Adhyaya 97

Verse 1

सप्तनवतितमोऽध्यायः । कुंजल उवाच । एवमाकर्ण्य तां राजा मुनिना भाषितां तदा । धर्माधर्मगतिं सर्वां तं मुनिं समभाषत

ກຸນຊະລະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພະຣາຊາໄດ້ຟັງຖ້ວນທຸກຖ້ອຍຄຳທີ່ມຸນີໄດ້ກ່າວໃນເວລານັ້ນແລ້ວ ກໍໄດ້ກ່າວກັບມຸນີນັ້ນເຖິງວິຖີ ແລະ ຜົນຂອງທຳມະ ແລະ ອະທຳມະ ທັງປວງ।

Verse 2

सुबाहुरुवाच । सोहं धर्मं करिष्यामि सोहं पुण्यं द्विजोत्तम । वासुदेवं जगद्योनिं यजिष्ये नितरां मुने

ສຸບາຫຸ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ດວິຊະໂອດຕະມະ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະພຶດທຳມະ ແລະ ຈະກະທຳບຸນກຸສົນ. ໂອ ມຸນີ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບູຊາ ວາສຸເທວະ ຜູ້ເປັນບໍ່ເກີດແຫ່ງຈັກກະວານ ດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ”

Verse 3

होमेन तु जपेनैव पूजयेन्मधुसूदनम् । यष्ट्वा यज्ञं तपस्तप्त्वा विष्णुलोकं स भूपतिः

ດ້ວຍການຖວາຍໂຮມະລົງໃນໄຟສັກສິດ ແລະດ້ວຍການສວດຈະປະມັນຕຣາແຕ່ຢ່າງດຽວ ພຶງນະມັດສະການພຣະມະທຸສູດນ (ພຣະວິດສະນຸ)។ ເມື່ອໄດ້ປະກອບຍັດຍະ ແລະບຳເນັດຕະປະແລ້ວ ກະສັດນັ້ນຍ່ອມໄດ້ບັນລຸວິດສະນຸໂລກ

Verse 4

पूजितः सर्वकामैश्च प्राप्तवान्सत्वरं मुदा । गते तस्मिन्महालोके देवदेवं न पश्यति

ເມື່ອຖືກນະມັດສະການບູຊາແລ້ວ ລາວກໍໄດ້ຮັບສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາທັງປວງຢ່າງວ່ອງໄວດ້ວຍຄວາມປິຕິ। ແຕ່ເມື່ອໄປຮອດມະຫາໂລກນັ້ນແລ້ວ ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນເທວະເທວ—ເທບເຫນືອເທບອີກ

Verse 5

क्षुधा जाता महातीव्रा तृष्णा चाति प्रवर्तते । तयोश्चापि महाप्राज्ञ जीवपीडाकरा बहु

ຄວາມຫິວອັນຮຸນແຮງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ແລະຄວາມຫິວນ້ຳກໍກຳລັງກົດດັນຢ່າງໜັກ. ໂອ ມະຫາປຣາຊະຍາ, ທັງສອງນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ທຳໃຫ້ສັດມີຊີວິດຖືກທຸກທຣະມານຫຼາຍ

Verse 6

राजापि प्रियया सार्द्धं क्षुधातृष्णाप्रपीडितः । न पश्यति हृषीकेशं दुःखेन महतान्वितः

ແມ່ນແຕ່ກະສັດ ຖ້າວ່າຢູ່ກັບນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ເມື່ອຖືກຄວາມຫິວແລະຫິວນ້ຳບີບຄັ້ນ ກໍບໍ່ອາດເຫັນພຣະຫຣິສີເກສະ (ພຣະວິດສະນຸ) ໄດ້ ເພາະຖືກຄວາມທຸກໃຫຍ່ຄອບງຳ

Verse 7

सूत उवाच । एवं स दुःखितो राजा प्रियया सह सत्तम । आकुल व्याकुलो जातः पीडितः क्षुधया भृशम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ປະເສີດ, ດັ່ງນັ້ນກະສັດຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກ ພ້ອມກັບນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ກໍເກີດຄວາມວຸ້ນວາຍ ແລະກະສັບກະສ່າຍ ເພາະຖືກຄວາມຫິວທຣະມານຢ່າງໜັກ

Verse 8

इतश्चेतश्च वेगैश्च धावते वसुधाधिपः । सर्वाभरणशोभांगो वस्त्रचंदनभूषितः

ພະຣາຊາເຈົ້າແຜ່ນດິນໄດ້ແລ່ນຢ່າງໄວ ໄປມາທັງນີ້ທັງນັ້ນ; ອະວະຍະວະຂອງພະອົງສະຫງ່າງາມດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທຸກຢ່າງ ແລະນຸ່ງຫົ່ມອາພອນ ທາຈັນທະນາຫອມສັກສິດ.

Verse 9

पुष्पमालाप्रशोभांगो हारकुंडलकंकणैः । रत्नदीप्तिप्रशोभांगः प्रययौ स महीपतिः

ພະອົງງາມດ້ວຍພວງມາລາດອກໄມ້; ປະດັບດ້ວຍສາຍຄໍ ຕຸ້ມຫູ ແລະກຳໄລ, ກາຍພະອົງສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍປະກາຍຮັດຕະນະ—ແລ້ວພະຣາຊາກໍອອກເດີນທາງ.

Verse 10

एवं दुःखसमाचारः स्तूयमानश्च पाठकैः । दुःखशोकसमाविष्टः स्वप्रियां वाक्यमब्रवीत्

ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຖືກນັກສວດສັນລະເສີນຢູ່ກໍຕາມ, ພະອົງຜູ້ຖືກຄວາມໂສກແລະທຸກຂ໌ຄອບງຳເນື່ອງຈາກຂ່າວອັນເຈັບປວດ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ.

Verse 11

विष्णुलोकमहं प्राप्तस्त्वया सह सुशोभने । ऋषिभिः स्तूयमानोपि विमानेनापि भामिनि

ໂອ ຜູ້ງາມຍິ່ງ, ຂ້າພະເຈົ້າກັບເຈົ້າໄດ້ບັນລຸເຖິງໂລກຂອງພຣະວິສນຸແລ້ວ; ແມ່ນແຕ່ຖືກລຶສີທັງຫຼາຍສັນລະເສີນ ແລະຖືກນຳໄປໂດຍວິມານທິບ, ໂອ ນາງຜູ້ສະຫວ່າງໄສ.

Verse 12

कर्मणा केन मे चेयं क्षुधातीव प्रवर्द्धते । विष्णुलोकं च संप्राप्य न दृष्टो मधुसूदनः

ດ້ວຍກຳກະທຳໃດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຄວາມທຸກຂ໌ນີ້ຈຶ່ງເຕີບໃນໃຈດຸດຄວາມຫິວ? ແມ່ນແຕ່ໄດ້ຮອດວິສນຸໂລກແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະມະທຸສູດນະ.

Verse 13

तत्किं हि कारणं भद्रे न भुनज्मि महत्फलम् । कर्मणाथ निजेनापि एतद्दुःखं प्रवर्त्तते

ໂອ ຜູ້ດີງາມ, ເຫດໃດຂ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ເສວຍຜົນອັນຍິ່ງໃຫຍ່? ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍກຳຂອງຕົນເອງ ຄວາມທຸກນີ້ກໍເກີດຂຶ້ນແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປ.

Verse 14

सैवं श्रुत्वा च तद्वाक्यं राजानमिदमब्रवीत्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳນັ້ນແລ້ວ ລາວຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ພະຣາຊາດັ່ງນີ້

Verse 15

भार्योवाच । सत्यमुक्तं त्वया राजन्नास्ति धर्मस्य वै फलम् । वेदशास्त्रपुराणेषु ये पठंति च ब्राह्मणाः

ເມຍໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພະຣາຊາ, ສິ່ງທີ່ພະອົງກ່າວນັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງ; ສຳລັບພຣາຫມັນຜູ້ພຽງແຕ່ສວດອ່ານ ເວດ, ສາດສະຕຣາ ແລະ ປຸຣານ ເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ມີຜົນແຫ່ງທຳ”

Verse 16

दुःखशोकौ विधूयेह सर्वदोषैः प्रमुच्यते । नामोच्चारेण देवस्य विष्णोश्चैव सुचक्रिणः

ໃນນີ້ ພຽງແຕ່ເອີ້ນອອກນາມຂອງພຣະວິສນຸ ຜູ້ຖືຈັກຣາອັນມົງຄຸນ ກໍສາມາດສັດສະເທືອນປັດທິ້ງຄວາມທຸກແລະໂສກ ແລະພົ້ນຈາກຄວາມຜິດທັງປວງ

Verse 17

पुण्यात्मानो महाभागा ध्यायमाना जनार्दनम् । त्वयैवाराधितो देवः शंखचक्रगदाधरः

ໂອ ຜູ້ມີບຸນແລະຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ, ຜູ້ພິຈາລະນາພຣະຊະນາຣະດະນະ; ໂດຍພວກເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣາ ແລະ ຄະທາ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບການບູຊາ

Verse 18

अन्नादिदानं विप्रेभ्यो न प्रदत्तं द्विजोदितम् । फलं तस्य प्रजानामि न दृष्टो मधुसूदनः

ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ໄດ້ຖວາຍທານເປັນອາຫານ ແລະທານອື່ນໆແກ່ພຣາຫມັນ ຕາມທີ່ທະວິຊະໄດ້ກໍາຊັບ ຂ້ອຍຮູ້ຜົນຂອງນັ້ນວ່າ: ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະມະທຸສູທນ (ພຣະວິດສະນຸ) ໃນດາຣະສະນາ

Verse 19

क्षुधा मे बाधते राजंस्तृष्णा चैव प्रशोषयेत् । कुंजल उवाच । एवमुक्तस्तु प्रियया राजा चिंताकुलेंद्रियः

“ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ຄວາມຫິວກໍກົດຂີ່ຂ້ອຍ ແລະຄວາມກະຫາຍກໍເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍແຫ້ງຫຼາຍ” ກຸນຊະລາກ່າວ. ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ພຣະຣາຊາຜູ້ມີອິນຊີຖືກຄວາມກັງວົນຄອບງໍາ ກໍວຸ້ນວາຍຢ່າງຫນັກ

Verse 20

ततो दृष्ट्वा महापुण्यमाश्रमं श्रमनाशनम् । दिव्यवृक्षसमाकीर्णं तडागैरुपशोभितम्

ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນອາສະຣົມອັນມີບຸນຍິ່ງ ເປັນທີ່ລົບຄວາມເມື່ອຍລ້າ ເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ທິບ ແລະງາມດ້ວຍຫນອງນ້ໍາຫຼາຍແຫ່ງ

Verse 21

वापीकुंडतडागैश्च पुण्यतोयप्रपूरितैः । हंसकारंडवाकीर्णं कह्लारैरुपशोभितम्

ໃນບໍ່ນ້ໍາ ສະລະ ແລະຫນອງທັງຫຼາຍ ມີນ້ໍາບຸນອັນສັກສິດເຕັມປຽມ ແອອັດດ້ວຍຫົງ ແລະເປັດກາຣັນດະວະ ພ້ອມທັງງາມດ້ວຍດອກກະຫລາຣະທີ່ບານ

Verse 22

आश्रमः शोभते पुत्र मुनिभिस्तत्त्ववेदिभिः । दिव्यवृक्षसमाकीर्णं मृगव्रातैश्च शोभितम्

“ລູກເອີຍ ອາສະຣົມນີ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍມຸນີຜູ້ຮູ້ຕັດຕະວະ ເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ທິບ ແລະຍັງງາມດ້ວຍຝູງກວາງ”

Verse 23

नानापुष्पसमाकीर्णं हृद्यगंधसमाकुलम् । द्विजसिद्धैः समाकीर्णमृषिशिष्यैः समाकुलम्

ສະຖານນັ້ນຖືກໂປຍດ້ວຍດອກໄມ້ນານາພັນ ແລະອົບອວນດ້ວຍກິ່ນຫອມຊື່ນໃຈ; ແອດແນ່ນດ້ວຍດວິຊະຜູ້ສຳເລັດ ແລະຄຶກຄື້ນດ້ວຍລຶສີກັບສິດທິສາວົກຂອງທ່ານ।

Verse 24

योगियोगेंद्र संघुष्टं देववृंदैरलंकृतम् । कदलीवनसंबाधैः सुफलैः परिशोभितम्

ທີ່ນັ້ນກຶກກ້ອງດ້ວຍສຽງສັນລະເສີນຂອງໂຍຄີ ແລະມະຫາໂຍຄີ, ປະດັບດ້ວຍຫມູ່ເທວະ; ງາມດ້ວຍດົງກ້ວຍທີ່ໜາແນ່ນ ແລະອຸດົມດ້ວຍໝາກໄມ້ຊັ້ນດີ।

Verse 25

नानावृक्षसमाकीर्णं सर्वकामसमन्वितम् । श्रीखंडैश्चारुगंधैश्च सुफलैः शोभितं सदा

ສະຖານນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ນານາຊະນິດ ແລະພ້ອມດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາທຸກປະການ; ງາມຢູ່ເສມອດ້ວຍຕົ້ນຈັນທະນາຫອມລະມຸນ ແລະພືດພັນທີ່ໃຫ້ຜົນດີເລີດ।

Verse 26

एवं पुण्यं समाकीर्णं ब्रह्मलक्ष्मसमायुतम् । स सुबाहुस्ततो राजा तया सुप्रियया सह

ດັ່ງນັ້ນສະຖານນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍບຸນກຸສົນ ແລະປະກອບດ້ວຍພອນຂອງພຣະພຣົມາ ແລະພຣະລັກສະມີ; ແລ້ວກະສັດສຸບາຫຸຈຶ່ງດຳເນີນຕໍ່ໄປພ້ອມນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງ។

Verse 27

प्रविवेश महापुण्यं तद्वनं सर्वकामदम् । भासमानो दिशः सर्वा यत्रास्ते सूर्यसंनिभः

ພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນປ່າອັນມີບຸນຍິ່ງ ເປັນຜູ້ປະທານຄວາມປາຖະໜາທັງປວງ; ທີ່ນັ້ນມີຜູ້ໜຶ່ງສະຖິດຢູ່ ສະຫວ່າງໄສດຸດດວງອາທິດ ສ່ອງສະຫວ່າງທຸກທິດ।

Verse 28

राजमानो महादीप्त्या परया सूर्यसंनिभः । योगासनसमारूढो योगपट्टेन संवृतः

ທ່ານສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຮັດສະມີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສູງສຸດ ດຸດດັ່ງພະອາທິດ; ປະທັບນັ່ງໃນອາສນະໂຍຄະ ແລະຄາດດ້ວຍສາຍໂຍຄະໃຫ້ໝັ້ນຄົງ

Verse 29

वामदेवऋषिश्रेष्ठो वैष्णवानां वरस्तथा । ध्यायमानो हृषीकेशं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम्

ວາມເທວະ—ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາລຶສີ ແລະເປັນຍອດໃນບັນດາໄວສະນະວະ—ກຳລັງເພ່ງພິຈາລະນາພຣະຫຣຶສີເກດ ຜູ້ປະທານທັງພົບພາບ (ພຸກຕິ) ແລະຫຼຸດພົ້ນ (ມຸກຕິ)

Verse 30

वामदेवं महात्मानं तं दृष्ट्वा मुनिसत्तमम् । त्वरं गत्वा प्रणम्यैव स राजा प्रियया सह

ເມື່ອເຫັນວາມເທວະ ມະຫາອາດມາ ແລະຍອດແຫ່ງມຸນີ ກະສັດກໍຮີບໄປຂ້າງໜ້າ ແລະພ້ອມກັບພຣະມະເຫສີຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ກໍກົ້ມກາບນົບນ້ອມ

Verse 31

वामदेवस्ततो दृष्ट्वा प्रणतं राजसत्तमम् । आशीर्भिरभिनंद्यैव राजानं प्रिययान्वितम्

ຕໍ່ມາ ວາມເທວະເຫັນກະສັດຜູ້ປະເສີດກົ້ມກາບຢູ່ ຈຶ່ງກ່າວຕ້ອນຮັບ ແລະປະທານພອນແກ່ກະສັດຜູ້ມີພຣະມະເຫສີຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຄຽງຂ້າງ

Verse 32

उपवेश्यासने पुण्ये सुबाहुं राजसत्तमम् । आसनादि ततः पाद्यैरर्घपूजादिभिस्तथा

ທ່ານໄດ້ໃຫ້ສຸບາຫຸ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ ປະທັບນັ່ງເທິງອາສນະອັນເປັນມົງຄຸນ; ແລ້ວຈຶ່ງນົບນ້ອມຕ້ອນຮັບຕາມພິທີດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ—ເລີ່ມຈາກອາສນະ, ນ້ຳລ້າງຕີນ (ປາດຍະ), ອັຣຄະຍະ, ການບູຊາ ແລະອື່ນໆ

Verse 33

मुनिना पूजितो भूपः प्रियया सह चागतः । अथ पप्रच्छ राजानं महाभागवतोत्तमम्

ເມື່ອໄດ້ຮັບການບູຊາສັກກາລະຈາກມຸນີ ກະສັດໄດ້ມາພ້ອມກັບພຣະມະເຫສີຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ. ແລ້ວທ່ານໄດ້ຖາມກະສັດນັ້ນ—ຜູ້ເປັນພະພາກະວັດຜູ້ປະເສີດ ແລະມີພອນຍິ່ງໃນພຣະເຈົ້າ.

Verse 34

वामदेव उवाच । त्वामहं विष्णुधर्मज्ञं विष्णुभक्तं नरोत्तमम् । जाने ज्ञानेन राजेंद्र दिव्येन चोलभूमिपम्

ວາມເທວະກ່າວວ່າ: “ໂອ ນະໂຣຕະມະ, ໂອ ຣາເຈນດຣະ ຜູ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນໂຈລາ, ດ້ວຍຍານທິບ ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າທ່ານເປັນຜູ້ຮູ້ທຳຂອງພຣະວິສນຸ ແລະເປັນພັກຕະຂອງພຣະວິສນຸ.”

Verse 35

निरामयश्चागतोसि तार्क्ष्यया भार्यया सह । राजोवाच । निरामयश्चागतोऽस्मि प्राप्तो विष्णोः परं पदम्

“ທ່ານກັບມາຢ່າງປອດໂລກ ພ້ອມກັບຕາຣກສະຍາ ຜູ້ເປັນເມຍ” ກະສັດກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າກໍກັບມາຢ່າງປອດໂລກ; ໄດ້ບັນລຸພຣະບົດອັນສູງສຸດຂອງພຣະວິສນຸແລ້ວ.”

Verse 36

मया हि परया भक्त्या देवदेवो जनार्दनः । आराधितो जगन्नाथो भक्तिप्रीतः सुरेश्वरम्

ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອາຣາທະນາພຣະຊະນາຣະດະນະ ເທວະເທວະ ແລະພຣະຈະກັນນາຖ ຈອມໂລກ ດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ; ແລະພຣະອິດສະວະຣະເຈົ້າໄດ້ພໍໃຈດ້ວຍພັກຕິ ແລ້ວປະທານພຣະກະລຸນາ.

Verse 37

कस्मात्पश्याम्यहं तात न देवं कमलापतिम् । क्षुधा मे बाधते तात तृष्णातीव सुदारुणा

ໂອ ພໍ່ເອີຍ, ເປັນຫຍັງຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ເຫັນພຣະເທວະກະມະລາປະຕິ ຜູ້ເປັນສະຫວາມີແຫ່ງກະມະລາ? ຄວາມຫິວກຳລັງທຳລາຍຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ ພໍ່ເອີຍ, ແລະຄວາມກະຫາຍອັນນ່າຢ້ານກໍຮຸນແຮງຍິ່ງ.

Verse 38

ताभ्यां शांतिं न गच्छाव सुखं विंदाव नैव च । एतन्मेकारणं दुःखं संजातं मुनिसत्तम

ເນື່ອງຈາກສອງສິ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາບໍ່ອາດເຖິງຄວາມສະຫງົບ ແລະບໍ່ພົບຄວາມສຸກເລີຍ। ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ນີ້ແຫຼະເປັນເຫດດຽວຂອງຄວາມທຸກທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຂ້າພະເຈົ້າ।

Verse 39

तन्मे त्वं कारणं ब्रूहि प्रसादात्सुमुखो भव । वामदेव उवाच । त्वं तु भक्तोसि राजेंद्र श्रीकृष्णस्य सदैव हि

“ດັ່ງນັ້ນ ຂໍທ່ານໂປດບອກເຫດຜົນນັ້ນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ໂດຍພຣະກະລຸນາ; ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ ໂປດເມດຕາເຖີດ।” ວາມເທວະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຣາເຈນດຣ, ເຈົ້າແທ້ໆແລ້ວເປັນຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະສຣີກຣິດສະນະຢູ່ເສມອ।”

Verse 40

आराधितस्त्वया भक्त्या परया मधुसूदनः । भक्त्योपचारैः स्नानाद्यैर्गंधपुष्पादिभिस्तथा

ເຈົ້າໄດ້ອາຣາທະນາພຣະມະທຸສູດນະດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ—ດ້ວຍອຸປະຈາຣະແຫ່ງພັກຕິ ເຊັ່ນ ພິທີອາບນ້ຳແລະອື່ນໆ ພ້ອມທັງນ້ຳຫອມ ດອກໄມ້ ແລະການສັກກາຣະອື່ນໆ।

Verse 41

न पूजितोऽथ नैवेद्यैः फलैश्च जगतांपतिः । दशमीं प्राप्य राजेंद्र त्वयैव च सदा कृतम्

ໂອ ຣາເຈນດຣ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນບໍ່ໄດ້ຖືກບູຊາດ້ວຍໄນເວດຍະ ແລະຜົນໄມ້ໂດຍຜູ້ອື່ນ; ແຕ່ເມື່ອຮອດວັນທະສະມີ ເຈົ້ານີ້ແຫຼະທີ່ເຮັດເປັນນິດ।

Verse 42

एकभक्तं न दत्तं तु ब्राह्मणाय सुभोजनम् । एकादशीं तु संप्राप्य न कृतं भोजनं त्वया

ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖວາຍອາຫານອັນດີແກ່ພຣາຫມັນຕາມວັດເອກະພັກຕະ (ກິນພຽງມື້ດຽວ); ແລະເມື່ອຮອດວັນເອກາດະສີ ເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ຖືອຸປະວາສງດອາຫານ।

Verse 43

विष्णुमुद्दिश्य विप्राय न दत्तं भोजनं त्वया । अन्नं चामृतरूपेण पृथिव्यां संस्थितं सदा

ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມັນ ໂດຍອຸທິດແດ່ພຣະວິສນຸ. ແຕ່ອາຫານ (ອັນນະ) ດຳລົງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຕະຫຼອດ ແລະໃນສະພາບແທ້ກໍຕັ້ງມັ່ນເປັນອະມຣິຕະ—ນ້ຳເນັກຕາອັນສັກສິດ.

Verse 44

अन्नदानं विशेषेण कदा दत्तं न हि त्वया । ओषध्यश्च महाराज नानाभेदास्तु ताः शृणु

ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໃຫ້ທານອາຫານ (ອັນນະທານ) ໂດຍພິເສດເລີຍ. ແລະເລື່ອງສະຫມຸນໄພຢາ ໂອ້ ມະຫາຣາຊາ ຈົ່ງຟັງຄວາມແຕກຕ່າງຫຼາຍປະເພດຂອງມັນ.

Verse 45

कटु तिक्त कषायाश्च मधुराम्लाश्च क्षारकाः । हिंग्वाद्योपस्कराः सर्वे नानारूपाश्च भूपते

ທັງລົດເຜັດ ລົດຂົມ ແລະລົດຝາດ; ທັງຫວານແລະສົ້ມ; ພ້ອມທັງເກືອດ່າງ; ແລະເຄື່ອງປຸງທັງປວງເລີ່ມດ້ວຍຫິງກຸ (asafoetida) —ໂອ້ ພະຣາຊາ—ລ້ວນມີຫຼາຍຮູບແບບ.

Verse 46

अमृताज्जज्ञिरे सर्वा ओषध्यः पुष्टिहेतवः । अन्नमेव सुसंस्कृत्य औषधव्यंजनान्वितम्

ສະຫມຸນໄພຢາທັງປວງເກີດຈາກອະມຣິຕະ ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການບຳລຸງ. ດັ່ງນັ້ນພຶງປຸງອາຫານໃຫ້ດີ ຜະສົມກັບສະຫມຸນໄພຮັກສາໂລກ ແລະເຄື່ອງປຸງທີ່ເໝາະສົມ.

Verse 47

देवेभ्यो विष्णुरूपेभ्य इति संकल्प्य दीयते । पितृभ्यो विष्णुरूपेभ्यो हस्ते च ब्राह्मणस्य हि

ເມື່ອຕັ້ງສັງກັລປະວ່າ “ນີ້ຖວາຍແດ່ເທວະທັງຫຼາຍຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງພຣະວິສນຸ” ແລ້ວຈຶ່ງໃຫ້ທານ. ເຊັ່ນດຽວກັນ “ແດ່ບັນພະບຸລຸດຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງພຣະວິສນຸ” ເພາະແທ້ຈິງແລ້ວ ນິວະເທດນັ້ນຖືກວາງລົງໃນມືຂອງພຣາຫມັນ.

Verse 48

अतिथिभ्यस्ततो दत्वा परिजनं प्रभोजयेत् । स्वयं तु भुंजते पश्चात्तदन्नममृतोपमम्

ໃຫ້ອາຫານແກ່ແຂກກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງໃຫ້ຄອບຄົວຂອງຕົນຮັບປະທານ; ຫຼັງນັ້ນຈຶ່ງຄ່ອຍກິນເອງ—ອາຫານນັ້ນກ່າວວ່າເຫມືອນອະມຣິຕະ.

Verse 49

प्रेत्य दुःखं न चैवास्ति तस्य सौख्यं तु भूपते । ब्राह्मणाः पितरो देवाः क्षत्ररूपाश्च भूपते

ເມື່ອຕາຍໄປແລ້ວ ບໍ່ມີຄວາມທຸກແກ່ຜູ້ນັ້ນ; ໂອ ພະຣາຊາ ມີແຕ່ຄວາມສຸກແກ່ເຂົາ. ພຣາຫມະນ, ປິຕຣ (ບັນພະບຸລຸດ) ແລະ ເທວະ—ປາກົດໃນຮູບກະສັດນັກຮົບ (ກຩັດຕຣິຍະ)—ປະທານພຣະກະລຸນານັ້ນ, ໂອ ພະຣາຊາ

Verse 50

यथा हि कर्षकः कश्चित्सुकृषिं कुरुते सदा । तद्वन्मर्त्यः कृषिं कुर्यात्क्षेत्रे विप्रास्यके नृप

ເຫມືອນຊາວນາຜູ້ໜຶ່ງທີ່ເຮັດການປູກຝັງອັນດີຢູ່ເສມອ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພະຣາຊາ ມະນຸດຜູ້ເປັນມັດຕະຍະຄວນ ‘ປູກຝັງ’ ບຸນກຸສົນໃນນາຂອງພຣາຫມະນ

Verse 51

स्वभावलांगलेनापि श्रद्धा शस्त्रेण भेदयेत् । वृषभौ तु मतौ नित्यं बुद्धिश्चैव तपस्तथा

ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍໄຖແຫ່ງສະພາວະຂອງຕົນ ກໍຄວນຟັນຝ່າ (ອຸປະສັກ) ດ້ວຍອາວຸດແຫ່ງສັດທາ. ຄວາມເຫັນຖືກເປັນດັ່ງງົວຜູ້ລາກງານຢູ່ເສມອ ແລະ ປັນຍາກັບຕະປະກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ

Verse 52

सत्यज्ञानानुभावीशः शुद्धात्मा तु प्रतोदकः । विप्रनाम्नि महाक्षेत्रे नमस्कारैर्विसर्जयेत्

ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີອານຸພາບດ້ວຍຍານອັນສັດຈິງ ຜູ້ມີສະພາວະບໍລິສຸດ ນັ້ນແຫຼະແມ່ນປຣະໂຕດະກະອັນສັກສິດ. ໃນມະຫາເຂດຊື່ ‘ວິປຣະນາມ’ ພຶງສົ່ງລາດ້ວຍນະມັດສະການອັນເຄົາລົບ

Verse 53

स्फोटयेत्कल्मषं नित्यं कृषिको हि यथा नृप । क्षेत्रस्य उद्यमे युक्तो विष्णुकामः प्रसादयेत्

ໂອ ພະຣາຊາ, ເຫມືອນຊາວນາຂັບໄລ່ມົນທິນໃນນາຢູ່ເປັນນິດ, ຜູ້ອຸທິດແດ່ພຣະວິສນຸ ຜູ້ພາກພຽນບໍລິຫານເຂດສັກສິດ ກໍພຶງກຳຈັດບາບເສມອ ເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງພໍພຣະໄທ.

Verse 54

तद्वद्वाक्यैः शुभैः पुण्यैर्विप्रांश्चापि प्रसादयेत् । पर्वतीर्थाप्तिकालश्च घनरूपोभिवर्षणे

ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳມົງຄຸນອັນເປັນບຸນ ພຶງເຮັດໃຫ້ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍພໍໃຈດ້ວຍ ແລະເມື່ອເຖິງການໄປຮອດທີຣຖະແຫ່ງພູເຂົາ ຝົນຈະຕົກໜາແນ່ນດັ່ງກ້ອນເມກ.

Verse 55

वप्तुकामो भवेत्क्षेत्री ततः क्षेत्रे प्रवापयेत् । तद्वद्भूपप्रसन्नाय विप्राय परिदीयते

ຖ້າຊາວນາປາດຖະໜາຈະຫວ່ານເມັດ ພຶງຈັດແຕ່ງນາໃຫ້ພ້ອມກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງຫວ່ານເມັດລົງໃນນານັ້ນ ດັ່ງນັ້ນ ທານພຶງຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ມີໃຈພໍໃຈ ແລະເກື້ອກູນຕໍ່ພະຣາຊາ.

Verse 56

क्षेत्रस्य उप्तबीजस्य यथा क्षेत्री प्रभुंजति । फलमेव महाराज तथा दाता भुनक्ति च

ເຫມືອນເຈົ້າຂອງນາໄດ້ຊົມໃຊ້ຜົນແຫ່ງເມັດທີ່ຫວ່ານໄວ້ໃນນານັ້ນ ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ຜູ້ໃຫ້ທານກໍຊົມໃຊ້ຜົນແຫ່ງທານຂອງຕົນເຊັ່ນກັນ.

Verse 57

प्रेत्य चात्रैव नित्यं च तृप्तो भवति नान्यथा । ब्राह्मणाः पितरो देवाः क्षेत्ररूपा न संशयः

ທັງຫຼັງຄວາມຕາຍ ແລະໃນຊີວິດນີ້ເອງ ບຸກຄົນຈະເຕັມອິ່ມເປັນນິດ ບໍ່ມີທາງອື່ນ ພຣາຫມັນ ປິຕຣ (ບັນພະບຸລຸດ) ແລະເທວະທັງຫຼາຍ ແທ້ຈິງແມ່ນປາກົດໃນຮູບແຫ່ງກະເສດຣະອັນສັກສິດ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 58

मानवानां महाराज वापिताः प्रददंति च । फलमेवं न संदेहो यादृशं तादृशं ध्रुवम्

ໂອ ມະຫາຣາຊາ ອ່າງນ້ຳ ຫຼື ສະລະນ້ຳທີ່ມະນຸດໃຫ້ສ້າງ ກໍຍ່ອມປະທານຜົນ. ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ—ຜົນຍ່ອມຕາມກຳ, ເຮັດແນວໃດໄດ້ແນວນັ້ນແນ່ນອນ.

Verse 59

कटुकाद्धि न जायेत राजन्मधुर एव च । तद्वच्च मधुराख्याच्च न जायेत्कटुकः पुनः

ໂອ ຣາຊັນ ຈາກສິ່ງທີ່ເຜັດຂົມ ບໍ່ອາດເກີດຄວາມຫວານ; ມີແຕ່ຄວາມເຜັດຂົມເທົ່ານັ້ນທີ່ເກີດ. ດັ່ງນັ້ນ ຈາກສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຫວານ” ກໍບໍ່ເກີດຄວາມເຜັດຂົມອີກ.

Verse 60

यादृशं वपते बीजं तादृशं फलमश्नुते । न वापयति यः क्षेत्रं न स भुंजति तत्फलम्

ຫວ່ານເມັດແນວໃດ ກໍໄດ້ກິນຜົນແນວນັ້ນ. ຜູ້ໃດບໍ່ຫວ່ານໃນນາ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງການເກັບກ່ຽວ.

Verse 61

तद्वद्विप्राश्च देवाश्च पितरः क्षेत्ररूपिणः । दर्शयंति फलं राजन्दत्तस्यापि न संशयः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຣາຊັນ ພຣາຫມັນ ເທວະ ແລະ ປິຕຣ (ບັນພະບຸລຸດ) ຜູ້ສະຖິດໃນຮູບແຫ່ງ “ນາບຸນອັນສັກສິດ” ຍ່ອມເຜີຍແຈ້ງຜົນແຫ່ງທານທີ່ໄດ້ໃຫ້ແລ້ວ ຢ່າງແນ່ນອນ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 62

यादृशं हि कृतं कर्म त्वयैव च शुभाशुभम् । तादृशं भुंक्ष्व वै राजन्नन्यथा तन्न जायते

ໂອ ຣາຊັນ ກຳໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານເຮັດເອງ ທັງກຸສົນຫຼືອະກຸສົນ ທ່ານຈະຕ້ອງປະສົບຜົນທີ່ສອດຄ່ອງກັບກຳນັ້ນແນ່ນອນ; ບໍ່ອາດເປັນຢ່າງອື່ນໄດ້.

Verse 63

न पुरा देवविप्रेभ्यः पितृभ्यश्च कदाचन । मिष्टान्नपानमेवापि दत्तं सुमनसा तदा

ໃນກ່ອນໜ້ານັ້ນ ລາວບໍ່ເຄີຍຖວາຍແກ່ເທວະ, ແກ່ພຣາຫມັນ, ແລະແກ່ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ເລີຍ; ແມ່ນແຕ່ອາຫານແລະນ້ຳຫວານ ກໍບໍ່ເຄີຍມອບດ້ວຍໃຈຍິນດີຜ່ອງໃສ.

Verse 64

सुभोज्यैर्भोजनैर्मृष्टैर्मधुरैश्चोष्यपेयकैः । सुभक्ष्यैरात्मना भुक्तं कस्मै दत्तं न च त्वया

ເຈົ້າເອງໄດ້ກິນອາຫານດີເລີດ ອາຫານປຸງປະນີດຫວານ ແລະເຄື່ອງດື່ມຫວານຊື່ນ ພ້ອມຂອງກິນຄັດສັນ; ແຕ່ເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ແກ່ໃຜບ້າງ? ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຫຍັງເລີຍ.

Verse 65

स्वशरीरं त्वया पुष्टमन्नैरमृतसन्निभैः । यस्मात्कृतं महाराज तस्मात्क्षुधा प्रवर्तते

ໂອ ມະຫາຣາຊາ ຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າໄດ້ຮັບການຫຼ້ຽງດ້ວຍອາຫານດັ່ງອະມຣິຕ; ດັ່ງນັ້ນຄວາມຫິວຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ເພາະກາຍນີ້ຖືກປະກອບແລະດຳລົງດ້ວຍອາຫານນັ້ນ.

Verse 66

कर्मैव कारणं राजन्नराणां सुखदुःखयोः । जन्ममृत्य्वोर्महाभाग भुंक्ष्व तत्कर्मणः फलम्

ໂອ ພຣະຣາຊາ ກຳມະເທົ່ານັ້ນແມ່ນເຫດໃຫ້ມະນຸດມີສຸກແລະທຸກຂ໌. ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາ ໃນການເກີດແລະການຕາຍ ເຈົ້າຈະຕ້ອງເສວຍຜົນແຫ່ງກຳມະນັ້ນເອງ.

Verse 67

पूर्वेपि च महात्मानो दिवं प्राप्ताः स्वकर्मणा । पुनः प्रयाता भूर्लोकं कर्मणः क्षयकालतः

ໃນການກ່ອນໆ ບັນດາມະຫາຕະມະກໍໄດ້ເຖິງສະຫວັນດ້ວຍກຳມະຂອງຕົນ; ແຕ່ເມື່ອບຸນຜົນແຫ່ງກຳມະນັ້ນໝົດສິ້ນ ໃນຍາມທີ່ຄຸນຄວາມດີສຶກຫຼໍ້ ພວກເຂົາກໍກັບຄືນສູ່ພູໂລກ (ໂລກມະນຸດ) ອີກຄັ້ງ.

Verse 68

नलो भगीरथश्चैव विश्वामित्रो युधिष्ठिरः । कर्मणैव हि संप्राप्ताः स्वर्गं राजन्स्वकालतः

ນະລ ພະຄີຣະຖ ວິສະວາມິດຕະ ແລະ ຢຸທິສະຖິຣ ດ້ວຍ—ດ້ວຍກຳຂອງຕົນເທົ່ານັ້ນ ໂອ ພະຣາຊາ ຕ່າງກໍໄດ້ບັນລຸສະຫວັນຕາມເວລາທີ່ກຳນົດຂອງຕົນ।

Verse 69

दिष्टं हि प्राक्तनं कर्म तेन दुःखं सुखं लभेत् । तदुल्लंघयितुं राजन्कः समर्थोपि हीश्वरः

ແທ້ຈິງແລ້ວ ຊະຕາກຳ—ຄືກຳເກົ່າແຕ່ກ່ອນ—ເປັນເຫດໃຫ້ຄົນໄດ້ທຸກຂ໌ຫຼືສຸກ ໂອ ພະຣາຊາ ຜູ້ໃດແມ່ນຈະມີອຳນາດ ກໍຈະກ້າຂ້າມກົດທີ່ກຳນົດໄວ້ນັ້ນໄດ້?

Verse 70

अथ तस्मान्नृपश्रेष्ठ स्वर्गतस्यापि तेऽभवत् । क्षुत्तृष्णासंभवो वेगस्ततो दुष्टं हि कर्म ते

ຕໍ່ມາ ໂອ ນະຣະປະເສີດ ແມ່ນແຕ່ທ່ານໄດ້ບັນລຸສະຫວັນແລ້ວ ແຕ່ກໍເກີດຄວາມພຸ້ງພານອັນແຮງກ້າທີ່ເກີດຈາກຄວາມຫິວແລະຄວາມກະຫາຍ; ດັ່ງນັ້ນການປະພຶດຈຶ່ງກາຍເປັນຊົ່ວ

Verse 71

यदि ते क्षुत्प्रतीकारो ह्यभीष्टो नृपसत्तम । तद्गत्वा भुंक्ष्व कायं स्वमानंदारण्यसंस्थितम्

ໂອ ນະຣະປະເສີດ ຖ້າທ່ານປາດຖະໜາຈະແກ້ຄວາມຫິວແທ້ໆ ກໍຈົ່ງໄປທີ່ນັ້ນ ແລ້ວບໍລິໂພກກາຍຂອງຕົນເອງ ທີ່ຍັງສະຖິດຢູ່ໃນ ອານັນທາຣັນຍະ (ປ່າແຫ່ງອານັນ)

Verse 72

तव चेयं महाराज्ञी क्षुत्क्षामातीव दृश्यते । सुबाहुरुवाच । कियत्कालमिदं कर्म कर्तव्यं प्रियया सह

ແລະ ພະມະເຫສີຂອງທ່ານນີ້ ໂອ ມະຫາຣາຊາ ເບິ່ງຜອມແຫ້ງຢ່າງຫນັກເນື່ອງຈາກຄວາມຫິວ ສຸບາຫຸກ່າວວ່າ: “ການກະທຳນີ້ຈະຕ້ອງເຮັດຮ່ວມກັບນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້ອຍອີກດົນເທົ່າໃດ?”

Verse 73

तन्मे ब्रूहि महाभागानुग्रहो दृश्यते कदा । कस्य दानेन किं पुण्यं द्रव्यस्य मुनिसत्तम

ດັ່ງນັ້ນ ຂໍທ່ານຜູ້ມີວາສນາຍິ່ງ ຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າ: ພຣະອະນຸກຣະຫະແຫ່ງເທວະ ປາກົດເມື່ອໃດ? ແລະ ການໃຫ້ທານຊັບຊົນິດໃດ ກໍ່ໃຫ້ເກີດບຸນແນວໃດ, ໂອ ມຸນິຜູ້ປະເສີດ?

Verse 74

तत्प्रब्रूहि महाप्राज्ञ यदि तुष्टोसि सांप्रतम् । वामदेव उवाच । अन्नदानान्महासौख्यमुदकस्य महामते

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຖ້າທ່ານພໍໃຈໃນບັດນີ້ ຈົ່ງກ່າວເຖີດ. ວາມເທວະກ່າວວ່າ: ຈາກທານອາຫານ ເກີດຄວາມສຸກອັນໃຫຍ່; ແລະຈາກທານນ້ຳດ້ວຍ, ໂອ ຜູ້ມີໃຈກວ້າງໃຫຍ່.

Verse 75

भुंजंति मर्त्याः स्वर्गं वै पीड्यंते नैव पातकैः । यदा दानं न दत्तं तु भवेदपि हि मानवैः

ມະນຸດໃນໂລກນີ້ ແທ້ຈິງໄດ້ເສວຍສຸກແຫ່ງສະຫວັນ ແລະບໍ່ຖືກບາບກົດຂີ່—ເມື່ອມະນຸດໄດ້ໃຫ້ທານ. ແຕ່ເມື່ອບໍ່ໃຫ້ທານ ກໍຈະຖືກທຸກຂ໌ທໍລະມານແນ່ນອນ.

Verse 76

मृत्युकालेपि संप्राप्ते दानं सर्वे ददंति च । आदावेव प्रदातव्यमन्नं चोदकसंयुतम्

ແມ່ນແຕ່ເມື່ອເວລາແຫ່ງຄວາມຕາຍມາຮອດ ທຸກຄົນກໍໃຫ້ທານ. ແຕ່ອາຫານພ້ອມນ້ຳ ຄວນໃຫ້ແຕ່ເຊົ້າໆ ໃນເວລາອັນຄວນ.

Verse 77

सुच्छत्रोपानहौ दद्याज्जलपात्रं सुशोभनम् । भूमिं सुकांचनं धेनुमष्टौ दानानि योऽर्पयेत्

ພຶງໃຫ້ທານຮົ່ມອັນດີ ແລະເກີບ, ພ້ອມທັງພາຊະນະນ້ຳອັນງາມ; ດິນແດນ, ຄຳອັນດີ, ແລະງົວ—ຜູ້ໃດຖວາຍທານທັງແປດປະການນີ້.

Verse 78

स्वर्गे न जायते तस्य क्षुधातृष्णादिसंभवः । क्षुधा न बाधते राजन्नन्नदानात्स तृप्तिमान्

ໃນສະຫວັນ ຄວາມຫິວ ຄວາມກະຫາຍ ແລະສິ່ງອື່ນໆ ບໍ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ຜູ້ນັ້ນ. ໂອ ພະຣາຊາ, ຄວາມຫິວບໍ່ລົບກວນເຂົາ ເພາະດ້ວຍການໃຫ້ທານອາຫານ ເຂົາຍ່ອມອິ່ມເອມສົມບູນ.

Verse 79

तृष्णा तीव्रा नहि स्याद्वै तृप्तो भवति सर्वदा । पादुकायाः प्रदानेन च्छत्रदानेन भूपते

ໂອ ພະຣາຊາ, ດ້ວຍການໃຫ້ທານເກີບ ແລະການໃຫ້ທານຮົ່ມພະຣາຊະສັນຍາ, ຄວາມກະຫາຍອັນແຮງກ້າບໍ່ເກີດ; ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມສັນໂດດຢູ່ເສມອ.

Verse 80

छायामाप्नोति दाता वै वाहनं च नृपोत्तम । उपानहप्रदानेन अन्यदेवं वदाम्यहम्

ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ໃຫ້ທານຍ່ອມໄດ້ຮົ່ມເງົາແນ່ນອນ ແລະໄດ້ພາຫະນະດ້ວຍ. ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວຜົນອື່ນອີກທີ່ເກີດຈາກການໃຫ້ທານເກີບ.

Verse 81

भूमिदानान्महाभाग सर्वकामानवाप्नुयात् । गोदानेन महाराज रसैः पुष्टो भवेत्सदा

ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາ, ດ້ວຍການໃຫ້ທານທີ່ດິນ ຄົນຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມປາຖະໜາທັງປວງ. ແລະ ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ດ້ວຍການໃຫ້ທານງົວ ເຂົາຍ່ອມຖືກຫຼ້ຽງດູແລະເຂັ້ມແຂງດ້ວຍສານອັນເປັນຊີວິດຢູ່ເສມອ.

Verse 82

सर्वान्भोगान्प्रभुंजानः स्वर्गलोके वसेन्नरः । तृप्तो भवति वै दाता गोदानेन न संशयः

ຄົນຜູ້ໜຶ່ງຢູ່ໃນໂລກສະຫວັນ ໂດຍເສວຍສຸກທຸກປະການ. ດ້ວຍການໃຫ້ທານງົວ ຜູ້ໃຫ້ທານຍ່ອມອິ່ມເອມຢ່າງສົມບູນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ.

Verse 83

नीरुजः सुखसंपन्नः संतुष्टस्तु धनान्वितः । कांचनेन सुवर्णस्तु जायते नात्र संशयः

ຜູ້ນັ້ນຈະປອດໂລກ ມີຄວາມສຸກພ້ອມ ພໍໃຈ ແລະມີຊັບສົມບັດ; ແລະໂດຍກາຍຈະນະ (ການຖວາຍ/ໃຊ້ຄຳ) ຍ່ອມໄດ້ຄຳ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 84

श्रीमांश्च रूपवांस्त्यागी रत्नभोक्ता भवेन्नरः । मृत्युकाले तु संप्राप्ते तिलदानं प्रयच्छति

ບຸກຄົນຈະເປັນຜູ້ມີສິຣີ ງາມສົດ ມີໃຈເສຍສະລະ ແລະໄດ້ເສວຍຮັດຕະນະອັນປະເສີດ; ເມື່ອເວລາມໍຣະນະມາຮອດ ກໍຖວາຍທິລະທານ ຄືທານງາ.

Verse 85

सर्वभोगपतिर्भूत्वा विष्णुलोकं प्रयाति सः । एवं दानविशेषेण प्राप्यते परमं सुखम्

ເມື່ອເປັນເຈົ້າແຫ່ງຄວາມສຸກສຳລານທັງປວງ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄປຮອດວິສະນຸໂລກ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍຄຸນວິເສດແຫ່ງທານນີ້ ຈຶ່ງໄດ້ສຸກສູງສຸດ.

Verse 86

गोदानं भूमिदानं तु अन्नोदके च वै त्वया । जीवमानेन राजेंद्र न दत्तं ब्राह्मणाय वै

ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ໃນຍາມທີ່ທ່ານຍັງມີຊີວິດ ທ່ານບໍ່ໄດ້ຖວາຍໂຄທານ ບໍ່ໄດ້ຖວາຍພູມິທານ ແລະບໍ່ໄດ້ໃຫ້ທານອາຫານກັບນ້ຳແກ່ພຣາຫມັນ.

Verse 87

मृत्युकालेपि नो दत्तं तस्मात्क्षुधा प्रवर्तते । एतत्ते कारणं प्रोक्तं जातं कर्मवशानुगम्

ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມມໍຣະນະ ທ່ານກໍບໍ່ໄດ້ໃຫ້ທານ ດັ່ງນັ້ນຄວາມຫິວຈຶ່ງບີບຄັ້ນທ່ານ. ນີ້ແມ່ນເຫດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວ—ເກີດຂຶ້ນຕາມອຳນາດກຳເກົ່າ.

Verse 88

यादृशं तु कृतं कर्म तादृशं परिभुज्यते । सुबाहुरुवाच । कथं क्षुधा प्रशांतिं मे प्रयाति मुनिसत्तम

ບຸກຄົນທຳກຳອັນໃດໄວ້ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນອັນນັ້ນ. ສຸບາຫຸ ກ່າວວ່າ: "ຂ້າແດ່ລືສີຜູ້ປະເສີດ, ຄວາມຫິວຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະສະຫງົບລົງໄດ້ແນວໃດ?"

Verse 89

अनया शोषितः कायो ह्यतीव परिदूयते । क्षुधां प्रति द्विजश्रेष्ठ प्रायश्चित्तं वदस्व नौः

ຮ່າງກາຍນີ້ແຫ້ງຫ່ຽວ ແລະ ທຸກທໍລະມານຫຼາຍຍ້ອນຄວາມຫິວ. ຂ້າແດ່ພຣາມຜູ້ປະເສີດ, ຂໍທ່ານຈົ່ງບອກວິທີໄຖ່ບາບກ່ຽວກັບຄວາມຫິວແກ່ພວກຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍເຖີດ.

Verse 90

कर्मणश्चास्यघोरस्य यथा शांतिर्भवेन्मम । वामदेव उवाच । प्रायश्चित्तं न चैवास्ति ऋतेभोगान्नृपोत्तम

"ຂ້າພະເຈົ້າຈະຫາຄວາມສະຫງົບຈາກກຳອັນໜ້າຢ້ານກົວນີ້ໄດ້ແນວໃດ?" ວາມະເທບ ກ່າວວ່າ: "ຂ້າແດ່ລາຊາຜູ້ປະເສີດ, ບໍ່ມີການໄຖ່ບາບໃດໆ ສຳລັບເລື່ອງນີ້ ນອກຈາກການຮັບຜົນຂອງກຳນັ້ນ."

Verse 91

कर्मणोस्य फलं सर्वं भवान्स्वस्थः प्रभोक्ष्यति । यत्र ते पतितः कायः प्रियायाश्चैव भूपते

ຂ້າແດ່ພະລາຊາ, ພະອົງຈະໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງກຳນີ້ທັງໝົດ ຢູ່ສະຖານທີ່ທີ່ຮ່າງກາຍຂອງພະອົງ ແລະ ພະຊາຍາຕົກລົງມານັ້ນເອງ.

Verse 92

युवाभ्यां हि प्रगंतव्यमितश्चैव न संशयः । उभाभ्यामपि भोक्तव्यं कायमक्षयमेव तत्

ທ່ານທັງສອງຕ້ອງໄປຈາກທີ່ນີ້ຢ່າງແນ່ນອນ, ບໍ່ຕ້ອງສົງໄສເລີຍ. ແລະ ສະພາວະອັນເປັນອະມະຕະນັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ທ່ານທັງສອງຕ້ອງໄດ້ຮັບ.

Verse 93

स्वंस्वं राजन्न संदेहस्त्वया वै प्रियया सह । राजोवाच । कियत्कालं प्रभोक्तव्यं मयैवं प्रियया सह

ໂອ ພະຣາຊາ, ໃຫ້ແຕ່ລະຄົນໝັ້ນໃນປະຕິຍານຂອງຕົນ ຢ່າໃຫ້ມີຄວາມສົງໄສ—ໂດຍສະເພາະທ່ານພ້ອມກັບນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ. ພະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເສວຍສຸກກັບນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກແບບນີ້ອີກດົນເທົ່າໃດ?”

Verse 94

तदादिश महाभाग प्रमाणं तद्वचो मम । वामदेव उवाच । वासुदेव महास्तोत्रं महापातकनाशनम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ, ຂໍໃຫ້ທ່ານຊີ້ນໍາ; ຖ້ອຍຄໍາຂອງທ່ານເປັນປະມານສໍາລັບຂ້າພະເຈົ້າ. ວາມເທວະກ່າວວ່າ: “ມະຫາສະໂຕຕຣະແດ່ພຣະວາສຸເທວ ເປັນຜູ້ທໍາລາຍບາບໃຫຍ່ຫນັກ.”

Verse 95

यदा त्वं श्रोष्यसे पुण्यं तदा मोक्षं प्रयास्यसि । एतत्ते सर्वमाख्यातं गच्छ राजन्प्रभुंक्ष्वहि

ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ຟັງຄໍາສອນອັນບໍລິສຸດແລະເປັນບຸນນີ້ ເຈົ້າຈະບັນລຸໂມກສະ. ທຸກຢ່າງນີ້ໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ—ບັດນີ້ໄປເຖີດ ໂອ ພະຣາຊາ, ແລະຈົ່ງເສວຍອໍານາດການປົກຄອງໃນໂລກນີ້.

Verse 96

एवं श्रुत्वा ततो राजा भार्यया सह वै पुनः । स्वशरीरस्य वै मांसं भक्षते प्रियया सह

ເມື່ອໄດ້ຟັງແລ້ວ ພະຣາຊາກໍກັບມາອີກຄັ້ງພ້ອມກັບມະເຫສີ ແລະໄດ້ກິນເນື້ອຈາກຮ່າງກາຍຂອງຕົນເອງ ຮ່ວມກັບນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ.

Verse 97

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये । च्यवनचरित्रे सप्तनवतितमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ ບົດທີ 97 ໃນ «ສີຣີ ປັດມະປຸຣານະ» ພາກພູມິຂັນດະ—ໃນນິທານເວນະ, ໃນການສັນລະເສີນມະຫາຕະມະຍະຂອງ ກຸຣຸຕີຣຖະ, ແລະໃນປະຫວັດຂອງ ຈະວະນະ—ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 98

यथायथा च राजा च भक्षते च कलेवरम् । हसेते वै सदा नार्यौ तयोर्भावं वदाम्यहम्

ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ພະຣາຊາເສວຍກາຍຊ້ຳໆ ນາງທັງສອງກໍຫົວເຮາະຢູ່ເນືອງນິດ; ຂ້າຈະກ່າວເຖິງໃຈຄິດຂອງນາງເທົ່ານັ້ນ

Verse 99

प्रज्ञा सार्द्धं महासाध्वी चरित्रं तस्य भूपतेः । हास्यं हि कुरुते नित्यं तस्य श्रद्धानपायिनी

ໂອ ພະຣາຊາ, ນາງຜູ້ມີສິນອັນສູງສຸດນັ້ນ—ພ້ອມດ້ວຍປັນຍາ—ຍ່ອມຫົວເຮາະຢ່າງອ່ອນໂຍນເປັນນິດ; ສັດທາຂອງນາງບໍ່ເຄີຍຫຼຸດຫາຍຈາກເຂົາ

Verse 100

प्रज्ञया प्रेर्यमाणेन न दत्तं श्रद्धयान्वितम् । ब्राह्मणेभ्यः सुसंकल्प्य अन्नमुद्दिश्य वैष्णवे

ອາຫານທີ່ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ດ້ວຍສັດທາ ແຕ່ໃຫ້ຕາມການຜັກດັນຂອງປັນຍາທີ່ຄິດຄຳນວນ ຄວນຖວາຍດ້ວຍຈິດຕັ້ງໃຈບໍລິສຸດແກ່ພຣາຫມັນ ໂດຍອຸທິດແດ່ໄວສະນະວະ (ພຣະວິສນຸ)

Verse 101

एवं स भक्षते मांसं स्वस्य कायस्य नित्यदा । योषिदप्यात्मकायं च रसैश्चामृतसन्निभैः

ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງກິນເນື້ອແຫ່ງກາຍຂອງຕົນເອງຢູ່ເນືອງນິດ; ແລະນາງຍິງກໍເຊັ່ນກັນ ເມື່ອຫຼົງໃນຄວາມສຸກທີ່ມີລົດຊາດດຸດອຳມະຣິຕ ກໍປານດັ່ງບໍລິໂພກກາຍຂອງຕົນ

Verse 102

ततो वर्षशतांते तु वामदेवं महामुनिम् । स्मृत्वा स गर्हयामास आत्मानं प्रति सुव्रत

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຄົບຮ້ອຍປີ ເຂົາໄດ້ລະລຶກເຖິງມະຫາມຸນີ ວາມະເທວະ ແລ້ວຜູ້ຖືວັດອັນດີນັ້ນກໍຕຳນິຕົນເອງ

Verse 103

न दत्तं पितृदेवेभ्यो ब्राह्मणेभ्यः कदा मया । न दत्तमतिथिभ्यो हि वृद्धेभ्यश्च विशेषतः

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຖວາຍທານແດ່ປິຕຣະແລະເທວະເລີຍ ແລະບໍ່ເຄີຍໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມັນດ້ວຍ। ແມ່ນແຕ່ແຂກຜູ້ມາຢ້ຽມກໍບໍ່ໃຫ້ ໂດຍພິເສດຕໍ່ຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ຍິ່ງບໍ່ໃຫ້។

Verse 104

दीनेभ्यो हि न दत्तं च कृपया चातुराय च । एवं स भुंक्ते स्वं मांसं गर्हयन्स्वीय कर्म च

ຜູ້ໃດມີເມດຕາກະລຸນາແຕ່ບໍ່ໃຫ້ທານແກ່ຄົນຍາກຈົນແລະຜູ້ທຸກທ້ອນ ຜົນກໍເປັນດັ່ງນີ້: ເຂົາປານກັບກິນເນື້ອຂອງຕົນເອງ ພ້ອມທັງຕຳນິກຳຂອງຕົນເອງ।

Verse 105

एवं स्वमांसं भुंजानं सुबाहुं प्रियया सह । हसेते च तदा दृष्ट्वा प्रज्ञा श्रद्धा च द्वे स्त्रियौ

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເຫັນສຸບາຫຸ (Subāhu) ກິນເນື້ອຂອງຕົນເອງພ້ອມກັບນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຍິງສອງນາງ—ປຣັຊຍາ (ປັນຍາ) ແລະ ສຣັດທາ (ສັດທາ)—ກໍຫົວເຮາະໃນຂະນະນັ້ນ។

Verse 106

तस्य कर्मविपाकस्य शुभात्मा हसते नृप । मम संगप्रसंगेन न दत्तं पापचेतन

ໂອ ພະຣາຊາ ຜູ້ມີໃຈດີຍ່ອມຫົວເຮາະເມື່ອຜົນວິບາກແຫ່ງກຳນັ້ນສຸກງອມ। ເນື່ອງຈາກການຄົບຄ່າກັບຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ມີໃຈບາບນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ທານ।

Verse 107

प्रज्ञा च वचनैस्तैस्तु राजानं हसते पुनः । क्वगतोसौ महामोहो येन त्वं मोहितो नृप

ແລະ ປຣັຊຍາ ໄດ້ໃຊ້ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນເອງຫົວເຮາະພະຣາຊາອີກຄັ້ງວ່າ: “ມະຫາໂມຫະອັນໃຫຍ່ທີ່ເຄີຍເຮັດໃຫ້ທ່ານຫຼົງນັ້ນ ບັດນີ້ໄປຢູ່ໃສ ໂອ ພະຣາຊາ?”

Verse 108

लोभेन मोहयुक्तेन तमोगर्ते निपात्यते । तत्रापतित्वा मामैव पतितं दुःखसंकटे

ເນື່ອງຈາກຄວາມໂລບທີ່ປະສົມກັບຄວາມຫຼົງ ຜູ້ໜຶ່ງຖືກຕົກລົງໃນຫຼຸມແຫ່ງຄວາມມືດ. ເມື່ອຕົກຢູ່ນັ້ນ ກໍພົບວ່າຕົນຈົມຢູ່ໃນບ່ວງທຸກຂ໌ອັນອັນຕະລາຍ.

Verse 109

दानमार्गं परित्यज्य लोभमार्गं गतो नृप । भार्यया सह भुंक्ष्व त्वं व्यापितः क्षुधया भृशम्

ໂອ ພະຣາຊາ, ທ່ານໄດ້ລະທິ້ງເສັ້ນທາງແຫ່ງທານ ແລ້ວໄປຕາມເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມໂລບ. ບັດນີ້ຈົ່ງກິນຮ່ວມກັບພຣະມະເຫສີ—ທ່ານຖືກທຸກທ້ອນໂດຍຄວາມຫິວຢ່າງໜັກ.

Verse 110

एवं तं हसते प्रज्ञा सुबाहुं प्रिययान्वितम् । एतद्धि कारणं सर्वं तयोर्हासस्य पुत्रक

ດັ່ງນັ້ນ ນາງຜູ້ມີປັນຍາໄດ້ຫົວເຮາະຕໍ່ສຸບາຫຸ ຜູ້ມີນາງອັນເປັນທີ່ຮັກຄຽງຂ້າງ. “ລູກເອີຍ ນີ້ແຫຼະແມ່ນເຫດທັງໝົດຂອງການຫົວເຮາະຂອງທັງສອງ”

Verse 111

भक्ष्यमाणस्य भूपस्य देहं स्वं दुःखिते तदा । ऊचतुर्देहिदेहीति याच्यमानः सदैव हि

ເມື່ອພະຣາຊາກຳລັງຖືກກິນ ແລະ ກາຍຂອງພຣະອົງເຈັບປວດທຸກທ້ອນ ພວກເຂົາກໍຮ້ອງຊ້ຳໆວ່າ “ໃຫ້! ໃຫ້!” ເພາະພຣະອົງຖືກຂໍໃຫ້ຢູ່ເສມອ

Verse 112

क्षुधातृष्णामहाप्राज्ञ भीमरूपे भयानके । पयसा मिश्रितं भक्षं याचेते नृपतीश्वरम्

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຄວາມຫິວແລະຄວາມຫາຍກະຫາຍ ປາກົດເປັນຮູບອັນນ່າຢ້ານກົວ ແລ້ວຂໍຕໍ່ຈອມແຫ່ງພະຣາຊາ ອາຫານທີ່ປົນກັບນົມ

Verse 113

एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्त्वया परिपृच्छितम् । अन्यत्किं ते प्रवक्ष्यामि तद्वदस्व महामते

ທຸກຢ່າງນີ້ ຂ້າໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ ຕາມທີ່ເຈົ້າໄດ້ຖາມ. ຍັງຈະໃຫ້ຂ້າເວົ້າຫຍັງອີກ? ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ເຈົ້າຈົ່ງກ່າວເຖີດ।

Verse 114

विज्वल उवाच । वासुदेवाभिधानं तत्स्तोत्रं कथय मे पितः । येन मोक्षं व्रजेद्राजा तद्विष्णोः परमं पदम्

ວິຈວະລາ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພໍ່ເຈົ້າ, ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເລົ່າສະໂຕຕຣະທີ່ເອີ້ນວ່າ “ວາສຸເທວະ” ໃຫ້ຂ້າຟັງ; ໂດຍສິ່ງນັ້ນ ກະສັດຈະໄດ້ບັນລຸໂມກສະ ແລະເຖິງພະບົດສູງສຸດຂອງພຣະວິສນຸ।