ອງຊ້ຳໆວ່າ “ເຈົ້າໄປໃສ?” ແລະເຮັດໃຫ້ບ່ອນນັ້ນວ່າງເປົ່າຊ້ຳໆ ດັ່ງຂາດຄວາມຍິນດີແລະຄວາມໝາຍ।

Verse 8

ततः पुरोहितो विप्रैरध्यात्मविद्यया सुखम् । सर्वान्प्रबोधयामास कृपया ज्ञानवत्तरः

ຕໍ່ມາ ພຣະປຸໂຣຫິດຜູ້ມີປັນຍາອັນເຕັມປ່ຽມໃນວິຊາອັດຍາດຕະ ໄດ້ມີເມດຕາ ຮ່ວມກັບພຣະພຣາຫມັນລະດັບລຶກ ປຸກໃຫ້ທຸກຄົນຕື່ນຮູ້ ແລະຊີ້ນຳດ້ວຍວິທະຍາພາຍໃນແຫ່ງອາຕະມາ ໃຫ້ເກີດຄວາມສະບາຍແລະຄວາມແຈ້ງຊັດ।

Verse 9

ननाम पार्वती भक्त्या मातरम्पितरं गुरुम् । महामाया भवाचाराद्रुरोदोच्चैर्मुहुर्मुहुः

ດ້ວຍຄວາມສັດທາພັກດີ ພາຣະວະຕີໄດ້ກົ້ມນົບແມ່ ພໍ່ ແລະຄູອາຈານຜູ້ເຄົາລົບ. ຈາກນັ້ນ ມະຫາມາຍາ ຖືກຄວາມຍຶດຕິດແຫ່ງໂລກະຈາຣະຄອບງຳ ຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ດັງໆ ຊ້ຳໆ।

Verse 10

पार्वत्या रोदनेनैव रुरुदुस्सर्वयोषितः । नितरां जननी मेना यामयो भ्रातरस्तथा

ເມື່ອພາຣະວະຕີຮ້ອງໄຫ້ ບັນດາຍິງທັງຫມົດກໍຮ້ອງໄຫ້ຕາມ. ແມ່ຂອງນາງ ເມນາ ໂສກເສົ້າຫນັກຍິ່ງຂຶ້ນ ແລະພີ່ນ້ອງຊາຍຂອງນາງ ຄື ຢາມະຢະ (ລູກແຝດ) ກໍຮ້ອງໄຫ້ເຊັ່ນກັນ।

Verse 11

पुनः पुनः शिवामाता यामयोऽन्याश्च योषितः । भ्रातरो जनकः प्रेम्णा रुरुदुर्बद्धसौहृदाः

ແມ່ຂອງນາງຊິວາ ແລະໝູ່ຍິງຄູ່ຄຽງ ພ້ອມທັງຍິງອື່ນໆ ຮ້ອງໄຫ້ຊ້ຳໆ; ພີ່ນ້ອງຊາຍ ແລະພໍ່ຂອງນາງກໍຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມຮັກ ທີ່ຖືກຜູກມັດດ້ວຍຄວາມເສນ່ຫາອັນເລິກຊຶ້ງ।

Verse 12

तदा विप्राः समागत्य बोधयामासुरादरात् । लग्नन्निवेदयामासुर्यात्रायास्सुखदम्परम्

ແລ້ວພວກພຣາຫມັນກໍມາຊຸມນຸມກັນ ແລະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ໄດ້ແຈ້ງແລະປຸກເຕືອນ. ພວກເຂົາປະກາດວ່າ ເວລາມົງຄຸນໄດ້ມາຮອດແລ້ວ—ເປັນເວລາດີ ໃຫ້ຄວາມສຸກ ສຳລັບອອກເດີນທາງ.

Verse 13

ततो हिमालयो मेनां धृत्वा धैर्य्यम्विवेकतः । शिबिकामानयामास शिवारोहणहेतवे

ຕໍ່ມາ ພູຫິມາລະຍະໄດ້ປອບໃຈແມ່ເມນາ ໃຫ້ຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມອົດທົນ ແລະປັນຍາພິຈາລະນາ. ແລ້ວທ່ານໃຫ້ນຳຊິບິກາມາ ເພື່ອໃຫ້ພຣະສີວາ (ປາຣະວະຕີ) ຂຶ້ນນັ່ງໃນຂະບວນມົງຄຸນ.

Verse 14

शिवामारोहयामासुस्तत्र विप्राङ्गनाश्च ताम् । आशिषम्प्रददुस्सर्वाः पिता माता द्विजास्तथा

ທີ່ນັ້ນ ພັນລະຍາຂອງພຣາຫມັນທັງຫຼາຍໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ພຣະສີວາ (ປາຣະວະຕີ) ຂຶ້ນນັ່ງເທິງພາຫະນະພິທີ. ແລ້ວທຸກຄົນກໍປະທານພອນແກ່ນາງ—ທັງພໍ່ ແມ່ ແລະພຣາຫມັນດ້ວຍ.

Verse 15

महाराज्ञ्युपचारांश्च ददौ मेना गिरिस्तथा । नानाद्रव्यसमूहं च परेषान्दुर्लभं शुभम्

ແມ່ເມນາ ແລະພູຫິມາລະຍະ (ຄືກິຣິ) ໄດ້ຖວາຍການປະຄອງຮັບໃຊ້ ແລະການເຄົາລົບສັກກາລະທັງປວງ ສົມກັບພຣະຣາຊິນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ພ້ອມທັງຖວາຍຊຸດສິ່ງຂອງມົງຄຸນອັນມີຄ່າຫຼາຍປະເພດ ທີ່ຜູ້ອື່ນຫາໄດ້ຍາກ.

Verse 16

शिवा नत्वा गुरून्सर्वाञ् जनकं जननीन्तथा । द्विजान्पुरोहितं यामीस्त्रीस्तथान्या ययौ मुने

ໂອ ມຸນີ, ພຣະສິວາ (ປາຣະວະຕີ) ໄດ້ກົ້ມນົບບູຊາຕໍ່ຜູ້ເຖົ້າແກ່ ແລະຄູອາຈານທັງປວງ ພ້ອມທັງພໍ່ແມ່; ຈາກນັ້ນນາງໄດ້ນະມັດສະການພຣາຫມັນ, ປຸໂຣຫິດປະຈໍາຕະກູນ ແລະແມ່ຍິງຜູ້ຄວນເຄົາລົບໃນເຮືອນ ແລ້ວຈຶ່ງອອກເດີນທາງໄປ.

Verse 17

हिमाचलोऽपि ससुतोऽगच्छत्स्नेहवशी बुधः । प्राप्तस्तत्र प्रभुर्यत्र सामरः प्रीतिमावहन्

ແມ່ນແຕ່ ຮິມາຈະລະ (ພູຫິມາລະຍະ) ຜູ້ຮອບຮູ້ ຖືກຄວາມຮັກໃຄ່ຄອບງຳ ກໍໄດ້ອອກເດີນທາງພ້ອມກັບລູກສາວຂອງຕົນ; ແລະໄດ້ໄປຮອດສະຖານທີ່ນັ້ນ ທີ່ພຣະເຈົ້າປະທັບຢູ່ພ້ອມຫມູ່ອະມະຕະ ປະທານຄວາມປິຕິແລະພຣະກະລຸນາ.

Verse 18

प्रीत्याभिरेभिरे सर्वे महोत्सवपुर स्सरम् । प्रभुम्प्रणेमुस्ते भक्त्या प्रशंसन्तोऽविशन्पुरीम्

ດ້ວຍຄວາມປິຕິເຕັມປ່ຽມ ພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ນະຄອນອັນເປັນເອກຂອງມະໂຫສົບ. ດ້ວຍຄວາມພັກດີ ພວກເຂົານົບນ້ອມກົ່ມກາບພຣະເຈົ້າ ພ້ອມກັບສັນລະເສີນ ແລ້ວເຂົ້າສູ່ນະຄອນ.

Verse 19

जातिस्मरां स्मारयामि नित्यं स्मरसि चेद्वद । लीलया त्वाञ्च देवेशि सदा प्राणप्रिया मम

ຂ້ອຍລະນຶກເຈົ້າເຖິງຊາດກ່ອນໆ ຢູ່ເປັນນິດ; ຖ້າເຈົ້າຈື່ໄດ້ ຈົ່ງເວົ້າ. ໂອ ເທເວຊີ, ແມ່ນແຕ່ໃນການຫຼິ້ນ ຂ້ອຍກໍລະນຶກເຈົ້າສະເໝີ—ເຈົ້າແມ່ນທີ່ຮັກຂອງລົມຫາຍໃຈຂ້ອຍ.

Verse 20

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य महेशस्य स्वनाथस्याथ पार्वती । शङ्करस्य प्रिया नित्यं सस्मितोवाच सा सती

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະມະເຫສະ—ພຣະນາຖທີ່ແທ້ຂອງນາງ—ພາຣະວະຕີ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຊັງກະຣະເປັນນິດ, ນາງສະຕີຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ຍິ້ມອ່ອນໆ ແລ້ວກ່າວຕອບ.

Verse 21

पार्वत्युवाच । सर्वं स्मरामि प्राणेश मौनी भूतो भवेति च । प्रस्तावोचितमद्याशु कार्यं कुरु नमोऽस्तु ते

ພາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະນາຖແຫ່ງລົມຫາຍໃຈຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຈື່ທຸກຢ່າງ—ທັງການທີ່ພຣະອົງນິ່ງງຽບ ແລະຄໍາທີ່ກ່າວວ່າ ‘ໃຫ້ເປັນແບບນັ້ນ’. ບັດນີ້ ຢ່າຊ້າ, ຈົ່ງເຮັດສິ່ງທີ່ເໝາະກັບໂອກາດນີ້. ຂ້ອຍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ.”

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य प्रियावाक्यं सुधाधाराशतोपमम् । मुमुदेऽतीव विश्वेशो लौकिकाचारतत्परः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳອັນເປັນທີ່ຮັກ ດຸດດັ່ງສາຍນ້ຳອະມຣິຕະນັບຮ້ອຍ, ພຣະວິສເວສະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ມຸ່ງຮັກສາຈາຣີດໂລກ ກໍຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 23

शिवः सम्भृतसम्भारो नानावस्तुमनोहरम् । भोजयामास देवश्च नारायणपुरोगमान्

ພຣະສິວະ ໄດ້ຈັດຕຽມສິ່ງຂອງທັງປວງໃຫ້ພ້ອມ ແລ້ວຖວາຍອາຫານຫຼາກຫຼາຍອັນນ່າຊື່ນໃຈ ເພື່ອລ້ຽງເທວະດາທັງຫຼາຍ ໂດຍມີນາຣາຍະນະ (ວິສນຸ) ເປັນຜູ້ນຳ.

Verse 24

तथान्यान्निखिलान्प्रीत्या स्वविवाहसमागतान् । भोजयामास सुरसमन्नम्बहुविधम्प्रभुः

ເຊັ່ນນັ້ນເທົ່າກັນ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນອົງປະທານ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາຮັກໃຄ່ ໄດ້ເຊີນແຂກທັງປວງທີ່ມາຮ່ວມພິທີອະພິເສກຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ຮັບປະທານອາຫານຫອມຫວານຫຼາຍຊະນິດຢ່າງອຸດົມ.

Verse 25

ततो भुक्त्वा च ते देवा नानारत्न विभूषिताः । सस्त्रीकास्सगणास्सर्वे प्रणेमुश्चंद्रशेखरम्

ຕໍ່ມາ ບັນດາເທວະທັງຫຼາຍ ຜູ້ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບຮັດຕະນະນານາ ເມື່ອຮັບປະທານແລ້ວ ທັງໝົດພ້ອມດ້ວຍຄູ່ຄອງ ແລະຫມູ່ບໍລິວານ ໄດ້ກົ່ມກາບນົບນ້ອມຕໍ່ ຈັນທຣະເສກະຣະ (ພຣະຊິວະຜູ້ສວມດວງຈັນ).

Verse 26

संस्तुत्य वाग्भिरिष्टाभिः परिक्रम्य मुदान्विताः । प्रशंसन्तो विवाहञ्च स्वधामानि ययुस्ततः

ເຂົາເຈົ້າໄດ້ສັນລະເສີນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ຖືກຕ້ອງແລະເປັນທີ່ຮັກ ແລ້ວເດີນວຽນຮອບດ້ວຍຄວາມປິຕິ; ພ້ອມທັງຍົກຍ້ອງພິທີອະພິເສກ ແລະຈາກນັ້ນກໍໄປສູ່ວິມານຂອງຕົນ.

Verse 27

नारायणं मुने मां च प्रणनाम शिवस्स्वयम् । लौकिकाचारमाश्रित्य यथा विष्णुश्च कश्यपम्

ໂອ ມຸນີ! ພຣະສິວະເອງໄດ້ນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະນາຣາຍະນະ ແລະຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ, ໂດຍອາໄສຈາຣິດປະເພນີແຫ່ງໂລກ; ເຫມືອນພຣະວິສນຸກໍນົບນ້ອມຕໍ່ກັດສະຍະປະ.

Verse 28

मयाश्लिष्याशिषन्दत्त्वा शिवस्य पुनरग्रतः । मत्वा वै तं परं ब्रह्म चक्रे च स्तुतिरुत्तमा

ນາງໄດ້ກອດ ແລະປະທານພອນແລ້ວ, ນາງກໍກັບມາຢືນຕໍ່ໜ້າພຣະສິວະອີກຄັ້ງ. ເມື່ອຮູ້ຊັດວ່າພຣະອົງແທ້ໆແມ່ນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ—ພຣະປະຕິ ຜູ້ເຫນືອພັນທະທັງປວງ—ນາງຈຶ່ງຖວາຍບົດສັນລະເສີນອັນປະເສີດ.

Verse 29

तमामन्त्र्य मया विष्णुस्साञ्जलिश्शिवयोर्मुदा । प्रशंसंस्तद्विवाहञ्च जगाम स्वालयम्परम्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ອະນຸຍາດສົ່ງພຣະວິສນຸອອກໄປດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ພຣະວິສນຸກໍໄດ້ປະນົມມືດ້ວຍຄວາມປິຕິຕໍ່ໜ້າພຣະສິວະແລະພຣະປາຣະວະຕີ ສັນລະເສີນພິທີອະພິເສກອັນທິບຂອງພຣະອົງທັງສອງ ແລ້ວເດີນທາງໄປສູ່ວິຫານອັນສູງສຸດຂອງພຣະອົງເອງ।

Verse 30

शिवोऽपि स्वगिरौ तस्थौ पार्वत्या विहरन्मुदा । सर्वे गणास्सुखं प्रापुरतीव स्वभजञ्छिवौ

ພຣະສິວະກໍຢູ່ປະທັບເທິງພູຂອງພຣະອົງເອງ ຊື່ນບານໃນການຫຼິ້ນຢ່າງປິຕິກັບພຣະປາຣະວະຕີ। ບັນດາຄະນະກະນາທັງປວງໄດ້ຮັບຄວາມສຸກຢ່າງຍິ່ງ ເພາະຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມພັກດີຕໍ່ຄູ່ເທວະ ພຣະສິວະແລະພຣະປາຣະວະຕີ।

Verse 31

इत्येवङ्क थितस्तात शिवोद्वाहस्सुमंगलः । शोकघ्नो हर्षजनक आयुष्यो धनवर्द्धनः

«ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ລູກເອີຍ ພິທີອະພິເສກອັນມົງຄຸນຂອງພຣະສິວະໄດ້ຖືກພັນລະນາແລ້ວ। ມັນທຳລາຍຄວາມໂສກ ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມປິຕິ ສົ່ງເສີມອາຍຸຍືນ ແລະເພີ່ມພູນຄວາມຮັ່ງມີ।»

Verse 32

य इमं शृणुयान्नित्यं शुचिस्तद्गतमानसः । श्रावयेद्वाथ नियमाच्छिवलोकमवाप्नुयात्

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະໃຈຈົ່ງຈໍາຢູ່ໃນຄໍາສອນນີ້ ຟັງມັນທຸກມື້—ຫຼືປະພຶດຕາມວິໄນແລ້ວໃຫ້ຜູ້ອື່ນສວດອ່ານ—ຍ່ອມໄດ້ບັນລຸໂລກແຫ່ງພຣະສິວະແນ່ນອນ.

Verse 33

इदमाख्यानमाख्यातमद्भुतं मंगलायनम् । सर्वविघ्नप्रशमनं सर्वव्याधिविनाशनम्

ນິທານອັນອັດສະຈັນ ແລະເປັນມົງຄຸນນີ້ ໄດ້ຖືກເລົ່າແລ້ວ ເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງພອນ. ມັນບັນເທົາອຸປະສັກທັງປວງ ແລະທໍາລາຍໂລກພະຍາດທັງຫມົດ.

Verse 34

यशस्यं स्वर्ग्यमायुष्यं पुत्रपौत्रकरम्परम् । सर्वकामप्रदं चेह भुक्तिदं मुक्तिदं सदा

ມັນປະທານກຽດສັກ ໃຫ້ໄດ້ສະຫວັນ ແລະເພີ່ມອາຍຸຍືນ; ນຳໃຫ້ມີສາຍສືບທອດລູກແລະຫຼານອັນດີ. ໃນໂລກນີ້ເອງ ມັນສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາທັງປວງ ແລະປະທານທັງສຸກໂລກີ ແລະມຸກຕິຢ່າງນິລັນດອນ.

Verse 35

अपमृत्युप्रशमनं महाशान्तिकरं शुभम् । सर्वदुस्स्वप्नप्रशमनं बुद्धिप्रज्ञादिसाधनम्

ມັນບັນເທົາການຕາຍກ່ອນເວລາ ໃຫ້ຄວາມສະຫງົບໃຫຍ່ ແລະເປັນມົງຄຸນ. ມັນກຳຈັດຄວາມຝັນຮ້າຍທັງປວງ ແລະເປັນເຄື່ອງສຳເລັດປັນຍາ ຄວາມຮູ້ ແລະອື່ນໆ.

Verse 36

शिवोत्सवेषु सर्वेषु पठितव्यम्प्रयत्नतः । शुभेप्सुभिर्जनैः प्रीत्या शिवसन्तोषकारणम्

ໃນງານບຸນຂອງພຣະສິວະທຸກງານ ຄວນອ່ານບົດນີ້ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ. ຜູ້ປາດຖະໜາຄວາມມົງຄຸນຄວນອ່ານດ້ວຍຄວາມຮັກແລະພັກຕິ ເພາະມັນເປັນເຫດໃຫ້ພຣະສິວະພໍໃຈ.

Verse 37

पठेत्प्रतिष्ठाकाले तु देवादीनां विशेषतः । शिवस्य सर्वकार्यस्य प्रारम्भे च सुप्रीतितः

ຄວນສວດບົດນີ້ ໂດຍພິເສດໃນເວລາປະຕິສະຖາ (ພິທີສະຖາປະນາ) ຂອງເທວະທັງຫຼາຍ ແລະອື່ນໆ; ແລະໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນກິດການທຸກຢ່າງທີ່ເກີ່ຍວກັບພຣະສິວະ—ດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະສິວະຈຶ່ງພໍພຣະໄທຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 38

शृणुयाद्वा शुचिर्भूत्वा चरितं शिवयोश्शिवम् । सिध्यन्ति सर्वकार्याणि सत्यं सत्यं न संशयः

ຫຼືວ່າ ເມື່ອເຮັດຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ ຄວນຟັງເລື່ອງລາວອັນເປັນມົງຄຸນ ແຫ່ງພຣະສິວະ ແລະ ພຣະປາຣະວະຕີ. ດ້ວຍນັ້ນ ກິດການທຸກຢ່າງຈະສຳເລັດ—ຈິງແທ້ ຈິງແທ້ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ।

Verse 55

इति श्रीशिवमहापुराणे ब्रह्मनारदसंवादे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे शिवकैलासगमनवर्णनं नाम पञ्चपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສຣີສິວະມະຫາປຸຣານະ ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງພຣະພຣະຫມາ ແລະ ນາຣະດະ, ໃນຮຸດຣະສັມຫິຕາພາກທີສອງ, ໃນພາກທີສາມ ປາຣະວະຕີຂັນດະ, ບົດທີ 55 ຊື່ «ການພັນລະນາການເດີນທາງຂອງພຣະສິວະໄປກາຍລາສະ» ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।