Adhyaya 45

Verse 1

पंचचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः । सुकलोवाच । अथ ते लुब्धकाः सर्वे शूकरीं प्रति जग्मिरे । शूराश्च दारुणाः प्राप्ताः पाशहस्ताश्च भीषणाः

ສຸກະລາ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວພວກນາຍພານຜູ້ໂລບທັງຫມົດ ກໍມຸ່ງໄປຫາແມ່ໝູປ່າ। ພວກເຂົາມາຮອດດ້ວຍຄວາມກ້າຫານແລະດຸຮ້າຍ ນ່າຢ້ານກົວ ຖືບ່ວງຢູ່ໃນມື।

Verse 2

चतुरश्च ततो डिंभान्कृत्वा स्थित्वा च शूकरी । कुटुंबेन समं कांतं हतं दृष्ट्वा महाहवे

ຕໍ່ມາ ແມ່ໝູປ່າຜູ້ສະຫລາດ ໄດ້ຮວບຮວມລູກນ້ອຍໆ ແລ້ວຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ໃນສົງຄາມໃຫຍ່ ນາງເຫັນຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຖືກຂ້າພ້ອມດ້ວຍວົງຄອບຄົວ।

Verse 3

भर्तुर्मे चिंतितं प्राप्तमृषिदेवैश्च पूजितः । गतः स्वर्गं महात्मासौ वीर्येणानेन कर्मणा

ຜົວຂອງຂ້າໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ເຄີຍປາດຖະໜາມາດົນ; ໄດ້ຮັບການບູຊາຈາກພຣະລິສີແລະເທວະທັງຫລາຍ, ມະຫາອາດມະຜູ້ນັ້ນ ໄດ້ໄປສູ່ສະຫວັນ ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງກຳນີ້।

Verse 4

अनेनापि पथा यास्ये स्वर्गं भर्त्ता स तिष्ठति । तया सुनिश्चितं कृत्वा पुत्रान्प्रतिविचिंतितम्

“ດ້ວຍເສັ້ນທາງນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຂ້າກໍຈະໄປສູ່ສະຫວັນ ບ່ອນທີ່ຜົວຂ້າພັກຢູ່” ເມື່ອຕັ້ງໃຈແນ່ນອນແລ້ວ ນາງຈຶ່ງຄິດພິຈາລະນາເຖິງລູກຊາຍຂອງນາງ។

Verse 5

यदा जीवंति मे बालाश्चत्वारो वंशधारकाः । भवत्यस्य सुवीरस्य कोलस्यापि महात्मनः

ຕາບໃດທີ່ລູກທັງສີ່ຂອງຂ້າ—ຜູ້ສືບສານວົງສາ—ຍັງມີຊີວິດ, ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຈະຄຸ້ມຄອງໂກລາ ວິລະບຸລຸດຜູ້ກ້າຫານ ຜູ້ມີໃຈມະຫາຕະມະນັ້ນ।

Verse 6

केनोपायेन पुत्रान्वै रक्षायुक्तान्करोम्यहम् । इति चिंतापरा भूत्वा दृष्ट्वा पर्वतसंकटम्

“ຂ້າຈະໃຊ້ອຸປາຍໃດເພື່ອປົກປ້ອງລູກຊາຍຂອງຂ້າໃຫ້ປອດໄພຢ່າງຖືກຄວນ?” ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກັງວົນ ແລະເບິ່ງໄປຫາຊ່ອງພູອັນອັນຕະລາຍ।

Verse 7

तत्र मार्गं सुविस्तीर्णं निष्कासाय प्रयास्यते । तया सुनिश्चितं कृत्वा पुत्रान्प्रति विचिंतितम्

ທີ່ນັ້ນນາງໄດ້ອອກແຮງເຮັດທາງອອກໃຫ້ກວ້າງຂວາງ ແລະປູກະຈາຍດີ. ເມື່ອຕັ້ງໃຈແນ່ນອນແລ້ວ ນາງຈຶ່ງຄິດຄໍານຶງເຖິງລູກຊາຍທັງຫມົດ।

Verse 8

तानुवाच महाराज पुत्रान्प्रति सुमोहितान् । यावत्तिष्ठाम्यहं पुत्रास्तावद्गच्छत शीघ्रगाः

ພະມະຫາກະສັດໄດ້ກ່າວກັບລູກຊາຍທີ່ມືດມົນສັບສົນຢ່າງຫນັກວ່າ: “ຕາບໃດທີ່ຂ້າຍັງຢືນຢູ່ນີ້, ລູກເອີຍ, ຈົ່ງໄປໃຫ້ໄວໂດຍພລັນ.”

Verse 9

तेषां मध्ये सुतो ज्येष्ठः कथं यास्यामि मातरम् । संत्यज्य जीवलोभाच्च धिङ्मे मातः सुजीवितम्

“ໃນພວກເຂົາ ຂ້າແມ່ນລູກຊາຍຄົນໃຫຍ່—ຂ້າຈະໄປຫາແມ່ໄດ້ແນວໃດ ເມື່ອຂ້າທິ້ງແມ່ເພາະຄວາມໂລບຢາກຮັກສາຊີວິດຕົນ? ຂໍໃຫ້ຄວາມອັບອາຍຕົກໃສ່ຂ້າ, ແມ່ເອີຍ; ຂໍໃຫ້ຄວາມອັບອາຍຕົກໃສ່ຊີວິດອັນຕໍ່າຕ້ອຍນີ້ຂອງຂ້າ.”

Verse 10

पितृवैरं करिष्यामि साधयिष्ये रणे रिपून् । गृहीत्वा त्वं कनीयसोभ्रातॄन्स्त्रीन्दुर्गकंदरम्

ຂ້າພະເຈົ້າຈະຊຳລະຄວາມພະຍາດພະຍາບາດຂອງພໍ່; ໃນສະໜາມຮົບຈະປາບປະລາຍສັດຕູ. ທ່ານຈົ່ງນຳນ້ອງຊາຍນ້ອຍໆ ແລະສະຕຣີທັງຫມົດ ໄປຫາຖ້ຳພູອັນປອດໄພເປັນປ້ອມປາການ.

Verse 11

पितरं मातरं त्यक्त्वा यो याति हि स पापधीः । नरकं च प्रयात्येव कृमिकोटिसमाकुलम्

ຜູ້ໃດທີ່ລະທິ້ງພໍ່ແມ່ແລ້ວຈາກໄປ ຜູ້ນັ້ນມີປັນຍາເປື້ອນບາບ; ເຂົາຈະໄປສູ່ນະລົກແນ່ນອນ ທີ່ແອອັດດ້ວຍໜອນນັບໂກດິ.

Verse 12

तमुवाच सुदुःखार्ता त्वां त्यक्त्वाहं कथं सुत । संयास्यामि महापापा त्रयो गच्छंतु मे सुताः

ນາງຜູ້ຖືກທຸກຂ໌ຫນັກຫນ່ວງໄດ້ກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢູ່ໄດ້ແນວໃດ ຫາກຕ້ອງລະທິ້ງເຈົ້າ? ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ບາບໃຫຍ່—ໃຫ້ລູກຊາຍທັງສາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄປເຖີດ.”

Verse 13

कनीयसस्त्रयस्त्वेव गता गिरिवनांतरम् । तौ जग्मतू रणभुवं तेषामेव सुपश्यताम्

ແຕ່ນ້ອງຊາຍນ້ອຍທັງສາມໄດ້ເຂົ້າໄປໃນປ່າພູດ້ານໃນ; ແລະຄົນທັງສອງນັ້ນ ຕໍ່ໜ້າຕໍ່ຕາພວກເຂົາເອງ ໄດ້ມຸ່ງໄປສູ່ສະໜາມຮົບ.

Verse 14

तेजसा सुबलेनापि गर्जंतौ च पुनःपुनः । अथ ते लुब्धकाः शूराः संप्राप्ता वातरंहसः

ດ້ວຍຕະເຈົາພະລັງອັນສະຫວ່າງໄສ ແລະກຳລັງອັນໃຫຍ່ ພ້ອມທັງຮ້ອງຄຳຮາມຊ້ຳໆ ແລ້ວເຫຼົ່ານາຍພານຜູ້ກ້າຫານກໍມາຮອດ—ໄວດັ່ງລົມພັດກະໂຊກ.

Verse 15

पथा तेनापि दुर्गेण त्रयस्ते प्रेषिता नृप । तिष्ठतः स्म पथं रुद्ध्वा द्वावेतौ जननीसुतौ

ໂອ ພະຣາຊາ, ແມ່ນແຕ່ຕາມເສັ້ນທາງອັນທຸກລຳບາກນັ້ນ ກໍໄດ້ສົ່ງຄົນຂອງພະອົງສາມຄົນໄປ; ແຕ່ສອງຄົນນີ້—ລູກຊາຍມານດາດຽວກັນ—ຢືນຂວາງກັ້ນທາງໄວ້។

Verse 16

लुब्धकाश्च ततः प्राप्ताः खड्गबाणधनुर्धराः । प्रजघ्नुस्तोमरैस्तीक्ष्णैश्चक्रैश्च मुशलैस्ततः

ຕໍ່ມາ ພວກຄົນໂລບກໍມາຮອດ ຖືດາບ ລູກສອນ ແລະ ຄັນທະນູ; ແລ້ວກໍຟັນຟາດດ້ວຍຫອກຄົມ ຈັກຣາວຸດ ແລະ ຄອນຕີ ຈົນສັດຕູລົ້ມລົງ।

Verse 17

मातरं पृष्ठतः कृत्वा तनयो युध्यते स तैः । दंष्ट्रया निहताः केचित्केचित्तुंडेन घातिताः

ເຂົາໃຫ້ແມ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງ ແລ້ວລູກຊາຍກໍສູ້ຮົບກັບພວກນັ້ນ; ບາງຄົນຖືກຂ້າດ້ວຍງາ ແລະບາງຄົນຖືກຟາດດ້ວຍປາກຈົນລົ້ມລົງ।

Verse 18

संजघान खुराग्रैश्च शूराश्च पतिता रणे । युयुधे शूकरः संख्ये दृष्टो राज्ञा महात्मना

ເຂົາໃຊ້ປາຍກີບອັນຄົມຟາດຟັນ ຈົນນັກຮົບຜູ້ກ້າຫານລົ້ມລົງໃນສະໜາມຮົບ। ໝູປ່ານັ້ນຍັງສູ້ຢູ່ກາງສົງຄາມອັນດຸເດືອດ ທີ່ພະຣາຊາຜູ້ໃຈໃຫຍ່ໄດ້ເຫັນດ້ວຍພະເນດ।

Verse 19

पितुः सकाशाच्छूरोयमिति ज्ञात्वा ससम्मुखः । बाणपाणिर्महातेजा मनुसूनुः प्रतापवान्

ເມື່ອຮູ້ຈາກຝ່າຍບິດາວ່າ “ຜູ້ນີ້ແມ່ນວີຣະບຸລຸດ” ບຸດແຫ່ງມະນູ ຜູ້ມີຣັດສະມີແລະອຳນາດກ້າຫານ ຈຶ່ງກ້າວອອກໄປປະຈັນໜ້າ ຖືລູກສອນໄວ້ໃນມື।

Verse 20

निशितेनापि बाणेन अर्द्धचंद्रानुकारिणा । राज्ञा हतः पपातोर्व्यां विद्धोरस्को महात्मना

ພະຣາຊາຜູ້ມີບຸນຍາທິການ ໄດ້ຍິງດ້ວຍລູກສອນຄົມຮູບຄືພະຈັນຄື່ງ ທະລຸອົກ ແລ້ວລົ້ມລົງສູ່ພື້ນດິນ.

Verse 21

ममार सहसा भूमौ पपात स हि शूकरः । पुत्रमोहं परं प्राप्ता तस्योपरि गता स्वयम्

ໝູປ່ານັ້ນຕາຍກະທັນຫັນ ແລະລົ້ມລົງກັບພື້ນດິນ। ຖືກມາຍາແຫ່ງຄວາມຫຼົງໃນລູກຄອບງຳ ນາງຈຶ່ງໄປນອນທັບເທິງມັນເອງ.

Verse 22

तया च निहताः शूरास्तुंडघातैर्महीतले । निपेतुर्लुब्धकाः शूराः कतिनष्टा मृता नृप

ດ້ວຍການຟາດດ້ວຍປາກຂອງນາງລົງສູ່ພື້ນດິນ ວິລະຊົນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກສັງຫານ। ນັກຮົບຜູ້ໂລບກໍລົ້ມລົງ; ໂອ ພະຣາຊາ ຫຼາຍຄົນພິນາດແລະຕາຍ.

Verse 23

द्रावयंती महत्सैन्यं दंष्ट्रया सूकरी ततः । यथा कृत्या समुद्भूता महाभयविधायिका

ຕໍ່ມາ ແມ່ໝູປ່າໄດ້ໃຊ້ງາຂັບໄລ່ກອງທັບໃຫຍ່ ປານດັ່ງກຣິຕະຍາທີ່ຖືກເອີ້ນດ້ວຍມົນຕຣາ ຜຸດຂຶ້ນກະທັນຫັນ ແລະກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຢ້ານກົວອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.

Verse 24

तमुवाच ततो राज्ञी देवराजसुतोपमम् । अनया निहतं राजन्महत्सैन्यं तवैव हि

ແລ້ວພຣະຣາຊິນີໄດ້ກ່າວກັບລາວ ຜູ້ປານດັ່ງພຣະຣາຊະບຸດຂອງເທວະຣາຊາວ່າ: “ໂອ ພະຣາຊາ ກອງທັບໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ ແທ້ຈິງຖືກນາງນີ້ສັງຫານແລ້ວ.”

Verse 25

कस्मादुपेक्षसे कांत तन्मे त्वं कारणं वद । तामुवाच महाराजो नाहं हन्मि इमां स्त्रियम्

ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເມີນເສີຍຕໍ່ຂ້ອຍ, ທີ່ຮັກ? ບອກເຫດຜົນໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ແດ່. ພະລາຊາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຕອບນາງວ່າ, ຂ້ອຍຈະບໍ່ຂ້າຜູ້ຍິງຄົນນີ້.

Verse 26

महादोषं प्रिये दृष्टं स्त्रीवधे दैवतैः किल । तस्मान्न घातयेन्नारीं प्रेषयेहं न कंचन

ທີ່ຮັກເອີຍ, ເທວະດາໄດ້ປະກາດວ່າການຂ້າຜູ້ຍິງແມ່ນບາບທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່. ດັ່ງນັ້ນ, ບໍ່ຄວນຂ້າຜູ້ຍິງ; ຂ້ອຍຈະບໍ່ສັ່ງໃຫ້ໃຜເຮັດແນວນັ້ນ.

Verse 27

अस्या वधनिमित्तार्थे पापाद्बिभेमि सुंदरि । एवमुक्त्वा तदा राजा विरराम महीपतिः

ໂອ້ ຜູ້ງົດງາມ, ຂ້ອຍຢ້ານບາບໃນການເອົາການຂ້ານາງມາເປັນຂໍ້ອ້າງ. ເມື່ອເວົ້າແນວນັ້ນແລ້ວ, ພະລາຊາຜູ້ເປັນເຈົ້າແຜ່ນດິນກໍມິດງຽບໄປ.

Verse 28

लुब्धको झार्झरो नाम ददृशे स तु सूकरीम् । कुर्वंतीं कदनं तेषां दुःसहां सुभटैरपि

ນາຍພານຊື່ ຈາຣຈາຣະ ໄດ້ເຫັນໝູປ່າແມ່ໂຕໜຶ່ງ, ເຊິ່ງກຳລັງຂ້າພວກເຂົາຢ່າງຮຸນແຮງ ຈົນແມ່ນແຕ່ນັກຮົບຜູ້ກ້າຫານກໍຍາກທີ່ຈະຕ້ານທານມັນໄດ້.

Verse 29

आविव्याध सुवेगेन बाणेन निशितेन हि । संलग्नेन तु बाणेन शोणितेन परिप्लुता

ລາວໄດ້ຍິງນາງດ້ວຍລູກທະນູທີ່ແຫຼມຄົມດ້ວຍຄວາມໄວສູງ. ເມື່ອລູກທະນູປັກຄານາງ, ນາງກໍຊຸ່ມໄປດ້ວຍເລືອດ.

Verse 30

शोभमाना त्वरां प्राप्ता वीरश्रिया समाकुला । तुंडेनापि हतः संख्ये झार्झरः स तया पुनः

ນາງສ່ອງສະຫວ່າງ ແລະຮີບຮ້ອນກ້າວໜ້າ ເຕັມໄປດ້ວຍສິຣິແຫ່ງວີຣະຊົນ। ໃນກາງສົງຄາມ ນາງໄດ້ຟັນລົງ Jhārjhara ອີກຄັ້ງ ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍປາກຂອງນາງເອງ។

Verse 31

पतमानेन तेनापि झार्झरेण तदा हता । खड्गेन निशितेनापि पपात विदलीकृता

ຕໍ່ມາ ນາງຖືກຟາດໂດຍອາວຸດ Jhārjhara ທີ່ກຳລັງຕົກລົງນັ້ນເອງ; ແລະດ້ວຍດາບຄົມກ້າ ນາງກໍລົ້ມລົງ ຖືກຜ່າແຍກອອກ।

Verse 32

श्वसमाना रणेनापि मूर्च्छनाभि परिप्लुता । दुःखेन महताविष्टा जीवमाना महीतले

ນາງຍັງຫາຍໃຈຢູ່ ແຕ່ເຫນື່ອຍລ້າຈາກການຮົບ; ຖືກອາການສະຫຼົບຊ້ຳໆຄອບງຳ. ຖືກທຸກຂ໌ອັນໃຫຍ່ຫຼວງກົດທັບ ນາງນອນຢູ່ເທິງພື້ນດິນ—ປະຄອງຊີວິດໄວ້ແທບບໍ່ໄດ້।

Verse 45

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । पंचचत्वारिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສີຣີ ປັດມະປຸຣານະ» ພາກ «ພູມິຂັນຑະ» ໃນຕອນ ເວໂນປາຂະຍານ ວ່າດ້ວຍປະຫວັດຂອງ ສຸກະລາ ບົດທີ 45 ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ।