Adhyaya 47

Verse 1

सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः । सुकलोवाच । सुदेवा चारुसर्वांगी तामुवाचाथ सूकरीम् । पशुयोनिं गता त्वं हि कथं वदसि संस्कृतम्

ສຸກະລາກ່າວວ່າ: “ສຸເທວາ ຜູ້ງາມສະຫງ່າ ແລະອະວະຍະວະສົມສ່ວນ ໄດ້ກ່າວກັບນາງໝູນັ້ນວ່າ ‘ເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນຍົນີສັດແລ້ວ ແຕ່ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດຈຶ່ງເວົ້າສັນສະກຣິດອັນປະນີດ?’”

Verse 2

एवंविधं महाज्ञानं कस्माद्भूतं वदस्व मे । कथं जानासि वै भर्तुश्चरित्रमात्मनः शुभे

“ຄວາມຮູ້ອັນໃຫຍ່ຫຼວງແບບນີ້ ເກີດຈາກໃສ? ຈົ່ງບອກຂ້ອຍ. ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົນ, ເຈົ້າຮູ້ເລື່ອງລາວຊີວິດຂອງສາມີເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 3

शूकर्युवाच । पशोर्भावेन मोहेन मुष्टाहं वरवर्णिनि । निहता खड्गबाणैश्च पतिता रणमूर्धनि

ຊູກະຣີກ່າວວ່າ: “ໂອ ນາງຜິວຜ່ອງ, ເນື່ອງຈາກຄວາມຫຼົງໃນສະພາບດຸດສັດ ຂ້ອຍຈຶ່ງພຸ້ນເຂົ້າໄປດ້ວຍກຳປັ້ນແນ່ນ; ຖືກດາບແລະລູກສອນຟັນຟາດ ຂ້ອຍລົ້ມລົງໃນສະໜາມຮົບ”

Verse 4

मूर्च्छयाभिपरिक्लिन्ना ज्ञानहीना वरानने । त्वयाभिषिक्ता येनाहं पुण्यहस्तेन सुंदरि

“ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ຂ້ອຍຖືກຄວາມສະລົບຊຸມຊ່ຳ ແລະຂາດສະຕິ; ແຕ່ໂອ ນາງຜູ້ງາມ, ເຈົ້າໄດ້ປະພົມຂ້ອຍດ້ວຍມືອັນມີບຸນອັນບໍລິສຸດ ໃຫ້ຂ້ອຍຟື້ນຄືນ”

Verse 5

पुण्योदकेन शीतेन तव हस्तगतेन वै । अभिषिक्ते हि मे काये मोहो नष्टो विहाय माम्

“ເມື່ອກາຍຂອງຂ້ອຍຖືກປະພົມດ້ວຍນ້ຳບຸນອັນເຢັນ ທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງເຈົ້າ ຄວາມຫຼົງຂອງຂ້ອຍກໍຖືກທຳລາຍ ດັ່ງວ່າມັນລະທິ້ງຂ້ອຍໄປ”

Verse 6

यथा विनाशं तेजोभिरंधकारः प्रयाति सः । तथा तवाभिषेकेण मम पापं गतं शुभे

ເຫມືອນຄວາມມືດຖືກທຳລາຍໂດຍລຳແສງ ຉັນໃດ ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ດ້ວຍອະພິເສກຂອງເຈົ້າ ບາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຖືກປັດໄປຉັນນັ້ນ

Verse 7

प्रसादात्तव चार्वंगि लब्धं ज्ञानं पुरातनम् । पुण्यां गतिं प्रयास्यामि इति ज्ञातं मया शुभे

ໂອ ຜູ້ມີອະວະຍະວະງາມ ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຮູ້ປັນຍາໂບຮານ; ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ແລ້ວວ່າຈະມຸ່ງໄປສູ່ຄະຕິອັນເປັນບຸນ

Verse 8

श्रूयतामभिधास्यामि पूर्वं वृत्तांतमात्मनः । यत्कृतं तु मया भद्रे पापया दुष्कृतं बहु

ຈົ່ງຟັງ—ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເລື່ອງອະດີດຂອງຊີວິດຕົນ; ໂອ ນາງຜູ້ດີ ແມ່ນແຕ່ເປັນຄົນບາບ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ກະທຳຄວາມຜິດຫຼາຍປະການ

Verse 9

कलिंगाख्ये महादेशे श्रीपुरंनाम पत्तनम् । सर्वसिद्धिसमाकीर्णं चतुर्वर्णनिषेवितम्

ໃນມະຫາປະເທດຊື່ ກະລິງຄະ ມີນະຄອນນາມ ສຣີປຸຣະ—ເຕັມໄປດ້ວຍສິດທິທຸກປະການ ແລະເປັນທີ່ໄປມາຂອງຊົນທັງສີ່ວັນນະ

Verse 10

वसति स्म द्विजः कोपि वसुदत्त इति श्रुतः । ब्रह्माचारपरोनित्यं सत्यधर्मपरायणः

ທີ່ນັ້ນມີດວິຊະຜູ້ໜຶ່ງ ຊື່ ວະສຸດັດຕະ ອາໄສຢູ່; ລາວຍຶດຖືພຣະຫມະຈັນທະຢ່າງສະເໝີ ແລະມັ່ນຄົງໃນສັດຈະກັບທັມມະ

Verse 11

वेदवेत्ता ज्ञानवेत्ता शुचिमान्गुणवान्धनी । धनधान्यसमाकीर्णः पुत्रपौत्रैरलंकृतः

ລາວຈະເປັນຜູ້ຮູ້ພຣະເວດ ແລະຜູ້ມີປັນຍາແທ້—ບໍລິສຸດ ມີຄຸນທຳ ແລະຮັ່ງມີ; ອຸດົມດ້ວຍຊັບສິນແລະທັນຍາຫານ ແລະງາມດ້ວຍລູກແລະຫຼານ

Verse 12

तस्याहं तनया भद्रे सोदरैः स्वजनबांधवैः । अलंकारैस्तु शृंगारैर्भूषितास्मि वरानने

ໂອ ນາງຜູ້ດີງາມ, ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນລູກສາວຂອງລາວ; ພ້ອມດ້ວຍພີ່ນ້ອງ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ, ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ຂ້າພະເຈົ້າຖືກປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບ ແລະການແຕ່ງກາຍເຈົ້າສາວ

Verse 13

सुदेवानाम मे तातश्चकार स महामतिः । तस्याहं दयिता नित्यं पितुश्चापि महामते

ພໍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ—ໄດ້ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ “ສຸເທວາ” ໂອ ມະຫາມຸນີ, ຂ້າພະເຈົ້າເປັນທີ່ຮັກຂອງພໍ່ເສມອ

Verse 14

रूपेणाप्रतिमा जाता संसारे नास्ति तादृशी । रूपयौवनगर्वेण मत्ताहं चारुहासिनी

ໃນຄວາມງາມ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີໃຜເທົ່າ; ໃນໂລກນີ້ບໍ່ມີຜູ້ໃດເຫມືອນຂ້າພະເຈົ້າ. ເມົາມົນດ້ວຍຄວາມຍິ່ງໃນຮູບງາມແລະວັຍໜຸ່ມ ຂ້າພະເຈົ້າຍິ້ມຢ່າງມີເສນ່ຫາ

Verse 15

अहं कन्या सुरूपा वै सर्वालंकारशोभिता । मां च दृष्ट्वा ततो लोकाः सर्वे स्वजनवर्गकाः

“ຂ້າພະເຈົ້າເປັນສາວພຣະຈາຣິນ ຮູບງາມແທ້ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທຸກຢ່າງ; ແລະເມື່ອເຂົາເຫັນຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ຄົນທັງໝົດທີ່ນັ້ນ—ພ້ອມຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ—ກໍຫັນມາສົນໃຈ ແລະຖືກດຶງດູດໄປຫາຂ້າພະເຈົ້າ”

Verse 16

मामेवं याचमानास्ते विवाहार्थे वरानने । याचिताहं द्विजैः सर्वैर्न ददाति पिता मम

ໂອ ນາງຜູ້ໜ້າງາມ! ເພື່ອການແຕ່ງງານ ບຸລຸດເຫຼົ່ານັ້ນຍັງຄົງອ້ອນວອນຂ້າພະເຈົ້າຢູ່; ພຣາຫມະນທັງປວງກໍມາຂໍ ແຕ່ບິດາຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຍອມຍົກໃຫ້ແຕ່ງງານ।

Verse 17

स्नेहाच्चैव महाभागे मुमोह स महामतिः । न दत्ताहं तदा तेन पित्रा चैव महात्मना

ໂອ ນາງຜູ້ມີວາສນາ! ເນື່ອງຈາກຄວາມຮັກໃຄ່ ບຸລຸດຜູ້ມີປັນຍາໃຫຍ່ນັ້ນກໍຫຼົງງົດ; ໃນເວລານັ້ນ ບິດາຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຍົກຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ແຕ່ງງານ।

Verse 18

संप्राप्तं यौवनं बाले मयि भावसमन्वितम् । रूपं मे तादृशं दृष्ट्वा मम माता सुदुःखिता

“ໂອ ເດັກຍິງນ້ອຍ, ວັຍຍຸວະໄດ້ມາຮອດຂ້າພະເຈົ້າພ້ອມດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກອັນແຮງ; ແມ່ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນຮູບລັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າແບບນັ້ນ ກໍເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ”

Verse 19

पितरं मे उवाचाथ कस्मात्कन्या न दीयते । त्वं कस्मै सुद्विजायैव ब्राह्मणाय महात्मने

ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບບິດາວ່າ: “ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ຍົກທິດາໃຫ້ແຕ່ງງານ? ທ່ານຈະຍົກນາງໃຫ້ແກ່ສຸດວິຊ—ແກ່ພຣາຫມະນຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ຜູ້ໃດ?”

Verse 20

देहि कन्यां महाभाग संप्राप्ता यौवनं त्वियम् । वसुदत्तो द्विजश्रेष्ठः प्रत्युवाच द्विजोत्तमः

“ໂອ ທ່ານຜູ້ມີວາສນາຍິ່ງ, ຈົ່ງຍົກທິດາໃຫ້; ນາງບັດນີ້ເຖິງວັຍຍຸວະແລ້ວ” ວະສຸດັດຕະ ຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ດວິຊ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ພຣາຫມະນ।

Verse 21

मातरं मे महाभागे श्रूयतां वचनं मम । महामोहेनमुग्धोऽस्मि सुताया वरवर्णिनि

ໂອ ແມ່ຜູ້ມີພາກດີຍິ່ງ ຂໍໃຫ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າ. ໂອ ນາງຜູ້ຜິວພັນງາມ ຂ້າຖືກມະຫາໂມຫະຄອບງຳ ເພາະຄວາມຫຼົງໃນທິດາຂອງທ່ານ.

Verse 22

यो मे गृहस्थो विप्रो वै भविष्यति शुभे शृणु । तस्मै कन्यां प्रदास्यामि जामात्रे तु न संशयः

ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ຈົ່ງຟັງ: ຜູ້ໃດຈະເປັນພຣາຫມັນຄະຫັດຖະເພື່ອຂ້າ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ ຂ້າຈະຍົກທິດາຂອງຂ້າໃຫ້ເຂົາເປັນເຈົ້າບ່າວ ເປັນລູກເຂີຍແນ່ນອນ

Verse 23

मम प्राणप्रिया चैषा सुदेवा नात्र संशयः । एवमूचे मदर्थे स वसुदत्तः पिता मम

“ສຸເທວານີ້ ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າດັ່ງຊີວິດ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ” ພໍ່ຂອງຂ້າ ວະສຸດັດຕະ ໄດ້ກ່າວເພື່ອຂ້າເຊັ່ນນັ້ນ

Verse 24

कौशिकस्य कुले जातः सर्वविद्याविशारदः । ब्राह्मणानां गुणैर्युक्तः शीलवान्गुणवाञ्छुचिः

ເກີດໃນວົງສາກເກົາສິກະ ເຂົາຊໍານານໃນວິຊາທັງປວງ ປະດັບດ້ວຍຄຸນທຳຂອງພຣາຫມັນ ມີສີນດີ ມີຄຸນຄ່າສູງ ແລະບໍລິສຸດ

Verse 25

वेदाध्ययनसंपन्नं पठमानं हि सुस्वरम् । भिक्षार्थं द्वारमायांतं पितृमातृविवर्जितम्

ຊາຍໜຸ່ມຜູ້ສົມບູນໃນການສຶກສາເວດ ສວດດ້ວຍສຽງໄພເພາະ ໄດ້ມາຮອດປະຕູເພື່ອຂໍທານ—ປາດຈາກທັງພໍ່ແລະແມ່

Verse 26

तं दृष्ट्वासमनुप्राप्तं रूपं वीक्ष्य महामतिः । तं प्रोवाच पिता एवं को भवान्वै भविष्यति

ເມື່ອເຫັນເຂົາມາຮອດ ແລະເບິ່ງຮູບລັກຂອງເຂົາ ບິດາຜູ້ມີປັນຍາຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດ, ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າຈະເປັນໃຜ?”

Verse 27

किं ते नाम कुलं गोत्रमाचारं वद सांप्रतम् । समाकर्ण्य पितुर्वाक्यं वसुदत्तमुवाच सः

“ເຈົ້າຊື່ຫຍັງ, ຄອບຄົວແລະໂຄດ (gotra) ແມ່ນຫຍັງ, ແລະອາຈາຣະ—ຄວາມປະພຶດ—ເປັນແນວໃດ, ຈົ່ງບອກດຽວນີ້” ເມື່ອຟັງຄໍາຂອງບິດາ ເຂົາຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ ວະສຸດັດຕະ

Verse 28

कौशिकस्यान्वये जातो वेदवेदांगपारगः । शिवशर्मेति मे नाम पितृमातृविवर्जितः

ຂ້າເກີດໃນສາຍວົງຂອງ ກໍສິກະ (Kauśika) ແລະຊໍານານໃນ ເວດ ແລະ ເວດາງຄະ. ຊື່ຂ້າແມ່ນ ສິວະຊະຣະມັນ (Śivaśarman) ແລະຂ້າປາສະຈາກທັງພໍ່ແລະແມ່

Verse 29

संति मे भ्रातरश्चान्ये चत्वारो वेदपारगाः । एवं कुलं समाख्यातमाचारः कुलसंभवः

ຂ້າຍັງມີອ້າຍນ້ອງອື່ນອີກສີ່ຄົນ ທຸກຄົນຊໍານານໃນເວດ. ດັ່ງນີ້ຂ້າໄດ້ບອກວົງສາຂອງຂ້າແລ້ວ; ອາຈາຣະເກີດຈາກປະເພນີຂອງຕະກູນ

Verse 30

एवं सर्वं समाख्यातं पितरं शिवशर्मणा । शुभे लग्ने तिथौ प्राप्ते नक्षत्रे भगदैवते

ດັ່ງນີ້ ສິວະຊະຣະມັນ ໄດ້ເລົ່າທຸກຢ່າງໃຫ້ບິດາຟັງຢ່າງຄົບຖ້ວນ—ເມື່ອລັກນາ (lagna) ແລະ ຕິຖີ (tithi) ອັນເປັນມົງຄຸນມາຮອດ ແລະເມື່ອນັກສັດຕຣະ (nakṣatra) ທີ່ມີ ພະພະຄະ (Bhaga) ເປັນເທວະຕາປະທານ ກໍາລັງດໍາເນີນຢູ່

Verse 31

पित्रा दत्तास्मि सुभगे तस्मै विप्राय वै तदा । पितृगेहे वसाम्येका तेन सार्धं महात्मना

ໂອ ຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນ! ໃນເວລານັ້ນ ພໍ່ຂ້າໄດ້ຍົກຂ້າໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນນັ້ນເປັນຄູ່ຄອງ. ແຕ່ຂ້າຍັງຢູ່ໃນເຮືອນພໍ່ຄົນດຽວ ພ້ອມກັບມະຫາອາດມານັ້ນ.

Verse 32

नैव शुश्रूषितो भर्ता मया स पापया तदा । पितृमातृसुद्रव्येण गर्वेणापि प्रमोहिता

ໃນເວລານັ້ນ ຂ້າ—ຜູ້ມີບາບ—ບໍ່ໄດ້ປະນິບັດຮັບໃຊ້ຜົວເລີຍ. ຂ້າຖືກຫຼົງໄຫຼໂດຍຄວາມຈອງຫອງທີ່ເກີດຈາກຊັບສິນຂອງພໍ່ແມ່.

Verse 33

अंगसंवाहनं तस्य न कृतं हि मया कदा । रतिभावेन स्नेहेन वचनेन मया शुभे

ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ! ຂ້າບໍ່ເຄີຍນວດອວັຍວະຂອງລາວເລີຍ—ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍອາລົມຮັກ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມເມດຕາ, ແມ່ນແຕ່ຄໍາຫວານກໍບໍ່ມີ.

Verse 34

क्रूरबुद्ध्या हि दृष्टोसौ सर्वदा पापया मया । पुंश्चलीनां प्रसंगेन तद्भावं हि गता शुभे

ດ້ວຍຈິດໃຈອຳມະຫິດ ຂ້າ—ຜູ້ມີບາບ—ເບິ່ງລາວແບບນັ້ນຢູ່ເສມອ. ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ! ເນື່ອງຈາກການຄົບຫາກັບຍິງສໍ້ສົມ ຂ້າຈຶ່ງໄດ້ຮັບນິໄສຂອງພວກນາງມາດ້ວຍ.

Verse 35

मातापित्रोश्च भर्तुश्च भ्रातॄणां हितमेव च । न करोम्यहमेवापि यत्रयत्र व्रजाम्यहम्

ບໍ່ວ່າຂ້າຈະໄປບ່ອນໃດ ຂ້າກໍບໍ່ໄດ້ເຮັດແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ແມ່ພໍ່ ແກ່ຜົວ ແລະແກ່ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າເລີຍ.

Verse 36

एवं मे दुष्कृतं दृष्ट्वा शिवशर्मा पतिर्मम । स्नेहाच्छ्वशुरवर्गस्य मम भर्त्ता महामतिः

ເມື່ອເຫັນການກະທຳຊົ່ວຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ, ຜົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຊິວະຊະຣະມາ—ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ເປັນນາຍເຫນືອຫົວ—ດ້ວຍຄວາມເມດຕາຕໍ່ວົງຍາດຝ່າຍພໍ່ຕາ (ຈຶ່ງປະພຶດຕາມຄວນ)។

Verse 37

न किंचिद्वक्ति मां सोपि क्षमते दुष्कृतं मम । वार्यमाणा कुटुंबेन अहमेवं सुपापिनी

ລາວກໍບໍ່ເວົ້າຫຍັງກັບຂ້າພະເຈົ້າ, ແຕ່ກໍຍັງອົດທົນຕໍ່ຄວາມຜິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ແມ່ນແຕ່ຖືກຄອບຄົວຫ້າມປາມ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງເປັນເຊັ່ນນີ້—ຜູ້ບາບຫນັກຍິ່ງ.

Verse 38

तस्य शीलं विदित्वा ते साधुत्वं शिवशर्मणः । पितामाता च मे सर्वे मम पापेन दुःखिताः

ເມື່ອຮູ້ຈັກນິໄສແລະຄວາມເປັນສາທຸຂອງ ຊິວະຊະຣະມັນ ແລ້ວ, ຄອບຄົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າທັງໝົດ—ທັງພໍ່ແມ່—ກໍເສົ້າໂສກເນື່ອງຈາກບາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 39

भर्त्ता मे दुष्कृतं दृष्ट्वा स्वगृहान्निर्गतो बहिः । तं देशं ग्राममेनं च परित्यज्य गतस्ततः

ເມື່ອເຫັນຄວາມຜິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຜົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍອອກຈາກເຮືອນໄປຂ້າງນອກ; ລະທິ້ງແດນນັ້ນແລະບ້ານນີ້, ແລ້ວຈາກໄປຈາກທີ່ນັ້ນ.

Verse 40

गते भर्तरि मे तातः संजातश्चिंतयान्वितः । मम दुःखेन दुःखात्मा यथा रोगेण पीडितः

ເມື່ອຜົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈາກໄປ, ພໍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກັງວົນ. ໃຈຂອງທ່ານເຈັບປວດເນື່ອງຈາກຄວາມທຸກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ດຸດດັ່ງຖືກໂຣຄາພາດບີບຄັ້ນ.

Verse 41

मम माता उवाचैनं भर्तारं दुःखपीडितम् । कस्माच्चिंतयसे कांत वद दुःखं ममाग्रतः

ແມ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ກ່າວກັບຜົວຜູ້ຖືກຄວາມໂສກທຸກຂ໌ບີບຄັ້ນວ່າ: “ໂອ ຄົນຮັກ, ເຈົ້າເປັນຫຍັງຈຶ່ງກັງວົນ? ຈົ່ງບອກຄວາມທຸກຂ໌ຂອງເຈົ້າຕໍ່ໜ້າຂ້ອຍ”

Verse 42

वसुदत्त उवाचैनां मातरं मम नंदने । सुतां त्यक्त्वा गतो विप्रो जामाता शृणु वल्लभे

ວະສຸດັດຕະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ຮັກ, ໃນສວນນັນດະນະຂອງຂ້ອຍ ນາງນີ້ແມ່ນແມ່ຂອງນາງນັ້ນ. ພຣາຫມັນຜູ້ເປັນລູກເຂີຍຂອງຂ້ອຍ ໄດ້ລະທິ້ງເມຍແລ້ວຈາກໄປ; ຈົ່ງຟັງເຖີດ ຄົນຮັກ.”

Verse 43

इयं पापसमाचारा निर्घृणा पापचारिणी । अनया हि परित्यक्तः शिवशर्मा महामतिः

ນາງນີ້ມີຄວາມປະພຶດບາບ ໃຈຮ້າຍ ແລະຄຸ້ນຊິນກັບການກະທຳຜິດ. ແທ້ຈິງ ເພາະນາງນີ້ເອງ ທ່ານສິວະຊະຣະມາຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ຈຶ່ງຖືກລະທິ້ງ

Verse 44

समस्तस्य कुटुंबस्य दाक्षिण्येन महामतिः । ममायं स द्विजः कांते सुदेवां नैव भाषते

ເຖິງແມ່ນວ່າລາວຖືກຍົກຍ້ອງວ່າເປັນຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ເນື່ອງຈາກຄວາມເອື້ອເຟື້ອຕໍ່ຄອບຄົວທັງໝົດ; ໂອ ຄົນຮັກ, ດວິຊະຜູ້ນັ້ນ—ຜູ້ເປັນຂອງຂ້ອຍ—ບໍ່ເວົ້າກັບສຸເທວາເລີຍ

Verse 45

वसते सौम्यभावेन नैव निंदति कुत्सति । सुदेवां पापसंचारां स वै पंडितबुद्धिमान्

ລາວດຳລົງຊີວິດດ້ວຍນິໄສອ່ອນໂຍນ; ບໍ່ຕຳນິ ບໍ່ດູຖູກ. ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ສຸເທວາຜູ້ເຄື່ອນໄຫວໃນທາງບາບ ລາວກໍຍັງເປັນບັນດິດຜູ້ມີປັນຍາແລະຄວາມຮູ້ແຈ້ງ

Verse 46

भविष्यति त्वियं दुष्टा सुदेवा कुलनाशिनी । अहमेनां परित्यज्य व्रजामि गृहवासिनि

ສຸເທວານີ້ໃນພາຍໜ້າຈະກາຍເປັນຄົນຊົ່ວ ເປັນຜູ້ທຳລາຍວົງຕະກູນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ແມ່ເຮືອນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະລະນາງແລ້ວຈາກໄປ.

Verse 47

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ໃນພຣະສີປັດມະປຸຣານ ພາກພູມິຂັນຑະ ໃນເລື່ອງວີນະ ໂດຍສະເພາະປະຫວັດຂອງສຸກະລາ ບົດທີ່ 47 ຈຶ່ງສິ້ນສຸດ

Verse 48

तावद्विलाडयेत्पुत्रं यावत्स्यात्पंचवार्षिकः । शिक्षाबुद्ध्या सदा कांत पुनर्मोहेन पोषयेत्

ຄວນຫຼິ້ນແລະປະຄອງລູກຊາຍຈົນກວ່າຈະອາຍຸຫ້າປີ. ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຄວນລ້ຽງດ້ວຍໃຈມຸ່ງຝຶກສອນ ບໍ່ໃຫ້ລ້ຽງດ້ວຍມົວເມົາແຫ່ງຄວາມຜູກພັນ

Verse 49

स्नानाच्छादनकैर्भक्ष्यैर्भोज्यैः पेयैर्न संशयः । गुणेषु योजयेत्कांत सद्विद्यासु च तं सुतम्

ໂດຍຈັດໃຫ້ມີການອາບນ້ຳ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ອາຫານກິນ ອາຫານປຸງ ແລະນ້ຳດື່ມ—ໂດຍບໍ່ສົງໄສ—ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຄວນນຳລູກຊາຍອັນຮັກນັ້ນໃຫ້ເຂົ້າສູ່ຄຸນທຳ ແລະວິຊາອັນແທ້

Verse 50

गुणशिक्षार्थंनिर्मोहः पिता भवति सर्वदा । पालने पोषणे कांत संमोहः परिजायते

ເພື່ອສອນຄຸນທຳ ພໍ່ຄວນເປັນຜູ້ພົ້ນຈາກມົວເມົາເສມອ. ແຕ່ໃນການປົກປ້ອງແລະລ້ຽງດູ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຄວາມຍຶດຕິດແລະຄວາມສັບສົນມັກເກີດຂຶ້ນ

Verse 51

सगुणं न वदेत्पुत्रं कुत्सयेच्च दिनेदिने । काठिन्यं च वदेन्नित्यं वचनैः परिपीडयेत्

ບໍ່ຄວນເວົ້າກັບລູກຊາຍໂດຍຍົກຍ້ອງຄຸນດີຂອງເຂົາ; ຄວນຕຳນິທຸກມື້, ເວົ້າຄຳແຂງກະດ້າງເປັນນິດ, ແລະທຳໃຫ້ເຂົາເຈັບໃຈດ້ວຍວາຈາ।

Verse 52

यथाहि साधयेन्नित्यं सुविद्यां ज्ञानतत्परः । अभिमानेच्छलेनापि पापं त्यक्त्वा प्रदूरतः

ເຊັ່ນດຽວກັບຜູ້ອຸທິດໃຈໃນຍານ ຍ່ອມບຳເນົາວິຊາແທ້ເປັນນິດ; ດັ່ງນັ້ນກໍຄວນປະຖິ້ມບາບໃຫ້ໄກ ແມ້ຈະອ້າງເລ່ຫ໌ແຫ່ງຄວາມທະນົງຕົນກໍຕາມ।

Verse 53

नैपुण्यं जायते नित्यं विद्यासु च गुणेषु च । माता च ताडयेत्कन्यां स्नुषां श्वश्रूर्विताडयेत्

ຄວາມຊຳນານແລະຄວາມລະອຽດອ່ອນ ຍ່ອມເກີດຂຶ້ນເປັນນິດດ້ວຍວິຊາແລະຄຸນທຳ; ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ຄວນອົບຮົມລູກສາວ ແລະແມ່ຜົວກໍຄວນອົບຮົມລູກໃພ້ດ້ວຍ।

Verse 54

गुरुश्च ताडयेच्छिष्यं ततः सिध्यंति नान्यथा । भार्यां च ताडयेत्कांत अमात्यं नृपतिस्तथा

ອາຈານຄວນລົງໂທດສິດ—ເຂົາກ່າວວ່າ ແລ້ວຈຶ່ງສຳເລັດ ບໍ່ຢ່າງນັ້ນບໍ່ໄດ້; ດັ່ງນັ້ນ ຜົວຄວນລົງໂທດເມຍ ແລະກະສັດຄວນລົງໂທດອຳມາດດ້ວຍ।

Verse 55

हयं च ताडयेद्धीरो गजं मात्रो दिनेदिने । शिक्षाबुद्ध्या प्रसिध्यंति ताडनात्पालनाद्विभो

ໂອ ຜູ້ມີອານຸພາບ, ຄົນຜູ້ໝັ້ນຄົງແລະມີປັນຍາ ຄວນຝຶກມ້າແລະຊ້າງໃຫ້ພໍດີ ທຸກມື້. ດ້ວຍເຈດຕະນາແຫ່ງການສອນ, ພວກມັນຈຶ່ງຖືກຝຶກດີດ້ວຍການຕັກເຕືອນແລະການດູແລອັນຖືກຕ້ອງ।

Verse 56

त्वयेयं नाशिता नाथ सर्वदैव न संशयः । सार्धं सुब्राह्मणेनापि भवता शिवशर्मणा

ໂອ ພຣະນາຖ! ຜູ້ທຳລາຍນາງນັ້ນແມ່ນທ່ານແທ້—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ. ໂອ ສິວະຊະຣະມາ, ທ່ານໄດ້ກະທຳຮ່ວມກັບພຣາຫມັນຜູ້ດີນັ້ນດ້ວຍ.

Verse 57

निरंकुशा कृता गेहे तेन नष्टा महामते । तावद्धि धारयेत्कन्यां गृहे कांतवचः शृणु

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ເມື່ອປ່ອຍນາງໃນເຮືອນໂດຍບໍ່ຄວບຄຸມ ນາງຈຶ່ງພິນາດເພາະເຫດນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນຮັກສາສາວນ້ອຍໃນບ້ານໃຫ້ຢູ່ໃນວິໄນ—ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳອັນຮອບຄອບນີ້.

Verse 58

अष्टवर्षान्विता यावत्प्रबलां नैव धारयेत् । पितुर्गेहस्थिता पुत्री यत्पापं हि प्रकुर्वती

ຕາບໃດທີ່ນາງຍັງບໍ່ຮອດອາຍຸແປດປີ ຢ່າເພິ່ງວາງວິໄນອັນເຂັ້ມງວດໃຫ້ນາງ. ເພາະລູກສາວທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນພໍ່ ອາດຕາມສະພາບການ ເຜີຍເຮັດບາບໄດ້.

Verse 59

उभाभ्यामपि तत्पापं पितृभ्यामपि विंदति । तस्मान्न धार्यते कन्या समर्था निजमंदिरे

ບາບນັ້ນຕົກແກ່ທັງສອງຝ່າຍ ແລະພໍ່ແມ່ກໍຕ້ອງຮັບພາລະດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ສາວນ້ອຍຈະສາມາດກໍຕາມ ກໍບໍ່ຄວນເກັບໄວ້ໃນເຮືອນຕົນ (ໂດຍບໍ່ແຕ່ງງານ).

Verse 60

यस्य दत्ता भवेत्सा च तस्य गेहे प्रपोषयेत् । तत्रस्था साधयेत्कांतं सगुणं भक्तिपूर्वकम्

ນາງຜູ້ຖືກມອບໃຫ້ (ໃນການແຕ່ງງານ) ຄວນໄດ້ຮັບການອຸປະຖຳແລະລ້ຽງດູໃນເຮືອນຂອງຜູ້ທີ່ນາງຖືກມອບໃຫ້. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ນາງພຶງບູຊາພຣະຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ—ພຣະອົງຜູ້ມີຄຸນລັກສະນະ ແລະປາກົດເປັນຮູບ—ດ້ວຍພັກຕິ.

Verse 61

कुलस्य जायते कीर्तिः पिता सुखेन जीवति । तत्रस्था कुरुते पापं तत्पापं भुंजते पतिः

ເນື່ອງຈາກນາງ ວົງຕະກູນໄດ້ຊື່ສຽງດີ ແລະບິດາຢູ່ຢ່າງສຸກສະບາຍ; ແຕ່ຖ້ານາງຢູ່ທີ່ນັ້ນແລ້ວກໍ່ບາບ ບາບນັ້ນສາມີເປັນຜູ້ເສວຍຜົນ।

Verse 62

तत्रस्था वर्द्धते नित्यं पुत्रैः पौत्रैः सदैव सा । पिता कीर्तिमवाप्नोति सुतायाः सुगुणैः प्रिय

ເມື່ອນາງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ນາງຈະເຈີຣິນຂຶ້ນເປັນນິດດ້ວຍລູກຊາຍແລະຫຼານ; ແລະໂອ້ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ບິດາໄດ້ຊື່ສຽງເນື່ອງຈາກຄຸນງາມຄວາມດີຂອງທິດາ।

Verse 63

तस्मान्न धारयेत्कांत गेहे पुत्रीं सभर्तृकाम् । इत्यर्थे श्रूयते कांत इतिहासो भविष्यति

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ບໍ່ຄວນເກັບຮັກສາທິດາໄວ້ໃນເຮືອນ ຜູ້ມຸ່ງຫາຈະມີສາມີ. ໃນນັຍນີ້ແຫຼະ ໂອ້ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ມີຕຳນານໜຶ່ງຖືກເລົ່າຂານ—ແລະເລື່ອງຈະຕາມມາ।

Verse 64

अष्टविंशतिके प्राप्ते युगे द्वापरके महान् । उग्रसेनस्य वीरस्य यदुज्येष्ठस्य यत्प्रभो

ເມື່ອດວາປະຣະຍຸກຄັ້ງທີ່ຊາວແປດມາຮອດ ໂອ້ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ມະຫາບຸລຸດນັ້ນໄດ້ບັງເກີດຈາກອຸກຣະເສນຜູ້ກ້າຫານ ຜູ້ເປັນຍອດໃນຫມູ່ຍະດຸ।

Verse 65

चरित्रं ते प्रवक्ष्यमि शृणुष्वैकमना द्विज

ໂອ້ທະວິຊະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າປະຫວັດນີ້ໃຫ້ທ່ານ; ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ແນ່ວແນ່।