Adhyaya 54

Verse 1

श्रीभगवानुवाच । अद्रोहकस्य चाख्यातो महिमा लोकदुःसहः । एकतल्पगतां वामां क्षांत्वा सर्वजितोऽभवत्

ພຣະພະຄະວານຕັດວ່າ: “ມະຫິມາຂອງຜູ້ບໍ່ມີຄວາມພະຍາບາດ ໄດ້ຖືກປະກາດແລ້ວ—ໂລກຍາກຈະເທົ່າທັນ. ເມື່ອອະໄພແກ່ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຜູ້ມາຮ່ວມຕຽງດຽວກັນ ລາວຈຶ່ງເປັນຜູ້ພິຊິດທຸກສິ່ງ.”

Verse 2

ज्ञानिनामपिदुःसाध्यं मुनीनां ब्रह्मचारिणां । सुरासुरमनुष्याणां विषमं तत्समं गतः

ສະພາບນີ້ແມ່ນຍາກຢ່າງຍິ່ງ ແມ່ນແຕ່ສຳລັບຜູ້ຮູ້ (ຍານີ), ມຸນີ ແລະພຣະພົມຈາຣີ. ສຳລັບເທວະ, ອະສຸຣະ ແລະມະນຸດ ສິ່ງທີ່ຂຸລຂະລະຍາກຂ້າມ ກໍກາຍເປັນຮາບພຽງສຳລັບຜູ້ບັນລຸສະມະພາບນັ້ນ.

Verse 3

स्वभावाद्विषमं कामं जेतुं कः पुरुषः क्षमः । अद्रोहकमृते विप्र स एव भवजित्पुमान्

ກາມໂດຍສະພາບແທ້ ແມ່ນຂຸລຂະລະແລະນຳທຸກຂ໌; ໃຜໃນມະນຸດຈະສາມາດພິຊິດມັນໄດ້? ໂອ ວິປຣະ, ມີແຕ່ຜູ້ບໍ່ມີຄວາມດຣອຫະ ເທົ່ານັ້ນທີ່ເປັນຜູ້ພິຊິດສັງສາຣະຢ່າງແທ້ຈິງ.

Verse 4

संत्यज्य देवराज्यं च लब्ध्वाहं तु पुरा यथा । तमुवाच ततो देवी पापं तं मुनिशापजम्

“ດັ່ງທີ່ເຮົາໃນອະດີດ ໄດ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍ ໂດຍສະຫຼະແມ່ນແຕ່ອຳນາດແຫ່ງເທວະຣາຊະ,” ແລ້ວເທວີຈຶ່ງກ່າວກັບລາວ—ຜູ້ທີ່ກາຍເປັນຜູ້ມີບາບເນື່ອງຈາກຄຳສາບຂອງມຸນີ.

Verse 5

विदितं सर्वलोके च त्रैलोक्ये सचराचरे । द्विज उवाच । कथं च देवदेवस्य अहल्याहरणं प्रभो

ເລື່ອງນີ້ເປັນທີ່ຮູ້ກັນໃນທຸກໂລກ—ທົ່ວໄຕໂລກ ທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ. ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ, ການນຳອະຫັລຍາໄປໂດຍເທວະເທວ ເກີດຂຶ້ນແນວໃດ?”

Verse 6

भगांकत्वं च संप्राप सहस्राक्षः सुराधिपः । न गां कोपि भगांकत्वं संप्राप्तस्सुरराट्कथम्

ແລະ ສະຫັດສະຣາກສະ (ອິນທຣາ) ຈອມເທວະ ໄດ້ບັນລຸສະພາບທີ່ຖືກໝາຍດ້ວຍ «ພະຄາງກະ» (ໝາຍໂຢນີ)। ແຕ່ ຂ້າແຕ່ເທວະຣາຊາ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ມີງົວໃດເຄີຍໄດ້ຮັບສະພາບນັ້ນ?

Verse 7

दुःश्रुतं सुरवैकल्यं श्रोतुमिच्छामि तत्वतः । श्रीभगवानुवाच । पुरा स्वांतोद्भवां कन्यां लोकेशश्च महामनाः

ຂ້ອຍປາຖະໜາຈະຟັງດ້ວຍຄວາມຈິງ ກ່ຽວກັບຂ່າວອັນເສົ້ານັ້ນ ວ່າເທວະທັງຫຼາຍເກີດຄວາມບົກພ່ອງແນວໃດ. ພຣະພະຄະວານຕັດວ່າ: ໃນກາລກ່ອນ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກຜູ້ມີໃຈຍິ່ງ ໄດ້ບັງເກີດທິດາກຸມາຣີຈາກດວງໃຈຂອງພຣະອົງເອງ

Verse 8

गौतमाय ददौ धाता लोकपालाग्रतो मुदा । ततस्तु लोकपालानां मन्मथाविष्टचेतसाम्

ພຣະທາຕາ ຜູ້ສ້າງ ໄດ້ມອບນາງໃຫ້ແກ່ ໂຄຕະມະ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ຕໍ່ໜ້າເຫຼົ່າໂລກະປາລະ. ຈາກນັ້ນ ໃຈຂອງໂລກະປາລະທັງຫຼາຍ ຖືກມັນມະຖະ (ເທວະແຫ່ງຄວາມຮັກ) ຄອບງຳ

Verse 9

शचीपतेस्तु संमोहो हृदि शल्य इव स्थितः । लोकपालानतिक्रम्य सुवेषा वरवर्णिनी

ແຕ່ຄວາມຫຼົງຂອງ ສະຈີປະຕິ (ອິນທຣາ) ຍັງຝັງຢູ່ໃນໃຈດັ່ງໜາມ. ເມື່ອລ່ວງພົ້ນໂລກະປາລະທັງຫຼາຍ ນາງຜູ້ແຕ່ງກາຍງາມ ແລະງາມລ້ຳເລີດ ກໍເດີນຕໍ່ໄປ

Verse 10

द्विजाय रत्नभूतैषा दत्ता किंवा करोम्यहम् । इति संचिंत्य तस्यास्तु वर्तमाने च यौवने

“ນາງຜູ້ດຸດດັ່ງຮັດຕະນະນີ້ ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ທະວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ແລ້ວ—ບັດນີ້ຂ້ອຍຄວນເຮັດຢ່າງໃດ?” ເຂົາຄິດຄຳນຶງດັ່ງນີ້ ໃນຂະນະທີ່ນາງຍັງຢູ່ໃນວັຍຫນຸ່ມສາວອັນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະເຂົາຍັງຄິດຕຶກຕອງຢູ່ເລື້ອຍໆ।

Verse 11

पुनश्च मायया दृष्टं रूपं तस्यास्सुशोभनम् । पुनश्चिन्तयमानोऽसौ गौतमाध्यासनं गतः

ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ໂດຍອຳນາດມາຍາ ເຂົາໄດ້ເຫັນຮູບງາມອັນສຸດສະຫງ່າຂອງນາງ; ແລະອີກຄັ້ງ ເມື່ອຈິດຈົມໃນຄວາມຄິດ ເຂົາກໍໄປຫາອາສນະ (ທີ່ນັ່ງ) ຂອງພຣະລິສີ ໂກຕະມະ।

Verse 12

पश्चात्तु तस्य गमनाद्यद्वृत्तं तच्छृणुष्व मे । एकदा गौतमः स्नातुं गतोऽसौ पुष्करं प्रति

ບັດນີ້ ຫຼັງຈາກເຂົາໄດ້ເດີນທາງໄປແລ້ວ ຈົ່ງຟັງຈາກຂ້ອຍເຖິງເຫດການຕໍ່ໄປ. ຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະລິສີ ໂກຕະມະ ໄດ້ໄປຍັງ ປຸສກະຣະ ເພື່ອອາບນ້ຳຊຳລະກາຍ।

Verse 13

साध्वी च गृहशौचे च गृहवस्तुनि तत्परा । प्रवृत्ता देववास्तूनां बलिकर्तुं च तत्परा

ນາງເປັນສາວຜູ້ມີສິນ (ສາດວີ) ອຸທິດໃຈໃນຄວາມສະອາດບໍລິສຸດແຫ່ງເຮືອນ ແລະເອົາໃຈໃສ່ກິດວຽກໃນຄອບຄົວ; ນາງຍັງຂະຫຍັນຖວາຍບະລິ (ສ່ວນເຄື່ອງບູຊາ) ແດ່ເທວະທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນສະຖານທີ່ຕ່າງໆ ພາຍໃນເຮືອນ।

Verse 14

इंधनं वह्निकार्यं च नित्यकर्मानुसंचयम् । एतस्मिन्नंतरे शक्रो मुनेस्तस्य महात्मनः

ເຂົາໄດ້ເກັບຟືນ ດູແລກິດແຫ່ງໄຟສັກສິດ ແລະສືບຕໍ່ການປະຕິບັດນິດຍະກັມ (ພິທີປະຈຳວັນ) ຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ. ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ສັກຣະ (ອິນທຣາ) ກໍໄດ້ເຄື່ອນໄຫວກ່ຽວກັບມະຫາມຸນີຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ນັ້ນ।

Verse 15

रूपमास्थाय गात्रेण प्रविवेशोटजं मुदा । पतिव्रता पतिं दृष्ट्वा श्रद्धया परया सती

ນາງໄດ້ອາໄສກາຍຂອງຕົນເອງຮັບຮູບຂຶ້ນ ແລ້ວເຂົ້າສູ່ອາສຣົມດ້ວຍຄວາມປິຕິ. ເມື່ອເຫັນສາມີ ນາງຜູ້ເປັນສະຕີຜູ້ຮັກສາພັນທະຕໍ່ສາມີ ໄດ້ມອງດ້ວຍສັດທາແລະພັກຕິອັນສູງສຸດ.

Verse 16

देवस्थाने च वस्तूनां संचयं कर्तुमुद्यता । ततस्तामब्रवीदार्तो मुनिवेषधरो हरिः

ເມື່ອນາງກຳລັງຈະເກັບຮວບຮວມສິ່ງຂອງໃນເຂດເທວະສະຖານ ຮຣິຜູ້ປອມຕົວເປັນມຸນີ ກໍໄດ້ເວົ້າກັບນາງດ້ວຍຄວາມຮ້ອນໃຈ.

Verse 17

प्रद्युम्नवशगो वामे देहि मे चुंबनादिकम् । एतस्मिन्नंतरे सा च त्रपायुक्ताऽब्रवीद्वचः

“ໂອ ນາງຜູ້ງາມ, ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງປຣັດຍຸມນ; ຂໍໃຫ້ເຈົ້າປະທານຈູບ ແລະອື່ນໆທຳນອງນັ້ນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.” ໃນຂະນະນັ້ນ ນາງຖືກຄວາມອາຍປົກຄຸມ ແລະໄດ້ເວົ້າຄຳນີ້.

Verse 18

देवकार्यादिकं त्यक्त्वा वक्तुं नार्हसि मे प्रभो । सर्वं जानासि धर्मज्ञ पुण्यानां निश्चयं मुने

ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເມື່ອທ່ານໄດ້ວາງກິດຂອງເທວະ ແລະກິດອື່ນໆໄວ້ແລ້ວ ທ່ານບໍ່ຄວນປະຕິເສດຈະຕອບຂ້າພະເຈົ້າ. ໂອ ມຸນີຜູ້ຮູ້ທຳ, ທ່ານຮູ້ທຸກສິ່ງ ແມ່ນກະທັ້ງຄວາມແນ່ນອນແຫ່ງບຸນກຸສົນ.

Verse 19

अयमर्थो हि वेलायामधुनैव न युज्यते । ततस्तां चारुसर्वांगीं दृष्ट्वा मन्मथपीडितः

“ເລື່ອງນີ້ບໍ່ເໝາະສົມໃນເວລານີ້ເດີ້.” ແລ້ວເມື່ອເຫັນນາງຜູ້ງາມພ້ອມທຸກອະວະຍະ ລາວກໍຖືກຄວາມທຸກທໍລະມານໂດຍກາມະເທວະ.

Verse 20

अलं प्रियेन वक्तव्यं हृच्छयो मे प्रजायते । कर्तव्यं चाप्यकर्तव्यं पत्युर्वचनसंमतम्

ພໍແລ້ວກັບຄໍາຫວານ; ໃຈຂ້າຖືກຄວາມກັງວົນກອດຮັດ. ຈົ່ງບອກຕາມຄໍາສັ່ງຂອງສາມີທີ່ຖືກອະນຸມັດ—ສິ່ງໃດຄວນເຮັດ ແລະສິ່ງໃດບໍ່ຄວນເຮັດ.

Verse 21

करोति सततं या च सा च नारी पतिव्रता । लंघयेद्या च तस्याज्ञां सुरते च विशेषतः

ແມ່ຍິງຜູ້ປະພຶດຕາມຄວາມປາດຖະນາຂອງສາມີເປັນນິດ ຖືກເອີ້ນວ່າ “ປະຕິວຣະຕາ” ພັນລະຍາຜູ້ສັດຊື່. ແຕ່ຜູ້ໃດລ່ວງລະເມີດຄໍາສັ່ງຂອງລາວ—ໂດຍສະເພາະໃນເລື່ອງການຮ່ວມສຳພັນ—ບໍ່ຖືກນັບເຊັ່ນນັ້ນ.

Verse 22

पुण्यं तस्या भवेन्नष्टं दुर्गतिं चाधिगच्छति । साब्रवीद्देववस्तूनि संति देवार्थतो मुने

ບຸນຂອງນາງຈະສູນເສຍ ແລະນາງຈະຕົກສູ່ທຸຄະຕິ. ນາງກ່າວວ່າ “ໂອ ມຸນີ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຂອງເທວະແທ້ ຖືກກໍານົດໄວ້ເພື່ອກິດອັນເທວະ.”

Verse 23

नित्यकर्माणि चान्यानि किं वा तेषु विपर्ययः । स चोवाच सतीं तत्र देह्यालिगादिकं मम

“ແລ້ວພິທີປະຈໍາວັນອື່ນໆ ລະ? ໃນນັ້ນມີຄວາມຜິດແປກອັນໃດ?” ແລ້ວໃນທີ່ນັ້ນ ລາວໄດ້ກ່າວກັບສະຕີວ່າ “ຈົ່ງມອບລິງຄະຂອງເຮົາ ແລະເຄື່ອງໝາຍອື່ນໆ ໃຫ້ເຮົາ.”

Verse 24

मनसा भयमुत्सृज्य मया दत्तानि तानि च । इत्युक्त्वा तां परिष्वज्य कृतस्तेन मनोरथः

ລາວປະລິ້ມຄວາມຢ້ານອອກຈາກໃຈ ແລ້ວກ່າວວ່າ “ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນກໍເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາໃຫ້ໄວ້ເຊັ່ນກັນ.” ເວົ້າແລ້ວລາວກອດນາງ ແລະຄວາມປາດຖະນາຂອງລາວກໍສໍາເລັດໂດຍນາງ.

Verse 25

एतस्मिन्नंतरे विप्र मुनेर्हृद्या सकल्मषम् । ततो ध्यानं समारभ्याजानाद्वृत्तं शचीपतेः

ໃນຂະນະນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມະນ໌ ຫົວໃຈຂອງມຸນີກໍພົ້ນຈາກມົນທິນທັງປວງ। ແລ້ວທ່ານເລີ່ມທຳສະມາທິ-ທະຍານ ແລະຮູ້ເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບ ສະຈີປະຕິ (ພຣະອິນທຣ໌)

Verse 26

तूर्णमेव द्वारदेशे गत्वा च समुपस्थितः । शक्रो मुनिं तु संलक्ष्य चौतुदेहं विवेश ह

ລາວໄດ້ໄປຢ່າງວ່ອງໄວເຖິງບ່ອນປະຕູ ແລະຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ। ແລ້ວ ສັກຣະ (ພຣະອິນທຣ໌) ເຫັນມຸນີ ກໍເຂົ້າໄປໃນກາຍລະອຽດ (ມອງບໍ່ເຫັນ) ຂອງລາວ

Verse 27

गच्छतः पृषदंशस्य पद्धतौ प्रचचाल ह । मुनिस्तत्रावदत्तं वै कस्त्वं मार्जाररूपधृत्

ເມື່ອ ປຣິສະດັມຊະ ກຳລັງເດີນຕາມທາງ ທາງນັ້ນກໍສັ່ນໄຫວ। ມຸນີຈຶ່ງກ່າວວ່າ “ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ທີ່ຖືຮູບແມວ?”

Verse 28

भयात्तस्य मुनेरग्रे शक्रः प्रांजलिराश्रितः । मघवंतं पुरो दृष्ट्वा चुकोप मुनिपुंगवः

ດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ສັກຣະ (ພຣະອິນທຣ໌) ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າມຸນີ ພ້ອມພະນົມມື ຂໍພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິງ। ແຕ່ເມື່ອມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເຫັນ ມະຄະວານ (ພຣະອິນທຣ໌) ຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ກໍເກີດຄວາມໂກດ

Verse 29

यत्त्वया चेदृशं कर्म भगार्थं छलसाहसम् । कृतं तस्मात्तवांगेषु सहस्रभगमुत्तमम्

ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ກະທຳກຳອັນຫລອກລວງ ແລະຫານກ້າ ເພື່ອຄວາມໃຄ່ໃນ ຍົນີ ດັ່ງນັ້ນ ຕາມອະວະຂອງເຈົ້າ ຈະປາກົດເຄື່ອງໝາຍອັນປະເສີດ ແມ່ນ ຍົນີ ໜຶ່ງພັນ

Verse 30

भवत्विह तु पापिष्ठ लिंगं ते निपतिष्यति । गच्छ मे पुरतो मूढ सुरस्थानं दिवौकसः

ຈົ່ງເປັນໄປຕາມນີ້ໃນທີ່ນີ້ເຖີດ ໂອ ຜູ້ບາບຫນັກທີ່ສຸດ—ລິງຄະຂອງເຈົ້າຈະຕົກລົງ. ໂອ ຄົນໂງ່, ຈົ່ງໄປນຳໜ້າຂ້າ ໄປສູ່ທີ່ສະຖານຂອງເທວະ, ທີ່ພັກຂອງຜູ້ຢູ່ສະຫວັນ.

Verse 31

पश्यंति मुनिशार्दूला नराः सिद्धास्सहोरगाः । एवमुक्त्वा मुनिश्रेष्ठो रुदंतीं तां पतिव्रताम्

ບັນດາມຸນີດຸດດັ່ງເສືອໄດ້ເບິ່ງຢູ່—ພ້ອມດ້ວຍມະນຸດ ພວກສິດທະ ແລະນາກ. ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ມຸນີຜູ້ປະເສີດສຸດຈຶ່ງກ່າວກັບນາງຜູ້ສັດຊື່ຕໍ່ສາມີ ຜູ້ກຳລັງຮ້ອງໄຫ້

Verse 32

पप्रच्छ किमिदानीं ते कर्म दारुणमागतम् । इत्युक्ता वेपमाना सा भीता पतिमुवाच ह

ທ່ານຖາມວ່າ “ບັດນີ້ ຜົນກຳອັນນ່າຢ້ານໃດໄດ້ມາຮອດເຈົ້າ?” ເມື່ອຖືກຖາມດັ່ງນັ້ນ ນາງກໍສັ່ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ແລ້ວເວົ້າກັບສາມີຂອງນາງ

Verse 33

अज्ञानाद्यत्कृतं कर्म क्षंतुमर्हसि वै प्रभो । मुनिरुवाच । परेणाभिगतासि त्वममेध्या पापचारिणी

“ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂໍໂປດອະໄພການກະທຳທີ່ເກີດຈາກຄວາມບໍ່ຮູ້” ມຸນີກ່າວວ່າ “ເຈົ້າຖືກຜູ້ອື່ນລ່ວງລະເມີດ; ເຈົ້າບໍ່ບໍລິສຸດ ແລະດຳເນີນທາງບາບ”

Verse 34

अस्थिचर्मसमाविष्टा निर्मांसा नखवर्जिता । चिरं स्थास्यसि चैकापि त्वां पश्यंतु जनाः स्त्रियः

ຖືກຫໍ່ຫຸ້ມແຕ່ກະດູກແລະໜັງ ບໍ່ມີເນື້ອ ແລະບໍ່ມີເລັບ—ເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ຜູ້ດຽວເປັນເວລາດົນ ເພື່ອໃຫ້ສະຕຣີໃນຫມູ່ຊົນໄດ້ເຫັນເຈົ້າ

Verse 35

दुःखिता तमुवाचेदं शापस्यांतो विधीयताम् । इत्युक्ते करुणाविष्टो मन्युनापि परिप्लुतः

ນາງຜູ້ເສົ້າໂສກໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ “ຂໍໃຫ້ກຳນົດຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງຄຳສາບນີ້ເຖີດ” ເມື່ອນາງເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ເຂົາຖືກເມດຕາກະທົບ ແຕ່ຍັງຖືກໂທສະທ່ວມທົ້ນຢູ່

Verse 36

जगाद गौतमो वाक्यं रामो दाशरथिर्यदा । वनमभ्यागतो विष्णुः सीतालक्ष्मणसंयुतः

ໂຄຕະມະໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ ເມື່ອພຣະຣາມ ພຣະໂອຣສຂອງທະສະຣະຖ—ພຣະວິສນຸໃນຮູບມະນຸດ—ເຂົ້າສູ່ປ່າພ້ອມນາງສີຕາ ແລະ ພຣະລັກສະມະນະ

Verse 37

दृष्ट्वा त्वां दुःखितां शुष्कां निर्देहां पथिसंस्थितां । गदिष्यति च वै रामो वसिष्ठस्याग्रतो हसन्

ເມື່ອພຣະຣາມເຫັນເຈົ້າ—ເສົ້າໂສກ ແຫ້ງເຫືອດ ດັ່ງບໍ່ມີຮ່າງກາຍ ຢືນຢູ່ຂ້າງທາງ—ພຣະອົງຈະກ່າວແນ່ນອນ ພ້ອມຮອຍຍິ້ມ ຕໍ່ໜ້າພຣະວະສິດຖະ

Verse 38

किमियं शुष्करूपा च प्रतिमास्थिमयी शवा । न दृष्टं मे पुरा ब्रह्मन्रूपं लोकविपर्ययम्

ນີ້ແມ່ນຫຍັງ—ຮູບຮ່າງແຫ້ງເຫືອດ ເປັນສົບທີ່ເຮັດດ້ວຍກະດູກລ້ວນ ດັ່ງຮູບປັ້ນກະດູກ? ໂອ ພຣາຫມັນ, ຂ້າບໍ່ເຄີຍເຫັນຮູບແບບເຊັ່ນນີ້ມາກ່ອນ—ດັ່ງຄວາມຜິດຜັນຂອງລະບຽບໂລກ

Verse 39

ततो रामं महाभागं विष्णुं मानुषविग्रहम् । यद्वृत्तमासीत्पूर्वं तद्वसिष्ठः कथयिष्यति

ຈາກນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະຣາມຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນ—ພຣະວິສນຸໃນຮູບມະນຸດ। ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນນັ້ນ ພຣະວະສິດຖະຈະເລົ່າຖວາຍ

Verse 40

वसिष्ठवचनं श्रुत्वा रामो वक्ष्यति धर्मवित् । अस्या दोषो न चैवास्ति दोषोयं पाकशासने

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງວະສິດຖະ ພຣະຣາມຜູ້ຮູ້ທັນທຳຈະກ່າວວ່າ: “ນາງບໍ່ມີຜິດເລີຍ; ຜິດນີ້ຢູ່ທີ່ປາກະສາສະນະ (ພຣະອິນທຣາ) ເທົ່ານັ້ນ.”

Verse 41

एवमुक्ते तु रामेण त्यक्त्वा रूपं जुगुप्सितं । दिव्यं रूपं समास्थाय मद्गृहं चागमिष्यसि

ເມື່ອພຣະຣາມກ່າວດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະລະທິ້ງຮູບອັນນ່າຊັງ; ຮັບຮູບທິບແລ້ວ ຈະມາຮອດທຳຂອງເຮົາດ້ວຍ

Verse 42

शप्त्वा तु गौतमस्तां हि तपस्तप्तुं गतो वनम् । ततोत्यंतं शुष्करूपा तथैव पथि संस्थिता

ກໍຕະມະໄດ້ສາບນາງແລ້ວ ໄປປ່າເພື່ອບໍາເນົາຕະປະ; ຕໍ່ມານາງກາຍເປັນຮູບອັນແຫ້ງເຫືອດຢ່າງຫນັກ ແລະຢືນຢູ່ເທິງທາງນັ້ນ

Verse 43

रामस्य वचनादेव गौतमं पुनरागता । गौतमोपि तया सार्द्धमद्यैवं दिवि तिष्ठति

ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະຣາມເທົ່ານັ້ນ ນາງຈຶ່ງກັບໄປຫາກໍຕະມະອີກ; ແລະກໍຕະມະກໍຢູ່ກັບນາງ ບັດນີ້ສະຖິດໃນສະຫວັນດັ່ງນັ້ນ

Verse 44

इंद्रोपि त्रपयायुक्तः स्थितश्चांतर्जले चिरम् । स्थित्वा चांतर्जले देवीमस्तौदिंद्राक्षिसंज्ञिताम्

ພຣະອິນທຣາກໍຖືກຄວາມອາຍຄອບງໍາ ຈຶ່ງຢູ່ໃນນ້ໍາເປັນເວລາດົນ. ແລະໃນຂະນະຢູ່ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ສັນລະເສີນເທວີຜູ້ມີນາມວ່າ ອິນທຣາກຊີ

Verse 45

सुप्रसन्ना ततो देवी स्तोत्रेण परितोषिता । गत्वोवाच ततः सा च वरोस्मत्तो विगृह्यताम्

ແລ້ວນາງເທວີຜູ້ປິຕິຍິນດີ ແລະພໍໃຈດ້ວຍບົດສັນລະເສີນ ໄດ້ໄປກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງເລືອກພອນຈາກເຮົາເຖີດ”

Verse 46

ततो देवीमुवाचेदं शक्रः परपुरंजयः । त्वत्प्रसादाच्च मे देवि वैरूप्यं मुनिशापजम्

ແລ້ວພຣະສັກຣະ (ອິນທຣາ) ຜູ້ຊະນະນະຄອນຂອງສັດຕູ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ນາງເທວີວ່າ: “ໂອ ເທວີ, ດ້ວຍພຣະປຣະສາດ (ພຣະເມດຕາ) ຂອງທ່ານ ຂໍໃຫ້ຄວາມພິການຮູບອັນເກີດຈາກຄຳສາບຂອງມຸນີນີ້ຈົ່ງຫາຍໄປ”

Verse 48

किंतु बुद्धिं सृजाम्यद्य येन लोकैर्न लक्ष्यते

ແຕ່ມື້ນີ້ ເຮົາຈະຄິດອຸບາຍໜຶ່ງ ເພື່ອໃຫ້ຊາວໂລກບໍ່ທັນສັງເກດເຫັນ

Verse 49

योनिमध्यगतं दृष्टि सहस्रं ते भविष्यति । सहस्राक्ष इति ख्यातस्सुरराज्यं करिष्यसि

ສາຍຕາຂອງເຈົ້າຈະກາຍເປັນຕາພັນດວງຕັ້ງຢູ່ທົ່ວກາຍ ແລະຈະມີນາມລືຊາວ່າ ‘ສະຫັດສະຣາກສະ’ ພ້ອມທັງປົກຄອງອຳນາດແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ

Verse 50

मेषांडं तव शिश्नं च भविष्यति च मद्वरात् । इत्युक्त्वा सा जगन्माता तत्रैवांतरधीयत

“ດ້ວຍພອນຂອງເຮົາ ອະວັຍະເພດຂອງເຈົ້າຈະເປັນດັ່ງອັນດະຂອງແກະຜູ້” ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ພຣະມານດາແຫ່ງຈັກກະວານກໍອັນຕະທານໄປທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ

Verse 51

शक्रो देववरैः पूज्यो ह्यद्यापि दिवि वर्तते । इंद्रस्यैतादृशी कामादवस्था द्विजसत्तम

ສັກກະ (ອິນທຣາ) ຜູ້ໄດ້ຮັບການບູຊາຈາກເທວະຜູ້ປະເສີດ ຍັງຄົງສະຖິດຢູ່ໃນສະຫວັນຈົນທຸກມື້ນີ້. ໂອ ດວິຊະຜູ້ຍອດ, ນີ້ແມ່ນສະພາບທີ່ກາມະ (ຄວາມປາຖະໜາ) ນຳມາໃຫ້ອິນທຣາ.

Verse 54

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे अहल्याहरणंनाम चतुष्पंचाशत्तमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ບົດທີ 54 ຊື່ “ອະຫັລຍາ-ຫະຣະນະ” ໃນພາກທຳອິດ (ສຣິດຕິ-ຂັນຑະ) ຂອງພະດະມະປຸຣານອັນສັກສິດ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.