Sarga 39

Verse 1

रामस्य तु वचः शृत्वा मुनिवेशधरं च तम्।समीक्ष्य सह भार्याभी राजा विगतचेतनः।।2.39.1।।नैनं दुःखेन सन्तप्तः प्रत्यवैक्षत राघवम्।न चैनमभिसम्प्रेक्ष्य प्रत्यभाषत दुर्मनाः।।2.39.2।।

ເມື່ອໄດ້ຟັງພຣະວາຈາຂອງພຣະຣາມ ແລະເຫັນພຣະອົງນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງນັກບວດດັ່ງມຸນີ ພຣະຣາຊາທະສະຣະຖະພ້ອມດ້ວຍພຣະມະເຫສີທັງຫຼາຍກໍສິ້ນສະຕິ. ຖືກຄວາມໂສກເຜົາໃຈ ພຣະອົງຜູ້ຫມອງໝົດບໍ່ອາດເບິ່ງພຣະຣາຆະວະໄດ້; ແມ່ນແຕ່ເບິ່ງແລ້ວກໍບໍ່ອາດຕອບກັບໄດ້.

Verse 2

रामस्य तु वचः शृत्वा मुनिवेशधरं च तम्।समीक्ष्य सह भार्याभी राजा विगतचेतनः।।2.39.1।।नैनं दुःखेन सन्तप्तः प्रत्यवैक्षत राघवम्।न चैनमभिसम्प्रेक्ष्य प्रत्यभाषत दुर्मनाः।।2.39.2।।

ພຣະຣາຊາຜູ້ຖືກຄວາມໂສກເຜົາໃຈ ບໍ່ອາດຈະຫັນໄປເບິ່ງຣາຆະວະ (ຣາມ) ໄດ້; ແລະແມ່ນແຕ່ເມື່ອເບິ່ງແລ້ວ ດ້ວຍໃຈຫມອງໝົດ ກໍບໍ່ອາດຕອບຄຳໄດ້.

Verse 3

स मुहूर्तमिवासंज्ञो दुःखितश्च महीपतिः।विललाप महाबाहू राममेवानुचिन्तयन्।।2.39.3।।

ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າອັນໜັກ ພະຣາຊາຜູ້ມີແຂນແກ່ງກ້າ ອົງເຈົ້າແຫ່ງປະຖົມພິພົບ ຮູ້ສຶກດັ່ງສູນສະຕິຊົ່ວຂະນະ; ແລ້ວຈຶ່ງຄຳນຶງແຕ່ພຣະຣາມາ ແລະຄຳຄວນຮ້ອງໄຫ້

Verse 4

मन्ये खलु मया पूर्वं विवत्सा बहवःकृताः।प्राणिनो हिंसिता वापि तस्मादिदमुपस्थितम्।।2.39.4।।

ເຮົາເຊື່ອແທ້ວ່າ ໃນການກ່ອນ ເຮົາຄົງເຄີຍເຮັດໃຫ້ຫຼາຍຄົນຕ້ອງຂາດລູກ ຫຼືເຄີຍເບຍດບຽນສັດມີຊີວິດ; ເພາະເຫດນັ້ນ ຄວາມທຸກນີ້ຈຶ່ງມາຮອດເຮົາ.

Verse 5

न त्वेवानागते काले देहाच्च्यवति जीवितम्।कैकेय्या क्लिश्यमानस्य मृत्युर्मम न विद्यते।।2.39.5।।योऽहं पावकसङ्काशं पश्यामि पुरतः स्थितम्।विहाय वसने सूक्ष्मे तापसाच्छादमात्मजम्।।2.39.6।।

ຕາບໃດທີ່ການກໍານົດເວລາຍັງບໍ່ມາຮອດ ຊີວິດຍ່ອມບໍ່ຈາກກາຍ. ແມ່ນແຕ່ເຮົາຖືກໄກເກຍີທໍາໃຫ້ທຸກທໍລະມານ ຄວາມຕາຍກໍບໍ່ມາຮອດເຮົາ.

Verse 6

न त्वेवानागते काले देहाच्च्यवति जीवितम्।कैकेय्या क्लिश्यमानस्य मृत्युर्मम न विद्यते।।2.39.5।।योऽहं पावकसङ्काशं पश्यामि पुरतः स्थितम्।विहाय वसने सूक्ष्मे तापसाच्छादमात्मजम्।।2.39.6।।

ເຮົາເຫັນລູກຊາຍຂອງເຮົາຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ສະຫວ່າງໄສດັ່ງໄຟ; ລາວລະທິ້ງເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນບາງລະອຽດ ແລ້ວນຸ່ງຫົ່ມຜ້າຂອງດາບົດ—ແຕ່ເຮົາກໍຍັງບໍ່ພົບຄວາມຕາຍ.

Verse 7

एकस्याः खलु कैकेय्याः कृतेऽयं क्लिश्यते जनः।स्वार्थे प्रयतमानायाः संश्रित्य निकृतिं त्विमाम्।।2.39.7।।

ແທ້ຈິງ ເພາະໄກເກຍີພຽງຜູ້ດຽວ ປະຊາຊົນທັງຫຼາຍຈຶ່ງທົນທຸກ; ນາງພາກພຽນເພື່ອປະໂຫຍດຕົນ ແລະໄດ້ອາໄສເລ່ຫຼຽມການຫລອກລວງນີ້.

Verse 8

एवमुक्त्वा तु वचनं बाष्पेण पिहितेन्द्रियः।रामेति सकृदेवोक्त्वा व्याहर्तुं न शशाक ह।।2.39.8।।

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ອິນທຣີຂອງລາວຖືກນ້ຳຕາປົກຄຸມ; ລາວເອີ້ນ “ຣາມ” ແຕ່ພຽງຄັ້ງດຽວ ແລ້ວກໍບໍ່ອາດເວົ້າຕໍ່ໄດ້.

Verse 9

संज्ञां तु प्रतिलभ्यैव मुहूर्तात्स महीपतिः।नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां सुमन्त्रमिदमब्रवीत्।।2.39.9।।

ພຽງຊົ່ວຄາວໜຶ່ງ ເມື່ອພຣະມະຫາກະສັດໄດ້ຄືນສະຕິ ດ້ວຍດວງຕາເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ ຈຶ່ງກ່າວກັບສຸມັນຕຣະດັ່ງນີ້.

Verse 10

औपवाह्यं रथं युक्त्वा त्वमायाहि हयोत्तमैः।प्रापयैनं महाभागमितो जनपदात्परम्।।2.39.10।।

ຈົ່ງຈັດຮຽມລົດສຳລັບເດີນທາງ ແລະເທື່ອມມ້າຊັ້ນດີທີ່ສຸດ; ຈົ່ງມາໂດຍໄວ ແລະນຳພຣະຣາມຜູ້ມີຈິດໃຈສູງສົ່ງນີ້ ອອກຈາກທີ່ນີ້ໄປໃຫ້ພົ້ນເຂດເມືອງ.

Verse 11

एवं मन्ये गुणवतां गुणानां फलमुच्यते।पित्रा मात्रा च यत्साधुर्वीरो निर्वास्यते वनम्।।2.39.11।।

ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ນີ້ແຫຼະທີ່ຜູ້ຄົນເອີ້ນວ່າ ‘ຜົນແຫ່ງຄຸນຄວາມດີ’ ຂອງຜູ້ມີຄຸນ—ເມື່ອບຸດຜູ້ຊອບທຳ ຕັ້ງຢູ່ໃນທຳ ແລະເປັນວີຣະບຸລຸດ ກັບຖືກບິດາມານດາຂອງຕົນເອງເນລະເທດໄປປ່າ.

Verse 12

राज्ञो वचनमाज्ञाय सुमन्त्रः शीघ्रविक्रमः।योजयित्वाऽययौ तत्र रथमश्वैरलङ्कृतम्।।2.39.12।।

ເມື່ອຮູ້ພຣະບັນຊາຂອງພຣະຣາຊາແລ້ວ ສຸມັນຕະຜູ້ວ່ອງໄວ ກໍເທື່ອມມ້າ ແລະເດີນທາງໄປທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍລົດອັນງາມສົດສະຫງ່າ ທີ່ປະດັບພ້ອມດ້ວຍມ້າທັງຫຼາຍ.

Verse 13

तं रथं राजपुत्राय सूत: कनकभूषितम्।आचचक्षेऽञ्जलिं कृत्वा युक्तं परमवाजिभिः।।2.39.13।।

ສາລະທີໄດ້ປະນົມມືທູນແກ່ພຣະຣາຊກຸມານວ່າ ລົດສົງຄາມປະດັບຄຳ ແລະຜູກເທົ່າດ້ວຍມ້າອັນປະເສີດ ພ້ອມແລ້ວ

Verse 14

राजा सत्वरमाहूय व्यापृतं वित्तसंञ्चये।उवाच देशकालज्ञो निश्चितं सर्वत श्शुचिम्।।2.39.14।।

ພຣະຣາຊາຜູ້ຮູ້ຄວາມເໝາະສົມຕາມຖິ່ນແລະເວລາ ໄດ້ເອີ້ນເຈົ້າໜ້າທີ່ຜູ້ກຳລັງວຸ່ນວາຍໃນການຮັກສາພຣະຄັງສົມບັດມາໂດຍໄວ—ຜູ້ແນ່ນອນໃນຈິດໃຈ ແລະບໍລິສຸດນ່າເຊື່ອຖືທຸກປະການ—ແລ້ວທູນກ່າວກັບເຂົາ

Verse 15

वासांसि च महार्हाणि भूषणानि वराणि च।वर्षाण्येतानि सङ्ख्याय वैदेह्याः क्षिप्रमानय।।2.39.15।।

ຈົ່ງນັບຈຳນວນປີເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ແນ່ ແລ້ວຮີບນຳເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນລ້ຳຄ່າ ແລະເຄື່ອງປະດັບອັນປະເສີດ ມາໃຫ້ແກ່ໄວເດຫີໂດຍໄວ

Verse 16

नरेन्द्रेणैवमुक्तस्तु गत्वा कोशगृहं ततः।प्रायच्छत्सर्वमाहृत्य सीतायै सममेव तत्।।2.39.16।।

ເມື່ອໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາຈາກພຣະຣາຊາແລ້ວ ເຂົາໄດ້ໄປຍັງເຮືອນພຣະຄັງ ນຳທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງມາ ແລ້ວມອບໃຫ້ແກ່ນາງສີຕາຢ່າງຄົບຖ້ວນ

Verse 17

सा सुजाता सुजातानि वैदेही प्रस्थिता वनम्।भूषयामास गात्राणि तैर्विचित्रैर्विभूषणैः।।2.39.17।।

ໄວເດຫີຜູ້ເກີດດີ ແລະກຳລັງຈະເດີນທາງເຂົ້າປ່າ ໄດ້ປະດັບອະໄວຍະວະອັນງາມຂອງນາງ ດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບຫຼາກຫຼາຍອັນສະຫວ່າງໄສເຫຼົ່ານັ້ນ

Verse 18

व्यराजयत वैदेही वेश्म तत्सुविभूषिता।उद्यतोंऽशुमतः काले खं प्रभेव विवस्वतः।।2.39.18।।

ໄວເທຫີຜູ້ຖືກປະດັບປະດາຢ່າງວິຈິດງາມ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພະລາຊວັງນັ້ນສ່ອງປະກາຍ—ດຸດຟ້າຍາມອະຮຸນເມື່ອພະອາທິດກຳລັງຂຶ້ນສ່ອງລັດສະມີ.

Verse 19

तां भुजाभ्यां परिष्वज्य श्वश्रूर्वचनमब्रवीत्।अनाचरन्ती कृपणं मूर्ध्न्युपाघ्राय मैथिलीम्।।2.39.19।।

ແມ່ຜົວໄດ້ອ້ອມກອດໄມຖິລີດ້ວຍແຂນທັງສອງ ແລະຈູບທີ່ໜ້າຜາກ ແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າ—ແມ່ນແຕ່ຄວາມປະພຶດອັນບໍລິສຸດຂອງສີຕາບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ມີເຫດໃຫ້ສົງສານເລີຍ.

Verse 20

असत्य स्सर्वलोकेऽस्मिन्सततं सत्कृताः प्रियैः।भर्तारं नानुमन्यन्ते विनिपातगतं स्त्रियः।।2.39.20।।

ໃນໂລກນີ້ ສະຕຣີຜູ້ໄດ້ຮັບການນັບຖືຢ່າງສະເໝີຈາກຜູ້ຮັກ ແຕ່ບໍ່ຍອມຢືນຄຽງຂ້າງສາມີເມື່ອລົງສູ່ຄວາມວິບັດ ຖືກເຫັນວ່າເປັນຜູ້ບໍ່ສັດຊື່.

Verse 21

एष स्वभावो नारीणामनुभूय पुरा सुखम्।अल्पामप्यापदं प्राप्य दुष्यन्ति प्रजहत्यपि।।2.39.21।।

ເຂົາກ່າວວ່າ ນີ້ແມ່ນສະພາບທຳມະຊາດຂອງສະຕຣີ: ເມື່ອເຄີຍຊົມຊື່ນຄວາມສຸກແລ້ວ ພົບແຕ່ອຸປະສັກນ້ອຍນິດກໍຕຳນິ—ແມ່ນກະທັ້ງອາດຈະລະທິ້ງໄດ້.

Verse 22

असत्यशीला विकृता दुर्ग्राह्यहृदयास्सदा।युवत्यः पापसंङ्कल्पाः क्षणमात्राद्विरागिणः।।2.39.22।।

ເຂົາກ່າວວ່າ ຍິງສາວຜູ້ມີໃຈບາບນັ້ນ ປະພຶດບໍ່ສັດ ນິໄສບິດເບືອນ ໃຈຍາກຈະຢັ່ງຮູ້ເສມອ ແລະອາດຈະເຢັນຊາຈາກຄວາມຮັກໄດ້ໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາດຽວ.

Verse 23

न कुलं न कृतं विद्या न दत्तं नापि सङ्ग्रहः।स्त्रीणां गृह्णाति हृदयमनित्यहृदया हि ताः।।2.39.23।।

ບໍ່ແມ່ນຊາດຕະກູນ ບໍ່ແມ່ນບຸນຄຸນທີ່ເຄີຍເຮັດ ບໍ່ແມ່ນວິຊາ ບໍ່ແມ່ນທານ ແມ່ນກະທັ້ງຊັບທີ່ສະສົມ ກໍບໍ່ອາດຊະນະໃຈຂອງຍິງໄດ້; ເພາະກ່າວກັນວ່າ ໃຈຂອງນາງນັ້ນບໍ່ໝັ້ນຄົງ.

Verse 24

साध्वीनां हि स्थितानां तु शीले सत्ये श्रुते शमे।स्त्रीणां पवित्रं परमं पतिरेको विशिष्यते।।2.39.24।।

ແຕ່ສໍາລັບຍິງຜູ້ດີງາມ (ສາທະວີ) ຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນພຣະຈັນທະ, ຄວາມສັດ, ຄວາມຮູ້ອັນສັກສິດ ແລະການສໍາລວມຕົນ ນັ້ນ ຜົວພຽງຜູ້ດຽວແມ່ນຄວາມບໍລິສຸດສູງສຸດ—ເປັນຜູ້ຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 25

स त्वया नावमन्तव्यः पुत्रः प्रव्राजितो मम।तव दैवतमस्त्वेष निर्धनः सधनोऽपि वा।।2.39.25।।

ລູກຊາຍຂອງຂ້າ ແມ່ນແມ່ນຖືກສົ່ງໄປເນລະເທດແລ້ວ ແຕ່ທ່ານຢ່າໄດ້ດູໝິ່ນເຂົາ; ຈົ່ງໃຫ້ເຂົາເປັນດັ່ງເທວະຂອງທ່ານ—ຈະຍາກຈົນຫຼືມັ່ງມີກໍຕາມ.

Verse 26

विज्ञाय वचनं सीता तस्या धर्मार्थसंहितम्।कृताञ्जलिरुवाचेदं श्वश्रूमभिमुखे स्थिताम्।।2.39.26।।

ເມື່ອສີຕາໄດ້ເຂົ້າໃຈຖ້ອຍຄໍານັ້ນວ່າ ສອດຄ່ອງກັບທຳມະ ແລະເປົ້າໝາຍອັນຮອບຄອບ ນາງຈຶ່ງປະນົມມື ແລະກ່າວດັ່ງນີ້ ໂດຍຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າແມ່ຜົວ.

Verse 27

करिष्ये सर्वमेवाहमार्या यदनुशास्ति माम्।अभिज्ञास्मि यथा भर्तुर्वर्तितव्यं श्रुतं च मे।।2.39.27।।

ຂ້າພະເຈົ້າຈະກະທຳທຸກປະການຕາມທີ່ທ່ານນາງຜູ້ຄວນເຄົາລົບໄດ້ສອນສັ່ງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຢູ່ແລ້ວ ແລະເຄີຍໄດ້ຍິນມາກ່ອນວ່າ ຄວນປະພຶດຕົນຕໍ່ສາມີແນວໃດ

Verse 28

न मामसज्जनेनार्या समानयितुमर्हति।धर्माद्विचलितुं नाहमलं चन्द्रादिव प्रभा।।2.39.28।।

ຂໍທ່ານນາງຜູ້ປະເສີດ ຢ່ານຳຂ້າພະເຈົ້າໄປທຽບກັບຄົນຊົ່ວເລີຍ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດເບື້ອນອອກຈາກທຳມະໄດ້ ເຫມືອນຮັດສະມີທີ່ບໍ່ເຄີຍຈາກດວງຈັນ

Verse 29

नातन्त्री वाद्यते वीणा नाचक्रो वर्तते रथः।नापतिस्सुखमेधेत या स्यादपि शतात्मजा।।2.39.29।।

ວີນາທີ່ບໍ່ມີສາຍ ບໍ່ອາດບັນເລງໄດ້; ລົດສົງຄາມທີ່ບໍ່ມີລໍ້ ບໍ່ອາດເຄື່ອນໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ຍິງທີ່ບໍ່ມີສາມີ ບໍ່ອາດເຈີຣິນໃນຄວາມສຸກ ແມ່ນແຕ່ມີລູກຊາຍຮ້ອຍຄົນກໍຕາມ

Verse 30

मितं ददाति हि पिता मितं माता मितं सुतः।अमितस्य हि दातारं भर्तारं का न पूजयेत्।।2.39.30।।

ພໍ່ໃຫ້ຄວາມສຸກໄດ້ແຕ່ພຽງພໍປະມານ; ແມ່ກໍພຽງພໍປະມານ; ລູກກໍພຽງພໍປະມານ. ແຕ່ສາມີນັ້ນຖືກນັບວ່າເປັນຜູ້ໃຫ້ຄວາມສຸກອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ—ຍິງຄົນໃດຈະບໍ່ເຄົາລົບບູຊາສາມີເຊັ່ນນັ້ນ

Verse 31

साहमेवं गता श्रेष्ठा श्रुतधर्मपरावरा।आर्ये किमवमन्येऽहं स्त्रीणां भर्ता हि दैवतम्।।2.39.31।।

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກຝຶກຝົນຕາມອຸດົມຄະຕິເຫຼົ່ານີ້ ແລະໄດ້ຮຽນຮູ້ຂອບເຂດແຫ່ງທຳມະ; ໂອ ນາງຜູ້ສູງສົ່ງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ້າຫມິ່ນປະມາດທ່ານນັ້ນໄດ້ແນວໃດ? ເພາະສຳລັບສະຕຣີ ສາມີແທ້ໆແມ່ນເທວະດາຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງນາງ.

Verse 32

सीताया वचनं श्रुत्वा कौशल्या हृदयङ्गमम्।शुद्धसत्त्वा मुमोचाश्रु सहसा दुःखहर्षजम्।।2.39.32।।

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງນາງສີຕາອັນຊຶ້ງຈັບໃຈ ພຣະນາງເກົາສັລຍາ—ຜູ້ມີຈິດໃສບໍລິສຸດ—ກໍຫຼັ່ງນ້ຳຕາຂຶ້ນທັນທີ ອັນເກີດຈາກທັງຄວາມໂສກ ແລະຄວາມປິຕິຍິນດີ.

Verse 33

तां प्राञ्जलिरभिक्रम्य मातृमध्येऽतिसत्कृताम्। रामः परमधर्मात्मा मातरं वाक्यमब्रवीत्।।2.39.33।।

ພຣະຣາມຜູ້ມີຈິດໃຈຕັ້ງມັ່ນໃນທຳມະຢ່າງສູງສຸດ ໄດ້ເຂົ້າໄປຫາພຣະມານດາ—ຜູ້ໄດ້ຮັບການນັບຖືຢ່າງສູງໃນຫມູ່ມານດາທັງຫຼາຍ—ດ້ວຍການປະນົມມື ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄຳຕໍ່ພຣະນາງ.

Verse 34

अम्ब मा दुःखिता भूस्त्वं पश्य त्वं पितरं मम।।क्षयो हि वनवासस्य क्षिप्रमेव भविष्यति।।2.39.34।।

“ແມ່ເອີຍ ຢ່າໂສກເສົ້າເລີຍ; ຈົ່ງເບິ່ງແຍງພຣະບິດາຂອງລູກ. ເພາະການຢູ່ປ່າເປັນນິລະເທດນີ້ ຈະສິ້ນສຸດໂດຍໄວ.”

Verse 35

सुप्तायास्ते गमिष्यन्ति नव वर्षाणि पञ्च च।सा समग्रमिह प्राप्तं मां द्रक्ष्यसि सुहृद्वृतम्।।2.39.35।।

“ສຳລັບແມ່ ເກົ້າປີແລະອີກຫ້າປີນັ້ນ ຈະຜ່ານໄປດັ່ງກັບຢູ່ໃນຄວາມຝັນ. ແລ້ວແມ່ຈະເຫັນລູກກັບມາທີ່ນີ້ຢ່າງປອດໄພຄົບຖ້ວນ ມີມິດສະຫາຍຜູ້ປາດຖະນາດີຫ້ອມລ້ອມ.”

Verse 36

एतावदभिनीतार्थमुक्त्वा स जननीं वचः।त्रयश्शतशतार्धाश्च ददर्शा वेक्ष्य मातरः।।2.39.36।।

ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍາແກ່ພຣະມານດາ ອັນປະນີດໃນອະທິບາຍ ແລະພອດຄວນໃນຂອບເຂດແລ້ວ ຈຶ່ງຫັນໄປເບິ່ງພຣະມານດາອື່ນໆ ຈໍານວນສາມຮ້ອຍຫ້າສິບພຣະອົງ.

Verse 37

ता श्चापि स तथैवार्ता मातृ़र्दशरथात्मजः।धर्मयुक्तमिदं वाक्यं निजगाद कृताञ्जलिः।।2.39.37।।

ແລະຕໍ່ພຣະມານດາເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍ—ຜູ້ທຸກໂສກບໍ່ແຕກຕ່າງກັນ—ພຣະຣາຊະບຸດແຫ່ງທະສະຣະຖ ປະນົມມື (ອັນຈະລິ) ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້ອັນຕັ້ງຢູ່ໃນທັມ.

Verse 38

संवासात्परुषं किञ्चिदज्ञानाद्वापि यत्कृतम्।तन्मे समनुजानीत सर्वाश्चामन्त्रयामि वः।।2.39.38।।

“ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍເຮັດສິ່ງໃດທີ່ກະດ້າງໄປນ້ອຍໜຶ່ງ—ຈະເປັນເພາະຄວາມຄຸ້ນເຄີຍຢູ່ຮ່ວມກັນດົນ ຫຼືເພາະຄວາມບໍ່ຮູ້—ຂໍຈົ່ງອະໄພໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ. ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຂໍລາທຸກທ່ານ.”

Verse 39

वचनं राघवस्यैतध्दर्मयुक्तं समाहितम्।शुश्रुवुस्ताः स्त्रियंस्सर्वा श्शोकोपहतचेतसः।।2.39.39।।

ແມ່ຍິງທັງຫຼາຍນັ້ນ ຜູ້ມີໃຈຖືກຄວາມໂສກທັບຖົມ ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຣາຆະວະນີ້—ອັນສອດຄ່ອງກັບທຳມະ ແລະສະຫງົບໝັ້ນຄົງ.

Verse 40

जज्ञेऽथ तासां सन्नादः क्रौञ्चीनामिव निस्वनः।मानवेन्द्रस्य भार्याणामेवं वदति राघवे।।2.39.40।।

ເມື່ອຣາຆະວະກ່າວດັ່ງນັ້ນ ຈາກບັນດາພຣະມະເຫສີຂອງພຣະຣາຊາແຫ່ງມະນຸດ ກໍເກີດສຽງຮ້ອງໄຫ້ຄຳຄວນດັງກ້ອງ ດຸດດັ່ງສຽງຮ້ອງຂອງນົກກຣາວັນຈີເພດແມ່.

Verse 41

मुरजपणवमेघघोषवत्दशरथवेश्म बभूव यत्पुरा।विलपितपरिदेवनाकुलंव्यसनगतं तदभूत्सुदुःखितम्।।2.39.41।।

ພຣະຣາຊວັງຂອງທະສະຣະຖະ ທີ່ເຄີຍກ້ອງກັງວານດຸດຟ້າຮ້ອງເມກຄຳຮອນ ດ້ວຍສຽງມຣິທັງຄະ ແລະ ປະນະວະ ບັດນີ້ເມື່ອຖືກຄວາມວິບັດຄອບງຳ ກໍກາຍເປັນທີ່ເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ ເຕັມໄປດ້ວຍສຽງຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ຄຳຄວນ.