Adhyaya 75

Verse 1

सुकर्मोवाच । विष्णुं कृष्णं हरिं रामं मुकुंदं मधुसूदनम् । नारायणं विष्णुरूपं नारसिंहं तमच्युतम्

ສຸກັມມະ ກ່າວວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນອບນ້ອມແລະພາວະນາເຖິງ ພຣະວິສນຸ—ກຣິສນະ, ຮະຣິ, ຣາມ; ມຸກຸນດະ, ມະທຸສູດະນ; ນາຣາຍະນະ ຜູ້ມີຮູບເປັນວິສນຸ; ແລະ ນະຣະສິງຫະ—ພຣະອະຈຸຕະ ຜູ້ບໍ່ຄລາດຄືນ।

Verse 2

केशवं पद्मनाभं च वासुदेवं च वामनम् । वाराहं कमठं मत्स्यं हृषीकेशं सुराधिपम्

ເກສະວະ, ປັດມະນາພະ, ວາສຸເທວະ ແລະ ວາມະນະ; ວະຣາຫະ, ກູຣມະ, ມັດສະຍະ; ຮຶສີເກສະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າເຫນືອເທວະ—ນາມເຫຼົ່ານີ້ຂອງພຣະວິສນຸ ພຶງຮຽກຂານແລະລະລຶກເສມອ।

Verse 3

विश्वेशं विश्वरूपं च अनंतमनघं शुचिम् । पुरुषं पुष्कराक्षं च श्रीधरं श्रीपतिं हरिम्

ຂ້າພະເຈົ້ານອບນ້ອມບູຊາ ພຣະຮະຣິ—ເຈົ້າແຫ່ງສັບພະສິ່ງ ຜູ້ມີຮູບເປັນສາກົນ; ອະນັນຕະ ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະບໍລິສຸດ; ປຸຣຸສະສູງສຸດ ຜູ້ມີນັຍນາດຸດດອກບົວ; ສີຣີທະຣະ ແລະ ສີຣີປະຕິ।

Verse 4

श्रीनिवासं पीतवासं माधवं मोक्षदं प्रभुम् । इत्येवं हि समुच्चारं नामभिर्मानवाः सदा

“ສີຣີນິວາສະ, ປີຕະວາສະ, ມາທະວະ, ພຣະຜູ້ປະທານໂມກສະ, ຈອມນາຍສູງສຸດ”—ດັ່ງນີ້ແທ້ ມະນຸດພຶງອອກສຽງນາມພຣະອົງຮ່ວມກັນເຊັ່ນນີ້ເສມອ।

Verse 5

प्रकुर्वंति नराः सर्वे बालवृद्धाः कुमारिकाः । स्त्रियो हरिं सुगायंति गृहकर्मरताः सदा

ທຸກຄົນລ້ວນເຂົ້າຮ່ວມ—ເດັກນ້ອຍ, ຜູ້ເຖົ້າ, ແລະສາວພຣະຈາຣິນ; ແມ່ຍິງຜູ້ຂະຫຍັນວຽກເຮືອນຢູ່ເສມໍ ກໍຮ້ອງສັນລະເສີນພຣະຫຣິດ້ວຍສຽງຫວານ।

Verse 6

आसने शयने याने ध्याने वचसि माधवम् । क्रीडमानास्तथा बाला गोविंदं प्रणमंति ते

ບໍ່ວ່ານັ່ງ, ນອນ, ເດີນທາງ, ພິຈາລະນາສະມາທິ ຫຼື ເວົ້າຈາ—ເຂົາທັງຫຼາຍລະລຶກພຣະມາທະວະ; ແມ່ນແຕ່ຍາມຫຼິ້ນ ພວກຜູ້ມີໃຈດັ່ງເດັກນ້ອຍນັ້ນ ກໍກົ້ມກາບພຣະໂຄວິນທະ।

Verse 7

दिवारात्रौ सुमधुरं ब्रुवंति हरिनाम च । विष्णूच्चारो हि सर्वत्र श्रूयते द्विजसत्तम

ທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ ເຂົາທັງຫຼາຍເວົ້ານາມພຣະຫຣິຢ່າງຫວານ; ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ທະວິຊະ, ສຽງສະດຸດສະດອນນາມພຣະວິສນຸ ໄດ້ຍິນທົ່ວທຸກແຫ່ງ।

Verse 8

वैष्णवेन प्रभावेण मर्त्या वर्तंति भूतले । प्रासादकलशाग्रेषु देवतायतनेषु च

ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງອິດທິພົນໄວສະນະວະ ມະນຸດຜູ້ເປັນມັດຕະຍະດຳລົງຢູ່ແລະເຄື່ອນໄຫວໃນໂລກ—ແມ່ນແຕ່ເທິງຍອດສິຂະຣະ ແລະຍອດກະລະສະຂອງວິຫານ, ພ້ອມທັງໃນສະຖານສັກສິດຂອງເທວະດາດ້ວຍ।

Verse 9

यथा सूर्यस्य बिंबानि तथा चक्राणि भांति च । वैकुंठे दृश्यते भावस्तद्भावं जगतीतले

ເຊັ່ນດຽວກັບວົງກົມສະທ້ອນຂອງດວງອາທິດທີ່ປາກົດ, ວົງມົນທິບທັງຫຼາຍກໍສ່ອງສະຫວ່າງເຊັ່ນນັ້ນ; ພາວະໃດທີ່ເຫັນໃນໄວກຸນຖະ, ພາວະນັ້ນກໍມີຄູ່ຄຽງຢູ່ໃນພື້ນໂລກນີ້ດ້ວຍ।

Verse 10

तेन राज्ञा कृतं विप्र पुण्यं चापि महात्मना । विष्णुलोकस्य समतां तथानीतं महीतलम्

ໂອ ພຣາຫມັນ, ກະສັດຜູ້ໃຈຍິ່ງນັ້ນໄດ້ສະສົມບຸນອັນໃຫຍ່; ແລະດ້ວຍນັ້ນໄດ້ນໍາແຜ່ນດິນໃຫ້ເທົ່າກັບໂລກຂອງພຣະວິສນຸ।

Verse 11

नहुषस्यापि पुत्रेण वैष्णवेन ययातिना । उभयोर्लोकयोर्भावमेकीभूतं महीतलम्

ແມ່ນແຕ່ ຢະຍາຕິ—ບຸດຂອງ ນະຫຸສະ ຜູ້ເປັນໄວສນະວະ ຜູ້ອຸທິດແດ່ພຣະວິສນຸ—ກໍໄດ້ນໍາສະພາບຂອງສອງໂລກໃຫ້ຮວມເປັນໜຶ່ງໃນແຜ່ນດິນ

Verse 12

भूतलस्यापि विष्णोश्च अंतरं नैव दृश्यते । विष्णूच्चारं तु वैकुंठे यथा कुर्वंति वैष्णवाः

ບໍ່ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງໃດໆ ລະຫວ່າງແຜ່ນດິນແລະພຣະວິສນຸ; ແລະໃນໄວກຸນຖະ ໄວສນະວະກໍເອີ້ນພຣະນາມພຣະວິສນຸໃນທ່ານອງດຽວກັນ

Verse 13

भूतले तादृशोच्चारं प्रकुर्वंति च मानवाः । उभयोर्लोकयोर्विप्र एकभावः प्रदृश्यते

ໃນແຜ່ນດິນ ມະນຸດກໍເອີ້ນອອກແບບນັ້ນ; ໂອ ພຣາຫມັນ, ຄວາມເປັນອັນດຽວກັນປາກົດໃນທັງສອງໂລກ

Verse 14

जरारोगभयं नास्ति मृत्युहीना नरा बभुः । दानभोगप्रभावश्च अधिको दृश्यते भुवि

ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວແກ່ຊະລາແລະໂລກໄພ; ມະນຸດກໍພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ. ແລະໃນແຜ່ນດິນ ອໍານາດແຫ່ງທານ ແລະການເສວຍສຸກຕາມທໍາ ປາກົດວ່າຍິ່ງໃຫຍ່

Verse 15

पुत्राणां तु सुखं पुण्यमधिकं पौत्रजं नराः । प्रभुंजंति सुखेनापि मानवा भुवि सत्तम

ຄວາມສຸກຈາກລູກນັ້ນເປັນບຸນ ແຕ່ຄວາມປິຕິທີ່ເກີດຈາກຫຼານຖືກນັບວ່າມີບຸນຍິ່ງກວ່າ; ໂອ ບຸລຸດຜູ້ປະເສີດ ມະນຸດໃນໂລກຍ່ອມເສວຍສຸກນັ້ນໄດ້ໂດຍງ່າຍ

Verse 16

विष्णोः प्रसाददानेन उपदेशेन तस्य च । सर्वव्याधिविनिर्मुक्ता मानवा वैष्णवाः सदा

ໂດຍຮັບພຣະກະລຸນາຂອງພຣະວິສນຸ ແລະປະຕິບັດຕາມພຣະອຸປະເທດຂອງພຣະອົງ ຊາວໄວສະນະວະຍ່ອມພົ້ນຈາກໂຣຄພະຍາດທັງປວງເປັນນິດ

Verse 17

स्वर्गलोकप्रभावो हि कृतो राज्ञा महीतले । पंचविंशप्रमाणेन वर्षाणि नृपसत्तम

ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ ກະສັດໄດ້ສ້າງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງດຸຈສະຫວັນໄວ້ໃນແຜ່ນດິນ ແລະຮັກສາໄວ້ຄົບຖ້ວນຊາວຫ້າປີ

Verse 18

गदैर्हीना नराः सर्वे ज्ञानध्यानपरायणाः । यज्ञदानपराः सर्वे दयाभावाश्च मानवाः

ມະນຸດທັງປວງປອດພົ້ນຈາກໂຣຄ ທຸກຄົນມຸ່ງໝັ້ນໃນປັນຍາແລະສະມາທິ ທຸກຄົນຕັ້ງໃຈໃນຍັດຍະແລະທານ ແລະມະນຸດທັງຫຼາຍເຕັມໄປດ້ວຍເມດຕາ

Verse 19

उपकाररताः पुण्या धन्यास्ते कीर्तिभाजनाः । सर्वे धर्मपरा विप्र विष्णुध्यानपरायणाः

ຜູ້ໃດຍິນດີໃນການເຮັດຄຸນປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ອື່ນ ຜູ້ນັ້ນເປັນຜູ້ມີບຸນ ເປັນຜູ້ມີສິຣິ ແລະຄວນແກ່ກຽດຊື່ອັນຍືນຍົງ; ໂອ ພຣາຫມັນ ພວກເຂົາທັງປວງຕັ້ງມັ່ນໃນທຳ ແລະມຸ່ງສະມາທິພາວະນາຕໍ່ພຣະວິສນຸຢ່າງໝົດໃຈ

Verse 20

राज्ञा तेनोपदिष्टास्ते संजाता वैष्णवा भुवि । विष्णुरुवाच । श्रूयतां नृपशार्दूल चरित्रं तस्य भूपतेः

ໂດຍຄຳສອນຂອງພະຣາຊານັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ເປັນຜູ້ນັບຖືພຣະວິສນຸໃນໂລກ. ພຣະວິສນຸຕັດວ່າ: “ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ກະສັດ, ປະຫວັດຂອງຜູ້ປົກຄອງນັ້ນ”

Verse 21

सर्वधर्मपरो नित्यं विष्णुभक्तश्च नाहुषिः । अब्दानां तत्र लक्षं हि तस्याप्येवं गतं भुवि

ຜູ້ສືບສາຍຂອງນະຫຸສະນັ້ນ ຍຶດໝັ້ນໃນທຸກທຳມະເປັນນິດ ແລະເປັນພຣະວິສນຸພັກຕະ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເວລາໜຶ່ງແສນປີໄດ້ຜ່ານໄປສຳລັບເຂົາ ໃນຂະນະຢູ່ໃນໂລກມະນຸດດັ່ງເກົ່າ

Verse 22

नूतनो दृश्यते कायः पंचविंशाब्दिको यथा । पंचविंशाब्दिको भाति रूपेण वयसा तदा

ຮ່າງກາຍເບິ່ງເໝືອນໄດ້ຟື້ນໃໝ່ ດັ່ງຄົນອາຍຸ 25 ປີ. ໃນເວລານັ້ນ ກໍສະຫວ່າງໄສດັ່ງຄົນ 25 ປີ ທັງຮູບລັກສະນະແລະວັຍ

Verse 23

प्रबलः प्रौढिसंपन्नः प्रसादात्तस्य चक्रिणः । मानुषा भुवमास्थाय यमं नैव प्रयांति ते

ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະຜູ້ຖືຈັກຣາ ພວກເຂົາຈະແຂງແຮງ ແລະພ້ອມດ້ວຍພະລັງອັນເຕັມວັຍ. ຢູ່ໃນໂລກມະນຸດແລ້ວ ພວກເຂົາບໍ່ໄປຫາພຣະຍົມເລີຍ

Verse 24

रागद्वेषविनिर्मुक्ताः क्लेशपाशविवर्जिताः । सुखिनो दानपुण्यैश्च सर्वधर्मपरायणाः

ພົ້ນຈາກຄວາມຕິດພັນແລະຄວາມຊັງ ປອດຈາກບ່ວງໂສ້ແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກ ພວກເຂົາຢູ່ຢ່າງຜາສຸກ; ມີບຸນດ້ວຍທານ ແລະຕັ້ງໝັ້ນໃນທຳມະທັງປວງ

Verse 25

विस्तारं तेजनाः सर्वे संतत्यापि गता नृप । यथा दूर्वावटाश्चैव विस्तारं यांति भूतले

ຂ້າແຕ່ພະຣາຊາ ບັນດາຜູ້ມີຮັດສະຫວ່າງທັງປວງນັ້ນ ໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍພ້ອມທັງສາຍສະກຸນ; ດັ່ງຫຍ້າດູຣະວາ ແລະຕົ້ນໄທຣທີ່ແຜ່ກວ້າງໃນແຜ່ນດິນ.

Verse 26

यथा ते मानवाः सर्वे पुत्रपौत्रैः प्रविस्तृताः । मृत्युदोषविहीनास्ते चिरं जीवंति वै जनाः

ດັ່ງນັ້ນ ມະນຸດທັງປວງນັ້ນຈຶ່ງເຈີຣິນງອກງາມ ແຜ່ຂະຫຍາຍດ້ວຍລູກແລະຫຼານ; ພົ້ນຈາກຄວາມຜິດແຫ່ງຄວາມຕາຍ ເຂົາທັງຫຼາຍຈຶ່ງມີອາຍຸຍືນຍາວແທ້.

Verse 27

स्थिरकायाश्च सुखिनो जरारोगविवर्जिताः । पंचविंशाब्दिकाः सर्वे नरा दृश्यंति भूतले

ໃນແຜ່ນດິນ ຊາຍທັງປວງຖືກເຫັນວ່າມີກາຍແນ່ນອນ ມີຄວາມສຸກ ພົ້ນຈາກຄວາມແກ່ແລະໂລກໄພ; ແລະແຕ່ລະຄົນລ້ວນມີອາຍຸຊາວຫ້າປີ.

Verse 28

सत्याचारपराः सर्वे विष्णुध्यानपरायणाः । एवं सर्वे च मर्त्यास्ते प्रसादात्तस्य चक्रिणः

ທຸກຄົນລ້ວນຍຶດຫມັ້ນໃນຄວາມປະພຶດສັດ ແລະອຸທິດໃຈທັງປວງໃນການພິຈາລະນາພຣະວິສນຸ; ດັ່ງນັ້ນ ມະນຸດທັງຫຼາຍຈຶ່ງເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ໂດຍພຣະປະສາດຂອງພຣະອົງຜູ້ຖືຈັກຣາ.

Verse 29

संजाता मानवाः सर्वे दानभोगपरायणाः । मृतो न श्रूयते लोके मर्त्यः कोपि नरोत्तम

ຂ້າແຕ່ນະໂຣຕະມ ມະນຸດທັງປວງໄດ້ອຸທິດໃຈໃນທານ ແລະການເສບສຸກອັນຖືກທຳ; ໃນໂລກນີ້ ແມ່ນແຕ່ຂ່າວວ່າມີຜູ້ໃດຕາຍ ກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ.

Verse 30

शोकं नैव प्रपश्यंति दोषं नैव प्रयांति ते । यद्रूपं स्वर्गलोकस्य तद्रूपं भूतलस्य च

ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນຄວາມໂສກເລີຍ ແລະບໍ່ຕົກໃນຄວາມຜິດ; ເພາະຮູບພາບແຫ່ງສະຫວັນໂລກເປັນແນວໃດ ຮູບພາບນັ້ນກໍມີຢູ່ໃນພື້ນດິນເຊັ່ນດຽວກັນ

Verse 31

संजातं मानवश्रेष्ठ प्रसादात्तस्य चक्रिणः । विभ्रष्टा यमदूतास्ते विष्णुदूतैश्च ताडिताः

ໂອ ຜູ້ເປັນເລີດໃນມະນຸດ! ເຫດນີ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະຜູ້ຖືຈັກຣາ; ທູດຂອງຍະມາຖືກຂັບຖອຍ ແລະຖືກທູດຂອງພຣະວິສນຸຕີ

Verse 32

रुदमाना गताः सर्वे धर्मराजं परस्परम् । तत्सर्वं कथितं दूतैश्चेष्टितं भूपतेस्तु तैः

ພວກເຂົາຮ້ອງໄຫ້ແລ້ວໄປພ້ອມກັນຫາ ທັມມະຣາຊາ (ຍະມາ). ຈາກນັ້ນທູດທັງຫຼາຍໄດ້ລາຍງານທຸກຢ່າງ—ທັງການກະທຳ ແລະຄວາມປະພຶດຂອງກະສັດນັ້ນ

Verse 33

अमृत्युभूतलं जातं दानभोगेन भास्करे । नहुषस्यात्मजेनापि कृतं देवययातिना

ໂອ ພາສະກະຣາ (ພຣະອາທິດ)! ໂດຍການເສວຍຜົນແຫ່ງທານ ແລະການບໍລິຈາກທານ ພື້ນດິນຈຶ່ງກາຍເປັນແດນບໍ່ມີມໍລະນະ; ນີ້ກໍເປັນຜົນງານຂອງ ຍະຍາຕິ ບຸດທິບຂອງ ນະຫຸສະ ເຊັ່ນກັນ

Verse 34

विष्णुभक्तेन पुण्येन स्वर्गरूपं प्रदर्शितम् । एवमाकर्णितं सर्वं धर्मराजेन वै तदा

ໂດຍບຸນກຸສົນຂອງຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະວິສນຸ ຮູບແຫ່ງສະຫວັນກໍຖືກເປີດເຜີຍ. ດັ່ງນັ້ນໃນເວລານັ້ນ ທັມມະຣາຊາໄດ້ຟັງທຸກຢ່າງໂດຍແທ້

Verse 35

धर्मराजस्तदा तत्र दूतेभ्यः श्रुतविस्तरः । चिंतयामास सर्वार्थं श्रुत्वैवंनृपचेष्टितम्

ໃນເວລານັ້ນ ພະທັມມະຣາຊາ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໄດ້ຟັງຂ່າວສານຢ່າງລະອຽດຈາກທູດທັງຫຼາຍ ແລ້ວເມື່ອໄດ້ຍິນການປະພຶດຂອງພະຣາຊາແບບນັ້ນ ກໍໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງເລື່ອງທັງປວງ।

Verse 75

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययाति । चरित्रे पंचसप्ततितमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ ຈົບອັດທະຍາຍທີ 75 ໃນ ສີຣີປັດມະປຸຣານະ ພາກພູມິຂັນດະ—ໃນເລື່ອງວີນະ—ອັນພັນລະນາຕີຣຖະອັນສັກສິດຂອງແມ່ແລະພໍ່ ໃນຕອນຊີວະປະຫວັດຂອງຍະຍາຕິ।