Adhyaya 44

Verse 1

शर्व उवाच । शरीरे मम तन्वंगि सिते भास्यसितद्युतिः । भुजंगी वा सिता शुभ्रे संश्लिष्टा चंदनेतरौ

ສະຣະວະ (ພຣະສິວະ) ຕັດວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີອະວະຍະອ່ອນຊ້ອຍ, ໃນກາຍຂອງເຮົາ—ແມ່ນແຕ່ຮັດສະມີເຮົາຄ້ຳ—ກໍມີປະກາຍຂາວສ່ອງຢູ່. ໂອ ຜູ້ຜຸດຜ່ອງ, ດັ່ງງູຂາວກອດຮັດແນບ ເຫມືອນທາຈັນທະນ໌ໃສ່ພື້ນຜິວອື່ນ”

Verse 2

चंद्रातपेन संपृक्ता रुधिराम्बरसंवृता । रजनी वा सिते पक्षे दृष्टिदोषं ददासि मे

ຖືກຊະໂລມດ້ວຍແສງຈັນ ແລະຫໍ່ຫຸ້ມດ້ວຍຜ້າສີແດງດັ່ງເລືອດ—ເຈົ້າແມ່ນຄືນໃນຂ້າງຂາວ (ສຸກລະປັກສະ) ຫຼື? ເຈົ້າກຳລັງໃຫ້ໂທດແກ່ສາຍຕາເຮົາ ດັ່ງມາຍາທີ່ທຳໃຫ້ຕາພຣ່າ।

Verse 3

इत्युक्ता गिरिजा तेन मुक्तकंठा पिनाकिनम् । उवाच कोपरक्ताक्षी भ्रुकुटी विकृतानना

ເມື່ອຖືກຕັດດັ່ງນັ້ນ ກິຣິຊາ—ເວົ້າດ້ວຍສຽງບໍ່ກັ້ນ—ຈຶ່ງກ່າວກັບປິນາກິນ (ພຣະສິວະ); ຕາແດງດ້ວຍໂທສະ ຄິ້ວຂມວດ ແລະໃບໜ້າບິດເບື້ອນ।

Verse 4

देव्युवाच । स्वकृतेन जनः सर्वो जाड्येन परिभूयते । अवश्यमर्थी प्राप्नोति खंडनं शशिमंडन

ເທວີກ່າວວ່າ: ດ້ວຍກຳຂອງຕົນເອງ ມະນຸດທັງປວງຖືກຄວາມທຶບທື່ອຄອບງຳ. ຜູ້ຖືກຄວາມຈຳເປັນຂັບດັນ ຍ່ອມພົບຄວາມພິນາດແນ່ນອນ, ໂອ ສະສິມັນດະນ (ຜູ້ສວມມົງກຸດຈັນ).

Verse 5

तपोभिर्दीर्घचरितैर्या त्वां प्रार्थितवत्यहं । तस्या मेनि यतस्त्वेष ह्यवमानः पदे पदे

ຂ້າຜູ້ໄດ້ອ້ອນວອນທ່ານດ້ວຍຕະປະ ແລະການປະພຶດຍາວນານ—ເພາະເຫດນັ້ນແທ້, ໂອ ເມນີ, ມັນຈຶ່ງກາຍເປັນຄວາມອັບອາຍແກ່ນາງໃນທຸກກ້າວຍ່າງ.

Verse 6

नैवास्मि कुटिला शर्व विषमा न च धूर्जटे । सविषस्त्वं जगत्ख्यातो व्यक्तदोषाकराश्रयः

ຂ້າບໍ່ແມ່ນຄົນຄົດຄຽວຫລອກລວງ, ໂອ ສະຣະວະ; ແລະບໍ່ແມ່ນຄົນໂຫດຮ້າຍ, ໂອ ທູຣະຊະຕິ. ຜູ້ທີ່ໂດງດັງທົ່ວໂລກວ່າ ‘ມີພິດ’ ແມ່ນທ່ານເອງ—ທີ່ພຶ່ງພາແຫ່ງຂຸມຄັງໂທດອັນປາກົດຊັດ.

Verse 7

त्वं हि मुष्णासि दशनान्नेत्रहंता भगस्य च । आदित्यस्त्वां विजानाति भगवान्द्वादशात्मकः

ທ່ານແທ້ໆແມ່ນຜູ້ລັກເອົາແຂ້ວ ແລະເປັນຜູ້ທຳລາຍດວງຕາຂອງ ພະຄະ. ພຣະອາທິດຍະຜູ້ເປັນພະພະຄະວານ ຜູ້ມີຮູບສິບສອງປະການ ຍ່ອມຮູ້ຈັກທ່ານຕາມຄວາມເປັນຈິງ.

Verse 8

मूर्ध्नि शूलं जनयसि स्वैर्दोषैर्मामधिक्षिपन् । यस्त्वं मामात्थकृष्णेति महाकालोसि विश्रुतः

ທ່ານເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຈັບແປບດັ່ງຫອກທີ່ສີສະຂອງຂ້າ ໂດຍໂຍນໂທດຂອງທ່ານເອງມາໃສ່ຂ້າ. ຜູ້ທີ່ເອີ້ນຂ້າວ່າ “ກຣິສນາ” ນັ້ນ—ທ່ານໂດງດັງນາມວ່າ ມະຫາກາລ.

Verse 9

यास्याम्यहं परित्यक्तुमात्मानं तपसा गिरिम् । जीवंत्या न मया कृत्यं धूर्तेन परिभूतया

ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປຫາພູແຫ່ງຕະປະ ແລະຈະສະລະຊີວິດຂອງຕົນ. ເມື່ອຖືກຄົນຫລອກລວງຊົ່ວຮ້າຍຫລອກແລະຫຍັບຍໍ້ກຽດສັກສີ ການມີຊີວິດຢູ່ກໍບໍ່ເຫຼືອກິດໃດອີກແລ້ວ.

Verse 10

कापालिकेन क्षुद्रेण श्मशाने नित्यवासिना । भूत्या विलिप्त स्वांगेन मातृमध्यस्थ चारिणा

—ໂດຍກາປາລິກະຜູ້ຕໍ່າຊ້າ ຜູ້ອາໄສຢູ່ປ່າຊ້າເປັນນິດ ທາກາຍດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າ ແລະເດີນພະເນຈອນຢູ່ທ່າມກາງຫມູ່ແມ່ (ມາຕຣິກາ)

Verse 11

निशम्य तस्या वचनं कोपतीक्ष्णाक्षरं हरः । उवाचानिष्टसंभ्रांतः प्रचलेनेंदुमौलिना

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງນາງທີ່ຄົມກຣິບດ້ວຍໂທສະ ຮະຣະກໍໄດ້ກ່າວດ້ວຍຄວາມບໍ່ພໍໃຈອັນສັ່ນສະເທືອນ; ສີສະຂອງຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດກໍສັ່ນໄຫວ

Verse 12

शर्व उवाच । अगात्मजासि गिरिजे नाहं निंदापरस्तव । चाटूक्तिबुध्या तु मया कृत उन्मादसंश्रयः

ສະຣະວະກ່າວວ່າ: ໂອ ກິຣິຈາ ເຈົ້າແມ່ນທິດາແຫ່ງພູເຂົາ; ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ຕິຕຽນເຈົ້າ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າເປັນພຽງຄໍາຍໍຫຍອກຫຼິ້ນ ຈຶ່ງເວົ້າຈົນກາຍເປັນດັ່ງໃຫ້ທີ່ພັກແກ່ຄວາມຫຼົງຄລັ່ງ

Verse 13

विकल्पः स्वस्थचित्ते तु गिरिजे न मम क्रमात् । यद्येवं कुपिता भीरु तत्तवाहं न वै पुनः

ໂອ ກິຣິຈາ ເມື່ອຈິດໃຈສະຫງົບມັ່ນຄົງ ໃນວິຖີຂອງຂ້າພະເຈົ້າຍ່ອມບໍ່ມີທີ່ໃຫ້ຄວາມສົງໄສ. ຖ້າເຈົ້າໂກດດັ່ງນີ້ ໂອ ຜູ້ຂີ້ຢ້ານ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ເວົ້າຖ້ອຍຄໍານັ້ນແກ່ເຈົ້າອີກ

Verse 14

नर्मवादी भविष्यामि जहि कोपं शुचिस्मिते । शिरसा प्रणतेनैष रचितस्ते मयांजलि

ຂ້າພະເຈົ້າຈະເວົ້າດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອ່ອນໂຍນ—ໂອ ຜູ້ມີຮອຍຍິ້ມບໍລິສຸດ ຈົ່ງລະຄວາມໂກດເຖີດ. ຂ້າພະເຈົ້າກົ້ມສີສະ ແລະປະນົມມືຖວາຍອັນຈະລີນີ້ແດ່ທ່ານ.

Verse 15

नि हीनो ह्यपमानेन निंदिते नैति विक्रियाम् । असतां तु सतां न स्यान्मर्मस्पृष्टो नरः किल

ຄົນຜູ້ສູງສົງບໍ່ຖືກຫຼຸດຄ່າເພາະການດູຖູກ ແລະບໍ່ຫວັ່ນໄຫວເມື່ອຖືກນິນທາ. ແຕ່ໃນຫມູ່ຄົນຊົ່ວ ແມ່ນແຕ່ຄົນດີກໍອາດບໍ່ເຫມືອນເກົ່າ—ເມື່ອຖືກກະທົບຈຸດອ່ອນ ມະນຸດຍ່ອມຕອບສະນອງແທ້.

Verse 16

अनेकैश्चाटुभिर्देवी देवेन प्रतिबोधिता । कोपं तीव्रं न तत्याज सती मर्मणि घट्टिता

ແມ່ນແຕ່ເທວະໄດ້ປອບໂລມພຣະເທວີດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຫວານນຸ່ມຫຼາຍປະການ ສະຕີກໍບໍ່ລະຄວາມໂກດອັນຮຸນແຮງ ເພາະຖືກກະທົບຖຶງມອມລຶກໃນໃຈ.

Verse 17

अवष्टब्धमथाच्छिद्य वासः शंकरपाणिना । विपर्यस्तालकावेगाद्गन्तुमैच्छच्च शैलजा

ແລ້ວດ້ວຍມືຂອງສັງກະຣາ ຜ້າທີ່ຖືກຢຶດໄວ້ແນ່ນັ້ນຖືກສີກຂາດ; ແລະທິດາແຫ່ງພູ (ປາຣະວະຕີ) ຜົມກະຈາຍຍຸ່ງເພາະແຮງກະຊາກກະທັນຫັນ ກໍປາດຖະນາຈະຈາກໄປ.

Verse 18

तस्या व्रजंत्याः कोपेन पुनराह पुरांतकः । सत्यं सर्वैरवयवैस्तनोषि सदृशां पितुः

ເມື່ອນາງກໍາລັງຈາກໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ປຸຣານຕະກະໄດ້ເວົ້າອີກວ່າ: “ແທ້ຈິງ ໃນທຸກອະວະຍະຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າມີຄວາມຄ້າຍຄືບິດາຂອງເຈົ້າ.”

Verse 19

हिमाचलस्य शृंगस्थमेव जालाकुलं मनः । तथा दुरवगाह्येभ्यो गहनो हि तवाशयः

ດັ່ງຈິດໃຈທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຍອດຫິມາລະຍະແລ້ວພັນພົວເຫມືອນຕາຂ່າຍ ສັນໃດ ຄວາມປະສົງຂອງທ່ານກໍລຶກລ້ຳ—ຍາກຈະຫຍັ່ງຮູ້ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈຍາກເອງກໍຕາມ।

Verse 20

काठिन्यमश्मसारेभ्यो वनेभ्यो बहुलां गता । कुटिलत्वं निम्नगाभ्यो दुःसेव्यत्वं हिमादपि

ນາງໄດ້ຮັບຄວາມແຂງກະດ້າງຈາກຫີນ ຮັບຄວາມໜາແໜ້ນຈາກປ່າ ຮັບຄວາມຄົດຄ້ຽວຈາກແມ່ນ້ຳ ແລະຮັບຄວາມເຂົ້າເຖິງຍາກແມ່ນແຕ່ຈາກຫິມະອີກດ້ວຍ।

Verse 21

संक्रांतं सर्वमेवैतत्तन्वंगि हिमभूधरात् । इत्युक्ता सा पुनः प्राह गिरिशं शैलकन्यका

“ໂອ ຜູ້ມີອວຍະວະອ່ອນຊ້ອຍ ທັງໝົດນີ້ແທ້ຈິງໄດ້ສືບທອດມາຈາກພູຫິມະ (ຫິມາລະຍະ) ແລ້ວ” ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ທິດາແຫ່ງພູໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງຕໍ່ ຄິຣີຊະ (ພຣະສິວະ)។

Verse 22

कोपकंपितमूर्द्धा सा प्रस्फुरद्दशनच्छदा । उमोवाच । स्यात्सर्वं दोषदानेन निंदायां गुणिनो बलात्

ນາງສັ່ນສະເທືອນສີສະດ້ວຍໂທສະ ຮິມຝີປາກສັ່ນເທິງຟັນ; ອຸມາໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໃນການນິນທາ ດ້ວຍເດດແຫ່ງຜູ້ມີຄຸນແທ້ ທຸກຢ່າງຍ້ອນກັບໄປຫາຜູ້ຈັບຜິດ—ກາຍເປັນຜິດຂອງເຂົາເອງ”

Verse 23

तवापि दुष्टसंपर्कात्संक्रांतं सर्वमेव हि । व्यालेभ्योनेकजिह्वत्वं भस्मनोऽस्नेहवृत्तिता

ແທ້ຈິງ ເນື່ອງຈາກການຄົບຄ້າກັບຄົນຊົ່ວ ທຸກຢ່າງນີ້ກໍສືບທອດມາຫາທ່ານ: ຈາກງູແມ່ນພາວະມີຫຼາຍລີ້ນ ແລະຈາກຂີ້ເຖົ່າແມ່ນນິໄສບໍ່ມີນ້ຳມັນ—ແຫ້ງກະດ້າງ।

Verse 24

हृत्कालुष्यं शशांकोत्थं दुर्बाधत्वं विषादपि । किं चात्र बहुनोक्तेन अलं वाचां श्रमेण ते

ສິ່ງນີ້ຊໍາລະມົນທິນໃນໃຈ, ບໍ່ໃຫ້ໂລກທີ່ເກີດຈາກອິດທິພົນແຫ່ງດວງຈັນ, ແລະຍັງຂັບໄລ່ທຸກຂ໌ອັນດື້ດຶນກັບຄວາມເສົ້າໝອງໄດ້. ແຕ່ຈະເວົ້າຫຼາຍໄປເຮັດໄມ? ພໍແລ້ວ—ຢ່າໃຫ້ຕົນເມື່ອຍລ້າດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາເລີຍ.

Verse 25

श्मशानवासान्निर्भीस्त्वं नग्नत्वात्तवनत्रपा । निर्घृणत्वं कपालित्वाद्दया ते विगता चिरम्

ເນື່ອງຈາກເຈົ້າອາໄສຢູ່ປ່າຊ້າ ເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ຢ້ານກົວ; ເນື່ອງຈາກເຈົ້າເປືອຍກາຍ ເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ມີຄວາມອາຍ. ເນື່ອງຈາກເຈົ້າຖືກະໂຫຼກ ເຈົ້າຈຶ່ງກາຍເປັນຜູ້ໄຮ້ເມດຕາ—ຄວາມກະລຸນາຂອງເຈົ້າຫາຍໄປນານແລ້ວ.

Verse 26

इत्युक्त्वा मंदिरात्तस्मान्निर्जगाम हिमाद्रिजा । तस्यां व्रजंत्यां देवेश्यां गणैः किलकिलाकृता

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຮິມາດຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ທິດາແຫ່ງພູຫິມາລະຍະ ກໍອອກຈາກວິຫານນັ້ນ. ເມື່ອພຣະເທວີຜູ້ເປັນນາຍເຫນືອເທວະດາເດີນໄປ ພວກຄະນະ (gaṇa) ກໍຮ້ອງໂຮຮ້ອງຢ່າງຄືກຄື້ນດັງກ້ອງ.

Verse 27

क्व मातर्गच्छसीत्युक्त्वा रुदद्भिर्धावितं पुनः । विष्टभ्य चरणौ देव्या वीरको बाष्पगद्गदः

ເຂົາຮ້ອງໄຫ້ແລ້ວວິ່ງຕາມໄປອີກ ພ້ອມກັບເວົ້າວ່າ “ແມ່ເອີຍ ທ່ານຈະໄປໃສ?” ແລ້ວວີຣະກະ ຜູ້ມີສຽງຕິດຂັດເນື່ອງຈາກນ້ໍາຕາ ກໍກອດກຸມພຣະບາດຂອງພຣະເທວີໄວ້ແນ່ນຫນາ.

Verse 28

प्रोवाच मातः किन्न्वेतत्क्व यासि कुपितातुरा । अहं त्वामनुयास्यामि व्रजंतीं स्नेहवर्जिताम्

ເຂົາເວົ້າວ່າ “ແມ່ເອີຍ ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ທ່ານຈະໄປໃສ ໃນຍາມທີ່ຖືກຄວາມໂກດເຮັດໃຫ້ຮ້ອນຮົນ? ຂ້ອຍຈະຕາມທ່ານໄປ—ແມ່ນແຕ່ທ່ານຈາກໄປໂດຍບໍ່ມີຄວາມອ່ອນໂຍນກໍຕາມ”

Verse 29

नोचेत्पतिष्ये शिखराद्गिरेरस्य त्वयोज्झितः । उन्नम्यवदनं देवी दक्षिणेन तु पाणिना

“ບໍ່ຊັ້ນນັ້ນ ຖ້າຖືກເຈົ້າລະທິ້ງ ຂ້າຈະຕົກຈາກຍອດພູນີ້” ແລ້ວ ພຣະເທວີໄດ້ຍົກໃບໜ້າຂອງເຂົາຂຶ້ນດ້ວຍມືຂວາ

Verse 30

उवाच वीरकं माता त्वं शोकं पुत्र मा कृथाः । शैलाग्रात्पतितुं नैव न च गंतुं मया सह

ແມ່ໄດ້ກ່າວກັບ ວີຣະກະ ວ່າ: “ລູກເອີຍ ຢ່າໂສກເສົ້າ. ແມ່ຈະບໍ່ໂດດຈາກຍອດພູ ແລະຈະບໍ່ໄປກັບເຈົ້າ”

Verse 31

युक्तं ते पुत्र गच्छामि येन कार्येण तच्छृणु । कृष्णेत्युक्ता हरेणाहं स्तंभितास्म्यवमानिता

“ລູກເອີຍ ການທີ່ແມ່ຈະໄປນັ້ນສົມຄວນ—ຈົ່ງຟັງເຫດຜົນຂອງກິດນັ້ນ. ເມື່ອພຣະຫຣິເອີ້ນແມ່ວ່າ ‘ກຣິສນາ’ ແມ່ກໍຕະລຶງ ແລະຮູ້ສຶກຖືກຫມິ່ນປະມາດ”

Verse 32

साहं तपः करिष्यामि येन गौरीत्वमाप्नुयाम् । एष स्त्रीलंपटो देवो यातायां मय्यनंतरम्

ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ຈະບຳເນີນຕະປະ ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸພາວະແຫ່ງ ເທວີເກົາຣີ. ເທວະອົງນີ້ຜູ້ຫຼົງໃນສະຕຣີ ຈະຕາມມາຫຼັງຈາກແມ່ອອກໄປ

Verse 33

द्वाररक्षा त्वया कार्या नित्यं रन्ध्रान्ववेक्षणम् । यथा न काचित्प्रविशेद्योषित्तत्र हरांतिकम्

ເຈົ້າຕ້ອງເຝົ້າຮັກສາປະຕູໃຫ້ໝັ້ນ ຄອຍສັງເກດທຸກຊ່ອງທາງຢູ່ເປັນນິດ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຍິງໃດໆເຂົ້າໄປທີ່ນັ້ນ ໃນສະຖານທີ່ສ່ວນພຣະອົງຂອງ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ)

Verse 34

दृष्ट्वा परस्त्रियं चापि वदेथा मम पुत्रक । शीघ्रमेव करिष्यामि यथायुक्तमनंतरम्

ລູກເອີຍ ຖ້າເຈົ້າເຫັນເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ ຈົ່ງບອກເຮົາດ້ວຍ; ເຮົາຈະຮີບເຮັດສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດ ທັນທີຕໍ່ຈາກນັ້ນ.

Verse 35

एवमस्त्विति देवेशीं वीरकोवाच सांप्रतम् । मातुराज्ञामृताहार प्लावितांगो गतज्वरः

ໃນຂະນະນັ້ນ ວີຣະກະໄດ້ກ່າວຕໍ່ເທວີຜູ້ສູງສຸດວ່າ “ຂໍໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ເມື່ອໄດ້ຮັບອາຫານດຸຈອະມຣິຕະຕາມຄໍາສັ່ງແມ່ ກາຍຂອງເຂົາກໍເຕັມໄປດ້ວຍພະລັງ ແລະໄຂ້ກໍຫາຍໄປ.

Verse 36

जगाम रक्षां स द्रष्टुं प्रणिपत्य तु मातरम् । देवी चापश्यदायांतीं सखीं मातुर्विभूषिताम्

ເມື່ອກ່ອນໄດ້ກາບນົບແມ່ແລ້ວ ເຂົາກໍໄປເພື່ອເບິ່ງຣັກສາ ຝ່າຍເທວີໄດ້ເຫັນສະຫາຍຍິງຜູ້ໜຶ່ງກໍາລັງເຂົ້າມາ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບຂອງແມ່ນາງ.

Verse 37

कुसुमामोहिनीं नाम तस्य शैलस्य देवताम् । सापि दृष्ट्वा गिरिसुतां स्नेहविक्लवमानसा

ໃນພູນັ້ນມີເທວະດາຜູ້ໜຶ່ງ ຊື່ວ່າ ກຸສຸມາໂມຫິນີ ເມື່ອໄດ້ເຫັນທິດາແຫ່ງພູເຂົາ ນາງກໍອ່ອນໄຫວດ້ວຍຄວາມຮັກແລະເມດຕາ.

Verse 38

क्व पुत्रि गच्छसीत्युच्चैरालिग्योवाच देवता । सा तस्याः सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम्

ເທວະດາໄດ້ກອດນາງແລ້ວກ່າວດັງໆວ່າ “ລູກສາວເອີຍ ເຈົ້າຈະໄປໃສ?” ແລ້ວນາງກໍເລົ່າທຸກຢ່າງ—ເຫດແຫ່ງພຣະພິໂຣດຂອງ ສັງກະຣາ—ໃຫ້ຟັງ.

Verse 39

पुनश्चोवाचगिरिजा देवतां मातृसंमिताम् । उमोवाच । नित्यं शैलाधिराजस्य देवतात्वमनिंदिते

ຕໍ່ມາ ກິຣິຈາໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງແກ່ເທວີຜູ້ດຸດມານດາ. ອຸມາກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ຈອມເຂົາທັງປວງດໍາລົງສະຖານະເທວະເປັນນິດ.”

Verse 40

सर्वतः सन्निधानं ते मनसातीव वत्सला । अतस्तु ते प्रवक्ष्यामि यद्विधेयं त्वयांबिके

ການສະຖິດຢູ່ຂອງເຈົ້າຮູ້ສຶກໄດ້ທົ່ວທຸກທິດ ແລະໃນໃຈເຈົ້າເປັນຜູ້ເມດຕາອ່ອນໂຍນຢ່າງຍິ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມານດາອັມບິກາ, ບັດນີ້ຂ້າຈະບອກສິ່ງທີ່ເຈົ້າພຶງເຮັດ.

Verse 41

अन्यस्त्रीसंप्रवेशस्तु त्वया रक्ष्यः प्रयत्नतः । सरहस्ये प्रयत्नेन निषेव्यः सततं गिरौ

ເຈົ້າພຶງຮັກສາຕົນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ບໍ່ໃຫ້ພົວພັນກັບເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ. ແລະເທິງພູ ໃນບ່ອນສະງົບລັບເລັບ ຈົ່ງປະພຶດຕະບະແລະວັດຕະປະຕິບັດຢ່າງພາກພຽນເປັນນິດ.

Verse 42

पिनाकिनः प्रविष्टायां वक्तव्यं मे त्वयानघे । ततोहं संविधास्यामि यत्क्षमं तदनंतरम्

ເມື່ອຜູ້ຖືປິນາກະ (ພຣະສິວະ) ເຂົ້າມາແລ້ວ ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ເຈົ້າພຶງກ່າວຂໍ້ຄວາມຂອງຂ້າ. ແລ້ວທັນທີຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຂ້າຈະຈັດການທຸກຢ່າງທີ່ເໝາະສົມແລະເປັນໄປໄດ້.

Verse 43

इत्युक्ता तां तथेत्युक्त्त्वा जगाम सा गिरिं शुभा । उमापि पितुरुद्यानं जगामाद्रिसुताद्भुतम्

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນາງຕອບວ່າ “ຕະຖາສະຕຸ—ຂໍໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ແລ້ວຜູ້ເປັນມົງຄຸນນັ້ນກໍໄປສູ່ພູ. ສ່ວນອຸມາ—ທິດາແຫ່ງພູຜາອັນນ່າພິສົດ—ກໍໄປຫາສວນອຸທະຍານຂອງບິດາ.

Verse 44

अंतरिक्षं समाविश्य मेघमालाविलप्रभम् । भूषणानि ततो न्यस्य वृक्षवल्कलधारिणी

ນາງເຂົ້າສູ່ອາກາດກາງເວຫາ ແລະສ່ອງປະກາຍດັ່ງພວງມາລາເມກ; ຈາກນັ້ນນາງວາງເຄື່ອງປະດັບລົງ ແລະນຸ່ງຫົ່ມຜ້າຈາກເປືອກໄມ້।

Verse 45

ग्रीष्मे पंचाग्निसंतप्ता वर्षासु च जलोषिता । वन्याहारा निराहारा शुष्कस्थंडिलशायिनी

ຍາມລະດູຮ້ອນ ນາງອົດທົນຄວາມຮ້ອນແຫ່ງຕະບະປັນຈະອັກນີ; ຍາມລະດູຝົນ ນາງຊຸ່ມຊ່ຳດ້ວຍນ້ຳ. ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາຫານປ່າ—ຫຼືອົດອາຫານ—ນາງນອນເທິງພື້ນດິນແຫ້ງໂລ່ງເປົ່າ।

Verse 46

एवं साधयती तत्र तपः सा च व्यवस्थिता । ज्ञात्वा गतां गिरिसुतां दैत्यस्तत्रांतरे बली

ດັ່ງນັ້ນນາງຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຈິດໃຈໝັ້ນຄົງ ປະກອບຕະບະຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ໃນຊ່ວງນັ້ນ ດາຍຕະຜູ້ມີພະລັງ ເມື່ອຮູ້ວ່າທິດາແຫ່ງພູເຂົາໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນ ກໍມາຮອດໃນຂະນະນັ້ນເອງ।

Verse 47

अंधकस्य सुतो हृष्टः पितुर्वधमनुस्मरन् । देवान्सर्वान्विजित्याजौ बकभ्राता रणोत्कटः

ບຸດຂອງອັນທະກະ ຍິນດີເມື່ອລະລຶກເຖິງການຖືກສັງຫານຂອງບິດາ; ໃນສະໜາມຮົບເຂົາໄດ້ພິຊິດເທວະທັງປວງ—ເຂົາແມ່ນນ້ອງຊາຍຂອງບະກະ ດຸຮ້າຍ ແລະນ່າຢ້ານຢິ່ງໃນສົງຄາມ।

Verse 48

आडिर्नामांतरप्रेक्षीसततंचंद्रमौलिनः । आजगामामररिपुः पुरं त्रिपुरघातिनः

ອາດິ ນາມນັ້ນ ຜູ້ເຝົ້າຈ້ອງຫາໂອກາດຢູ່ເສມອ ໄດ້ມາເຖິງນະຄອນຂອງພຣະຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດ ຜູ້ທຳລາຍຕຣິປຸຣະ ໃນຖານະເປັນສັດຕູແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ।

Verse 49

स तत्रागत्य ददृशे वीरकं द्वार्यवस्थितम् । विचिंत्य सोपि च वरं दत्तं कमलयोनिना

ເມື່ອເຂົາໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ກໍເຫັນວີຣະກະຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູ. ຄິດໄຕ່ຕອງແລ້ວ ເຂົາກໍລະລຶກເຖິງພອນອັນປະເສີດທີ່ພຣະພຣົມຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວໄດ້ປະທານໄວ້.

Verse 50

हते किलांधके दैत्ये गिरिशेनासुरद्विषा । आडिश्चकार विपुलं तपः परमदारुणम्

ເມື່ອອັນທະກະ ອະສູຣະຖືກ ກິຣີຊະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ເປັນສັດຕູແຫ່ງອະສູຣະ ສັງຫານແລ້ວ ອາຑິກໍໄດ້ບຳເນັດຕະບະຢ່າງຫຼາຍຫຼວງ ແລະຮຸນແຮງຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 51

समागत्याब्रवीद्ब्रह्मा तपसा परितोषितः । किमाडे दानवश्रेष्ठ तपसा प्राप्तुमिच्छसि

ພຣະພຣົມຜູ້ພໍພຣະໄທດ້ວຍຕະບະນັ້ນ ໄດ້ເສດັດມາແລະຕັດວ່າ: “ໂອ ອາຑະ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ດານະວະ ເຈົ້າປາດຖະນາຈະໄດ້ສິ່ງໃດດ້ວຍຕະບະນີ້?”

Verse 52

ब्रह्माणमाह दैत्यस्तु निर्मृत्युत्वमहं वृणे । ब्रह्मोवाच । जातानामिह संसारे विना मृत्युं न युज्यते

ແລ້ວໄດຕະຍະກ່າວຕໍ່ພຣະພຣົມວ່າ: “ຂ້າພະອົງຂໍເລືອກຄວາມບໍ່ຕາຍ.” ພຣະພຣົມຕັດວ່າ: “ຜູ້ໃດເກີດມາໃນໂລກນີ້ ຈະຢູ່ໂດຍບໍ່ມີຄວາມຕາຍ ບໍ່ເປັນໄປໄດ້.”

Verse 53

यतस्ततोपि दैत्येंद्र मृत्युः प्राप्यश्शरीरिभिः । इत्युक्तो दैत्यसिंहस्तु प्रोवाचांबुजसंभवम्

“ໂອ ຈອມແຫ່ງໄດຕະຍະ ບໍ່ວ່າຈະແນວໃດ ສັດທັງຫຼາຍຜູ້ມີກາຍ ຍ່ອມບັນລຸຄວາມຕາຍຢ່າງຫຼີກບໍ່ພົ້ນ.” ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ສິງຫາໃນຫມູ່ໄດຕະຍະ ກໍຕອບຕໍ່ພຣະພຣົມຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ.

Verse 54

रूपस्यपरिवर्तो मे यदा स्यात्पद्मसंभव । तदा मृत्युर्मम भवेदन्यथा त्वमरोस्म्यहम्

ໂອ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ (ພຣະພຣົມ) ຖ້າເມື່ອໃດຮູບຂອງຂ້າພະເຈົ້າປ່ຽນແປງ ເມື່ອນັ້ນຄວາມຕາຍຈະມາ; ບໍ່ຢ່າງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າອະມະຕະ

Verse 55

इत्युक्तस्तु तदोवाच तुष्टः कमलसंभवः । यदा द्वितीयो रूपस्य विवर्त्तस्ते भविष्यति

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວກໍປິຕິ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ເມື່ອການປ່ຽນແປງຄັ້ງທີສອງແຫ່ງຮູບຂອງເຈົ້າເກີດຂຶ້ນ…”

Verse 56

तदा ते भविता मृत्युरन्यथा न भविष्यति । इत्युक्तोमरतां मेने दैत्यसूनुर्महाबलः

“ເມື່ອນັ້ນຄວາມຕາຍຂອງເຈົ້າຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ; ບໍ່ມີທາງອື່ນ” ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ບຸດແຫ່ງໄທຕະຍະຜູ້ມີພະລັງໃຫຍ່ກໍຄິດວ່າຕົນເປັນອະມະຕະ

Verse 57

तस्मिन्काले त्वसंस्मृत्य तद्वधोपायमात्मनः । प्रतिहर्तुर्दृष्टिपथे वीरकस्याभवंस्तदा

ໃນເວລານັ້ນ ເຂົາໄດ້ລືມວິທີທີ່ຈະຖືກສັງຫານຂອງຕົນ ແລະພາກັນເຂົ້າມາໃນຂອບເຂດສາຍຕາຂອງ ວີຣະກະ ຜູ້ພິທັກ

Verse 58

भुजंगरूपी रंध्रेण प्रविवेश दृशःपथम् । परिहृत्य गणेशस्य दानवो रौद्रदुर्जयः

ໂດຍແປງກາຍເປັນງູ ອະສູຣະ ຣາວດຣະ-ດຸຣະຊະຍະ ໄດ້ລອດຜ່ານຮູຮ່ອງໜຶ່ງ ແລະເຂົ້າມາໃນຂອບເຂດສາຍຕາ ໂດຍຫຼີກພົ້ນຈາກພຣະຄະເນດ

Verse 59

अलक्षितो गणेशेन प्रविश्याथ परां तनुम् । भुजंगरूपं संत्यज्य जग्राहाथ महासुरः

ໂດຍທີ່ພຣະຄະເນດບໍ່ທັນຮູ້ເຫັນ ມະຫາອະສຸຣນັ້ນໄດ້ເຂົ້າໄປ ແລະຮັບຮ່າງອັນສູງສົ່ງ; ລະທິ້ງຮູບງູ ແລ້ວຮັບກາຍອັນແຂງກ້າອື່ນແທນ

Verse 60

उमारूपं रमयितुं गिरिशं मूढचेतनः । कृत्वा मायामयं रूपमप्रतर्क्यं मनोहरम्

ດ້ວຍໃຈຫຼົງຜິດ ປາດຖະນາຈະໃຫ້ຄິຣີສະ (ພຣະສິວະ) ພໍໃຈໂດຍຮັບຮູບອຸມາ ລາວຈຶ່ງປັ້ນກາຍມາຍາ—ງາມລໍ້ລວງ ແລະເກີນກວ່າເຫດຜົນຈະຄາດເດົາ

Verse 61

सर्वैरवयवैः पूर्णं सर्वाभिज्ञानबृंहितम् । कृत्वा भगांतरे दंतं दैत्यो वज्रमयं दृढम्

ເຮັດໃຫ້ຄົບຖ້ວນທຸກອະວະຍະວະ ແລະເສີມກຳລັງດ້ວຍວິຊາແລະຄວາມຊຳນານທຸກປະການ ດາຍຕະນັ້ນໄດ້ສ້າງຂຽວຟັນອັນແຂງດຸດວັຊຣະ ເພື່ອສອດໄວ້ໃນຊ່ອງຟັນ

Verse 62

तीक्ष्णाग्रं बुद्धिमोहेन गिरिशं हंतुमुद्यतः । कृत्वोमारूपसंस्थानं गतो दैत्यो हरांतिकम्

ຖືອາວຸດປາຍແຫຼມ ແລະຖືກມົວໃນປັນຍາ ອະສຸຣນັ້ນອອກໄປເພື່ອຂ້າຄິຣີສະ (ພຣະສິວະ); ຮັບຮູບແລະສັນຖານຂອງອຸມາ ແລ້ວເຂົ້າໄປສູ່ພຣະຫຣະ

Verse 63

पापो रम्याकृतिश्चित्र भूषणांबरसंयुतः । तं दृष्ट्वा गिरिशस्तुष्टस्तमालिंग्य महासुरम्

ຜູ້ບາບນັ້ນມີຮູບງາມ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນວິຈິດ; ເມື່ອຄິຣີສະ (ພຣະສິວະ) ເຫັນມະຫາອະສຸຣນັ້ນ ກໍຊົມຊື່ນ ແລະກອດໄວ້

Verse 64

मन्यमानो गिरिसुतां सर्वैरवयवांतरैः । अपृच्छत्साधुभावं ते गिरिपुत्रि न कृत्रिमम्

ລາວເຫັນເຈົ້າເປັນທິດາແຫ່ງພູເຂົາໂດຍແທ້ ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະທຸກສ່ວນ ແລ້ວຖາມເຈົ້າ ໂອ ກິຣິປຸດຣີ ເຖິງຄຸນຄວາມດີອັນແທ້ຈິງ ໂດຍບໍ່ມີການເສແສ້ງ

Verse 65

या त्वं मदाशयं ज्ञात्वा प्राप्तेह वरवर्णिनी । त्वया विरहितं शून्यं मम स्थानं जगत्त्रयम्

ໂອ ນາງຜູ້ມີຜິວພັນງາມ ເມື່ອເຈົ້າຮູ້ໃຈປາຖະໜາຂອງເຮົາແລ້ວມາຮອດນີ້ ຖ້າຂາດເຈົ້າ ທີ່ພຳນັກຂອງເຮົາ ແມ່ນກະທັ້ງໄຕໂລກທັງປວງ ກໍຮູ້ສຶກວ່າຫວ່າງເປົ່າ

Verse 66

प्राप्ता प्रसन्नवदने युक्तमेवंविधं त्वयि । इत्युक्तो दानवेंद्रस्तु तं बभाषे स्मितं शनैः

ເມື່ອໄດ້ໃບໜ້າສະຫງົບຜ່ອງໃສ ລາວກ່າວວ່າ “ການປະພຶດແບບນີ້ຍ່ອມເໝາະກັບເຈົ້າ” ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງດານະວະກໍຕອບຢ່າງຊ້າໆ ພ້ອມຮອຍຍິ້ມອ່ອນໂຍນ

Verse 67

स चाबुध्यदभिज्ञानैः प्राह त्रिपुरघातिनम् । दैत्य उवाच । यातास्मि तपसः कामाद्वरं लब्धुं हिमाचलम्

ລາວຮູ້ຈັກດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍ ແລ້ວກ່າວຕໍ່ຜູ້ພິຊິດຕຣິປຸຣະ ດາຍຕະກ່າວວ່າ “ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະບຳເພັນຕະປະ ແລະຮັບພອນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງມາຮອດພູຫິມາຈະລ”

Verse 68

रतिश्च तत्र मेनाभूत्ततः प्राप्ता त्वदंतिकम् । इत्युक्तः शंकरः शंकां चित्ते प्राप्तो विचारयन्

“ແລະທີ່ນັ້ນ ຣະຕີໄດ້ປາກົດແກ່ຂ້າ; ຈາກນັ້ນນາງກໍເຂົ້າມາໃກ້ທ່ານ” ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ ພຣະສັງກະຣະກໍເກີດຄວາມກັງຂາໃນໃຈ ແລະເລີ່ມພິຈາລະນາ

Verse 69

हृदयेन समाधाय देवः प्रहसिताननः । कुपिता कुपितं बुद्ध्वा प्रकृत्या च दृढव्रता

ພຣະເທວະຊົງຕັ້ງຈິດໃນຫົວໃຈ ແລະຕັດດ້ວຍໃບໜ້າຍິ້ມແຍ້ມ. ແຕ່ນາງກໍໂກດ ແລະເຂົ້າໃຈວ່າພຣະອົງກໍໂກດ; ໂດຍທໍາມະຊາດນາງແນ່ນອນໃນປະຕິຍານ.

Verse 70

अप्राप्तकामा संप्राप्ता किमेतत्संविजानती । इति चिंत्य हरस्तस्या अभिज्ञानं विचारयन्

ຫຣະໄດ້ຄິດວ່າ “ນາງຜູ້ຍັງບໍ່ໄດ້ບັນລຸຄວາມປາດຖະໜາ ບັດນີ້ກັບມາຮອດ—ມັນໝາຍຄວາມວ່າຫຍັງ ແລະນາງເຂົ້າໃຈຫຍັງ?” ແລ້ວພຣະອົງກໍພິຈາລະນາເຄື່ອງໝາຍເພື່ອຈຳແນກນາງ.

Verse 71

नापश्यद्वामपार्श्वे तु तदंकं पद्मलक्षणम् । लोम्नामावर्तरचितं ततो देवः पिनाकधृक्

ແລ້ວພຣະສິວະຜູ້ຖືພິນາກະ ບໍ່ເຫັນທີ່ຂ້າງຊ້າຍນັ້ນ ເຄື່ອງໝາຍລັກສະນະດອກບົວ ອັນເກີດຈາກຂົນທີ່ວຽນເປັນວົງ.

Verse 72

बुद्ध्वा तां दानवीं मायामाकारं गूहयंस्ततः । मेढ्रदंष्ट्रास्त्रमादाय दानवं तमसादयत्

ເມື່ອຮູ້ວ່ານັ້ນແມ່ນມາຍາຂອງດານະວະ ພຣະອົງຈຶ່ງປິດບັງຮູບຂອງຕົນ. ແລ້ວຊົງຖືອາວຸດນາມ “ເມດຣະດັມສະຕຣາສຕຣະ” ປາບດານະວະນັ້ນໃຫ້ລົ້ມລົງສູ່ຄວາມມືດ.

Verse 73

न चाबुध्यत तद्वृत्तं वीरको द्वाररक्षकः । कुसुमामोदिनं दृष्ट्वा स्त्रीरूपं दानवेश्वरम्

ແຕ່ວີຣະກະ ຜູ້ຮັກສາປະຕູ ບໍ່ເຂົ້າໃຈເຫດການນັ້ນ. ເມື່ອເຫັນເຈົ້າແຫ່ງດານະວະໃນຮູບສະຕຣີ ຫອມກິ່ນດອກໄມ້ ລາວກໍບໍ່ຮູ້ທັນຄວາມຈິງຂອງສະພາບນັ້ນ.

Verse 74

दूतेन मारुतेनाशु बोधिता हिमशैलजा । श्रुत्वा वायुमुखाद्देवी क्रोधरक्ताविलेक्षणा

ມາຣຸດະລົມຜູ້ເປັນທູດ ໄດ້ແຈ້ງຂ່າວໃຫ້ທິດາແຫ່ງຫິມາລະຍະຢ່າງວ່ອງໄວ। ເມື່ອເທວີໄດ້ຟັງຈາກປາກຂອງວາຍຸເອງ ດວງຕາກໍຂຸ່ນມົວແລະແດງກ້າດ້ວຍໂທສະ।

Verse 75

अपश्यद्वीरकं पुत्रं हृदयेनैव दूयता । देव्युवाच । मातरं मां परित्यज्य यस्मात्त्वं स्नेहविक्लवाम्

ເມື່ອນາງເຫັນບຸດຄື ວີຣະກະ ກໍເຈັບປວດລຶກເຖິງໃນຫົວໃຈ. ເທວີກ່າວວ່າ: “ເພາະເຈົ້າໄດ້ລະທິ້ງຂ້າ—ຜູ້ເປັນແມ່—ໃນຍາມທີ່ຂ້າຫວັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມຮັກ…”

Verse 76

विहितावसरः स्त्रीणां शंकरस्य रहोविधौ । तस्मात्ते मानुषे रूक्षा जडा हृदयवर्जिता

ໃນພິທີລັບຂອງ ສັງກະຣະ ບົດບາດຂອງສະຕຣີຖືກກຳນົດໄວ້ຕາມຄວນ. ດັ່ງນັ້ນໃນຫມູ່ມະນຸດ ຈຶ່ງກ່າວວ່ານາງທັງຫຼາຍຫຍາບກະດ້າງ ທຶບ ແລະຂາດຄວາມອ່ອນໂຍນແຫ່ງໃຈ

Verse 77

गणेशाकारसदृशी शिला माता भविष्यति । निमित्त एष विख्यातो वीरकस्य सुतादरात्

ຫີນກ້ອນໜຶ່ງທີ່ຄ້າຍຮູບພຣະຄະເນສະ ຈະກາຍເປັນແມ່. ນິມິດນີ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກວ້າງຂວາງ ເນື່ອງຈາກການນົບນ້ອມດ້ວຍພັກຕິຂອງບຸດແຫ່ງວີຣະກະ

Verse 78

संभवे प्रक्रमे चैव विचित्राख्या न संशयः । एवमुत्सृष्टशापायां गिरिपुत्र्यामनंतरं

ໃນເລື່ອງຂອງ ສັມພະວະ ແລະໃນລຳດັບເຫດການດ້ວຍ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສວ່າເອີ້ນວ່າ ‘ວິຈິຕຣາຂະຍາ’. ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັງຈາກທິດາແຫ່ງພູເຂົາຖືກປົດຈາກຄຳສາບໃນທັນທີ…

Verse 79

निर्जगाम मुखात्क्रोधः सिंहरूपी महाबलः । स तु सिंहः करालास्यः सटाजटिलकंधरः

ຈາກປາກຂອງພຣະອົງ ຄວາມໂກດໄດ້ພຸ່ງອອກມາ ແປຮູບເປັນສິງຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່. ສິງນັ້ນອ້າປາກກວ້າງນ່າຢ້ານ ແລະຄໍມີແຜງຂົນຫນາພັນກັນເປັນກອກ.

Verse 80

ऊर्ध्वप्रोद्भूतलांगूलो दंष्ट्रोत्कटमुखावटः । व्यादितास्यो लंबजिह्वः क्षामः कुक्षिबलादिषु

ຫາງຂອງມັນຊູສູງ ປາກນ່າຢ້ານເນື່ອງຈາກເຂົ້ຍທີ່ຍື່ນອອກ. ຂາກະໄຕອ້າກວ້າງ ລີ້ນຍາວຫ້ອຍລົງ; ມັນຜອມແຫ້ງ—ທັງທ້ອງ ພະລັງ ແລະອື່ນໆ ລ້ວນຮ່ອຍຫຼຸດໄປ.

Verse 81

अस्यास्ये वर्तितुं देवी व्यवस्थितवती तदा । ज्ञात्वा मनोगतं तस्या भगवांश्चतुराननः

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເທວີຕັ້ງຈິດຈະຢູ່ປະຈຳຢູ່ທີ່ປາກຂອງມັນ. ພຣະພະຄະວານຜູ້ມີສີ່ພັກຕຣ໌ (ພຣະພຣະຫມາ) ຮູ້ຄວາມຄິດໃນໃຈນາງແລ້ວ ກໍຕອບສະໜອງຕາມນັ້ນ.

Verse 82

आजगामाश्रमपदं संपदामाश्रयं यतः । आगम्योवाच देवेशो गिरिजां स्पष्टया गिरा

ພຣະອົງໄດ້ເສດສະເດັດມາຮອດອາສຣົມ ອັນເປັນທີ່ພຶ່ງແຫ່ງຄວາມສົມບູນພູນສຸກ. ເມື່ອມາຮອດແລ້ວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງໄດ້ກ່າວກັບ ຄິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຊັດເຈນ.

Verse 83

ब्रह्मोवाच । किं पुनः प्राप्तुकामासि किमलभ्यं ददामि ते । विरम्यतामतिक्लेशात्तपसोस्मान्मदाज्ञया

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າຍັງປາດຖະໜາຈະໄດ້ສິ່ງໃດອີກ? ມີສິ່ງໃດທີ່ຫາຍາກທີ່ເຮົາຈະປະທານໃຫ້ເຈົ້າບໍ່ໄດ້? ດ້ວຍຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ ຈົ່ງຢຸດຕະປະອັນທຸກທໍລະມານນີ້ເຖີດ.”

Verse 84

तच्छ्रुत्वोवाचगिरिजा गुरोर्गौरवयंत्रितं । वाक्यं वाचाहरोद्गीर्णवर्णनिर्गमवांछितं

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ກິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ຈຶ່ງເວົ້າ; ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ຄູບາອາຈານ (ກຸຣຸ) ນາງຖືກຫ້າມໄວ້, ປາຖະນາຈະກ່າວຖ້ອຍຄໍາ ແຕ່ສຽງກັບສະດຸດ ຮ້ອງຂໍໃຫ້ອັກສອນຜຸດອອກມາ។

Verse 85

देव्युवाच । तपसा दुष्करेणाप्तः पतिर्वै शंकरो मया । समां श्यामलवर्णेति बहुशः प्रोक्तवान्रहः

ເທວີກ່າວວ່າ: “ດ້ວຍຕະປະອັນຫນັກແລະຍາກຍິ່ງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ເປັນສາມີ. ໃນທີ່ລັບ ພຣະອົງຕັດກັບຂ້າພະເຈົ້າຊໍ້າໆວ່າ ‘ໂອ ທີ່ຮັກ, ເຈົ້າເປັນຜູ້ມີສີຜິວຊະຍາມະລະ (ຄ່ອນຂ້າງຄໍາ)’.”

Verse 86

तस्मादहं कांचनाभवर्णा तन्नामसंयुता । भर्तुर्भूतपतेरंगमेकतो निर्विषं भवेत्

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ມີສີດັ່ງຄໍາ ແລະຖືນາມນັ້ນເອງ ຈະເຮັດໃຫ້ສ່ວນໜຶ່ງໃນກາຍຂອງສາມີຂ້າພະເຈົ້າ ພູຕະປະຕິ (Bhūtapati) ພົ້ນຈາກພິດ.

Verse 87

तस्यास्तद्भाषितं श्रुत्वा प्रोवाच जगदीश्वरः । एवं भव त्वं भूयश्च भर्तुर्देहार्द्धचारिणी

ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງນາງ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນຈຶ່ງຕອບວ່າ: “ໃຫ້ເປັນໄປດັ່ງນັ້ນ. ແລະແຕ່ນີ້ໄປ ເຈົ້າຈົ່ງເປັນຜູ້ຮ່ວມກາຍຄື່ງໜຶ່ງຂອງສາມີ—ເປັນອັດທາງກິນີ (ardhāṅginī).”

Verse 88

ततस्तत्याजतां कृष्णां फुल्लनीलोत्पलत्वचं । त्वक्च साप्यभवद्भीमा घंटाहस्तात्रिलोचना

ແລ້ວນາງກໍສະລັດທິ້ງຜິວອັນດໍາ ດັ່ງດອກບົວສີນໍ້າເງິນທີ່ບານເຕັມ; ແລະຜິວນັ້ນເອງກໍກາຍເປັນອະສູຣອັນນ່າຢ້ານ—ມີສາມຕາ ຖືກະດິ່ງໃນມື.

Verse 89

नानाभरणसंपूर्णा पीतकौशेयधारिणी । तामब्रवीत्ततो ब्रह्मा देवीं नीलांबुजत्विषं

ນາງເທວີຜູ້ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບນານາ ແລະນຸ່ງຜ້າໄໝສີເຫຼືອງ ມີປະກາຍດັ່ງດອກບົວສີຟ້າ ຈຶ່ງຖືກພຣະພຣະຫມາກ່າວສະແດງເຖິງໃນຂະນະນັ້ນ।

Verse 90

निशे भूधरजा देह संपर्का त्वं मदाज्ञया । संप्राप्ता कृतकृत्यत्वमेकानंशा पुरो ह्यसि

ໂອ ຄືນ, ຜູ້ເກີດຈາກພູ, ດ້ວຍຄໍາສັ່ງຂອງເຮົາ ເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສຳພັນກັບຮ່າງກາຍ. ເຈົ້າບັນລຸພາວະສຳເລັດກິດແລ້ວ; ເຈົ້າແທ້ໆແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພະລັງນັ້ນທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ।

Verse 91

य एष सिंहः प्रोद्भूतो देव्याः क्रोधाद्वरानने । स तेस्तु वाहनं देवि केतौ चास्तु महाबलः

ໂອ ເທວີຜູ້ໜ້າງາມ, ສິງໂຕນີ້ທີ່ເກີດຈາກພຣະພິໂຣດຂອງເທວີ ຂໍໃຫ້ເປັນພາຫະນະຂອງເຈົ້າ, ໂອ ເທວີ; ແລະຂໍໃຫ້ ເກຕຸ ມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ດ້ວຍ।

Verse 92

गच्छ विंध्याचलं तत्र सुरकार्यं करिष्यसि । पंचालो नाम यक्षोयं यक्षलक्षपदानुगः

ຈົ່ງໄປຫາພູວິນທະຍະ; ທີ່ນັ້ນເຈົ້າຈະສຳເລັດກິດເພື່ອເທວະທັງຫຼາຍ. ຍັກສານີ້ຊື່ ປັນຈາລ ເປັນຜູ້ຕິດຕາມໃນຂະບວນບໍລິວານຂອງ ຍັກສະລັກ (ກຸເບຣ)។

Verse 93

दत्तस्ते किंकरो देवि मया मायाशतैर्युतः । इत्युक्त्वा कौशिकी देवी विंध्यशैलं जगाम ह

“ໂອ ເທວີ, ເຮົາໄດ້ມອບຜູ້ຮັບໃຊ້ນີ້ໃຫ້ເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ປະດັບດ້ວຍມາຍາ຤ິດນັບຮ້ອຍ।” ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ເທວີ ເກົາສິກີ ກໍໄດ້ໄປສູ່ພູວິນທະຍະ।

Verse 94

उमापि प्राप्तसंकल्पा जगाम गिरिशांतिकं । प्रविशंतीं तु तां द्वारादपहृत्य समाहितः

ພຣະອຸມາກໍໄດ້ຕັ້ງປະສົງແນ່ນອນ ແລ້ວໄປຫາພຣະຄິຣິສະ (ພຣະສິວະ)។ ແຕ່ເມື່ອນາງຈະເຂົ້າທາງປະຕູ ພຣະອົງຜູ້ສະຫງົບແລະສຳລວມ ກໍດຶງນາງກັບຈາກຊານປະຕູ।

Verse 95

रुरोध वीरको देवीं हेमवेत्रलताधरः । तामुवाच च कोपेन रूपे तु व्यभिचारिणीं

ວີຣະກະຜູ້ຖືໄມ້ເທົ້າຄຳ ໄດ້ກັ້ນພຣະເທວີໄວ້। ແລ້ວກ່າວດ້ວຍຄວາມໂກດວ່າ “ເຈົ້າຜູ້ທຸຈຣິດຫຼອກລວງໃນຮູບ!”

Verse 96

प्रयोजनं न तेत्रास्ति गच्छ यावन्न भक्ष्यसे । देव्यारूपधरो दैत्यो देवं वंचितुमागतः

ເຈົ້າບໍ່ມີວຽກອັນໃດຢູ່ນີ້; ຈົ່ງໄປເສຍ ກ່ອນທີ່ຈະຖືກກິນ. ມີອະສູຣະຜູ້ໜຶ່ງສວມຮູບພຣະເທວີ ມາເພື່ອຫລອກລວງພຣະເທວະ.

Verse 97

प्रविष्टो न च दृष्टोसौ स च देवेन घातितः । घातिते चाहमाज्ञप्तो नीलकंठेन कोपिना

ມັນເຂົ້າໄປແລ້ວ ແຕ່ບໍ່ຖືກເຫັນ; ແລະພຣະເທວະໄດ້ປະຫານມັນ. ຫຼັງຈາກມັນຖືກປະຫານ ພຣະນີລະກັນຖະຜູ້ໂກດກໍໄດ້ອອກຄຳສັ່ງແກ່ຂ້າ.

Verse 98

द्वारे त्वनवधानं ते यस्मात्पश्यामि वै ततः । भविष्यसि न मे द्वास्थो वर्षपूगाननेकशः

ເນື່ອງຈາກຂ້າເຫັນວ່າເຈົ້າປະມາດຢູ່ທີ່ປະຕູ ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເປັນທະວາຣະບານຂອງຂ້າ ຕະຫຼອດຫຼາຍປີນັບບໍ່ຖ້ວນ.

Verse 99

अतस्ते नात्र दास्यामि प्रवेशं गम्यतां द्रुतम् । एकां मुक्त्वा गिरिसुतां मातरं स्नेहवत्सलाम्

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ເຈົ້າເຂົ້າທີ່ນີ້; ຈົ່ງໄປໃຫ້ໄວ. ຈົ່ງປ່ອຍແມ່ຂອງກິຣິສຸຕາ ຜູ້ອ່ອນໂຍນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ.

Verse 100

प्रवेशं लभते नान्या नारी कमललोचने । इत्युक्त्वा तु तदा देवी चिंतयामास चेतसा

“ບໍ່ມີນາງໃດອື່ນໄດ້ຮັບການເຂົ້າ, ໂອ ຜູ້ມີນັຍນາດຸຈດອກບົວ.” ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ເທວີກໍຄິດໄຕ່ຕອງໃນໃຈ.

Verse 101

नारी नैव स दैतेयो वायुर्मे यामभाषत । वृथैव वीरकश्शप्तो मया क्रोधपरीतया

ວາຍຸໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ “ລາວບໍ່ແມ່ນໄດຕະຍະເລີຍ—ແທ້ຈິງແມ່ນນາງ. ດັ່ງນັ້ນ ຄຳສາບທີ່ຂ້າພະເຈົ້າສາບວີຣະກະ ຈຶ່ງເປັນການເສຍເປົ່າ ເພາະຖືກຄວາມໂກດຄອບງຳ.”

Verse 102

अकार्यं क्रियते मूढैः प्रायः क्रोधसमन्वितैः । क्रोधेन नश्यते कीर्तिः क्रोधो हंति स्थितां श्रियम्

ຄົນໂງ່ທີ່ຖືກຄວາມໂກດຄອບງຳ ມັກເຮັດສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນເຮັດ. ດ້ວຍຄວາມໂກດ ກຽດຕິຍົດຍ່ອມພິນາດ ແລະຄວາມໂກດຍັງທຳລາຍສິຣີແຫ່ງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທີ່ຕັ້ງມັ່ນແລ້ວ.

Verse 103

अपरिच्छिन्नतत्वार्था पुत्रं शापितवत्यहं । विपरीतार्थबुद्धीनां सुलभो विपदागमः

ເພາະບໍ່ໄດ້ແຍກແຍະຮູ້ຄວາມຈິງແທ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງສາບລູກຊາຍຂອງຕົນ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ປັນຍາເບນໄປຫານັຍຜິດ ຄວາມວິບັດຍ່ອມມາຮອດໄດ້ງ່າຍ.

Verse 104

संचिंत्यैवमुवाचेदं वीरकं प्रति शैलजा । सज्जलज्जाविकारेण वदनेनाम्बुजत्विषा

ເມື່ອໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໄສລະຈາ (ພາຣະວະຕີ) ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້ແກ່ ວີຣະກະ; ໃບໜ້າຂອງນາງສະຫວ່າງດັ່ງດອກບົວ ອ່ອນໂຍນດ້ວຍຄວາມຂີ້ອາຍອັນບໍລິສຸດ।

Verse 105

देव्युवाच । अहं वीरक ते माता न तेस्तु मनसो भ्रमः । शंकरस्यास्मि दयिता सुता तुहिनभूभृतः

ເທວີຕັດວ່າ: “ໂອ້ ວີຣະກະ ເຮົາແມ່ນແມ່ຂອງເຈົ້າ—ຢ່າໃຫ້ຈິດໃຈຫຼົງຜິດ. ເຮົາແມ່ນຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງ ພຣະສັງກະຣະ ແລະເປັນທິດາຂອງ ຮິມະວານ ຈອມເຂົາຫິມະ”

Verse 106

मम गात्रच्छविभ्रांत्या मा शंकां पुत्र धारय । तुष्टेन गौरता दत्ता ममेयं पद्मजन्मना

ລູກເອີຍ ຢ່າໄດ້ຖືສົງໄສເນື່ອງຈາກຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງອວຍວະຂອງເຮົາ. ຜິວພັນຜ່ອງນີ້ ພຣະປັດມະຊະ (ພຣະພຣະຫມາ) ປະທານໃຫ້ເຮົາເມື່ອພຣະອົງພໍພຣະໄທ।

Verse 107

मया शप्तोस्यविदिते वृत्तांते दैत्यनिर्मिते । ज्ञात्वा नारीप्रवेशं तु शंकरे रहसि स्थिते

ເມື່ອເລື່ອງລາວທີ່ອະສູຣ (ໄດຕະຍະ) ປັ້ນແຕ່ງຂຶ້ນນັ້ນ ຍັງບໍ່ຮູ້ແຈ້ງ ເຮົາໄດ້ສາບເຂົາໄປ; ແຕ່ເມື່ອຮູ້ເລື່ອງການເຂົ້າໄປຂອງສະຕຣີ ໃນຂະນະທີ່ພຣະສັງກະຣະຢູ່ໃນທີ່ສະຫງົບລັບ ເຮົາຈຶ່ງເຂົ້າໃຈວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນ।

Verse 108

ननिवर्तयितुं शक्यः शापः किंतु ब्रवीमि ते । शीघ्रमेष्यसि मानुष्यात्सर्वकामसमन्वितः

ຄໍາສາບນັ້ນບໍ່ອາດຖອນໄດ້; ແຕ່ເຮົາຂໍບອກເຈົ້າວ່າ—ໃນໄວໆນີ້ ເຈົ້າຈະກັບພົ້ນຈາກສະພາບເປັນມະນຸດ ແລະຈະພ້ອມດ້ວຍການສຳເລັດສົມປາດຖະນາທຸກປະການ।

Verse 109

शिरसा तु ततो वंद्य मातरं पूर्णमानसः । उवाच साध्वीं पूर्णेन्दु द्युतिं तुहिनशैलजां

ແລ້ວເຂົາໄດ້ກົ້ມສີສະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ດ້ວຍໃຈສະຫງົບສົມບູນ ແລະໄດ້ກ່າວຖວາຍແດ່ພຣະມານດາຜູ້ມີສິນ—ພຣະປາຣະວະຕີ ທິດາແຫ່ງຫິມາລະຍະ—ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດຸຈແສງຈັນເຕັມດວງ।

Verse 110

वीरक उवाच । नतसुरासुरमौलिलसन्मणिप्रवरकांतिकरालिनखाङ्घ्रिके । नगसुते शरणागतवत्सले नवनमोवनतार्त्तिविनाशिनि

ວີຣະກະກ່າວວ່າ: ໂອ ທິດາແຫ່ງພູເຂົາ! ທີ່ພຣະບາດ ແລະ ເລັບອັນແຫຼມຂອງພຣະອົງ ມີປະກາຍມະນີອັນປະເສີດຈາກມົງກຸດຂອງເທວະແລະອະສຸຣະຜູ້ກົ້ມກາບ. ໂອ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ຂໍພຶ່ງ! ຜູ້ທຳລາຍຄວາມທຸກຂອງຜູ້ນອບນ້ອມ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມພຣະອົງຊ້ຳໆ।

Verse 111

तपनमंडलमंडितकंधरे पृथुसुवर्णनगद्युतिहारिके । विषमभंगविषंगमभीषितो गिरिसुते भवतीमहमाश्रये

ໂອ ກິຣິສຸເຕ! ພຣະສໍຂອງພຣະອົງປະດັບດ້ວຍວົງດຸຈມະນົດດວງອາທິດ ແລະພຣະອົງຊົງຖືກປະກາຍເຄື່ອງປະດັບຄຳອັນກວ້າງໃຫຍ່. ດ້ວຍຄວາມຫວາດຫວັນຕໍ່ການແຕກສະຫຼາຍແຫ່ງຄວາມສົມດຸນ ແລະໄພແຫ່ງການພັດພາກ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງ।

Verse 112

जगतिकाप्रणताभिमता ददौ झटिति सिद्धिमृते भवतीं यथा । जगतिकां प्रणमेच्छशिशेखरो भुवनभृन्मुनयो भवतीं यथा

ດັ່ງທີ່ ຈະກະຕິກາ—ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຜູ້ກົ້ມກາບ—ປະທານສິດທິຜົນຢ່າງວ່ອງໄວ ສັນໃດ ໂອ ພຣະເທວີ ຂໍພຣະອົງກໍຈົ່ງເປັນສັນນັ້ນ. ແລະດັ່ງທີ່ ສິສະເສຂະຣະ (ພຣະສິວະ) ປາຖະໜາຈະນົບນ້ອມຕໍ່ ຈະກະຕິກາ ສັນໃດ ເຫຼົ່າມຸນີຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກທັງຫຼາຍ ກໍປາຖະໜາຈະນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະອົງສັນນັ້ນ।

Verse 113

विमलयोगविनिर्मितदुर्जये सुतनुतुल्यमहेश्वरमंडली । विदलितांधकबांधवसंहतिः सुरवरैः प्रथमं त्वमभिष्टुता

ໂອ ຜູ້ບໍ່ອາດຖືກພິຊິດ ຜູ້ຖືກປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍໂຍຄະອັນບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນ; ໂອ ມະເຫສະວະຣີ! ພຣະບໍລິວານຂອງພຣະອົງດຸຈຫມູ່ເທວະ. ພຣະອົງໄດ້ທຳລາຍກອງສະຫມຸດຂອງຍາດພີ່ນ້ອງອັນທະກະ; ດັ່ງນັ້ນເທວະຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍຈຶ່ງໄດ້ສັນລະເສີນພຣະອົງເປັນປະຖົມ।

Verse 114

सितसटापटलोद्धतकंधराभवमहामृगराजरयस्थिता । विमलशक्तिमुखानलपिंगला यतभुजौघनिपिष्टमहासुरा

ນາງປະທັບຂຶ້ນເທິງສິງ—ລາຊາແຫ່ງສັດໃຫຍ່ອັນວ່ອງໄວ—ຄໍຍົກສູງດ້ວຍຮົ່ມແຫ່ງແຜງຄໍຂາວ; ພຣະນາງສີທອງນ້ຳຕານດັ່ງໄຟຈາກປາກແຫ່ງສັກຕິອັນບໍລິສຸດ ໄດ້ບີບຂະຍີ້ອະສຸຣາໃຫຍ່ໆ ດ້ວຍແຮງກົດຂອງພຣະພາຫາຫຼາຍອັນທີ່ສຳລວມໄວ້.

Verse 115

निगदिता भुवनैरतिचंडिकाजननिशुंभनिशुंभनिषूदिनी । प्रणतचिंतितदा भवदा नवप्रशमनैकरतिस्तरसा भुवि

ນາງຖືກປະກາດທົ່ວທຸກໂລກວ່າເປັນແມ່ຈັນຑິກາຜູ້ດຸຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ—ຜູ້ປະຫານ ຊຸມພະ ແລະ ນິຊຸມພະ. ນາງປະທານຕາມທີ່ຜູ້ນົບນ້ອມຄິດໄວ້ ໃຫ້ຄວາມສຸກສະຫວັດດີ ແລະໃນແຜ່ນດິນນີ້ ນາງເຮັດວຽກດຽວດ້ວຍຄວາມໄວ: ລະງັບທຸກຂ໌ໃໝ່ທີ່ເກີດຂຶ້ນ.

Verse 116

वियतिवायुपथे ज्वलनाकुलेवनितले तव देवि च यद्वपुः । तदजितेप्रतिमे प्रणमाम्यहं भुवनभाविनिते भववल्लभे

ໂອ ເທວີ, ຮູບຂອງທ່ານສະຖິດຢູ່ໃນຟ້າ, ໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງລົມ, ແລະເທິງພື້ນດິນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍໄຟ. ໂອ ຜູ້ບໍ່ອາດຖືກພິຊິດ, ຜູ້ຫາທຽບບໍ່ໄດ້, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ຮູບນັ້ນຂອງທ່ານ—ຜູ້ຄ້ຳຈຸນສັບພະໂລກ, ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພະພະວະ (ສິວະ).

Verse 117

जलधयो ललितोद्धतवीचयो हुतवहो द्युतिदग्धचराचरः । फणसहस्रभृतश्च भुजंगमास्त्वमभिधास्यसि मामभयंकरा

ມະຫາສະໝຸດທີ່ຄື້ນຟອງຫຼິ້ນລະເລີງແລະພຸ້ງພານ, ໄຟທີ່ດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງເຜົາຜານທັງສິ່ງເຄື່ອນແລະສິ່ງນິ່ງ, ແລະນາກຜູ້ຖືພັນພັງພານ—ໂອ ຜູ້ປະທານອະພັຍ, ທ່ານຈະບັນຊາທັງໝົດ; ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄຮ້ຄວາມຢ້ານກົວເຊັ່ນກັນ.

Verse 118

भगवति स्थिरभक्तजनाश्रये प्रतिगतो भवतीचरणाश्रयं । करणजातमिहास्तु ममाश्रवैतवविलासमुखानुभवास्यदम्

ໂອ ພະພະຄະວະຕີ, ທີ່ພຶ່ງຂອງຜູ້ພັກດີອັນໝັ້ນຄົງ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາຮອດການພຶ່ງພາພຣະບາດຂອງທ່ານແລ້ວ. ຂໍໃຫ້ອິນທຣີທັງປວງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນນີ້ ອຸທິດໃຫ້ແກ່ການຟັງ ແລະການປະຈັກສົບຜັດໂດຍກົງ ຕໍ່ການປາກົດແຫ່ງລີລາທິພຍຂອງທ່ານ.

Verse 119

सुप्रसन्ना ततो देवी वीरकस्येति संस्तुता । प्रविवेश शुभंभर्तुर्भुवनं भूधरात्मजा

ແລ້ວນາງເທວີກໍປິຕິຍິ່ງ ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນວ່າ “ພັນລະຍາຂອງ ວີຣະກະ” ແລະທິດາແຫ່ງພູເຂົາໄດ້ເຂົ້າສູ່ພະວິຫານອັນເປັນມົງຄຸນຂອງພະສະມີ।

Verse 120

द्वास्थोपि वीरको देवान्हरदर्शनकांक्षिणः । व्यसर्जयत्स्वकानेव गृहानादरपूर्वकं

ແມ່ນແຕ່ຢືນເປັນທະວານບານ ວີຣະກະກໍໄດ້ສົ່ງເທວະທັງຫຼາຍຜູ້ປາຖະໜາທັດສະນະຂອງພະຫຣະ ໃຫ້ກັບໄປຍັງເຮືອນຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມ।

Verse 121

नास्त्यत्रावसरो देवा देव्याः सह वृषाकपिः । निभृतः क्रीडतीत्युक्ता ययुस्ते च यथागतं

ລາວກ່າວວ່າ “ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ທີ່ນີ້ບໍ່ມີໂອກາດສໍາລັບພວກທ່ານ; ວຶຣະສາກະປິ ກໍາລັງກິລາຢ່າງລັບໆກັບນາງເທວີ” ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຈາກໄປ ກັບຕາມທາງທີ່ມາ।

Verse 122

गते वर्षसहस्रे तु देवास्त्वरितमानसाः । ज्वलनं चोदयामासुर्ज्ञातुं शंकरचेष्टितं

ເມື່ອການເວລາຜ່ານໄປພັນປີ ເທວະທັງຫຼາຍມີໃຈຮ້ອນຮົນ ຈຶ່ງຊັກຊວນພະອັກນີ ເພື່ອຮູ້ເຈດຈໍານົງແລະການກະທໍາຂອງພະສັງກະຣະໃຫ້ແທ້ຈິງ।

Verse 123

प्रविश्य पक्षिरंध्रेण शुकरूपी हुताशनः । ददर्श शयने सर्वं रतौ गिरिजया सह

ເຂົ້າໄປທາງຮູທີ່ນົກໃຊ້ຜ່ານ ພະຫຸຕາຊະນະ (ພະອັກນີ) ແປງກາຍເປັນໝູປ່າ ແລ້ວເຫັນທຸກຢ່າງເທິງຕຽງ—(ພະສິວະ) ກໍາລັງລະລຶກຢູ່ໃນກິລາແຫ່ງຮັກກັບພະຄິຣິຈາ।

Verse 124

ददर्श तं च देवेशो हुताशं शुकरूपिणं । तमुवाच महादेवः किंचित्कोपसमन्वितः

ເມື່ອນັ້ນ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງໄດ້ເຫັນເຂົາ—ຫຸຕາຊະ ອັກນີ ໃນຮູບວຣາຫະ (ໝູປ່າ)। ແລ້ວພຣະມະຫາເທວະກ່າວກັບເຂົາ ດ້ວຍຄວາມໂກດນ້ອຍໆ।

Verse 125

शर्व उवाच । निषिक्तमर्धं देव्यां मे वीर्यं च शुकविग्रह । लज्जया विरतिश्चास्य त्वमर्धं पिब पावक

ພຣະສະຣະວະ (ພຣະສິວະ) ກ່າວວ່າ: “ພະລັງຂອງເຮົາເຄິ່ງໜຶ່ງໄດ້ຝາກໄວ້ໃນພຣະເທວີແລ້ວ; ອີກເຄິ່ງໜຶ່ງ—ໃນຮູບແຫ່ງຊຸກຣະ—ຖືກຢັ້ງໄວ້ເນື່ອງຈາກຄວາມອາຍແລະການສຳລວມ. ໂອ ປາວະກະ ຈົ່ງດື່ມເຄິ່ງທີ່ເຫຼືອນັ້ນ.”

Verse 126

यस्मात्तु त्वत्कृते विघ्नं तस्मात्त्वय्युपपद्यते । इत्युक्तः प्राञ्जलिर्वह्निरपिबद्वीर्यमाहितं

“ເນື່ອງຈາກອຸປະສັກເກີດຂຶ້ນເພາະເຈົ້າ ດັ່ງນັ້ນກໍຄວນໃຫ້ມັນຖືກແກ້ໄຂໂດຍເຈົ້າເອງ” ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນີ້ ວະຫນິ (ອັກນີ) ປະນົມມື ແລ້ວດື່ມພະລັງທີ່ຝາກໄວ້ນັ້ນ।

Verse 127

तेनाप्लुतास्ततो देवास्तन्मुखा ऋभवो यतः । विपाट्य जठरं तेषां वीर्यं माहेश्वरं ततः

ຕໍ່ມາ ເທວະທັງປວງຖືກພະລັງນັ້ນທ່ວມທົ່ມ; ແລະ ພວກຣິພຸ ຫັນໜ້າເຂົ້າຫາພວກເຂົາ ແລ້ວຜ່າທ້ອງຂອງເທວະເຫຼົ່ານັ້ນ ດຶງເອົາພະລັງອັນເກີດຈາກພຣະມະຫາເທວະອອກມາ।

Verse 128

निष्क्रांतं तप्तहेमाभं वितते शंकराश्रमे । तस्मिन्सरो महज्जातं विमलं बहुयोजनं

ມັນໄດ້ປາກົດອອກມາ—ສ່ອງປະກາຍດັ່ງຄຳທີ່ຖືກເຜົາ—ໃນອາສຣົມອັນກວ້າງໃຫຍ່ຂອງພຣະສັງກະຣະ. ທີ່ນັ້ນເກີດຂຶ້ນສະຣະໃຫຍ່ ບໍລິສຸດໃສ ແຜ່ກວ້າງໄປຫຼາຍໂຍຊະນະ।

Verse 129

प्रोत्फुल्लहेमकमलं नानाविहगनादितम् । तच्छ्रुत्वा तु सरो देवी जातं हेममहांबुजम्

ທີ່ນັ້ນມີດອກບົວຄຳບານເຕັມທີ່ ກ້ອງດ້ວຍສຽງນົກຫຼາຍຊະນິດ. ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງນັ້ນ ພຣະເທວີເຫັນວ່າ ໃນສະລະນ້ຳໄດ້ເກີດດອກບົວຄຳອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂຶ້ນ

Verse 130

जगाम कौतुकाविष्टा तत्सरः कनकांबुजम् । तत्र कृत्वा जलक्रीडां तदब्जकृतशेखरा

ດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ອັນເຕັມໃຈ ນາງໄດ້ໄປຫາສະລະທີ່ມີດອກບົວຄຳ. ທີ່ນັ້ນນາງໄດ້ເລີນຫຼິ້ນໃນນ້ຳ ແລະເຮັດເຄື່ອງປະດັບເສົາຫົວຈາກດອກບົວເຫຼົ່ານັ້ນ

Verse 131

उपविष्टा ततस्तस्य तीरे देवी सखीवृता । पातुकामा च तत्तोयं स्वादुनिर्मलपंकजम्

ຕໍ່ມາ ພຣະເທວີນັ່ງຢູ່ທີ່ຝັ່ງ ໂດຍມີສະຫາຍຍິງລ້ອມຮອບ. ນາງປາຖະໜາຈະດື່ມນ້ຳນັ້ນ ອັນຫວານ ໃສບໍລິສຸດ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍດອກບົວ

Verse 132

अपश्यत्कृत्तिकास्तास्स षडर्कद्युतिसन्निभाः । पद्मपत्रे तु तद्वारि गृहीत्वा प्रस्थिता गृहम्

ລາວເຫັນພວກກຣິຕຕິກາ ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດຸດດັ່ງລັດສະໝີຂອງດວງອາທິດຫົກດວງ. ແລ້ວຈຶ່ງຕັກນ້ຳນັ້ນໃສ່ໃບບົວ ແລະອອກເດີນທາງກັບເຮືອນຂອງຕົນ

Verse 133

हर्षात्सोवाच पास्यामि पद्मपत्रे स्थितं पयः । ततःस्ता ऊचुरखिलाः कृत्तिका हिमशैलजाम्

ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ລາວກ່າວວ່າ “ຂ້າຈະເບິ່ງນ້ຳນົມທີ່ສະຖິດຢູ່ເທິງໃບບົວ” ແລ້ວພວກກຣິຕຕິກາທັງໝົດກໍໄດ້ກ່າວຕໍ່ ຮິມາໄຊລະຈາ ທິດາແຫ່ງພູຫິມາລັຍ

Verse 134

कृत्तिका ऊचुः । दास्यामो दयिते गर्भे संभूतो यो भविष्यति । सोस्माकमपि पुत्रः स्यादस्मत्त्राता च वृत्तिमान्

ກຣິຕຕິກາທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ລູກນ້ອຍຜູ້ຈະເກີດຈາກຄັນຂອງເຈົ້າ ພວກເຮົາຈະອຸປະຖຳແລະດູແລ. ຂໍໃຫ້ເຂົາເປັນລູກຂອງພວກເຮົາດ້ວຍ—ເປັນຜູ້ປົກປ້ອງ ແລະມີຄຸນຄວາມປະພຶດດີ.”

Verse 135

त्रिषु लोकेषु विख्यातः सर्वेष्वपि शुभानने । इत्युक्तोवाच गिरिजा कथं मद्गात्रसंभवैः

“ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ເຂົາໂດ່ງດັງໃນສາມໂລກ—ແມ່ນໃນທ່າມກາງທຸກຜູ້ທຸກນາມ” ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ກິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ກ່າວວ່າ: “ຖ້າເກີດຈາກກາຍຂອງຂ້າເອງ ຈະເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 136

सर्वैरवयवैर्युक्तो भवतीभ्यः सुतो भवेत् । ततस्तां कृत्तिका ऊचुर्विधास्यामोस्य वै वयम्

“ຈາກພວກເຈົ້າທັງຫຼາຍ ຈະມີບຸດຜູ້ໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ຄົບຖ້ວນດ້ວຍອະໄວຍະວະທຸກປະການ” ແລ້ວກຣິຕຕິກາທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ “ແນ່ນອນ ພວກເຮົາຈະຈັດວາງພິທີແລະການດູແລອັນຄວນແກ່ເຂົາ”

Verse 137

उत्तमान्युत्तमांगानि यद्येवं तु भविष्यति । उक्ता वै शैलजा प्राह भवत्वेवमनिंदिताः

“ຖ້າແທ້ຈິງຈະເປັນແນວນັ້ນ—ໃຫ້ອະໄວຍະວະອັນປະເສີດກາຍເປັນເຄື່ອງປະດັບສູງສຸດ” ແລ້ວ ໄສລະຈາ ກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນເຖີດ, ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ”

Verse 138

ततस्तु हर्षसंपूर्णा पद्मपत्रस्थितं पयः । तस्यै ददुस्तया चापि तत्पीतं क्रमशो जलम्

ຕໍ່ມາ ພວກນາງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ ໄດ້ຖວາຍນ້ຳນົມທີ່ວາງໄວ້ເທິງໃບບົວໃຫ້ນາງ; ແລະນາງກໍດື່ມນ້ຳນັ້ນທີລະນ້ອຍ ຕາມລຳດັບ

Verse 139

पीते तु सलिले चैव तस्मिन्नेव क्षणे वरः । विपाट्य देव्याश्च ततो दक्षिणं कुक्षिमुद्गतः

ແຕ່ເມື່ອນ້ຳຖືກດື່ມແລ້ວ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພຣະອົງຜູ້ປະເສີດໄດ້ຜ່າຂ້າງຂວາຂອງເທວີ ແລະເສດອອກຈາກຄັນຂອງນາງ

Verse 140

निश्चक्रामाद्भुतो बालो रोगशोकविनाशनः । प्रभाकरकरव्रात प्रकारप्रकरप्रभुः

ເດັກນ້ອຍອັນນ່າອັດສະຈັນໄດ້ປະກົດອອກມາ—ຜູ້ທຳລາຍໂລກແລະຄວາມໂສກ—ສະຫວ່າງໄສດັ່ງກຸ່ມລັງສີຕາເວັນ ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງຮູບອັນຫຼາກຫຼາຍ

Verse 141

गृहीतनिर्मलोदग्र शक्तिशूलांकुशोनलः । दीप्तो मारयितुं दैत्यानुत्थितः कनकच्छविः

ພຣະອົງຖືອາວຸດອັນບໍລິສຸດແລະສູງສົ່ງ—ຫອກ ຕຣິສູນ ອັງກຸສ ແລະໄຟອັນລຸກໂຊນ—ລຸກຂຶ້ນດ້ວຍປະກາຍດັ່ງຄຳ ເພື່ອປະຫານພວກໄດຕະຍະ

Verse 142

एतस्मात्कारणादेव कुमारश्चापि सोभवत् । वामं विदार्य निष्क्रांतस्ततो देव्याः पुनः शिशुः

ດ້ວຍເຫດນີ້ເອງ ພຣະອົງຈຶ່ງເປັນ «ກຸມາຣ» ຄືເຈົ້າຊາຍໜຸ່ມ; ແລ້ວຜ່າຂ້າງຊ້າຍ ເສດອອກມາ—ເປັນບຸດຂອງເທວີອີກຄັ້ງ

Verse 143

स्कंदोथ वदनाद्वह्नेः शुभ्रात्षड्वदनोरिहा । कृत्तिकासलिलादेव शाखाभिः सविशेषतः

ຕໍ່ມາ ສະກັນດະ—ຜູ້ເກີດຈາກພຣະໂອສຖອັນສະຫວ່າງໄສຂອງອັກນິ—ໄດ້ເປັນຜູ້ມີຫົກໜ້າໃນທີ່ນີ້; ແລະເຫດນັ້ນເກີດຂຶ້ນໂດຍສະເພາະຜ່ານສາຂາສາຍນ້ຳຂອງກຣິຕຕິກາ

Verse 144

शाखाः शिवाः समाख्याताः षट्सुवक्त्रेषु विस्तृताः । यतस्ततो विशाखोसौ ख्यातो लोकेषु षण्मुखः

ກິ່ງງ່າອັນເປັນມງຄົນນັ້ນໄດ້ຮັບນາມດັ່ງນັ້ນ ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປສູ່ພະພັກຫົກ; ເພາະເຫດນີ້ ພະຜູ້ມີພະພັກຫົກຈຶ່ງລືອຊາໃນໂລກທັງຫຼາຍວ່າ “ວິສາຂະ”.

Verse 145

स्कंदो विशाखः षड्वक्त्रः कार्तिकेयश्च विश्रुतः । पक्षे चैत्रस्य बहुले पंचदश्यां महाबलौ

ພະອົງເປັນທີ່ລືອຊາວ່າ ສະກັນດະ, ວິສາຂະ, ສັດວັກຕຣະ (ຜູ້ມີພະພັກຫົກ) ແລະ ກາຣຕິເກຍ. ໃນປັກຂ໌ມືດແຫ່ງເດືອນໄຈຕຣະ ໃນຕິຖີທີ 15 ພະອົງມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 146

संभूतावर्कसदृशौ विशाले शरकानने । सिते पक्षे तु पंचम्यां तथैतौ पावकानलौ

ໃນປ່າອ້ອຍກົກອັນກວ້າງໃຫຍ່ ທັງສອງໄດ້ອຸບັດຂຶ້ນ ສະຫວ່າງໄສດັ່ງດວງອາທິດ; ແລະໃນປັກຂ໌ສວ່າງ ຕິຖີທີ 5 ທັງສອງນັ້ນແທ້ຈິງໄດ້ເປັນ “ໄຟ” ແລະ “ເປວໄຟ”.

Verse 147

बालकाभ्यां चकारैकं संध्यायामेव भूतये । तस्यामेव ततः षष्ठ्यामभिषिक्तो गुहः प्रभुः

ໃນຍາມສົນທະຍາ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ ພະອົງໄດ້ປະກອບພິທີອັນດຽວກັບເດັກນ້ອຍທັງສອງ; ແລະໃນຕິຖີທີ 6 ນັ້ນເອງ ພະເຈົ້າກຸຫາໄດ້ຮັບອະພິເສກສະຖາປະນາ.

Verse 148

सर्वैरमरसंघातैर्ब्रह्मोपेंद्रेंद्र भास्करैः । गंधमाल्यैः शुभैर्धूपैस्तथा क्रीडनकैरपि

ໂດຍຫມູ່ອະມະຣະທັງປວງທີ່ຊຸມນຸມ—ພ້ອມດ້ວຍ ພຣະພຣົມ, ອຸເປນດຣະ (ພຣະວິສະນຸ), ອິນດຣະ ແລະ ພາສະກະຣະ (ພຣະອາທິດ)—ໄດ້ຖວາຍກິ່ນຫອມອັນເປັນມງຄົນ ພວງມາລາ ທູບ ແລະແມ່ນແຕ່ຂອງຫຼິ້ນເພື່ອຄວາມຊື່ນບານໃນການບູຊາ.

Verse 149

छत्रैश्चामरजालैश्च भूषणैश्च विलेपनैः । अभिषिक्तो विधानेन यथावत्षण्मुखः प्रभुः

ດ້ວຍຮົ່ມຫຼວງ ແລະ ກຸ່ມຈາມະຣະ (ພັດຫາງຈາມຣີ) ພ້ອມເຄື່ອງປະດັບ ແລະ ນ້ຳຫອມຊະໂລມກາຍ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຫົກພັກຕຣ໌ ສະໜມຸຂ ໄດ້ຮັບການອະພິເສກຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມພິທີທີ່ກຳນົດໄວ້।

Verse 150

सुतामस्मै ददौ शक्रो देवसेनेति विश्रुताम् । पत्न्यर्थं देवदेवेशो ददौ विष्णुरथायुधम्

ແກ່ພຣະອົງນັ້ນ ສັກຣະ (ອິນທຣາ) ໄດ້ປະທານທິດາຂອງຕົນ ຜູ້ໂດງດັງນາມ “ເທວະເສນາ”। ແລະເພື່ອເປັນຄູ່ຄອງ ພຣະວິສນຸ ຈອມເທວະເທວາ ໄດ້ປະທານອາວຸດທິບແກ່ ວິສນຸຣະຖະ।

Verse 151

यक्षाणां दशलक्षाणि ददावस्य धनाधिपः । ददौ हुताशनस्तेजो ददौ वायुश्च वाहनम्

ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຊັບສົມບັດ ໄດ້ປະທານຢັກສະ (Yakṣa) ສິບລ້ານແກ່ພຣະອົງ। ຫຸຕາຊະນະ (ອັກນີ) ໄດ້ປະທານຕະເຈົາອັນສະຫວ່າງໄສ, ແລະ ວາຍຸ ກໍປະທານພາຫະນະອັນວ່ອງໄວໃຫ້ດ້ວຍ।

Verse 152

ददौ क्रीडनकं त्वष्टा कुक्कुटं कामरूपिणम् । एवं सुरास्तु ते सर्वे परिवारमनन्तकम्

ຕວັດສະຕຣິ (Tvaṣṭṛ) ໄດ້ປະທານຂອງຫຼິ້ນໜຶ່ງ: ໄກ່ຕົວຜູ້ຜູ້ສາມາດແປງຮູບໄດ້ຕາມປາຖະໜາ। ດັ່ງນັ້ນເທວະທັງປວງເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງເປັນບໍລິວານອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດຂອງພຣະອົງ।

Verse 153

ददुर्मुदितचेतस्काः स्कंदायादित्यवर्चसे । जानुभ्यामवनौ स्थित्वा सुरसंघास्तमस्तुवन्

ດ້ວຍໃຈປິຕິຍິນດີ ຝູງເທວະໄດ້ຖວາຍນະມັດສະການແກ່ ສະກັນດະ ຜູ້ສະຫວ່າງໄສດຸດດວງອາທິດ; ຄຸກເຂົ່າທັງສອງລົງກັບພື້ນດິນ ແລ້ວສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍບົດສະຕຸຕິ।

Verse 154

स्तोत्रेणानेन वरदं षण्मुखं मुख्यशः सुराः । देवा ऊचुः । नमः कुमाराय महाप्रभाय स्कंदाय चास्कंदितदानवाय

ດ້ວຍບົດສັນລະເສີນນີ້ ເທວະຜູ້ເປັນຫົວໜ້າໄດ້ສັນລະເສີນພຣະຜູ້ປະທານພອນ ຜູ້ມີຫົກພະພັກ. ເທວະກ່າວວ່າ: “ນະໂມຕໍ່ກຸມາຣາ ຜູ້ມີອານຸພາບຍິ່ງ; ນະໂມຕໍ່ສະກັນດາ ຜູ້ບໍ່ເຄີຍຖອຍຕໍ່ໜ້າດານະວະ.”

Verse 155

नवार्कबिंबप्रतिमप्रभाव नमोस्तु गुह्याय गुहाय तुभ्यम् । नमोस्तु ते लोकभयापहाय नमोस्तु ते लोककृपापराय

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີລັດສະໝີດັ່ງດວງອາທິດທີ່ພຶ່ງຂຶ້ນ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນຄວາມລຶກລັບ—ພຣະຄຸຫາ ຜູ້ສະຖິດໃນຖ້ຳແຫ່ງດວງໃຈ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມຢ້ານຂອງໂລກທັງປວງ; ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີເມດຕາກະລຸນາສູງສຸດຕໍ່ໂລກທັງປວງ.

Verse 156

नमो विशालामललोचनाय नमो विशाखाय महाव्रताय । नमो नमस्तेस्तु रणोत्कटाय नमो मयूरोज्ज्वलवाहनाय

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີດວງຕາກວ້າງໃຫຍ່ ບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນ; ນະໂມແດ່ວິສາຂະ ຜູ້ຖືພຣະວຣະຕະອັນຍິ່ງ. ນະໂມ—ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ—ແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ດຸດັນໃນສົງຄາມ; ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີນົກຢູງອັນສະຫວ່າງໄສເປັນພາຫະນະ.

Verse 157

नमोस्तु केयूरधराय तुभ्यं नमो धृतोदग्रपताकिने ते । नमः प्रभावप्रणताय तेस्तु नमोऽस्तु घंटाधरधैर्यशालिने

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ສວມເຄຍູຣະ (ກຳໄລແຂນ); ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຖືທຸງຊັຍອັນສູງສົ່ງ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ທຸກຜູ້ນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະຣັດສະໝີ; ນະໂມແດ່ຜູ້ກ້າຫານຜູ້ຖືກະດິ່ງ.

Verse 158

कुमार उवाच । कं वः कामं प्रयच्छामि भवंतो ब्रूतनिर्वृताः । यद्यप्य साध्यं कृत्यं नो हृदये चिंतितं चिरम्

ກຸມາຣາກ່າວວ່າ: “ເຮົາຈະປະທານພອນອັນໃດໃຫ້ພວກເຈົ້າ? ຈົ່ງກ່າວມາດ້ວຍໃຈທີ່ອິ່ມເອີມ. ເພາະດົນນານແລ້ວ ເຮົາໄດ້ຄິດໃນດວງໃຈເຖິງພາລະກິດໜຶ່ງ—ແມ່ນແຕ່ມັນດູຍາກຈະສຳເລັດກໍຕາມ.”

Verse 159

इत्युक्तास्तु सुरास्तेन प्रोचुः प्रणतमौलयः । सर्व एव महात्मानं गुहं मुदितमानसाः

ເມື່ອພຣະອົງກ່າວເຊັ່ນນັ້ນ, ເຫຼົ່າເທວະດາຈຶ່ງກົ້ມຫົວລົງ ແລະ ຕອບກັບ; ພວກເຂົາທັງໝົດຕ່າງສັນລະເສີນພຣະກຸຮະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ດ້ວຍໃຈທີ່ເບີກບານ.

Verse 160

दैत्येंद्रस्तारको नाम सर्वामरकुलांतकृत् । बलवान्दुर्जयस्तीक्ष्णो दुराचारोतिकोपनः

ມີຈອມອະສູນຊື່ວ່າ ຕາຣະກະ ຜູ້ທຳລາຍລ້າງເຜົ່າພັນແຫ່ງເທວະດາທັງປວງ; ລາວຜູ້ມີພະລັງ ຍາກທີ່ຈະເອົາຊະນະ ດຸຮ້າຍ ມີຄວາມປະພຶດຊົ່ວຊ້າ ແລະ ໃຈຮ້າຍທີ່ສຸດ.

Verse 161

तमेव जहि दुर्धर्षं दैत्यं सर्वविनाशनम् । उपस्थितः कृत्यशेषो ह्यस्माकं च भयावहः

ຈົ່ງສັງຫານອະສູນຜູ້ເກັ່ງກ້າຜູ້ນັ້ນ ຜູ້ທຳລາຍລ້າງທຸກສິ່ງຢ່າງ ເພາະຜົນພວງແຫ່ງພິທີກຳອາຖັນຍັງຄົງຢູ່ ແລະ ມັນກໍໜ້າຢ້ານກົວສຳລັບພວກເຮົາເຊັ່ນກັນ.

Verse 162

हिरण्यकशिपुश्चोग्रो ह्यवध्यो देवतागणैः । यज्ञघ्नः पापकर्मा वै येन ब्रह्मापि तापितः

ຫິຣັນຍະກະສິປຸ ຜູ້ມີນິດໄສດຸຮ້າຍ ເປັນຜູ້ທີ່ເຫຼົ່າເທວະດາບໍ່ອາດເອົາຊະນະໄດ້ ຜູ້ທຳລາຍພິທີບູຊາຍັນ ແລະ ກະທຳບາບ ລາວເຮັດໃຫ້ແມ່ນແຕ່ພຣະພົມຕ້ອງທົນທຸກທໍລະມານ.

Verse 163

एतौ हरस्व भद्रं ते तावकं च महाबलम् । एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा सर्वामरपदानुगः

"ຈົ່ງຮັບສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄປເຖີດ—ຂໍຄວາມສະຫວັດດີມຸງຄຸນຈົ່ງມີແດ່ທ່ານ—ແລະ ຈົ່ງຮັບພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງທ່ານໄປນຳ" ເມື່ອໄດ້ຮັບຄຳກ່າວເຊັ່ນນັ້ນ ລາວຈຶ່ງຕອບວ່າ "ຂໍຈົ່ງເປັນເຊັ່ນນັ້ນເຖີດ" ແລ້ວຈຶ່ງເດີນທາງຕໍ່ໄປ ໂດຍມີເຫຼົ່າເທວະດາທັງຫຼາຍຕິດຕາມໄປ.

Verse 164

जगाम जगतांनाथस्तूयमानोमरेश्वरैः । तारकस्य वधार्थाय जगतां कंटकस्य च

ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັບພະໂລກ ສະເດັດອອກໄປ ທ່າມກາງຄຳສັນລະເສີນຂອງເທວະອະມະຕະ ເພື່ອປະຫານຕາຣະກະ ຜູ້ເປັນໜາມຂອງໂລກທັງປວງ।

Verse 165

ततश्च प्रेषयामास शक्रो गूढसमाश्रयः । दूतं दानवसिंहस्य परुषाक्षरवादिनम्

ຕໍ່ມາ ສັກຣະ (ອິນທຣາ) ອາໄສການກະທຳຢ່າງລັບໆ ໄດ້ສົ່ງທູດຄົນໜຶ່ງ—ຜູ້ຮັບໃຊ້ “ສິງ” ໃນຫມູ່ດານະວະ—ຜູ້ມີວາຈາກະດ້າງໃນຖ້ອຍຄຳ।

Verse 166

स तु गत्वाब्रवीद्दैत्यमभयो भीमदर्शनम् । दूत उवाच । शक्रस्त्वामाह देवेशो दैत्यकेतुं दिवस्पतिः

ເຂົາໄດ້ໄປເວົ້າກັບໄດຕະຍະຜູ້ບໍ່ຢ້ານ ແລະນ່າສະພຶງກົວເມື່ອເຫັນ. ທູດກ່າວວ່າ: “ໂອ ໄດຕະຍະເກຕຸ! ສັກຣະ ຈອມເທວະ ແລະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ ໄດ້ກ່າວເຖິງເຈົ້າ.”

Verse 167

तारकासुर तच्छक्त्या घटयस्व यथेच्छया । यज्जगज्ज्वलनोद्दीप्तं किल्बिषं च त्वया कृतम्

ໂອ ຕາຣະກາສຸຣະ! ດ້ວຍພະລັງນັ້ນເອງ ຈົ່ງຈັດໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມປາຖະໜາ; ເພາະບາບທີ່ເຈົ້າໄດ້ກະທຳ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂລກທັງປວງລຸກໂຊນດັ່ງໄຟເຜົາ।

Verse 168

तस्याहं सादकस्तेद्य राजास्मि भुवनत्रये । श्रुत्वैतदद्भुतं वाक्यं कोपसंरक्तलोचनः

“ຂ້າເປັນຜູ້ສຳເລັດການຂອງລາວ; ແລະແທ້ຈິງ ໃນສາມໂລກ ຂ້າແມ່ນກະສັດ.” ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳອັນນ່າພິສົດນັ້ນ ລາວກໍໂກດກະຫຼາຍ ຕາແດງດ້ວຍໂທສະ।

Verse 169

उवाच दूतं दुष्टात्मा नष्टप्रायविभूतिकः । तारक उवाच । दृष्टं ते पौरुषं शक्र शतशोथ महारणे

ຕາຣະກະຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ ຜູ້ທີ່ອຳນາດເກືອບຈະສູນສິ້ນ ໄດ້ກ່າວກັບທູດວ່າ: “ໂອ ສັກຣະ (ອິນທຣາ) ໃນສົງຄາມໃຫຍ່ ຂ້າໄດ້ເຫັນວິລະກຳຂອງເຈົ້ານັບຮ້ອຍຄັ້ງ”

Verse 170

निस्त्रपत्वान्न ते शांतिर्विद्यते शक्र दुर्मते । एवमुक्ते गते दूते चिंतयामास दानवः

“ເນື່ອງຈາກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ອາຍ ໂອ ສັກຣະ ຄວາມສະຫງົບຈະບໍ່ເຄີຍເປັນຂອງເຈົ້າ ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ!” ເມື່ອທູດກ່າວແລ້ວຈາກໄປ ດານະວະກໍຄິດພິຈາລະນາ

Verse 171

नालब्धसंश्रयः शक्रो वक्तुमेवमिहार्हति । जातः स्कंदोधुना शक्राज्ज्ञायते समुपाश्रयात्

ສັກຣະເມື່ອບໍ່ໄດ້ພຶ່ງພາອັນໃດ ບໍ່ຄວນກ່າວວາຈາແບບນີ້ໃນທີ່ນີ້. ເພາະບັດນີ້ ສະກັນທະໄດ້ເກີດຈາກສັກຣະ—ຮູ້ໄດ້ຈາກການພຶ່ງພາຕໍ່ທີ່ພັກພິງນັ້ນ

Verse 172

निमित्तौघांस्तदा दुष्टान्सोपश्यन्नाशवेदिनः । पांसुवर्षमसृक्पातं गगनादवनीतले

ໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາເຫັນກະແສນິມິດຮ້າຍອັນຊົ່ວ ແລະຮູ້ສຶກວ່າຄວາມພິນາດໃກ້ຈະມາ; ເຫັນຝຸ່ນຕົກເປັນຝົນ ແລະຢອດເລືອດຕົກຈາກຟ້າລົງສູ່ຜືນດິນ

Verse 173

वामनेत्रप्रकंपं च वक्त्रशोषं मनोमयम् । स्वकानां वक्त्रपद्मानां म्लानतां च व्यलोकयत्

ເຂົາເຫັນຕາຊ້າຍສັ່ນໄຫວ ເຫັນໃບໜ້າແຫ້ງຜາກທີ່ດັ່ງເກີດຈາກໃຈ ແລະເຫັນໃບໜ້າດຸດດອກບົວຂອງພວກພ້ອມພວກຂອງຕົນຈືດຈາງລົງ

Verse 174

दुष्टांश्च प्राणिनो रौद्रान्सोपश्यद्दुष्टवादिनः । तदचिंत्यैव दितिजो न्यस्तचित्तोभवत्क्षणात्

ລາວໄດ້ເຫັນສັດມີຊີວິດຊົ່ວຮ້າຍ ແລະດຸຮ້າຍ ຜູ້ເວົ້າຄໍາຕໍ່າຊ້າ. ເມື່ອຄິດພິຈາລະນາພາບອັນຫາກຄາດຄິດນັ້ນ ໄທຕະຍະກໍສົງບລົງພາຍໃນທັນທີ; ໃນພິບຕາດຽວໃຈກໍວາງລົງ।

Verse 175

यावद्गजघटाघंटा घनत्काररवोत्कटाम् । तद्वत्तुरंगसंघातहेषोत्साहविभूषिताम्

ໄກເທົ່າໃດທີ່ສຽງກະດິ່ງອັນດັງໜາແນ່ນຢູ່ຂົມັບຊ້າງກ້ອງກັງວານໄປ ໄກເທົ່ານັ້ນກໍມີສຽງຝູງມ້າຮ້ອງຮິນຮິນພ້ອມກັນ ປະດັບດ້ວຍຄວາມຮຶກເຮືອງແລະໃຈກ້າແຫ່ງສົງຄາມ।

Verse 176

सैन्यैस्सेनान्तरोदग्र ध्वजराजैर्विराजिताम् । विमानैश्चाद्भुताकारैश्चलितामलचामरैः

ມັນສະຫງ່າງາມດ້ວຍກອງທັບ ແລະມີທຸງຫຼວງສູງສົ່ງສະຫວ່າງຢູ່ກາງແຖວ. ຍັງມີວິມານຮູບຮ່າງອັນອັດສະຈັນ ແລະຈາມອນອັນບໍລິສຸດກໍໄຫວເອນພັດພິ້ວພັດພິ້ວ।

Verse 177

विभूषणपिनद्धां च किन्नरोद्गीतनादिताम् । नाना नाकतरूत्फुल्ल कुसुमापीडधारिणीम्

ລາວເຫັນນາງປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນ ແລະກ້ອງກັງວານດ້ວຍບົດເພງຂອງກິນນະຣະ. ນາງສວມມົງກຸດເປັນພວງດອກໄມ້—ດອກທີ່ບານຈາກໄມ້ສະຫວັນນານາຊະນິດ।

Verse 178

विशोकास्त्रपरिस्फार चर्मनिर्मलदर्शिनीं । विद्युत्पुष्टद्युतिधरां नानावाद्यविनादिताम्

ນາງປາກົດສະຫວ່າງໄສ—ເກາະແລະອາວຸດຂອງນາງສ່ອງປະກາຍໄຮ້ມົນທິນ ກາຍກໍແຈ້ງຊັດນ່າເບິ່ງ. ນາງຖືຄວາມສະຫວ່າງດັ່ງຟ້າຜ່າອັນແຂງກ້າ ແລະມີສຽງດົນຕີນານາຊະນິດກ້ອງກັງວານຕາມມາ।

Verse 179

सेनां नाकसदां दैत्यः प्रासादस्थो व्यलोकयत् । सचिंतयामास तदा किंचिद्विभ्रांतमानसः

ຈາກພະລາຊວັງຂອງຕົນ ອະສູນໄດ້ເບິ່ງກອງທັບແຫ່ງເທວະ; ແລ້ວໃຈກໍຫວັ່ນໄຫວນ້ອຍໆ ແລະເລີ່ມຄິດຄຳນຶງດ້ວຍຄວາມກັງວົນ.

Verse 180

अपूर्वः को भवेद्योद्धा यो मया न विनिर्जितः । ततश्चिंताकुलो दैत्यः शुश्राव कटुकाक्षरम् । सिद्धवंदिभिरुद्घुष्टमिदं हृदयदारुणम्

“ນັກຮົບອັນບໍ່ເຄີຍມີ—ຜູ້ທີ່ເຮົາຍັງບໍ່ໄດ້ຊະນະ—ແມ່ນໃຜ?” ອະສູນຜູ້ຖືກຄວາມກັງວົນຫຸ້ມຫໍ້ ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳອັນແຂງກະດ້າງ ທີ່ສິດທະແລະນັກສັນລະເສີນປະກາດກ້ອງ ຊຶ່ງທຳຮ້າຍຫົວໃຈຢ່າງສາຫັດ.

Verse 181

जयातुलशक्तिदीधितिपंजरभुजदंडप्रचंडतर । रभससुरवदनकुमुदविकासनविलासनेत्र कुमारवर

ໂອ ເຈົ້າຊາຍກຸມາຣະຜູ້ປະເສີດ! ແຂນຂອງທ່ານດຸຈທ່ອນທັນດານອັນກ້າແຂງ ນ່າຄວາມຄັ່ນຄ້ານດ້ວຍພະລັງອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະສ່ອງປະກາຍດຸຈກົງກັບກົງແຫ່ງແສງໄຟ; ດວງເນດອັນເລີນຫຼິ້ນຂອງທ່ານເຮັດໃຫ້ໃບໜ້າດອກບົວຂອງເທວະບານພົ້ນທັນທີ—ຂໍໃຫ້ທ່ານມີໄຊ!

Verse 182

जय दितिजकुलमहोदधि बडवानल मधुरमयूररथ सुरमकुट कोटि कुंचित चरण नखांकुर महासेन

ຂໍໄຊແດ່ມະຫາເສນາ—ຜູ້ດຸຈໄຟບະດານລະໃຕ້ທະເລ ທີ່ເຮັດໃຫ້ມະຫາສະໝຸດອັນກວ້າງໃຫຍ່ແຫ່ງວົງອະສູນແຫ້ງຫາຍ; ປະທັບເທິງລົດນົກຍູງອັນມີສຽງຫວານ; ມົງກຸດຂອງທ່ານໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນຈາກເທວະນັບໂກດິ; ແລະປາຍເລັບແຫ່ງພະບາດທີ່ໂຄ້ງນ້ອຍໆ ສ່ອງປະກາຍດຸຈຍອດອ່ອນໃໝ່.

Verse 183

जय चलितललित चूडाकलापनवविमलकमल । दंडकांत दैत्येशवंश दुःसह दावानल

ຂໍໄຊແດ່ພຣະອົງ—ຜູ້ທີ່ເຄື່ອງປະດັບຍອດມົກກະດິກໄຫວຢ່າງອ່ອນຊ້ອຍ ດຸຈດອກບົວໃໝ່ອັນບໍລິສຸດ; ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກແຫ່ງດັນດະກະ, ທ່ານແມ່ນໄຟປ່າອັນທົນບໍ່ໄດ້ສຳລັບວົງສາຂອງຈອມອະສູນ.

Verse 184

जय विशाखविभोजय बालसप्तवासर भुवनालिशोकशमन जय सकललोक दितिसुतधुरंधरनाशक स्कंद

ຊະນະແດ່ພຣະສະກັນດະ—ໂອ ພຣະອົງຜູ້ກ່ຽວພັນກັບ ວິສາຂາ! ຊະນະແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ໜຸ່ມແຫ່ງພຣະວຣະຕະເຈັດວັນ ຜູ້ດັບທຸກໂສກແຫ່ງສັບພະໂລກ. ຊະນະແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ທຳລາຍວີຣະບຸລຸດແຫ່ງລູກນາງດິຕິ ແລະເປັນຜູ້ພິທັກໂລກທັງປວງ, ພຣະສະກັນດະ.

Verse 185

श्रुत्वैतत्तारकः सर्वमुद्घुष्टं देववंदिभिः । सस्मार ब्रह्मणो वाक्यं वधं बालादुपस्थितं

ເມື່ອຕາຣະກະໄດ້ຍິນຖ້ອຍປະກາດທັງປວງທີ່ຜູ້ສັນລະເສີນເທວະດາຮ້ອງກ້ອງດັງ ລາວກໍລະລຶກພຣະວາຈາຂອງພຣະພຣະຫມາ—ວ່າຄວາມຕາຍຂອງລາວ ໂດຍມືເດັກນ້ອຍ ບັດນີ້ໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.

Verse 186

स्मृत्वा धर्मौघविध्वंसी सदा वीरपदानुगः । मंदिरान्निर्जगामाशु शोकग्रस्तेन चेतसा

ເມື່ອລະລຶກເຖິງຜູ້ທຳລາຍກະແສແຫ່ງອະທັມ ຜູ້ຍຶດຫມັ້ນໃນທາງຂອງວີຣະຊົນເສມອ ລາວກໍອອກຈາກວິຫານຢ່າງຮວດເລັວ ດ້ວຍໃຈທີ່ຖືກໂສກເສົ້າຄອບງຳ.

Verse 187

कालनेमिमुखा दैत्याः संत्रस्ता भ्रांतचेतसः । स्वेष्वनीकेषु च तदा त्वरा विस्मितचेतसः

ພວກໄດຕະຍະນຳໂດຍກາລະເນມິ ຕົກໃຈຫວາດກົວ ແລະຈິດໃຈສັບສົນ ໃນເວລານັ້ນກໍຮີບຮ້ອນກັບໄປຫາກອງຂອງຕົນໆ ດ້ວຍໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສົງ.

Verse 188

हिरण्यकशिपुः प्राह दानवानां धुरंधरः । त्रपाकरं भवेन्मह्यं बालस्यास्य पलायनम्

ຫິຣັນຍະກະຊິປຸ ຜູ້ນຳສູງສຸດໃນຫມູ່ດານະວະ ກ່າວວ່າ: “ການຫນີຂອງເດັກນີ້ ຈະນຳຄວາມອັບອາຍມາໃຫ້ແກ່ຂ້າ.”

Verse 189

यद्यहं हंतवे यामि सोपि वै कमलाश्रितः । हत्वाहं बालकं चैनं दुःस्पर्शः स्यामकारणं

ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າໄປຂ້າລາວ, ລາວກໍຢູ່ພາຍໃຕ້ການປົກປ້ອງຂອງພະພົມ. ຖ້າຂ້າເດັກນ້ອຍຄົນນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຈະກາຍເປັນຜູ້ທີ່ມີມົນທິນ ແລະ ນຳມາເຊິ່ງຄວາມອັບປະຍົດ.

Verse 190

यात धावत गृह्णीत योजयध्वं वरूथिनीम् । कुमारं तारको दृष्ट्वा बभाषे भीषणाकृतिः

ໄປ! ແລ່ນ! ຈັບຕົວມັນ! ກຽມກອງທັບ! ເມື່ອເຫັນກຸມານໜຸ່ມ, ຕາຣະກະ ຜູ້ມີຮູບຮ່າງໜ້າຢ້ານກົວ ຈຶ່ງເວົ້າແນວນີ້.

Verse 191

किं बाल योद्धुकामोसि क्रीडकंदुकलीलया । येनातपो निसृष्टस्ते सत्संगरविभाषक

ເປັນຫຍັງ ເດັກນ້ອຍ ເຈົ້າຈຶ່ງຢາກຕໍ່ສູ້ ຄືກັບວ່າມັນເປັນການຫຼິ້ນບານ? ດ້ວຍເຫດນີ້ ຕະບະຂອງເຈົ້າຈຶ່ງຖືກຖິ້ມໄປແລ້ວ.

Verse 192

बालत्वादथ ते बुद्धिरेवं स्वल्पार्थदर्शिनी । कुमारोपि तमग्रस्थं बभाषे हर्षवत्तमं

ຍ້ອນຄວາມເປັນເດັກນ້ອຍ ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງມີຂອບເຂດ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ກຸມານ ຜູ້ຢືນຢູ່ທາງໜ້າ ກໍໄດ້ເວົ້າກັບລາວດ້ວຍຄວາມຍິນດີທີ່ສຸດ.

Verse 193

शृणु तारक शास्त्रार्थ इह नैव निरूप्यते । शस्त्रैरर्था न दृश्यंते समरे निर्भरं भये

ຟັງເຖີດ ຕາຣະກະ: ຄວາມໝາຍຂອງພະຄຳພີບໍ່ສາມາດຕັດສິນໄດ້ຢູ່ທີ່ນີ້. ໃນສະໜາມຮົບທີ່ມີແຕ່ຄວາມຢ້ານກົວ, ບໍ່ມີໃຜເຫັນຄວາມໝາຍ ມີແຕ່ອາວຸດເທົ່ານັ້ນ.

Verse 194

शिशुत्वं मावमंस्था मे शिशुः कष्टो भुजंगमः । दुष्प्रेक्षो भास्करो बालस्तथाहं दुर्जयः शिशुः

ຢ່າດູຖູກຄວາມເປັນເດັກຂອງຂ້າເລີຍ. ງູນ້ອຍກໍອັນຕະລາຍ; ຕາເວັນຍາມອະຮຸນທີ່ເຫມືອນ ‘ໜຸ່ມ’ ກໍຈ້ອງຍາກ. ຂ້າເອງກໍເຊັ່ນກັນ—ແມ່ນເດັກກໍຍາກຈະພ່າຍແພ້.

Verse 195

अल्पाक्षरो न मंत्रः किं सस्फुरो दैत्य दृश्यते । कुमारे प्रोक्तवत्येवं दैत्यश्चिक्षेप मुद्गरं

ນາງກຸມາຣີກ່າວວ່າ “ມີພະຍາງຄ໌ນ້ອຍປານນີ້ ຈະເປັນມົນຕຣາໄດ້ແນວໃດ? ແລະເປັນຫຍັງອະສູນຈຶ່ງດູສັ່ນສະທ້ານ?” ກ່າວແລ້ວ ອະສູນກໍຂວ້າງຄອນຂອງຕົນ

Verse 196

कुमारस्तं निरासोग्रं चक्रेणामोघवर्चसा । ततश्चिक्षेप दैत्येंद्रो भिंदिपालमयोमयं

ກຸມາຣະໄດ້ຕ້ານການຈູ່ໂຈມອັນດຸຮ້າຍນັ້ນ ດ້ວຍຈັກຣາທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງບໍ່ຜິດເປົ້າ. ແລ້ວຈອມແຫ່ງໄທຕະຍະກໍຂວ້າງພິນທິປາລະ (ຫອກ) ທີ່ເຮັດດ້ວຍເຫຼັກ

Verse 197

करेण तं च जग्राह कार्तिकेयोमरारिहा । गदां मुमोच दैत्याय समुत्थाय खरस्वनाम्

ກາຣຕິເກຍ ຜູ້ປາບສັດຕູແຫ່ງເທວະ ໄດ້ຈັບມັນໄວ້ດ້ວຍມື. ແລ້ວລຸກຂຶ້ນ ພ້ອມສຽງຄຳຮ້ອງກະຫຶມ ແລະຂວ້າງຄະທາຂອງຕົນໃສ່ອະສູນ

Verse 198

तया हतस्ततो दैत्यश्चकम्पेचलराडिव । मेने च दुर्जयं दैत्यस्तदाबालं सुदुःसहं

ເມື່ອຖືກນາງຟາດຕີ ອະສູນນັ້ນກໍສັ່ນໄຫວ ເຫມືອນພະຣາຊາແຫ່ງພູເຂົາໃນຍາມແຜ່ນດິນໄຫວ. ໃນຂະນະນັ້ນ ອະສູນເຫັນວ່າເດັກນ້ອຍນັ້ນ ປາບບໍ່ໄດ້ ແລະຍາກຈະທົນຕໍ່ຕ້ານຢ່າງຍິ່ງ

Verse 199

चिंतयामास बुद्ध्या वै प्राप्तः कालो न संशयः । कंपितं च समालोक्य कालनेमि पुरोगमाः

ລາວໄດ້ຄິດພິຈາລະນາດ້ວຍປັນຍາ: “ເວລາທີ່ຖືກກຳນົດໄດ້ມາຮອດແລ້ວ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.” ເມື່ອເຫັນຄວາມສັ່ນໄຫວ ຜູ້ທີ່ມີກາລະເນມິນຳໜ້າກໍກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ।

Verse 200

सर्वे देत्यैश्वरा जघ्नुः कुमारं रणदारुणं । स तैः प्रहारैरस्पृष्टस्तथा क्लैशैर्महाद्युतिः

ບັນດາເຈົ້າແຫ່ງໄທຕະຍະທັງປວງໄດ້ຟັນຕີກຸມາຣະຜູ້ດຸເດືອດໃນສົງຄາມ; ແຕ່ຜູ້ມີຮັດສະມີຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນບໍ່ຖືກຕ້ອງໂດຍການຈົມຕີຂອງເຂົາ ແລະບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ເຂົາກໍ່।