Adhyaya 14

Verse 1

सोमशर्मोवाच । एवंविधं महापुण्यं धर्मव्याख्यानमुत्तमम् । कथं जानासि भद्रे त्वं कस्माच्चैव त्वया श्रुतम्

ໂສມະຊະຣະມາ ກ່າວວ່າ: “ການອະທິບາຍທຳມະອັນສູງສຸດແບບນີ້ ເປັນມະຫາບຸນຢ່າງຍິ່ງ. ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ເຈົ້າຮູ້ໄດ້ແນວໃດ ແລະໄດ້ຍິນມາຈາກໃຜ?”

Verse 2

सुमनोवाच । भार्गवाणां कुले जातः पिता मम महामते । च्यवनो नाम विख्यातः सर्वज्ञानविशारदः

ສຸມະນາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່, ພໍ່ຂອງຂ້າເກີດໃນວົງສາພາຣຄະວະ. ທ່ານໂດງດັງດ້ວຍນາມ ຈະຍະວະນະ ແລະຊໍານານໃນຄວາມຮູ້ທຸກດ້ານ.”

Verse 3

तस्याहं प्रिय कन्या वै प्राणादपि च वल्लभा । यत्रयत्र व्रजत्येष तीर्थारामेषु सुव्रत

ຂ້າແມ່ນບຸດສາວທີ່ທ່ານຮັກຍິ່ງ ຮັກຍິ່ງກວ່າຊີວິດ. ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະດີ, ບ່ອນໃດທ່ານໄປ ທ່ານກໍຈາລິກໄປທ່າມກາງຕີຣະຖະ ແລະສວນອັນສັກສິດ.

Verse 4

सभासु च मुनीनां तु देवतायतनेषु च । तेन सार्द्धं व्रजाम्येका क्रीडमाना सदैव हि

ທັງໃນສະພາຂອງມຸນີ ແລະໃນເທວາລັຍຂອງເທວະທັງຫຼາຍ, ຂ້າໄປກັບທ່ານ—ຜູ້ດຽວ—ແລະຊື່ນຊົມຢູ່ເສມອໃນລີລາອັນສັກສິດ.

Verse 5

कौशिकान्वयसंभूतो वेदशर्मा महामतिः । पितुर्मम सखा दैवादटमानः समागतः

ເວທະຊະຣະມາ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ເກີດໃນວົງສາເກົາສິກະ ແລະເປັນມິດຂອງພໍ່ຂ້າ, ໄດ້ມາຮອດທີ່ນີ້ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງວາສະນາ ໃນຂະນະທີ່ຈາລິກໄປມາ.

Verse 6

दुःखेन महताविष्टश्चिंतयानो मुहुर्मुहुः । समागतं महात्मानं तमुवाच पिता मम

ຖືກຄວາມທຸກໃຫຍ່ຄອບງຳ ແລະຄິດກັງວົນຊ້ຳໆ ເມື່ອມະຫາອາດມາຮອດ ພໍ່ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວກັບທ່ານ।

Verse 7

भवंतं दुःखसंतप्तमिति जानामि सुव्रत । कस्माद्दुःखी भवाञ्जातस्तस्मात्त्वं कारणं वद

ໂອ ຜູ້ມີພຣະວັດດີ ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າທ່ານຖືກທຸກຂ໌ເຜົາໄໝ້ ເພາະເຫດໃດທ່ານຈຶ່ງເສົ້າໝອງ? ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງບອກເຫດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ।

Verse 8

एतद्वाक्यं ततः श्रुत्वा च्यवनस्य महात्मनः । तमुवाच महात्मानं पितरं मम सुव्रतः

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງມະຫາອາດ ຈະຍະວະນ ແລ້ວ ຜູ້ມີພຣະວັດດີນັ້ນກ່າວກັບພໍ່ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ເປັນມະຫາອາດ।

Verse 9

वेदशर्मा महाप्राज्ञ सर्वदुःखस्य कारणम् । मम भार्या महासाध्वी पातिव्रत्यपरायणा

ໂອ ເວທະຊະຣະມາ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ນີ້ແມ່ນເຫດແຫ່ງທຸກຂ໌ທັງປວງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ: ພັນລະຍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປັນນາງຜູ້ບໍລິສຸດ ໝັ້ນຄົງໃນທຳພັນລະຍາສັດຕໍ່ສາມີ।

Verse 10

अपुत्रा सा हि संजाता मम वंशो न विद्यते । एतत्ते कारणं प्रोक्तं प्रश्नितोस्मि यतस्त्वया

ນາງແທ້ຈິງເປັນຜູ້ບໍ່ມີບຸດ; ວົງສາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ສືບຕໍ່. ນີ້ແມ່ນເຫດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວ ເພາະທ່ານໄດ້ຖາມຂ້າພະເຈົ້າ।

Verse 11

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तः कश्चित्सिद्धः समागतः । मम पित्रा तथा तेन ह्युत्थाय वेदशर्मणा

ໃນຂະນະນັ້ນ ມີຜູ້ສຳເລັດ຤ິດ (ສິດທະ) ຜູ້ໜຶ່ງມາຮອດທີ່ນັ້ນ. ບິດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ທ່ານເວດະຊະຣະມັນ ກໍລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ

Verse 12

द्वाभ्यामपि च सिद्धोसौ पूजितो भक्तिपूर्वकैः । उपहारैस्स भोज्यान्नैर्वचनैर्मधुराक्षरैः

ທັງສອງໄດ້ບູຊາຜູ້ສິດທະນັ້ນດ້ວຍສັດທາ—ດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ ດ້ວຍອາຫານ ແລະດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອ່ອນຫວານ

Verse 13

द्वाभ्यामन्तर्गतं पृष्टं पूर्वोक्तं च यथा त्वया । उभौ तौ प्राह धर्मात्मा ससखं पितरं मम

ດັ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຖາມ—ຮວບຮວມສອງປະເດັນ ແລະຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນ—ຜູ້ມີຈິດແຫ່ງທຳມະນັ້ນໄດ້ເວົ້າເຖິງທັງສອງ: ບິດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າພ້ອມສະຫາຍ

Verse 14

धर्मस्य कारणं सर्वं मयोक्तं ते तथा किल । धर्मेण प्राप्यते पुत्रो धनं धान्यं तथा स्त्रियः

ເຫດແລະຮາກຖານແຫ່ງທຳມະທັງປວງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານແລ້ວແທ້. ດ້ວຍທຳມະ ຍ່ອມໄດ້ບຸດ ຊັບສິນ ເຂົ້າກົ່ວ ແລະພັນລະຍາດ້ວຍ

Verse 15

ततस्तेन कृतं धर्मं संपूर्णं वेदशर्मणा । तस्माद्धर्मात्सुसंजातं महत्सौख्यं सपुत्रकम्

ຕໍ່ມາ ເວດະຊະຣະມັນໄດ້ປະຕິບັດກິດແຫ່ງທຳມະນັ້ນໃຫ້ສົມບູນ. ຈາກທຳມະນັ້ນເອງ ຄວາມສຸກອັນໃຫຍ່ກໍເກີດຂຶ້ນ ພ້ອມພອນແຫ່ງບຸດ

Verse 16

तेन संगप्रसंगेन ममैष मतिनिश्चयः । यथा कांत तव प्रोक्तं मयैव च परं शुभम्

ໂດຍເຫດແຫ່ງການຄົບຄ່າສົມາຄົມ ແລະຜົນສືບເນື່ອງຂອງມັນ ນີ້ແມ່ນຄວາມເຊື່ອມັ້ນອັນແນ່ນອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ: ໂອ້ຄູ່ຮັກ, ດັ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ກ່າວ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຢືນຢັນມົງຄຸນອັນສູງສຸດເຊັ່ນກັນ।

Verse 17

तस्माच्छ्रुतं महासिद्धात्सर्वसंदेहनाशनम् । विप्रधर्मं समाश्रित्य अनुवर्त्तस्व सर्वदा

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຟັງຄໍາສອນຈາກມະຫາສິດທະ—ຄໍາສອນທີ່ທໍາລາຍຄວາມສົງໄສທັງປວງ—ຈົ່ງເຂົ້າພຶ່ງພາທຳຂອງພຣາຫມັນ ແລະປະພຶດຕາມມັນຕະຫຼອດໄປ।

Verse 18

सोमशर्मोवाच । धर्मेण कीदृशो मृत्युर्जन्म चैव वदस्व मे । उभयोर्लक्षणं कांते तत्सर्वं हि वदस्व मे

ໂສມະຊະຣະມັນກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ ຄວາມຕາຍ ແລະການເກີດ ເມື່ອຢູ່ໃຕ້ທຳ ເປັນແນວໃດ? ໂອ້ຄູ່ຮັກ ຈົ່ງອະທິບາຍລັກສະນະຂອງທັງສອງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໂດຍຄົບຖ້ວນ.”

Verse 19

सुमनोवाच । सत्य शौच क्षमा शांति तीर्थपुण्यादिकैस्तथा । धर्मश्च पालितो येन तस्य मृत्युं वदाम्यहम्

ສຸມະນາກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຈະພັນນາຄວາມຕາຍຂອງຜູ້ນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຮັກສາທຳໄວ້ດ້ວຍຄວາມສັດຈິງ ຄວາມບໍລິສຸດ ຄວາມອົດທົນອະໄພ ຄວາມສະຫງົບ ແລະບຸນຈາກການໄປທີ່ຕີຣຖະ ແລະອື່ນໆ.”

Verse 20

रोगो न जायते तस्य न च पीडा कलेवरे । न श्रमो वै न च ग्लानिर्न च स्वेदो भ्रमस्तथा

ສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ ບໍ່ມີໂລກໄພເກີດຂຶ້ນ ແລະບໍ່ມີຄວາມເຈັບປວດໃນກາຍ. ບໍ່ມີຄວາມເມື່ອຍລ້າ ບໍ່ມີຄວາມອ່ອນເພຍ; ບໍ່ມີເຫື່ອ ແລະບໍ່ມີອາການວິນຫົວດ້ວຍ।

Verse 21

दिव्यरूपधरा भूत्वा गंधर्वा ब्राह्मणास्तथा । वेदपाठसमायुक्ता गीतज्ञानविशारदाः

ເມື່ອຖືຮູບທິບ ພວກຄັນທັຣວະ ແລະ ພຣາຫມັນບາງພວກ ຕ່າງພາກັນສວດພຣະເວດ ແລະ ຊໍານານໃນຄວາມຮູ້ເພງແລະດົນຕີອັນສັກສິດ।

Verse 22

तस्य पार्श्वं समायांति स्तुतिं कुर्वंति चातुलाम् । स्वस्थो हि आसने युक्तो देवपूजारतः किल

ພວກເຂົາມາຢູ່ຂ້າງພຣະອົງ ແລະ ຖວາຍການສັນລະເສີນອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້; ເພາະພຣະອົງນັ່ງສະຫງົບໝັ້ນຄົງເທິງອາສນະ ແລະ ກ່າວກັນວ່າພຣະອົງອຸທິດໃຈໃນການບູຊາເທວະດາ।

Verse 23

तीर्थं च लभते प्राज्ञः स्नानार्थं धर्मतत्परः । अग्न्यागारे च गोस्थाने देवतायतनेषु च

ຜູ້ມີປັນຍາຜູກໃຈໃນທັມ ຍ່ອມໄດ້ຮັບທີຣຖະເພື່ອການອາບນ້ຳຊໍາລະ—ແມ່ນແຕ່ໃນເຮືອນບູຊາໄຟ ໃນຄອກງົວ ແລະ ໃນບໍລິເວນເທວາລັຍຂອງເທວະດາ।

Verse 24

आरामे च तडागे च यत्राश्वत्थो वटस्तथा । ब्रह्मवृक्षं समाश्रित्य श्रीवृक्षं च तथा पुनः

ໃນສວນ ແລະ ຂ້າງໜອງນ້ຳ—ບ່ອນທີ່ມີຕົ້ນອັສວັດຖະ ແລະ ຕົ້ນວະຏະອັນສັກສິດ—ຄວນເຂົ້າອາໄສໃກ້ ‘ພຣະພົມ-ພຶກສາ’ ແລະ ອີກຄັ້ງໃກ້ ‘ສຣີ-ພຶກສາ’ ດ້ວຍ।

Verse 25

अश्वस्थानं समाश्रित्य गजस्थानगतो नरः । अशोकं चूतवृक्षं च समाश्रित्य यदास्थितः

ຜູ້ຊາຍຜູ້ເຂົ້າອາໄສທີ່ສະຖານມ້າ ແລ້ວໄປຍັງສະຖານຊ້າງ ແລະ ໃນເວລານັ້ນໄດ້ພັກພິງໃຕ້ຮົ່ມຕົ້ນອະໂສກ ແລະ ຕົ້ນໝາກມ່ວງ—

Verse 26

संनिधौ ब्राह्मणानां च राजवेश्मगतोथवा । रणभूमिं समाश्रित्य पूर्वं यत्र मृतो भवेत्

ບໍ່ວ່າຢູ່ໃນສະນິດຂອງພຣາຫມັນ, ຫຼືເຂົ້າໄປໃນພະລາຊວັງຂອງກະສັດ, ຫຼືອາໄສສະໜາມຮົບ—ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ເຄີຍຕາຍມາກ່ອນ ບ່ອນນັ້ນແລ।

Verse 27

मृत्युस्थानानि पुण्यानि केवलं धर्मकारणम् । गोग्रहं तु सुसंप्राप्य तथा चामरकंटकम्

ແມ່ນແຕ່ສະຖານທີ່ທີ່ກ່ຽວກັບຄວາມຕາຍກໍກາຍເປັນສິ່ງສັກສິດ ເພາະເປັນເຫດແຫ່ງທຳມະເທົ່ານັ້ນ; ເມື່ອໄປຮອດໂກຄຣະຫະໂດຍຖືກຕ້ອງ ແລະໄປຮອດອະມະຣະກັນຕະກະດ້ວຍ (ຍ່ອມໄດ້ບຸນ).

Verse 28

शुद्धधर्मकरो नित्यं धर्मतो धर्मवत्सलः । एवं स्थानं समाप्नोति यदा मृत्युं समाश्रितः

ຜູ້ໃດປະພຶດທຳມະອັນບໍລິສຸດເປັນນິດ ຍຶດໝັ້ນໃນທຳມະ ແລະຮັກຄວາມຖືກຕ້ອງ—ເມື່ອຄວາມຕາຍມາພຶງພາອາໄສເຂົາໃນທ້າຍສຸດ ເຂົາຍ່ອມໄດ້ຮອດຖິ່ນພຳນັກນັ້ນແລ।

Verse 29

मातरं पश्यते पुण्यं पितरं च नरोत्तमः । भ्रातरं श्रेयसा युक्तमन्यं स्वजनबांधवम्

ບຸກຄົນຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ເຫັນແມ່ຜູ້ມີບຸນ ແລະພໍ່; ຍັງເຫັນພີ່ນ້ອງຜູ້ປະກອບດ້ວຍສິຣິມົງຄຸນ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງອື່ນໆອີກດ້ວຍ।

Verse 30

बंदीजनैस्तथा पुण्यैः स्तूयमानं पुनःपुनः । पापिष्ठं नैव पश्येत मातृपित्रादिकं पुनः

ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນຊ້ຳໆໂດຍນັກຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ ແລະຜູ້ມີບຸນ ເຂົາບໍ່ພຶງເຫັນຜູ້ບາບໜັກທີ່ສຸດອີກ; ແລະບໍ່ພຶງເຫັນແມ່ ພໍ່ ແລະຍາດອື່ນໆອີກເທື່ອ।

Verse 31

गीतं गायंति गंधर्वाः स्तुवंतिस्तावकाः स्तवैः । मंत्रपाठैस्तथा विप्रा माता स्नेहेन पूजयेत्

ພວກກັນທະວະຮ້ອງເພງ; ຜູ້ສັດທາສັນລະເສີນ(ນາງ)ດ້ວຍບົດສະໂຕຕຣະ; ແລະພຣາຫມັນສວດມັນຕຣະ. ດັ່ງນັ້ນຄວນບູຊາມານດາດ້ວຍຄວາມຮັກໃຄ່.

Verse 32

पितास्वजनवर्गाश्च धर्मात्मानं महामतिम् । एवं दूताः समाख्याताः पुण्यस्थानानि ते विभो

“(ໃນນັ້ນ) ມີພໍ່ ແລະຫມູ່ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ—ລ້ວນມີໃຈເປັນທຳ ແລະປັນຍາຍິ່ງໃຫຍ່. ດັ່ງນີ້ໄດ້ພັນລະນາທູດແລ້ວ; ແລະໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ສະຖານທີ່ບຸນອັນສັກສິດຂອງພຣະອົງກໍຖືກກ່າວໄວ້ເຊັ່ນກັນ.”

Verse 33

प्रत्यक्षान्पश्यते दूतान्हास्यस्नेहसमाविलान् । न च स्वप्नेन मोहेन क्लेदयुक्तेन नैव सः

ເຂົາເຫັນທູດເຫຼົ່ານັ້ນຕໍ່ໜ້າຢ່າງແທ້ຈິງ—ໃບໜ້າຂຸນມົວດ້ວຍການຫົວເຮາະເຢາະເຍີ້ຍ ແລະຄວາມເອັນດູປອມອັນໂຫດຮ້າຍ. ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄວາມຝັນ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຫຼົງ; ບໍ່ແມ່ນຄວາມສັບສົນທີ່ເຮັດໃຫ້ມຶນງົງ—ບໍ່ໃຊ່ສໍາລັບເຂົາເລີຍ.

Verse 34

धर्मराजो महाप्राज्ञो भवंतं तु समाह्वयेत् । एह्येहि त्वं महाभाग यत्र धर्मः स तिष्ठति

ທ່ານທຳມະຣາຊາຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ຈະເອີ້ນເຈົ້າແນ່ນອນວ່າ: “ມາເຖີດ ມາເຖີດ ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ—ໄປຫາບ່ອນທີ່ທຳມະສະຖິດຢູ່.”

Verse 35

तस्य मोहो न च भ्रांतिर्न ग्लानिः स्मृतिविभ्रमः । जायते नात्र संदेहः प्रसन्नात्मा स तिष्ठति

ສໍາລັບເຂົາ ບໍ່ເກີດມີຄວາມຫຼົງ ບໍ່ເກີດມີຄວາມສັບສົນ; ບໍ່ມີຄວາມຫົວໃຈຫມົດແຮງ ແລະບໍ່ມີຄວາມຈໍາວຸ້ນວາຍ. ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ: ເຂົາຕັ້ງມັ່ນດ້ວຍໃຈສະຫງົບຜ່ອງໃສ.

Verse 36

ज्ञानविज्ञानसंपन्नः स्मरन्देवं जनार्दनम् । तैः सार्द्धं तु प्रयात्येवं संतुष्टो हृष्टमानसः

ຜູ້ສົມບູນດ້ວຍຍານ ແລະ ປັນຍາຮູ້ແຈ້ງ ໄດ້ລະລຶກພຣະເຈົ້າ ຈະນາຣະດະນ; ແລ້ວກໍອອກເດີນທາງພ້ອມພວກເຂົາ—ໃຈອິ່ມເອມ ແລະ ຈິດບານຊື່ນຍິ່ງ.

Verse 37

एकत्वं जायते तत्र त्यजतः स्वंकलेवरम् । दशमद्वारमाश्रित्य आत्मा तस्य स गच्छति

ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອລະທິ້ງຮ່າງກາຍຂອງຕົນ ພາວະແຫ່ງຄວາມເປັນໜຶ່ງກໍເກີດຂຶ້ນ; ແລະ ອາໄສ ‘ປະຕູທີສິບ’ ເປັນທີ່ພຶ່ງ ອາດມານຂອງຜູ້ນັ້ນຍ່ອມອອກໄປຕາມເສັ້ນທາງນັ້ນ.

Verse 38

शिबिका तस्य आयाति हंसयानं मनोहरम् । विमानमेव चायाति हयो वा गज उत्तमः

ສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ ມີເສລຽງມາຮອດ—ງາມດັ່ງຍານຫົງ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ວິມານທິບກໍມາຮອດ; ຫຼືບໍ່ກໍເປັນມ້າຊັ້ນດີ ຫຼືຊ້າງອັນສົງ່າງາມ.

Verse 39

छत्रेण ध्रियमाणेन चामरैर्व्यजनैस्तथा । वीज्यमानः स पुण्यात्मा पुण्यैरेवं समंततः

ມີຮົ່ມພະຣາຊະສັນຖະວົງຖືຢູ່ເທິງລາວ ແລະ ຍັງພັດວີດ້ວຍຈາມະຣາ ແລະ ພັດ; ຜູ້ມີບຸນນັ້ນຈຶ່ງຖືກບໍລິການລ້ອມຮອບທຸກດ້ານໂດຍຜູ້ມີຄຸນທຳ.

Verse 40

गीयमानस्तु धर्मात्मा स्तूयमानस्तु पंडितैः । बंदिभिश्चारणैर्दिव्यैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः

ຜູ້ມີທຳນັ້ນຖືກຂັບຮ້ອງ ແລະ ຖືກສັນລະເສີນໂດຍບັນດິດ; ໂດຍນັກຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ ແລະ ຈາຣະນະທິບ ພ້ອມທັງພຣາຫມັນຜູ້ຊໍານານໃນພຣະເວທ.

Verse 41

साधुभिः स्तूयमानस्तु सर्वसौख्यसमन्वितः । यथादानप्रभावेण फलमाप्नोति तत्र सः

ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນຈາກຜູ້ດີມີສິນ ແລະພ້ອມດ້ວຍຄວາມສຸກທັງປວງ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນຕາມອານຸພາບແຫ່ງທານທີ່ຕົນໄດ້ໃຫ້ໄວ້ ໃນທີ່ນັ້ນ

Verse 42

आरामवाटिकामध्ये स प्रयाति सुखेन वै । अप्सरोभिः समाकीर्णो दिव्याभिर्मंगलैर्युतः

ໃນກາງສວນແລະປ່າສວນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເດີນໄປດ້ວຍຄວາມສຸກແທ້ ຖືກອ້ອມລ້ອມໂດຍອັບສະຣາ ແລະປະກອບດ້ວຍສິຣິມົງຄຸນອັນທິບ

Verse 43

देवैः संस्तूयमानस्तु धर्मराजं प्रपश्यति । देवाश्च धर्मसंयुक्ता जग्मुः संमुखमेव तम्

ໃນຂະນະທີ່ຖືກເທວະດາສັນລະເສີນ ຜູ້ນັ້ນໄດ້ເຫັນພຣະທັມມະຣາຊ; ແລະເທວະດາຜູ້ສະຫມັກກັບທັມ ກໍໄດ້ເດີນຕົງໄປພົບລາວຕໍ່ໜ້າ

Verse 44

एह्येहि वै महाभाग भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । एवं स पश्यते धर्मं सौम्यरूपं महामतिम्

“ມາເຖີດ ມາເຖີດ ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ ຈົ່ງເສວຍສຸກອັນຕາມໃຈປາຖະໜາ” ດັ່ງນີ້ຜູ້ນັ້ນໄດ້ເຫັນທັມ—ມີຮູບອ່ອນໂຍນ ແລະມີປັນຍາຍິ່ງໃຫຍ່

Verse 45

स्वस्य पुण्यप्रभावेण भुंक्ते च स्वर्गमेव सः । भोगक्षयात्सधर्मात्मा पुनर्जन्म प्रयाति वै

ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງບຸນຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເສວຍສະຫວັນແທ້; ແຕ່ເມື່ອຄວາມສຸກນັ້ນສິ້ນໄປ ຈິດວິນຍານຜູ້ມີທັມນັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ການເກີດໃໝ່ອີກແນ່ນອນ

Verse 46

निजधर्मप्रसादात्स कुलं पुण्यं प्रयाति वै । ब्राह्मणस्य सुपुण्यस्य क्षत्रियस्य तथैव च

ດ້ວຍພຣະຄຸນແຫ່ງຜົນບຸນຈາກທຳມະຂອງຕົນ ວົງຕະກູນຍ່ອມໄປສູ່ຄວາມບໍລິສຸດມີບຸນແທ້; ເປັນດັ່ງນີ້ແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ ແລະແກ່ກະສັດຕຣິຍະກໍເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 47

धनाढ्यस्य सुपुण्यस्य वैश्यस्यैव महामते । धर्मेण मोदते तत्र पुनः पुण्यं करोति सः

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ໄວສະຍະຜູ້ມັ່ງຄັ່ງແລະມີບຸນຫຼາຍ ຍ່ອມຊື່ນບານຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍການປະພຶດທຳມະ ແລ້ວຍັງກະທຳບຸນເພີ່ມອີກ.