Hanūmaccarita (The Account of Hanumān)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथापरं वायुसूनोश्चरितं पापनाशनम् । यदुक्तं स्वासु रामेण आनन्दवनवासिना ॥ १ ॥

ສະນັດກຸມານ ກ່າວວ່າ: ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເລື່ອງອື່ນອີກ—ປະຫວັດອັນທຳລາຍບາບ ຂອງບຸດແຫ່ງວາຍຸ—ດັ່ງທີ່ພຣະຣາມ ຜູ້ພຳນັກໃນອານັນທະວັນ ໄດ້ກ່າວໃນຫມູ່ພວກຂອງພຣະອົງເອງ।

Verse 2

सद्योजाते महाकल्पे श्रुतवीर्ये हनूमति । मम श्रीरामचन्द्रस्य भक्तिरस्तु सदैव हि ॥ २ ॥

ໃນມະຫາກັລປ໌ໃໝ່ທີ່ພຶ່ງເລີ່ມນີ້, ໃນຮະນຸມານຜູ້ມີລິດວິລະກຳອັນໂດ່ງດັງ, ຂໍໃຫ້ພະພັກຕິຕໍ່ ພຣະສຣີຣາມະຈັນທຣະ ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ສະຖິດຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າຕະຫຼອດໄປແທ້ໆ।

Verse 3

श्रृणुष्व गदतो मत्तः कुमारस्य कुमारक । चरितं सर्वपापघ्नं श्रृण्वतां पठतां सदा ॥ ३ ॥

ໂອ ກຸມານໜຸ່ມນ້ອຍ, ຈົ່ງຟັງຂ້າພະເຈົ້າເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກ່າວ: ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າປະຫວັດຂອງກຸມານ—ປະຫວັດທີ່ກຳຈັດບາບທັງປວງ ສຳລັບຜູ້ທີ່ຟັງແລະສວດອ່ານຢູ່ເສມອ।

Verse 4

वांछाम्यहं सदा विप्र संगमं कीशरूपिणा । रहस्यं रहसि स्वस्य ममानन्दवनोत्तमे ॥ ४ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນ, ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຢູ່ເສມອ ການຄົບຄືນກັບພຣະອົງຜູ້ປາກົດໃນຮູບວານອນ; ແລະໃນຄວາມລັບແຫ່ງທີ່ລັບຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ໃນອານັນທະວັນອັນປະເສີດຍິ່ງ—ຂ້າພະເຈົ້າຖະນອມຄວາມລັບນີ້ໄວ້ຢ່າງລັບໆ।

Verse 5

परीतेऽत्र सखायो मे सख्यश्च विगतज्वराः । क्रीडंति सर्वदा चात्र प्राकट्येऽपि रहस्यपि ॥ ५ ॥

ໃນທີ່ນີ້ ສະຫາຍແລະມິດຂອງຂ້ອຍ—ຜູ້ພົ້ນຈາກຄວາມຮ້ອນຮົ່ມແຫ່ງທຸກ—ຫຼິ້ນຢ່າງສະເໝີ. ແລະໃນທີ່ນີ້ ຄວາມລັບກໍຍັງປາກົດຢູ່ ແມ່ນຈະເປີດເຜີຍກໍຕາມ।

Verse 6

कस्मिंश्चिदवतारे तु यद्वृत्तं च रहो मम । तदत्र प्रकटं तुभ्यं करोमि प्रीतमानसः ॥ ६ ॥

ແຕ່ໃນອະວະຕານໜຶ່ງ ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຂ້ອຍຢ່າງລັບໆ ບັດນີ້ຂ້ອຍຈະເປີດເຜີຍໃຫ້ເຈົ້າຢູ່ນີ້ ດ້ວຍໃຈທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກໃຄ່।

Verse 7

आविर्भूतोऽस्म्यहं पूर्वं राज्ञो दशरथक्षये । चतुर्यूहात्मकस्तकत्र तस्य भार्यात्रये मुने ॥ ७ ॥

ໃນກ່ອນນັ້ນ ໃນຍາມທີ່ພະຣາຊາ ທະສະຣະຖະ ປະກອບຍັດ—ໂອ ມຸນີ—ຂ້ອຍໄດ້ປາກົດຕົວຢູ່ນັ້ນ ເປັນຜູ້ມີສະພາບແຫ່ງຈະຕຸຣວິຍູຫະ (ການແຜ່ອອກສີ່) ແລະປາກົດເພື່ອພຣະມະເຫສີສາມພຣະອົງຂອງພຣະອົງ।

Verse 8

ततः कतिपयैरब्दैरागतो द्विजपुंगवः । विश्वामित्रोऽर्थयामास पितरं मम भूपतिम् ॥ ८ ॥

ຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກຜ່ານໄປບາງປີ ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ສູງສຸດ ວິສະວາມິດຕະ ໄດ້ມາຮອດ ແລະໄດ້ຂໍຮ້ອງຕໍ່ພຣະບິດາຂອງຂ້ອຍ ຄືພຣະຣາຊາ।

Verse 9

यक्षरक्षोविघातार्थं लक्ष्मणेन सहैव माम् । प्रेषयामास धर्मात्मा सिद्धाश्रममरम्यकम् ॥ ९ ॥

ເພື່ອທຳລາຍພວກຢັກສະແລະຣາກສະສະ ພຣະບິດາຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນທຳ ໄດ້ສົ່ງຂ້ອຍໄປພ້ອມກັບລັກສະມະນະ ໄປຍັງອາສຣົມອັນງາມນ່າຮື່ນເຊື່ອມ ຊື່ວ່າ ສິດທາສຣົມ।

Verse 10

तत्र गत्वाश्रममृबेर्दूषयन्ती निशाचरौ । ध्वस्तौ सुबाहुमारीचौ प्रसन्नोऽभूत्तदा मुनिः ॥ १० ॥

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ອະສູຣາຜູ້ທ່ອງທ່ຽວຍາມຄ່ຳຄືນສອງຕົວໄດ້ມາປົ່ນເປື້ອນອາສຣົມຂອງມຸນີ; ແຕ່ເມື່ອ ສຸບາຫຸ ແລະ ມາຣີຈ ຖືກທຳລາຍ ມຸນີກໍປິຕິຍິນດີໃນເວລານັ້ນ។

Verse 11

अस्त्रग्रामं ददौ मह्यं मासं चावासयत्तथा । ततो गाधिसुतोधीमान् ज्ञात्वा भाव्यर्थमादरात् ॥ ११ ॥

ພຣະອົງໄດ້ປະທານອາວຸດທັງຫມົດເປັນກຸ່ມໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍ ແລະຍັງໃຫ້ຂ້ອຍພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນໜຶ່ງເດືອນ. ຕໍ່ມາ ບຸດຂອງ ກາທິ ຜູ້ມີປັນຍາ ໄດ້ເຂົ້າໃຈດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບເຖິງຈຸດປະສົງໃນອະນາຄົດ ແລະກະທຳຕາມນັ້ນ।

Verse 12

मिथिलामनयत्तत्र रौद्रं चादर्शयद्ध्वनुः । तस्य कन्यां पणीभूतां सीतां सुरसुतोपमाम् ॥ १२ ॥

ພຣະອົງນຳເຂົາໄປຫາ ມິຖິລາ ແລະໃນທີ່ນັ້ນໃຫ້ເຫັນຄັນທະນູອັນນ່າຢ້ານ. ແລ້ວກໍມອບທິດາຂອງພຣະອົງ ຄື ສີຕາ ຜູ້ໄດ້ມາເປັນລາງວັນເຈົ້າສາວ ງາມດັ່ງທິດາເທວະດາ.

Verse 13

धनुर्विभज्य समिति लब्धवान्मानिनोऽस्य च । ततो मार्गे भृगुपतेर्दर्प्पमूढं चिरं स्मयन् ॥ १३ ॥

ເມື່ອໄດ້ວັດແລະແບ່ງຄັນທະນູໃນທີ່ຊຸມນຸມ ພຣະອົງກໍໄດ້ຊະນະຜູ້ຖືຕົນນີ້ໃນສະພາ. ຕໍ່ມາຕາມທາງ ພຣະອົງໄດ້ເຢາະເຍີ້ຍຢ່າງຍາວນານຕໍ່ທ່ານພຣະບິດາແຫ່ງພຣຶກຸ ຜູ້ຫຼົງໄຫຼໃນຄວາມອວດດີ.

Verse 14

व्यषनीयागमं पश्चादयोध्यां स्वपितुः पुरीम् । ततो राज्ञाहमाज्ञाय प्रजाशीलनमानसः ॥ १४ ॥

ຕໍ່ມາຂ້ອຍໄດ້ມາຮອດ ອະໂຍທະຍາ ເມືອງຂອງພໍ່ຂ້ອຍ. ແລ້ວເມື່ອຮູ້ພຣະບັນຊາຂອງພຣະຣາຊາ ໃຈຂ້ອຍກໍມຸ່ງໝັ້ນໃນການດູແລແລະປົກຄອງປະຊາຊົນໃຫ້ຖືກທຳນອງ.

Verse 15

यौवराज्ये स्वयं प्रीत्या सम्मंत्र्यात्पैर्विकल्पितः । तच्छुत्वा सुप्रिया भार्या कैकैयी भूपतिं मुने ॥ १५ ॥

ດ້ວຍໃຈຍິນດີ ພະຣາຊາໄດ້ປຶກສາຫາລື ແລະຕັດສິນໃຈເອງໃຫ້ປະກອບພິທີອະພິເສກພຣະຣາມເປັນຍຸວະຣາຊ. ເມື່ອມະເຫສີຜູ້ຮັກຍິ່ງ ໄກເກຍີ ໄດ້ຍິນເລື່ອງນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ນາງກໍເຂົ້າໄປພົບພະຣາຊາ.

Verse 16

देवकार्यविधानार्थं विदूषितमतिर्जगौ । पुत्रो मे भरतो नाम यौवराज्येऽभिषिच्यताम् ॥ १६ ॥

ດ້ວຍປັນຍາທີ່ຖືກຄວາມມືດບັງ ນາງໄດ້ກ່າວໂດຍອ້າງວ່າເພື່ອຈັດພິທີງານເທວະ: “ຂໍໃຫ້ອະພິເສກບຸດຂ້າ ຊື່ ພະຣະຕະ ເປັນຍຸວະຣາຊ.”

Verse 17

रामश्चतुर्दशसमा दंडकान्प्रविवास्यताम् । तदाकर्ण्या हमुद्युक्तोऽरण्यं भार्यानुजान्वितः ॥ १७ ॥

“ໃຫ້ພຣະຣາມຖືກເນລະເທດໄປປ່າດັນດະກະ ສິບສີ່ປີ.” ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍອອກໄປສູ່ປ່າ ມີພັນລະຍາ ແລະນ້ອງຊາຍຕາມໄປດ້ວຍ.

Verse 18

गंतुं नृपतिनानुक्तोऽप्यगमं चित्रकूटकम् । तत्र नित्यं वन्यफलैर्मांसैश्चावर्तितक्रियः ॥ १८ ॥

ແມ່ນແຕ່ພະຣາຊາບໍ່ໄດ້ສັ່ງໃຫ້ໄປ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ໄປຈິດຣະກູດ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າດຳລົງຊີວິດທຸກມື້ດ້ວຍຜົນໄມ້ປ່າ ແລະເນື້ອສັດ ແລະປະກອບພິທີປະເພນີຂອງຕົນຢ່າງບໍ່ຂາດຕອນ.

Verse 19

निवसन्नेव राज्ञस्तु निधनं चाप्यवागमम् । ततो भरतशत्रुघ्नौ भ्रातरौ मम मानदौ ॥ १९ ॥

ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮູ້ຂ່າວການສິ້ນພະຊົນຂອງພະຣາຊາ. ຈາກນັ້ນ ພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ນ່າເຄົາລົບ—ພະຣະຕະ ແລະ ສັດຣຸຄະນະ—ກໍເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງຕໍ່ເຫດການຕໍ່ໄປ.

Verse 20

मांतृवर्गयुतौ दीनौ साचार्यामात्यनागरौ । व्यजिज्ञपतमागत्यपंचवट्यां निजाश्रमम् ॥ २० ॥

ພ້ອມດ້ວຍຍາດພີ່ນ້ອງຝ່າຍແມ່ ໃນສະພາບທຸກຍາກ ພ້ອມກັບອາຈານ ອຳມາດ ແລະຊາວເມືອງ ພວກເຂົາໄດ້ມາຮອດປັນຈະວະຕີ ເຂົ້າສູ່ອາສຣົມຂອງພຣະອົງ ແລະທູນຄຳຮ້ອງຂໍດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມ।

Verse 21

अकल्पयं भ्रातृभार्यासहितश्च त्रिवत्सरम् । ततस्त्रयोदशे वर्षे रावणो नाम राक्षसः ॥ २१ ॥

ຂ້ອຍໄດ້ຈັດການເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ຕະຫຼອດສາມປີ ພ້ອມກັບເມຍຂອງອ້າຍຊາຍຂອງຂ້ອຍ. ແລ້ວໃນປີທີສິບສາມ ມີຣາກສະສະຊື່ ຣາວະນະ ປາກົດຂຶ້ນ।

Verse 22

मायया हृतवान्सीतां प्रियां मम परोक्षतः । ततोऽहं दीनवदन ऋष्यमूकं हि पर्वतम् ॥ २२ ॥

ດ້ວຍມາຍາ ລາວໄດ້ລັກພາ ສີຕາ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້ອຍ ໃນຍາມທີ່ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ຕົວ. ແລ້ວຂ້ອຍຜູ້ໜ້າເສົ້າ ໄດ້ໄປຍັງພູທີ່ຊື່ ຣິສຍະມູກະ।

Verse 23

भार्यामन्वेषयन्प्राप्तः सख्यं हर्यधिपेन च । अथ वालिनमाहत्य सुग्रीव स्तत्पदे कृतः ॥ २३ ॥

ໃນຂະນະທີ່ຊອກຫາພັນລະຍາ ພຣະອົງໄດ້ຜູກມິດກັບຈອມເຈົ້າແຫ່ງວານອນ. ແລ້ວພໍປະຫານ ວາລິນ ແລ້ວ ສຸກຣີວະ ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ຄອງຕຳແໜ່ງນັ້ນເປັນກະສັດ।

Verse 24

सह वानरयूथैश्च साहाय्यं कृतवान्मम । विरुध्य रावणेनालं मम भक्तो विभीषणः ॥ २४ ॥

ພ້ອມກັບກອງທັບວານອນຫຼາຍຫມູ່ ວິພີຊະນະ ຜູ້ເປັນພັກຕະຂອງຂ້ອຍ ໄດ້ຊ່ວຍເຫຼືອຂ້ອຍຢ່າງໃຫຍ່ ໂດຍຍືນຢັນຕໍ່ຕ້ານ ຣາວະນະ ຢ່າງໝັ້ນຄົງ।

Verse 25

आगतो ह्यभिषिच्याशुलंकेशो हि विकल्पितः । हत्वा तु रावणं संख्ये सपुत्रामात्यबांधवम् ॥ २५ ॥

ເມື່ອກັບຄືນມາແລ້ວ ທ່ານຖືກອະພິເສກຢ່າງວ່ອງໄວ ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງລັງກາ ຕາມມະຕິອັນຖືກຕ້ອງ; ເພາະໄດ້ປະຫານຣາວະນະໃນສົງຄາມ ພ້ອມລູກຊາຍ ອຳມາດ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງຂອງມັນ.

Verse 26

सीतामादाय संशुद्ध्वामयोध्यां समुपागतः । ततः कालांतरे विप्रसुग्रीवश्च विभीषणः ॥ २६ ॥

ໄດ້ນຳນາງສີຕາມາ ແລະຢືນຢັນຄວາມບໍລິສຸດຂອງນາງ ແລ້ວກັບໄປອະໂຍດະຍາ. ຕໍ່ມາໃນການເວລາຕໍ່ມາ, ໂອ ພຣາຫມະນ, ສຸກຣີວ ແລະ ວິພີສະນະ ກໍມາຮອດເຊັ່ນກັນ.

Verse 27

निमंत्रितौ पितुः श्राद्ध्वे षटेकुलाश्च द्विजोत्तमाः । अयोध्यायां समाजग्मुस्ते तु सर्वे निमंत्रिताः ॥ २७ ॥

ເພາະໄດ້ຮັບເຊີນເພື່ອພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ຂອງບິດາ, ບັນດາພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ—ຫົກຄົນຈາກແຕ່ລະຕະກູນ—ໄດ້ມາຊຸມນຸມທີ່ອະໂຍດະຍາ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ທຸກຄົນຜູ້ຖືກເຊີນກໍມາຄົບ.

Verse 28

ऋते विभीषिणं तत्र चिंतयाने रघूत्तमे । शंभुर्ब्राह्मणरूपेण षट्कुलैश्च सहागतः ग ॥ २८ ॥

ນອກຈາກວິພີສະນະແລ້ວ, ໃນຂະນະທີ່ຣາຄູຕະມະ (ພຣະຣາມ) ກຳລັງຄິດໄຕ່ຕອງຢູ່ນັ້ນ, ຊັມພູ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ມາຮອດໃນຮູບພຣາຫມະນ ພ້ອມກັບຜູ້ຄົນຈາກຫົກຕະກູນ.

Verse 29

अथ पृष्टो मया शंभुर्विभीषणसमागमे । नीत्वा मां द्रविडे देशे मोचय द्विजबंधनात् ॥ २९ ॥

ຕໍ່ມາ ໃນເວລາທີ່ໄດ້ພົບວິພີສະນະ, ຂ້ອຍໄດ້ຖາມຊັມພູວ່າ: “ຂໍໃຫ້ນຳຂ້ອຍໄປຍັງດິນແດນດຣາວິດ ແລະປົດປ່ອຍຂ້ອຍຈາກພັນທະທີ່ພຣາຫມະນໄດ້ຜູກໄວ້.”

Verse 30

मया निमंत्रिताः श्रद्धे ह्यगस्त्याद्या मुनीश्वराः । संभोजितास्तु प्रययुः स्वस्वमाश्रममंडलम् ॥ ३० ॥

ໂອ ສັດທາ! ບັນດາມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ເຊັ່ນ ອະກັດສະຕະ ແລະອື່ນໆ ຖືກຂ້ອຍເຊີນ; ເມື່ອໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູ ແລະການນົບນ້ອມຢ່າງສົມຄວນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ກັບໄປຍັງອາສຣົມຂອງຕົນໆ។

Verse 31

ततः कालांतरे विप्रा देवा दैत्या नरेश्वराः । गौतमेन समाहूताः सर्वे यज्ञसभाजिताः ॥ ३१ ॥

ຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກເວລາຜ່ານໄປ ບັນດາພຣາຫມັນມຸນີ, ເທວະ, ໄດຕະຍະ ແລະກະສັດ ທັງໝົດ ຖືກໂກຕະມະເຊີນມາ ແລະໄດ້ນັ່ງປະຈຳໃນສະພາຍັດຍະກຳຕາມຄວາມສົມຄວນ។

Verse 32

ते सर्वे स्फाटिकं लिंगं त्र्यंबकाद्रौ निवेशितम् । संपूज्य न्यवंसस्तत्र देवदैत्यनृपाग्रजाः ॥ ३२ ॥

ພວກເຂົາທັງໝົດ—ຜູ້ເປັນຫົວໜ້າໃນໝູ່ເທວະ, ໄດຕະຍະ ແລະເຈົ້າຊາຍ—ໄດ້ຕິດຕັ້ງລິງຄະສະຟາຕິກ (ຄຣິສຕັນ) ໄວ້ເທິງພູຕຣຽມບະກະ; ເມື່ອບູຊາຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ ພວກເຂົາກໍພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ।

Verse 33

तस्मिन्समाजे वितते सर्वौर्लिंगे समर्चिते । गौतमोऽप्यथ मध्याह्ने पूजयामास शंकरम् ॥ ३३ ॥

ເມື່ອສະມາຊະອັນໃຫຍ່ນັ້ນໄດ້ຊຸມນຸມກວ້າງຂວາງ ແລະລິງຄະທັງໝົດໄດ້ຮັບການບູຊາຢ່າງສົມຄວນ ໂກຕະມະກໍໄດ້ບູຊາພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ໃນເວລາທ່ຽງວັນ।

Verse 34

सर्वे शुक्लांबरधरा भस्मोद्धूलितविग्रहाः । सितेन भस्मना कृत्वा सर्वस्थाने त्रिपुंड्रकम् ॥ ३४ ॥

ທຸກຄົນນຸ່ງຜ້າຂາວ ແລະທາກາຍດ້ວຍຂີ້ເທົ່າສັກສິດ; ດ້ວຍຂີ້ເທົ່າຂາວບໍລິສຸດ ຄວນປ້າຍເຄື່ອງໝາຍຕຣິປຸນດຣະ (tripuṇḍra) ໃນທຸກຈຸດທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນຮ່າງກາຍ।

Verse 35

नत्वा तु भार्गवं सर्वे भूतशुद्धिं प्रचक्रमुः । हृत्पद्ममध्ये सुषिरं तत्रैव भूतपञ्चकम् ॥ ३५ ॥

ເມື່ອນ້ອມກາບພາຣຄະວະ (຤ິສີສາຍພຣິກຸ) ແລ້ວ ທຸກຄົນກໍເລີ່ມປະຕິບັດ «ພູຕະຊຸດທິ» ການຊໍາລະທາດ. ໃນດອກບົວແຫ່ງຫົວໃຈ ເຂົາເພັ່ງພິຈາລະນາຊ່ອງວ່າງອ່ອນລະອຽດ ແລະໃນນັ້ນເອງກໍວາງ/ນຶກເຫັນທາດຫ້າປະການ.

Verse 36

तेषां मध्ये महाकाशमाकाशे निर्मलामलम् । तन्मध्ये च महेशानं ध्यायेद्दीप्तिमयं शुभम् ॥ ३६ ॥

ໃນທ່າມກາງຂອງສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ພຶງພິຈາລະນາ «ມະຫາອາກາດ»; ໃນອາກາດນັ້ນບໍລິສຸດ ໄຮ້ມົນທິນ. ແລະໃນກາງນັ້ນ ພຶງເພັ່ງພິຈາລະນາມະເຫຊານ (ພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່) ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຮັດສະມີ.

Verse 37

अज्ञानसंयुतं भूतं समलं कर्मसंगतः । तं देहमाकाशदीपे प्रदहेज्ज्ञानवह्निना ॥ ३७ ॥

ສັດຜູ້ມີກາຍ ຜູກພັນດ້ວຍອະວິດຍາ ມີມົນທິນ ແລະຕິດພັນກັບກຳ—ພຶງໃຫ້ກາຍນັ້ນຖືກເຜົາດັ່ງຢູ່ໃນຕະກຽງແຫ່ງອາກາດພາຍໃນ ໂດຍໄຟແຫ່ງປັນຍາ.

Verse 38

आकाशस्यावृत्तिं चाहं दग्ध्वाकाशमथो दहेत् । दग्ध्वाकाशमथो वायुमग्निभूतं तथा दहेत् ॥ ३८ ॥

«ເມື່ອເຜົາວົງຫຸ້ມຂອງອາກາດແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເຜົາອາກາດເອງ. ເມື່ອອາກາດຖືກເຜົາແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າກໍເຜົາລົມ (ວາຍຸ) ທີ່ກາຍເປັນໄຟໃນສະພາບນັ້ນດ້ວຍ»।

Verse 39

अब्भूतं च ततो दग्ध्वा पृथिवीभूतमेव च । तदाश्रितान्गुणान्दग्ध्वा ततो देहं प्रदाहयेत् ॥ ३९ ॥

ຈາກນັ້ນ ເມື່ອເຜົາ (ລະລາຍ) ທາດນ້ຳ ແລະເຜົາທາດດິນດ້ວຍ, ແລະເຜົາຄຸນລັກສະນະທີ່ອາໄສຢູ່ໃນທາດເຫຼົ່ານັ້ນແລ້ວ, ຈຶ່ງພຶງເຜົາ (ລະລາຍ) ກາຍຂອງຕົນເອງ.

Verse 40

एवं प्रदग्ध्वा भूतार्दि देही तज्ज्ञानवह्निना । शिखामध्यस्थितं विष्णुमानंदरसनिर्भरम् ॥ ४० ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ເຜົາຜານທຸກຂ໌ແຫ່ງທາດ ແລະ ກາຍຂອງຜູ້ມີກາຍ ດ້ວຍໄຟແຫ່ງປັນຍານັ້ນ ຜູ້ມີກາຍຍ່ອມເຫັນພຣະວິສນຸ ສະຖິດຢູ່ກາງແປວໄຟທີ່ຍອດສີສະ ເຕັມລົ້ນດ້ວຍນ້ຳຫວານແຫ່ງອານັນດາ।

Verse 41

निष्पन्नचंद्रकिरणसंकाशकिरणं किरणं शिवम् । शिवांगोत्पन्नकिरणैरमृतद्रवसंयुतैः ॥ ४१ ॥

ລັງສີອັນເປັນມງຄົດນັ້ນ (ສິວະ) ເປັນລຳແສງທີ່ຮັງສີຄ້າຍແສງຈັນທຣາທີ່ປາກົດເຕັມທີ່; ແລະມີຮັງສີທີ່ເກີດຈາກອະວະຍະຂອງສິວະເອງ ປະສົມກັບສານອະມຣິຕະທີ່ໄຫຼລື່ນ ຄອຍປະຄອງຢູ່।

Verse 42

सुशीतला ततो ज्वाला प्रशांता चंद्ररश्मिवत् । प्रसारितसुधारुग्भिः सांद्रीभूतश्च संप्लवः । अनेन प्लावितं भूतग्रामं संचिंतयेत्परम् ॥ ४२ ॥

ແລ້ວແປວໄຟນັ້ນກາຍເປັນຄວາມເຢັນຢ່າງຍິ່ງ ສະງົບດຸດດັ່ງຮັງສີຈັນທຣາ. ເມື່ອສາຍນ້ຳອະມຣິຕະແຜ່ອອກ ສຳພລະວະ—ການທ່ວມທົ່ວສາກົນ—ກໍໜາແນ່ນຂຶ້ນ; ແລະຄວນພິຈາລະນາພຣະສູງສຸດ ເມື່ອຝູງສັດທັງປວງຖືກທ່ວມດ້ວຍສິ່ງນັ້ນ।

Verse 43

इत्थं कृत्वा भूतशुद्धिं क्रियार्हो मर्त्यः शुद्धो जायते ह्येव सद्यः । पूजां कर्तुं जप्यकर्मापि पश्चादेवं ध्यायेद्ब्रह्महत्यादिशुद्ध्यै ॥ ४३ ॥

ເມື່ອເຮັດດັ່ງນີ້ແລ້ວ ດ້ວຍການຊຳລະທາດ (bhūta-śuddhi) ມະນຸດຜູ້ເປັນມະຕະຍະຍ່ອມບໍລິສຸດທັນທີ ແລະເໝາະສົມຕໍ່ການປະກອບພິທີ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເພື່ອບູຊາ ແລະເພື່ອການສວດຈະປະ (japa) ຄວນພິຈາລະນາດ້ວຍວິທີນີ້ເພື່ອຊຳລະບາບ ແມ່ນແຕ່ບາບໜັກເຊັ່ນ ພຣາຫມະ-ຫັດຕະຍາ (ຂ້າພຣາຫມະນ) ແລະອື່ນໆ।

Verse 44

एवं ध्यात्वा चद्रंदीप्तिप्रकाशं ध्यानेनारोप्याशु लिंगे शिवस्य । सदाशिवं दीपमध्ये विचिंत्य पञ्चाक्षरेणार्चनमव्ययं तु ॥ ४४ ॥

ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາດັ່ງນີ້ແລ້ວ ຈົ່ງສະມາທິໃນແສງທີ່ສະຫວ່າງດຸດດັ່ງຈັນທຣາ ແລະໂດຍການພິຈາລະນາ ຈົ່ງຍົກນິມິດນັ້ນໄປວາງໃສ່ລິງຄະຂອງສິວະໂດຍໄວ. ຈາກນັ້ນ ຈົ່ງນຶກເຫັນສະດາສິວະຢູ່ກາງແປວໄຟໃນຕະກຽງ ແລະບູຊາອັນບໍ່ເສື່ອມດ້ວຍມັນຕຣາຫ້າພະຍາງ (pañcākṣara)។

Verse 45

आवाहनादीनुपचारांरतथापि कृत्वा स्नानं पूर्ववच्छंकरस्य । औदुंबरं राजतं स्वर्णपीठं वस्त्रादिच्छन्नं सर्वमेवेह पीठम् ॥ ४५ ॥

ແມ່ນແຕ່ໄດ້ປະກອບການບໍລິການບູຊາເລີ່ມຈາກການເຊີນ (āvāhana) ແລະອຸປະຈາຣະອື່ນໆແລ້ວ ກໍຄວນອາບນ້ຳບູຊາພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ຕາມທີ່ກໍານົດໄວ້ເຊັ່ນເກົ່າ. ບ່ອນນີ້ ພີຖະ (pīṭha) ຄວນເຮັດດ້ວຍໄມ້ອຸດຸມບະຣະ ຫຼື ເງິນ ຫຼື ຄໍາ ແລະປົກຄຸມທັງໝົດດ້ວຍຜ້າ ແລະສິ່ງອື່ນໆ.

Verse 46

अंते कृत्वा बुद्बुदाभ्यां च सृष्टिं पीठे पीठे नागमेकं पुरस्तात् । कुर्यात्पीठे चोर्द्ध्वके नागयुग्मं देवाभ्याशे दक्षिणे वामतश्च ॥ ४६ ॥

ໃນທ້າຍສຸດ ເມື່ອປັ້ນ ‘ສຣິດຕິ’ (sṛṣṭi) ດ້ວຍຮູບຄ້າຍຟອງນ້ຳສອງອັນແລ້ວ ຄວນວາງນາກ (nāga) ໜຶ່ງຕົວໄວ້ດ້ານໜ້າໃນແຕ່ລະພີຖະ. ແລະໃນພີຖະຊັ້ນເທິງກໍຄວນຈັດນາກເປັນຄູ່ ໃກ້ພຣະເທວະ ທາງຂວາ ແລະທາງຊ້າຍ.

Verse 47

जपापुष्पं नागमध्ये निधाय मध्ये वस्त्रं द्वादशप्रातिगुण्ये । सुश्वेतेन तस्य मध्ये महेशं लिंगाकारं पीठयुक्तं प्रपूज्यम् ॥ ४७ ॥

ໃຫ້ວາງດອກຊະປາ (hibiscus) ໄວ້ກາງວົງນາກ ແລະໃນກາງນັ້ນວາງຜ້າທີ່ພັບໄວ້ສິບສອງຊັ້ນ. ແລ້ວໃນກາງຂອງນັ້ນ ເທິງຜ້າຂາວບໍລິສຸດ ຈົ່ງບູຊາພຣະມະເຫສະ (Maheśa) ໃນຮູບລິງຄະ (liṅga) ພ້ອມພີຖະ (pīṭha) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 48

एवं कृत्वा साधकास्ते तु सर्वे दत्त्वा दत्त्वा पंचगंधाशष्टगंधम् । पुष्पैः पत्रैः श्रीतिलैरक्षतैश्च तिलोन्मिश्रैः केवलैश्चप्रपूज्य ॥ ४८ ॥

ເມື່ອເຮັດແບບນີ້ແລ້ວ ບັນດາຜູ້ປະຕິບັດ (sādhaka) ທັງໝົດ ຄວນຖວາຍຊ້ຳໆ ນ້ຳຫອມຫ້າ (ຫຼື ແປດ) ປະເພດ. ແລ້ວຈຶ່ງບູຊາໃຫ້ຄົບຖ້ວນດ້ວຍດອກໄມ້ ໃບໄມ້ ງາມົງຄຸນ ແລະເຂົ້າສານບໍ່ແຕກ (akṣata) ໂດຍໃຊ້ງາທີ່ປົນກັບເຄື່ອງຖວາຍ ຫຼື ໃຊ້ງາລ້ວນໆກໍໄດ້.

Verse 49

धूपं दत्त्वा विधिवत्संप्रयुक्तं दीपं दत्त्वा चोक्तमेवोपहारम् । पूजाशेषं ते समाप्याथ सर्वे गीतं नृत्यं तत्र तत्रापि चक्रुः ॥ ४९ ॥

ເມື່ອຖວາຍທູບຕາມພິທີຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະຖວາຍປະທີບ (ໂຄມໄຟ) ພ້ອມອຸປະຫາຣະຕາມທີ່ກ່າວໄວ້ແລ້ວ ພວກເຂົາຈຶ່ງສໍາເລັດພິທີບູຊາທີ່ເຫຼືອ. ເມື່ອສໍາເລັດແລ້ວ ທຸກຄົນກໍຮ້ອງເພງ ແລະເຕັ້ນລໍາຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນທັນທີ ເພື່ອເປັນມົງຄຸນແຫ່ງການບູຊາ.

Verse 50

काले चास्मिन्सुव्रते गौतमस्य शिष्यः प्राप्तः शंकरात्मेति नाम्ना ॥ ५० ॥

ໃນເວລານັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນດີ ສິດຂອງໂຄຕະມະໄດ້ມາຮອດ ມີນາມວ່າ «ສັງກະຣາດມັນ».

Verse 51

उन्मत्तवेषो दिग्वासा अनेकां वृत्तिमास्थितः । क्वचिद्द्विजातिप्रवरः क्वचिञ्चंडालसन्निभः ॥ ५१ ॥

ລາວປາກົດໃນຮູບແບບຄົນບ້າ ບາງຄັ້ງນຸ່ງຫົ່ມບໍ່ມີ (ດິກວາສາ) ດຳລົງຊີວິດຫຼາຍຢ່າງ—ບາງຄັ້ງເຫມືອນດວິຊາຕິຜູ້ປະເສີດ ແຕ່ບາງຄັ້ງຄ້າຍຈັນດາລາ.

Verse 52

क्वचिच्छूद्रसमो योगी तापसः क्वचिदप्युत । गर्जत्युत्पतते चैव नृत्यति स्तौति गायति ॥ ५२ ॥

ບາງຄັ້ງ ຍົກກີນັ້ນປະພຶດຄ້າຍຊູດຣະ; ບາງຄັ້ງກໍເປັນດັ່ງຕາປະສະ (ນັກບຳເນັດຕະປະ)। ລາວຮ້ອງກັບ ກະໂດດ ເຕັ້ນລຳ ສັນລະເສີນ ແລະຮ້ອງເພງ.

Verse 53

रोदिति श्रृणुतेऽत्युक्तं पतत्युत्तिष्ठति क्वचित् । शिवज्ञानैकसंपन्नः परमानंदनिर्भरः ॥ ५३ ॥

ລາວອາດຈະຮ້ອງໄຫ້; ອາດຈະບໍ່ໄດ້ຍິນ ແມ່ນຖືກເອີ້ນຊ້ຳໆ; ບາງຄັ້ງລົ້ມ ແລະບາງຄັ້ງລຸກຂຶ້ນອີກ—ແຕ່ລາວມີແຕ່ປັນຍາແຫ່ງພຣະສິວະ ແລະຈົມຢູ່ໃນອານັນດະອັນສູງສຸດ.

Verse 54

संप्राप्तो भोज्यवेलायां गौतमस्यांतिकं ययौ । बुभुजे गुरुणा साकं क्वचिदुच्छिष्टमेव च ॥ ५४ ॥

ເມື່ອເຖິງເວລາອາຫານ ລາວໄດ້ໄປຫາໂຄຕະມະໃກ້ໆ. ລາວຮັບປະທານຮ່ວມກັບຄູອາຈານ ແລະບາງຄັ້ງກໍຮັບປະທານແຕ່ອາຫານທີ່ເຫຼືອຈາກຄູອາຈານ.

Verse 55

क्वचिल्लिहति तत्पात्रं तूष्णीमेवाभ्यगात्क्वचित् । हस्तं गृहीत्वैव गुरोः स्वयमेवाभुनक्क्वचित् ॥ ५५ ॥

ບາງຄັ້ງ ລາວເລຍພາຊະນະນັ້ນເອງ; ບາງຄັ້ງ ລາວເຂົ້າໄປດ້ວຍຄວາມງຽບສະຫງົບ. ບາງຄັ້ງ ຈັບມືອາຈານ ແລ້ວກິນເອງ.

Verse 56

क्वचिद् गृहांतरे मूत्रं क्वचित्कर्दमलेपनम् । सर्वदा तं गुरुर्दृष्ट्वा करमालंब्य मंदिरम् ॥ ५६ ॥

ໃນເຮືອນໜຶ່ງມີນ້ຳປັດສະວະ; ອີກເຮືອນໜຶ່ງມີການທາຂີ້ຕົມ. ແຕ່ອາຈານເຫັນລາວທຸກຄັ້ງ ກໍຈັບມືນຳເຂົ້າເຮືອນ.

Verse 57

प्रविश्य स्वीयपीठे तमुपवेश्याप्यभोजयत् । स्वयं तदस्य पात्रेण बुभुजेगौतमो मुनिः ॥ ५७ ॥

ເມື່ອເຂົ້າໄປໃນອາສຣົມ ນັກບວດໄດ້ໃຫ້ລາວນັ່ງເທິງບ່ອນນັ່ງຂອງຕົນ ແລະໃຫ້ລາວຮັບປະທານ. ແລ້ວ ພຣະມຸນີໂກຕະມະເອງ ກໍກິນຈາກພາຊະນະນັ້ນຂອງລາວ.

Verse 58

तस्य चित्तं परिज्ञातुं कदाचिदथ सुंदरी । अहल्या शिष्यमाहूय भुङ्क्ष्वेति प्राह तं मुदा । निर्दिष्टो गुरुपत्न्या तु बुभुजे सोऽविशेषतः ॥ ५८ ॥

ຕໍ່ມາ ເພື່ອຮູ້ຈິດໃຈຂອງລາວ ນາງອະຫະລະຍາຜູ້ງາມ ໄດ້ເອີ້ນສິດມາຄັ້ງໜຶ່ງ ແລະກ່າວດ້ວຍຄວາມຍິນດີວ່າ “ຈົ່ງກິນ.” ເມື່ອໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງຈາກພັນລະຍາອາຈານ ລາວກໍກິນໂດຍບໍ່ແບ່ງແຍກ ບໍ່ລັງເລ.

Verse 59

यथा पपौ हि पानीयं तथा वह्निमपि द्विजा । कंटकानन्नवद्भुक्त्वा यथापूर्वमतिष्ठत ॥ ५९ ॥

ດັ່ງທີ່ລາວດື່ມນ້ຳ ຢ່າງນັ້ນແຫຼະ—ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ—ລາວຍັງກິນໄຟໄດ້. ແລະເມື່ອກິນໜາມຄົມດັ່ງອາຫານແລ້ວ ລາວກໍຢູ່ເຫມືອນເກົ່າ.

Verse 60

पुरो हि मुनिकन्याभिराहूतो भोजनाय च । दिनेदिने तत्प्रदत्तं लोष्टमंबु च गोमयम् ॥ ६० ॥

ແທ້ຈິງ ລູກສາວຂອງມຸນີທັງຫຼາຍໄດ້ເຊີນລ່ວງໜ້າໃຫ້ມາຮັບປະທານ; ທຸກມື້ພວກນາງໃຫ້ເຫມືອນເກົ່າ—ກ້ອນດິນ, ນ້ຳ, ແລະຂີ້ງົວ.

Verse 61

कर्दमं काष्ठदंडं च भुक्त्वा पीत्वाथ हर्षितः । एतादृशो मुनिरसौ चंडालसदृशाकृतिः ॥ ६१ ॥

ລາວໄດ້ກິນຂີ້ຕົມ ແລະກະທັ້ງໄມ້ຄ້ອນດ້າມ ແລ້ວຍັງດື່ມມັນ ດ້ວຍໃຈຍິນດີ. ມຸນີນັ້ນມີຮູບລັກຄ້າຍຈັນດາລາ (ຄົນນອກວັນນະ).

Verse 62

सुजीर्णोपानहौ हस्ते गृहीत्वा प्रलपन्हसन् । अंत्यजोचितवेषश्च वृषपर्वाणमभ्यगात् ॥ ६२ ॥

ລາວຖືຮອງເທົ້າຄູ່ໜຶ່ງທີ່ເກົ່າຫຼາຍໄວ້ໃນມື, ເວົ້າພຶມພຳແລະຫົວເຮາະ, ນຸ່ງແຕ່ງແບບທີ່ເໝາະກັບຄົນນອກວັນນະ, ແລ້ວເຂົ້າໄປຫາວຣຶສະປະຣະວັນ.

Verse 63

वृषपर्वेशयोर्मध्ये दिग्वासाः समतिष्टत । वृषपर्वा तमज्ञात्वा पीडयित्वा शिरोऽच्छिनत् ॥ ६३ ॥

ລະຫວ່າງວຣຶສະປະຣະວັນ ແລະ ອີສະ ມີນັກບຳເນັດເປືອຍກາຍ (ດິກວາສາ) ຢືນຢູ່. ວຣຶສະປະຣະວັນບໍ່ຮູ້ຈັກລາວ ຈຶ່ງກົດຂີ່ແລະຕັດຫົວຂອງລາວ.

Verse 64

हते तस्मिन्द्विजश्रेष्ठे जगदेतञ्चराचरम् । अतीव कलुषं ह्यासीत्तत्रस्था मुनयस्तथा ॥ ६४ ॥

ເມື່ອພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນຖືກຂ້າ, ໂລກທັງໝົດ—ທັງສັດທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະສິ່ງທີ່ຢູ່ນິ່ງ—ກໍກາຍເປັນມົນທິນຢ່າງຫນັກ; ແລະບັນດາມຸນີທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍເປັນເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 65

गौतमस्य महाशोकः संजातः सुमहात्मनः । निर्ययौ चक्षुषो वारि शोकं संदर्शयन्निव ॥ ६५ ॥

ຄວາມໂສກໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂອງ ໂຄຕະມະ ຜູ້ມີຈິດໃຈສູງສົ່ງ; ນ້ຳຕາໄຫຼອອກຈາກດວງຕາ ດັ່ງກັບກຳລັງເປີດເຜີຍຄວາມໂສກຂອງຕົນໃຫ້ເຫັນຊັດ।

Verse 66

गौतमः सर्वदैत्तयानां सन्निधौ वाक्यमुक्तवान् । किमनेन कृते पापं येन च्छिन्नमिदं शिरः ॥ ६६ ॥

ໂຄຕະມະ ໄດ້ກ່າວຄຳນີ້ຕໍ່ໜ້າດາຍຕະຍາທັງປວງວ່າ: “ເຂົາໄດ້ກະທຳບາບອັນໃດ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຫົວນີ້ຖືກຕັດຂາດ?”

Verse 67

मम प्राणाधिकस्येह सर्वदा शिवयोगिनः । ममापि मरणं सत्यं शिष्यच्छद्मा यतो गुरुः ॥ ६७ ॥

ໃນທີ່ນີ້ ຍົກກີນແຫ່ງພຣະສິວະນີ້ ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງກວ່າຊີວິດຂອງຂ້ອຍເສຍອີກ; ແຕ່ການຕາຍຂອງຂ້ອຍກໍແນ່ນອນ—ເພາະຄູບາອາຈານໄດ້ຮັບຮູບເປັນສິດສານຸສິດ.

Verse 68

शैवानां धर्मयुक्तानां सर्वदा शिववर्तिनाम् । मरणं यत्र दृष्टं स्यात्तत्र नो मरणं ध्रुवम् ॥ ६८ ॥

ສຳລັບຜູ້ອຸທິດຕົນແດ່ພຣະສິວະ ຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນທຳມະ ແລະຢູ່ກັບພຣະສິວະເປັນນິດ—ບ່ອນໃດທີ່ເຫັນຄືວ່າຄວາມຕາຍປາກົດ ທີ່ນັ້ນສຳລັບເຂົາ ຄວາມຕາຍບໍ່ອາດຄອບງຳໄດ້ແທ້ໆ।

Verse 69

तच्छ्रुत्वा ह्यसुराचार्यः सुक्रः प्राह विदांवरः । एनं संजीवयिष्यामि भार्गवं शंकरप्रियम् ॥ ६९ ॥

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ສຸກຣະ ອາຈານແຫ່ງອະສຸຣະ ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດານັກຮູ້ ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ຂ້ອຍຈະຊຸບຊີວິດໃຫ້ພາຣຄະວະນີ້ຄືນ ເພາະເຂົາເປັນຜູ້ທີ່ຊັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ຮັກພໍໃຈ.”

Verse 70

किमर्थं म्रियते ब्रह्मन्पश्य मे तपसो बलम् । इति वादिनि विप्रेंद्रे गौतमोऽपि ममार ह ॥ ७० ॥

«ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຕ້ອງຕາຍ ໂອ ພຣາຫມັນ? ຈົ່ງເບິ່ງພະລັງຕະປະສະຍາຂອງຂ້າ!»—ໃນຂະນະທີ່ພຣາຫມັນຜູ້ຍິ່ງນັ້ນກ່າວຢູ່ ພຣະລິສີ ໂກຕະມະ ກໍດັບຊີວິດໄປແທ້ໆ।

Verse 71

तस्मिन्मृतेऽथ शुक्रोऽपि प्राणांस्तत्याज योगतः । तस्यैवं हतिमाज्ञाय प्रह्लादाद्या दितीश्वराः ॥ ७१ ॥

ເມື່ອທ່ານນັ້ນດັບຊີວິດແລ້ວ ສຸກຣະກໍດ້ວຍພະລັງໂຍຄະ ປ່ອຍວາງລົມຫາຍໃຈຊີວິດ. ເມື່ອຮູ້ວ່າທ່ານຖືກປະຫານແບບນັ້ນ ບັນດາເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ ເລີ່ມຈາກພຣາຫລາດາ (ລູກຫຼານຂອງດິຕີ) ກໍເຂົ້າໃຈເຫດການນັ້ນ।

Verse 72

देवा नृपा द्विजाः सर्वे मृता आसंस्तदद्भुतम् । मृतमासीदथ बलं तस्य बाणस्य धीमतः ॥ ७२ ॥

ເທວະ ກະສັດ ແລະ ດວິຊະທັງປວງ ລ້ວນດັບຊີວິດ—ນ່າອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ. ແລ້ວພະລັງຂອງລູກທະນູຂອງຜູ້ມີປັນຍານັ້ນ ກໍກາຍເປັນນິ່ງງຽບ ດັ່ງຄົນຕາຍ.

Verse 73

अहल्या शोकसंतप्ता रुरोदोञ्चैः पुनःपुनः । गौतमेन महेशस्य पूजया पूजितो विभुः ॥ ७३ ॥

ອະຫລະຍາ ຖືກໄຟແຫ່ງຄວາມໂສກເຜົາໃຈ ຮ້ອງໄຫ້ດັງໆ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ແລະພຣະຜູ້ຍິ່ງ ມະເຫສະ (ພຣະສິວະ) ຖືກໂກຕະມະ ບູຊາດ້ວຍພິທີບູຊາຢ່າງຄວນຄ່າ.

Verse 74

वीरभद्रो महायोगी सर्वं दृष्ट्वा चुकोप ह । अहो कष्टमहोकष्टं महेशा बहवो हताः ॥ ७४ ॥

ວີຣະພັດຣະ ມະຫາໂຍຄີ ເຫັນທຸກຢ່າງແລ້ວ ກໍໂກດເກຣີຍວ. «ໂອ້! ນ່າທຸກທ້ອນ, ທຸກທ້ອນເຫຼືອເກີນ! ຜູ້ຕິດຕາມຂອງມະເຫສະ (ພຣະສິວະ) ຖືກສັງຫານໄປຫຼາຍ!»

Verse 75

शिवं विज्ञापयिष्यामि तेनोक्तं करवाण्यथ । इति निश्चित्य गतवान्मंदराचलमव्ययम् ॥ ७५ ॥

“ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປກາບທູນພຣະສິວະ ແລ້ວຈະປະຕິບັດຕາມພຣະວັດຖະວາຈາຂອງພຣະອົງ.” ຄິດແນ່ນອນແລ້ວ ຈຶ່ງໄປຫາພູມັນດະຣາ ອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ.

Verse 76

नमस्कृत्वा विरूपाक्षं वृत्तसर्वमथोक्तवान् । ब्रह्माणं च हरिं तत्र स्थितौ प्राह शिवो वचः ॥ ७६ ॥

ເມື່ອກາບນົບວິຣູປາກສະ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວ ກໍໄດ້ເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດ. ຈາກນັ້ນ ຈຶ່ງກ່າວພຣະວາຈາແກ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ຜູ້ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 77

मद्भक्तैः साहसं कर्म कृतं ज्ञात्वा वरप्रदम् । गत्वा पश्यामि हे विष्णो सर्वं तत्कृतसाहसम् ॥ ७७ ॥

“ເມື່ອຮູ້ວ່າ ບັນດາຜູ້ພັກດີຂອງເຮົາໄດ້ກະທຳການກ້າຫານ ອັນໃຫ້ຜົນເປັນພອນ, ໂອ ພຣະວິສນຸ, ເຮົາຈະໄປເບິ່ງການກ້າຫານນັ້ນທັງໝົດ.”

Verse 78

इत्युक्त्वा वृषमारुह्य वायुना धूतचामरः । नन्दिकेन सुवेषेण धृते छत्रेऽतिशोभने ॥ ७८ ॥

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງຂຶ້ນຂີ່ງົວ. ລົມພັດໃຫ້ພັດຫາງຈາມະຣະໄຫວ, ແລະ ນັນດີ ຜູ້ແຕ່ງກາຍງາມສະຫງ່າ ຖືຮົ່ມອັນງາມຍິ່ງປົກເຫນືອພຣະອົງ.

Verse 79

सुश्वेते हेमदंडे च नान्ययोग्ये धृते विभो । महेशानुमतिं लब्ध्वा हरिर्नागांतके स्थितः ॥ ७९ ॥

ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະຫຣິ ຖືຄັນທອງສີຂາວສະຫງ່າງາມ ອັນບໍ່ຄວນແກ່ຜູ້ອື່ນໃດ; ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸມັດຈາກມະເຫສະແລ້ວ ພຣະອົງກໍປະທັບຢູ່ທີ່ນາການຕະກະ.

Verse 80

आरक्तनीलच्छत्राभ्यां शुशुभे लक्ष्मकौस्तुभः । शिवानुमत्या ब्रह्मापि हंसारूढोऽभवत्तदा ॥ ८० ॥

ດ້ວຍຮົ່ມສີແດງແລະສີຟ້າອັນງາມສົດ ພຣະລັກສະມີ ແລະ ແກ້ວກອສຕຸພະ ສ່ອງປະກາຍຮຸ່ງເຮືອງ. ແລ້ວໃນຂະນະນັ້ນ ໂດຍການອະນຸຍາດຂອງພຣະສິວະ ພຣະພຣະຫມາກໍຂຶ້ນຂີ່ຫົງສາວາຫະນະ.

Verse 81

इंद्रगोपप्रभाकारच्छत्राभ्यां शुशुभे विधिः । इन्द्रादिसर्वदेवाश्च स्वस्ववाहनसंयुताः ॥ ८१ ॥

ພຣະວິທິ (ພຣະພຣະຫມາ) ສ່ອງປະກາຍຢູ່ໃຕ້ຮົ່ມຄູ່ທີ່ຮຸ່ງເຮືອງດັ່ງແສງຂອງແມງອິນດຣະໂກປ. ແລະບັນດາເທວະທັງປວງ—ອິນດຣະແລະອື່ນໆ—ກໍມາພ້ອມວາຫະນະຂອງຕົນ.

Verse 82

अथ ते निर्ययुः सर्वे नानावाद्यानुमोदिताः । कोटिकोटिगणाकीर्णा गौतमस्याश्रमं गताः ॥ ८२ ॥

ແລ້ວພວກເຂົາທັງໝົດກໍອອກເດີນທາງ ໂດຍມີສຽງດົນຕີນານາຊະນິດຄອຍຊື່ນຊົມສົ່ງເສີມ. ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍຝູງຫຼາຍກະຕິກະຕິ ພວກເຂົາໄດ້ໄປຍັງອາສຣົມຂອງໂຄຕະມະ.

Verse 83

ब्रह्मविष्णु महेशाना दृष्ट्वा तत्परमाद्भुतम् । स्वभक्तं जीवयामास वामकोणनिरीक्षणात् ॥ ८३ ॥

ເມື່ອພຣະພຣະຫມາ ພຣະວິສນຸ ແລະ ພຣະມະເຫສານະ (ພຣະສິວະ) ເຫັນເຫດການອັນອັດສະຈັນສູງສຸດນັ້ນ ພວກພຣະອົງໄດ້ຊຸບຊີວິດຜູ້ບູຊາຂອງຕົນໃຫ້ຟື້ນຄືນ ເພີຍແຕ່ຊາຍຕາຈາກມຸມຕາຊ້າຍ.

Verse 84

शंकरो गौतमं प्राह तुष्टोऽहं ते वरं वृणु । तदाकर्ण्य वचस्तस्य गौतमः प्राह सादरम् ॥ ८४ ॥

ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ກ່າວກັບໂຄຕະມະວ່າ: “ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ—ຈົ່ງເລືອກພອນປະສົງໜຶ່ງ.” ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈານັ້ນ ໂຄຕະມະກໍຕອບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 85

यदि प्रसन्नो देवेश यदि देयो वरो मम । त्वल्लिंगार्चनसामर्थ्यं नित्यमस्तु ममेश्वर ॥ ८५ ॥

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ—ຖ້າຈະປະທານພອນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ—ຂໍໂອ ພຣະອົງ, ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມສາມາດບູຊາລິງຄະຂອງພຣະອົງເປັນນິດ।

Verse 86

वृतमेतन्मया देव त्रिनेत्र श्रृणु चापरम् । शिष्योऽयं मे महाभागो हेयादेयादिवर्जितः ॥ ८६ ॥

ໂອ ພຣະເທວະ, ໂອ ຜູ້ມີສາມຕາ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າເລື່ອງນີ້ແລ້ວ; ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ຟັງອີກຢ່າງໜຶ່ງ. ສິດຂອງຂ້າພະເຈົ້ານີ້ເປັນຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ—ພົ້ນຈາກຄວາມຄິດ ‘ຄວນປະຖິ້ມ’ ແລະ ‘ຄວນຮັບເອົາ’ ແລະຄູ່ຕົວຕົນທັງຫຼາຍ.

Verse 87

प्रेक्षणीयं ममत्वेन न च पश्यति चक्षुषा । न घ्राणग्राह्यं देवेश न पातव्यं न चेतरत् ॥ ८७ ॥

ມັນເຫັນເຫມືອນວ່າ ‘ຄວນເບິ່ງ’ ແຕ່ເປັນແຕ່ດ້ວຍຄວາມຍຶດຖືວ່າ ‘ເປັນຂອງຂ້ອຍ’; ແທ້ຈິງແລ້ວຕາບໍ່ອາດເຫັນໄດ້. ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ມັນບໍ່ຖືກຈັບໄດ້ດ້ວຍກິ່ນ; ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຄວນດື່ມ—ແລະບໍ່ແມ່ນວັດຖຸໃດໆຂອງອິນທຣີອື່ນເຊັ່ນກັນ.

Verse 88

इति बुद्ध्व्या तथा कुर्वन्स हि योगी महायशः । उन्मत्तविकृताकारः शंकरात्मेति कीर्तितः ॥ ८८ ॥

ເມື່ອເຂົ້າໃຈດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ໂຍຄີຜູ້ມີກຽດຍິ່ງກໍປະພຶດຕາມນັ້ນແທ້. ແມ່ນແຕ່ຮູບລັກພາຍນອກອາດເຫັນຄ້າຍຄົນບ້າ—ແປກປະຫຼາດ ຫຼືບິດເບືອນ—ແຕ່ທ່ານຖືກສັນລະເສີນວ່າ ຜູ້ທີ່ອາດຕະຕົນເປັນຊັງກະຣະ (ສິວະ) ເອງ.

Verse 89

न कश्चित्तं प्रति द्वेषी न च तं हिंसयेदपि । एतन्मे दीयतां देव मृतानाममृतिस्तथा ॥ ८९ ॥

ຂໍຢ່າໃຫ້ໃຜມີຄວາມຊັງຕໍ່ທ່ານ ແລະຢ່າໃຫ້ໃຜເຮັດຮ້າຍທ່ານແມ່ນແຕ່ຢ່າງໃດ. ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂໍປະທານສິ່ງນີ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ—ແລະຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ຕາຍໄປແລ້ວມີຄວາມພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ, ເປັນອະມະຕະເຊັ່ນກັນ.

Verse 90

तच्छ्रुत्वोमापतिः प्रीतो निरीक्ष्य हरिमव्ययः । स्वांशेन वायुना देहमाविशज्जगदीश्वरः ॥ ९० ॥

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ອຸມາປະຕິ (ພຣະຊິວະ) ຊື່ນບານໃຈ ແລະເບິ່ງໄປຫາ ພຣະຫຣິ ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມ; ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ ເຂົ້າສູ່ກາຍ ໂດຍອາໄສວາຍຸ ດ້ວຍພະລັງສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະອົງ.

Verse 91

हरिरूपः शंकरात्मा मारुतिः कपिसत्तमः । पर्यायैरुच्यतेऽधीशः साक्षाद्विष्णुः शिवः परः ॥ ९१ ॥

ຜູ້ທີ່ມີຮູບເປັນພຣະຫຣິ ແລະສານໃນເປັນພຣະຊັງກະຣະ—ມາຣຸຕິ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງວານອນ—ຖືກສັນລະເສີນດ້ວຍນາມພ້ອມຄວາມໝາຍຫຼາຍປະການ; ພຣະອົງນັ້ນແມ່ນວິສນຸໂດຍກົງ ແລະເປັນຊິວະສູງສຸດ.

Verse 92

आकल्पतेषु प्रत्येकं कामरूपमुपाश्रितः । ममाज्ञाकारको रामभक्तः पूजितविग्रहः ॥ ९२ ॥

ໃນແຕ່ລະກັລປະ ພຣະອົງອາໄສຮູບທີ່ປາຖະໜາໄດ້ຕາມປະສົງ ແລະປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຊາຂອງຂ້າ; ພຣະອົງເປັນຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະຣາມ ແລະຮູບກາຍຂອງພຣະອົງຄວນແກ່ການບູຊາ.

Verse 93

अनंतकल्पमीशानः स्थास्यति प्रीतमानसः । त्वया कृतमिदं वेश्म विस्तृतं सुप्रतिष्टितम् ॥ ९३ ॥

ດ້ວຍໃຈທີ່ຊື່ນບານ ພຣະອົງຈະສະຖິດຢູ່ທີ່ນີ້ຕະຫຼອດກັລປະອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ. ເຮືອນພັກທີ່ເຈົ້າສ້າງນີ້ ກວ້າງຂວາງ ແລະຕັ້ງມັ່ນຄົງດີ.

Verse 94

नित्यं वै सर्वरूपेण तिष्ठामः क्षणमादरात् । समर्चिताः प्रयास्यामः स्वस्ववासं ततः परम् ॥ ९४ ॥

«ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຮົາສະຖິດຢູ່ເປັນນິດ ໃນທຸກຮູບທຸກຢ່າງ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງບູຊາພວກເຮົາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແມ່ນແຕ່ພຽງຊົ່ວຂະນະ. ເມື່ອໄດ້ຮັບການສັກກາລະຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ ພວກເຮົາຈະຈາກໄປ—ແຕ່ລະອົງກັບສູ່ວິຫານຂອງຕົນ ຫຼັງຈາກນັ້ນ».

Verse 95

अथाबभाषे विश्वेशं गौतमो मुनिपुंगवः । अयोग्यं प्रार्थयामीश ह्यर्थी दोषं न पश्यति ॥ ९५ ॥

ແລ້ວ ໂກຕະມະ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນວ່າ: «ໂອ ພຣະອົງ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍສິ່ງທີ່ອາດບໍ່ຄວນ; ຜູ້ທີ່ຂັດສົນ ບໍ່ເຫັນຄວາມຜິດຂອງຕົນ»។

Verse 96

ब्रह्माद्यलभ्यं देवेश दीयतां यदि रोचते । अथेशो विष्णुमालोक्य गृहीत्वा तत्करं करे ॥ ९६ ॥

«ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ຖ້າພຣະອົງພໍໃຈ ຂໍຈົ່ງປະທານສິ່ງທີ່ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ກໍບໍ່ອາດໄດ້»។ ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເບິ່ງໄປຫາ ພຣະວິສນຸ ແລະຈັບມືຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນມືຂອງຕົນ।

Verse 97

प्रहसन्नंबुजाभाक्षमित्युवाच सदाशिवः । क्षामोदरोऽसि गोविंद देयं ते भोजनं किमु ॥ ९७ ॥

ສະດາຊິວະ ຍິ້ມຢ່າງເມດຕາ ແລະກ່າວກັບຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວວ່າ: «ໂອ ໂກວິນດະ, ທ້ອງຂອງເຈົ້າເບົາບາງ—ຄວນໃຫ້ອາຫານອັນໃດແກ່ເຈົ້າ?»

Verse 98

स्वयं प्रविश्य यदि वा स्वयं भुंक्ष्व स्वगेहवत् । गच्छ वा पार्वतीगेहं या कुक्षिं पूरयिष्यति ॥ ९८ ॥

ຫຼືຈະເຂົ້າໄປເອງ ແລະກິນເອງ ເຫມືອນເປັນເຮືອນຂອງເຈົ້າ; ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ໄປຫາເຮືອນຂອງ ພາຣະວະຕີ—ນາງຈະເຕີມທ້ອງໃຫ້ເຈົ້າ।

Verse 99

इत्युक्त्वा तत्करालंबी ह्येकांतमगमद्विभुः । आदिश्य नंदिनं देवो द्वाराध्यक्षं यथोक्तवत् ॥ ९९ ॥

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງຜູ້ມີອຳນາດທັງປວງ ໄດ້ຈັບມືຂອງພຣະອົງນັ້ນ ແລະໄປສູ່ທີ່ສະງົບສະຫງົບ; ພ້ອມທັງສັ່ງນັນດິນ ຜູ້ເຝົ້າປະຕູ ໃຫ້ປະຕິບັດຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ທຸກປະການ।

Verse 100

स गत्वा गौतमं वाथ ह्युक्तवान्विष्णुभाषणम् । संपादयान्नं देवेशा भोक्तुकामा वयं मुने ॥ १०० ॥

ແລ້ວລາວໄດ້ໄປຫາພຣະມຸນີ ໂຄຕະມະ ແລະນໍາສານຂອງພຣະວິສນຸໄປກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີເຈົ້າ, ຂໍໃຫ້ຈັດອາຫານ; ພວກເຮົາ—ເຈົ້າແຫ່ງເທວະ—ປາຖະໜາຈະຮັບປະທານ»។

Verse 101

इत्युक्त्वैकांतमगमद्वासुदेवेन शंकरः । मृदुशय्यां समारुह्य शयितौ देवतोत्तमौ ॥ १०१ ॥

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະສັງກະຣະໄດ້ໄປສູ່ບ່ອນສະງົບກັບພຣະວາສຸເທວະ. ທັງສອງເທວະຜູ້ສູງສຸດ ຂຶ້ນນອນເທິງຕຽງນຸ່ມ ແລະພັກຜ່ອນ.

Verse 102

अन्योन्यं भाषणं कृत्वा प्रोत्तस्थतुरुभावपि । गत्वा तडागं गंभीरं स्रास्यंतौ देवसत्तमौ ॥ १०२ ॥

ເມື່ອສົນທະນາກັນແລ້ວ ທັງສອງເທວະຜູ້ປະເສີດກໍລຸກຂຶ້ນ ໄປຫາຫນອງນ້ໍາລຶກ ແລະເລີ່ມລົງສູ່ນ້ໍາ.

Verse 103

करांबुपातमन्योन्यं पृथक्कृत्वोभयत्र च । मुनयो राक्षसाश्चैव जलक्रीडां प्रचक्रिरे ॥ १०३ ॥

ພວກມຸນີ ແລະພວກຣາກະສະ ແບ່ງອອກເປັນສອງຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານກັນ ແລະເລີ່ມຫຼິ້ນນ້ໍາ ຕັກນ້ໍາດ້ວຍຝາມືສາດໃສ່ກັນ.

Verse 104

अथ विष्णुर्महेशश्च जलपानानि शीघ्रतः । चक्रतुः शंकरऋ पद्मकिंजल्कांजलिना हरेः ॥ १०४ ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະວິສນຸ ແລະພຣະມະເຫສະ ໄດ້ກະທໍາການດື່ມນ້ໍາຢ່າງວ່ອງໄວ; ແລະພຣະສັງກະຣະໄດ້ດື່ມດ້ວຍຝາມືທີ່ຮອບຮວບເສັ້ນໃຍດອກບົວ ຕໍ່ໜ້າພຣະຫຣິ.

Verse 105

अवाकिरन्मुखे तस्य पद्मोत्फुल्लविलोचने । नेत्रे केशरसंपातात्प्रमीलयत केशवः ॥ १०५ ॥

ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ຫວ່ານລົງໃສ່ໃບໜ້າຂອງພຣະອົງ; ເກສະວະ—ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວບານ—ຈຶ່ງຫຼັບຕາ ເພາະລະອອງເກສອນເຂົ້າຕາ.

Verse 106

अत्रांतरे हरेः स्कंधमारुरोह महेश्वरः । हर्युत्तमांगं बाहुभ्यां गृहीत्वा संन्यमज्जयत् ॥ १०६ ॥

ໃນຂະນະນັ້ນ ມະເຫສະວະຣະໄດ້ຂຶ້ນໄປເທິງບ່າຂອງຮະຣິ; ຈັບສິຣະອັນສູງສົ່ງຂອງຮະຣິດ້ວຍແຂນທັງສອງ ແລ້ວກົດລົງດ້ວຍອ້ອມກອດອັນແຮງກ້າ.

Verse 107

उन्मज्जयित्वा च पुनः पुनश्चापि पुनःपुनः । पीडितः स हरिः सूक्ष्मं पातयामास शंकरम् ॥ १०७ ॥

ເມື່ອຍົກໃຫ້ລຸກຂຶ້ນຊ້ຳໆ ອີກແລ້ວອີກ, ຮະຣິນັ້ນ—ຖືກລົບກວນບີບຄັ້ນ—ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊັງກະຣະຕົກເຂົ້າສູ່ສະພາບລະອຽດລຶກ ຈົນຍາກຈະຮັບຮູ້.

Verse 108

अथ पादौ गृहीत्वा तं भ्रामयन्विचकर्ष ह । अताडयद्ध्वरेर्वक्षः पातयामास चाच्युतम् ॥ १०८ ॥

ຕໍ່ມາ ຈັບຕີນຂອງເຂົາໄວ້ ແລ້ວຫມຸນວຽນລາກໄປ; ທ່ານຕີອົກຂອງທະວະຣະ ແລະຍັງເຮັດໃຫ້ອະຈຸຕະລົ້ມລົງອີກດ້ວຍ.

Verse 109

अथोत्थितो हरिस्तोयमादायांजलिना ततः । शीर्षे चैवाकिरच्छंभुमथ शंभुरथो हरिः ॥ १०९ ॥

ແລ້ວຮະຣິລຸກຂຶ້ນ ຕັກນ້ຳໃສ່ຝາມືທີ່ປະນົມ ແລ້ວຮາດລົງເທິງສິຣະຂອງຊັມພູ; ແລ້ວຊັມພູກໍເຮັດຄືກັນຕໍ່ຮະຣິ.

Verse 110

जलक्रीडैवमभवदथ चर्षिगणांतरे । जलक्रीडासंभ्रमेण विस्रस्तजटबंधनाः ॥ ११० ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໃນທ່າມກາງສະພາຂອງພຣະລິສີທັງຫຼາຍ ກໍເກີດການຫຼິ້ນນ້ຳ; ແລະໃນຄວາມຄຶກຄືນຂອງການຫຼິ້ນນ້ຳນັ້ນ ປົກມັດຊະຕາຂອງພວກເຂົາກໍຫຼຸດອອກ।

Verse 111

अथ संभ्रमतां तेषामन्योन्यजटबंधनम् । इतरेतरबद्ध्वासु जटासु च मुनीश्वराः ॥ १११ ॥

ຕໍ່ມາ ເມື່ອພວກເຂົາຮີບຮ້ອນດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ ຊະຕາຂອງພຣະມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກໍພັນກັນໄປມາ; ແລະເມື່ອຊະຕາຖືກມັດກັນຊຶ່ງໜ້າກັນ ພວກທ່ານກໍຕິດຄ້າງຢູ່.

Verse 112

शक्तिमंतोऽशक्तिमत आकर्षंति च सव्यथम् । पातयंतोऽन्यतश्चापि क्त्रोशंतो रुदतस्तथा ॥ ११२ ॥

ຜູ້ແຂງແຮງລາກຜູ້ອ່ອນແອຢ່າງເຈັບປວດ; ແລະຍັງໂຍນເຂົາໄປອີກຝ່າຍ—ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ຖືກກະທົບຮ້ອງໄຫ້ ແລະຄຳຮ້ອງດັງຂຶ້ນ.

Verse 113

एवं प्रवृत्ते तुमुले संभूते तोयकर्मणि । आकाशे वानरेशस्तु ननर्त च ननाद च ॥ ११३ ॥

ເມື່ອຄວາມວຸ້ນວາຍອັນດຸເດືອດນັ້ນເກີດຂຶ້ນ ແລະກິດການນ້ຳ (ພິທີກຳກ່ຽວກັບນ້ຳ) ກຳລັງດຳເນີນ, ຈອມກະສັດວານອນໃນອາກາດກໍເຕັ້ນ ແລະຮ້ອງກັງວານ.

Verse 114

विपंचीं वादयन्वाद्यं ललितां गीतिमुज्जगौ । सुगीत्या ललिता यास्तु आगायत विधा दश ॥ ११४ ॥

ພຣະອົງດີດວິປັມຈີ (ພິນ) ເປັນດົນຕີ ແລະຂັບຮ້ອງທຳນອງອ່ອນຊ້ອຍງາມ. ແລະບົດຮ້ອງອັນລະມຸນນັ້ນ ຖືກຂັບຮ້ອງດ້ວຍວິທີການສິບປະການ.

Verse 115

शुश्राव गीतिं मधुरां शंकरो लोकभावतः । स्वयं गातुं हि ललितं मंदंमंदं प्रचक्रमे ॥ ११५ ॥

ເມື່ອພຣະສັງກະຣະໄດ້ຍິນທຳນອງຫວານຊື່ນ ດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກຮ່ວມຂອງໂລກ ພຣະອົງເລີ່ມຮ້ອງເອງ ຢ່າງອ່ອນໂຍນ ແລະງາມສະຫງ່າ ທີລະນ້ອຍ।

Verse 116

स्वयं गायति देवेशे विश्रामं गलदेशिकम् । स्वरं ध्रुवं समादाय सर्वलक्षणसंयुतम् ॥ ११६ ॥

ພຣະອົງຮ້ອງເອງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ ວາງຈຸດພັກສຽງໃຫ້ຖືກທີ່ໃນຄໍ ແລະຍຶດສຽງ “ທຣຸວະ” ອັນໝັ້ນຄົງ ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະການຮ້ອງອັນຖືກຕ້ອງທັງປວງ।

Verse 117

स्वधारामृतसंयुक्तं गानेनैवमपोनयन् । वासुदेवो मर्दलं च कराभ्यामप्यवादयत् ॥ ११७ ॥

ດ້ວຍການຮ້ອງທີ່ປະສົມດ້ວຍນ້ຳອະມຣິຕະແຫ່ງສາຍທາງໃນຕົນ ພຣະອົງໄດ້ຂັບໄລ່ຄວາມເມື່ອຍລ້າແລະຄວາມໂສກ. ແລະພຣະວາສຸເທວະກໍຕີກອງມຣິດັງຄະ (ມຣະດະລະ) ດ້ວຍມືທັງສອງ।

Verse 118

अम्बुजांगश्चतुर्वक्रस्तुंबुरुर्मुखरो बभौ । तानका गौतमाद्यास्तु गयको वायुजोऽभवत् ॥ ११८ ॥

ອັມບຸຈາງຄະໄດ້ກາຍເປັນ ຈະຕຸວັກຣະ; ທຸມບຸຣຸໄດ້ກາຍເປັນ ມຸຂະຣະ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ທານະກາ ແລະບັນດາລະສີເລີ່ມຈາກ ໂຄຕະມະ ກໍໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ; ແລະ ຄາຍະກະ ເກີດເປັນບຸດຂອງ ວາຍຸ।

Verse 119

गायके मधुरं गीतं हनूमति कपीश्वरे । म्लानमल्मानमभवत्कृशाः पुष्टास्तदाभवन् ॥ ११९ ॥

ເມື່ອນັກຮ້ອງຮ້ອງຢ່າງຫວານຊື່ນຕໍ່ໜ້າພຣະຫນຸມານ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງວານອນ, ຜູ້ຫມອງໝົດກໍກາຍເປັນຮ່າເຮີງ, ແລະຜູ້ຜອມແຫ້ງກໍກາຍເປັນອຸດົມສົມບູນແຂງແຮງໃນຂະນະນັ້ນ।

Verse 120

स्वां स्वां गीतिमतः सर्वे तिरस्कृत्यैव मूर्च्छिता । तूष्णीभूतं समभवद्देवर्षिगणदानवम् ॥ १२० ॥

ທຸກຄົນ—ຜູ້ຊໍານານໃນບົດຮ້ອງຂອງຕົນ—ຖືກກົດທັບຈົນມືດມົນ ດັ່ງທໍານອງຖືກບັງ; ແລະຊຸມນຸມເທວະຣິສີກັບດານະວະກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມງຽບສະຫງົບ।

Verse 121

एकः स हनुमान् गाता श्रोतारः सर्व एव ते । मध्याह्नकाले वितते गायमाने हनूमति । स्वस्ववाह नमारुह्य निर्गताः सर्वदेवताः ॥ १२१ ॥

ມີແຕ່ພຣະຫນຸມານຜູ້ດຽວເປັນຜູ້ຮ້ອງ ແລະທຸກຄົນເປັນຜູ້ຟັງ. ເມື່ອເຖິງເວລາທ່ຽງ ພຣະຫນຸມານເລີ່ມຮ້ອງຢ່າງຍາວນານ; ເທວະທັງປວງກໍອອກເດີນທາງ ຂຶ້ນຂີ່ພາຫະນະທິບຂອງຕົນໆ।

Verse 122

गानप्रियो महेशस्तु जग्राह प्लवगेश्वरम् । प्लवग त्वं मयाज्ञप्तो निःशंको वृषमारुह ॥ १२२ ॥

ແລ້ວມາເຫສະ (ມະເຫດີວະ) ຜູ້ຮັກການຂັບຮ້ອງອັນສັກສິດ ໄດ້ຈັບເຈົ້າແຫ່ງວານອນ ແລະກ່າວວ່າ: “ໂອ ວານອນ, ເຈົ້າຖືກຂ້າສັ່ງແລ້ວ—ຈົ່ງຂຶ້ນຂີ່ງົວໂດຍບໍ່ຕ້ອງຫວາດຫວັນ.”

Verse 123

मम चाभिमुखो भूत्वा गायस्वानेकगायनम् । अथाह कपिशार्दूलो भगवंतं महेश्वरम् ॥ १२३ ॥

“ຈົ່ງຫັນໜ້າມາຫາຂ້າ ແລະຮ້ອງບົດສັນລະເສີນຫຼາຍວັກ ດ້ວຍທໍານອງຫຼາກຫຼາຍ.” ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ເຈົ້າວານອນຜູ້ດຸດັ່ງເສືອ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ມາເຫສະວະ (ມະຫາເທວະ).

Verse 124

वृषभारोहसामर्थ्यं तव नान्यस्य विद्यते ष । तव वाहनमारुह्य पातकी स्यामहं विभो ॥ १२४ ॥

ຄວາມສາມາດໃນການຂຶ້ນຂີ່ງົວນັ້ນ ມີແຕ່ທ່ານຜູ້ດຽວ ບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດ. ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຖ້າຂ້າຂຶ້ນຂີ່ພາຫະນະຂອງທ່ານ ຂ້າຈະກາຍເປັນຜູ້ມີບາບ, ໂອ ຜູ້ແຜ່ຊາບທົ່ວທຸກຫນ່ວຍ.

Verse 125

मामेवारुह देवेश विहंगः शिवधारणः । तव चाभिमुखँ गानं करिष्यामि विलोकय ॥ १२५ ॥

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຂໍໃຫ້ຂຶ້ນຂີ່ເທິງຂ້ອຍແຕ່ຜູ້ດຽວ. ຂ້ອຍແມ່ນນົກຜູ້ອຸ້ມຊີວະ; ຂໍຈົ່ງເບິ່ງ—ຂ້ອຍຈະຮ້ອງສັນລະເສີນພຣະອົງ ໂດຍຫັນໜ້າໄປຫາພຣະອົງ.

Verse 126

अथेश्वरो हनूमंतमारुरोह यथा वृषम् । आरूढे शंकरे देवे हनुमत्कंधरां शिवः ॥ १२६ ॥

ແລ້ວພຣະອົງ (ຊີວະ) ກໍຂຶ້ນຂີ່ຮານຸມານ ເຫມືອນຄົນຂຶ້ນຂີ່ງົວ. ເມື່ອພຣະເທວະສັງກະຣະຂຶ້ນແລ້ວ ຊີວະກໍນັ່ງຢູ່ເທິງບ່າຂອງຮານຸມານ.

Verse 127

छित्वा त्वचं परावृत्य सुखं गायति पूर्ववत् । श्रृण्वन्गीतिसुधां शंभुर्गौत मस्य गृहं ततः ॥ १२७ ॥

ເມື່ອຕັດໜັງອອກແລ້ວ ນຳມາຫໍ່ພັນກາຍ ລາວກໍຮ້ອງເພງຢ່າງສຸກໃຈ ເຫມືອນເກົ່າ. ຊັມພູໄດ້ຟັງຄວາມຫວານດັ່ງນ້ຳອະມຣິຕະຂອງບົດເພງນັ້ນ ແລ້ວຈຶ່ງໄປຫາເຮືອນຂອງໂກຕະມະ.

Verse 128

सर्वे चाप्यागतास्तत्र देवर्षिगणदानवाः । पूजिता गौतमेनाथ भोजनावसरे सति ॥ १२८ ॥

ທີ່ນັ້ນ ທຸກຜູ້ກໍມາຮອດ—ຫມູ່ເທວະລຶສີ ແລະ ດານະວະ. ແລະໃນເວລາອາຫານ ໂອ ພຣະອົງ, ໂກຕະມະໄດ້ບູຊາຕ້ອນຮັບພວກເຂົາຢ່າງສົມຄວນ.

Verse 129

यच्छुष्कं दारुसंभूतं गृहो पकरणादिकम् । प्ररूढमभवत्सर्वं गायमाने हनूमति ॥ १२९ ॥

ສິ່ງໃດໆໃນເຮືອນ—ທີ່ເຮັດຈາກໄມ້ແຫ້ງ ຮວມທັງເຄື່ອງໃຊ້ແລະເຄື່ອງເຮືອນ—ທີ່ເຄີຍເຫື່ອຍແຫ້ງ ທັງໝົດກໍງອກງາມຂຶ້ນໃໝ່ ໃນຂະນະທີ່ມີການຮ້ອງສັນລະເສີນຮານຸມານ.

Verse 130

तस्मिन्गाने समस्तानां चित्रं दृष्टिरतिष्टत ॥ १३० ॥

ເມື່ອການຂັບຮ້ອງນັ້ນເລີ່ມຂຶ້ນ ສາຍຕາຂອງທຸກຄົນກໍຖືກຕຶງໄວ້—ຢືນຈ້ອງດ້ວຍຄວາມພິສົດພິສົງ।

Verse 131

द्विबाहुरीशस्य पदाभिवं दनः समस्तगात्राभरणोपपन्नः । प्रसन्नमूर्तिस्तरुणः सुमध्ये विन्यस्तमूर्द्ध्वांजलिभिः शिरोभिः ॥ १३१ ॥

ລາວໄດ້ກົດກະຫຼົບຢູ່ທີ່ພຣະບາດຂອງອົງພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສອງແຂນ; ປະດັບອາພອນທົ່ວກາຍ, ໜຸ່ມນ້ອຍ ແອວງາມ, ໃບໜ້າສະຫງົບ—ຢືນດ້ວຍຝາມືປະນົມ ແລະກົດຫົວດ້ວຍພັກຕິ।

Verse 132

शिरः कराभ्यां परिगृह्य शंकरो हनूमतः पूर्वमुखं चकार । पद्मासनासीनहनूमतोंऽजलौ निधाय पादं त्वपरं मुखे च ॥ १३२ ॥

ພຣະສັງກະຣະໄດ້ຈັບສະໜອງຫົວຂອງຮານຸມານດ້ວຍມືທັງສອງ ແລ້ວຫັນໃບໜ້າໃຫ້ໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ. ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງວາງພຣະບາດຂ້າງໜຶ່ງເທິງຝາມືທີ່ປະນົມຂອງຮານຸມານຜູ້ນັ່ງປັດມາສະນະ ແລະວາງອີກຂ້າງໜຶ່ງເທິງປາກຂອງຮານຸມານ।

Verse 133

पादांगुलीभ्यामथ नासिकां विभुः स्नेहेन जग्राह च मन्दमन्दम् । स्कन्धे मुखे त्वंसतले च कण्ठे वक्षस्थले च स्तनमध्यमे हृदि ॥ १३३ ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າ ດ້ວຍຄວາມຮັກອ່ອນໂຍນ ໄດ້ໃຊ້ນິ້ວຕີນຈັບດັ່ງຢ່າງຊ້າໆ; ແລະຍັງແຕະຢ່າງນຸ່ມນວນທີ່ບ່າ, ໃບໜ້າ, ຮ່ອງກະດູກໄຫຼ່, ຄໍ, ອົກ, ກາງອົກລະຫວ່າງອົງນົມ, ແລະບໍລິເວນຫົວໃຈ।

Verse 134

ततश्च कुक्षावथ नाभिमंडलं पादं द्वितीयं विदधाति चांजलौ । शिरो गृहीत्वाऽवनमय्य शंकरः पस्पर्श पृष्ठं चिबुकेन सोऽध्वनि ॥ १३४ ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງວາງພຣະບາດອີກຂ້າງໜຶ່ງເທິງທ້ອງ ແລະບໍລິເວນສະດື. ຈັບຫົວໄວ້ແລ້ວກົດໃຫ້ຕ່ຳ ພຣະສັງກະຣະກໍແຕະຫຼັງດ້ວຍຄາງຂອງພຣະອົງ ໃນເສັ້ນທາງນັ້ນເອງ।

Verse 135

हारं च मुक्तापरिकल्पितं शिवो हनूमतः कंठगतं चकार ॥ १३५ ॥

ພຣະສິວະໄດ້ນໍາສາຍຄໍໄຂ່ມຸກທີ່ຮ້ອຍດ້ວຍໄຂ່ມຸກອັນງາມ ມາສວມໃຫ້ທີ່ຄໍຂອງຫນຸມານ।

Verse 136

अथ विष्णुर्महेशानमिह वचनमुक्तवान् । हनूमता समो नास्ति कृत्स्नब्रह्माण्डमण्डले ॥ १३६ ॥

ແລ້ວພຣະວິສະນຸໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະມະເຫສະວ່າ: “ໃນວົງຈັກກະວານທັງປວງ ບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມຫນຸມານ”।

Verse 137

श्रुतिदेवाद्यगम्यं हि पदं तव कपिस्थितम् । सर्वोपनिषदव्यक्तं त्वत्पदं कपिसर्वयुक् ॥ १३७ ॥

ແທ້ຈິງ ພຣະສະຖານອັນສູງສຸດຂອງພຣະອົງ—ທີ່ແມ່ນແມ່ນວ່າພຣະເວດາແລະເທວະດາກໍບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງ—ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະຜູ້ມີທຸງລິງ. ພຣະພາວະຂອງພຣະອົງບໍ່ປາກົດໃນອຸປະນິສັດທັງປວງ ແຕ່ກໍຮວມພ້ອມດ້ວຍພະລັງແລະຄຸນສົມບັດທັງຫມົດ, ໂອ ຜູ້ມີນິມິດເປັນລິງ.

Verse 138

यमादिसाधनैंर्योगैर्न क्षणं ते पदं स्थिरम् । महायोगिहृदंभोजे परं स्वस्थं हनूमति ॥ १३८ ॥

ດ້ວຍວິທີຍົກຍ້າຍທາງໂຍຄະ ເລີ່ມຈາກຍະມະແລະສາທະນາອື່ນໆ ພຣະພາວະຂອງພຣະອົງກໍບໍ່ຢືນຢູ່ໄດ້ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະ. ແຕ່ໃນຫນຸມານ—ຜູ້ສູງສຸດ ແລະຕັ້ງມັ່ນຕະຫຼອດ—ພຣະອົງປະທັບຢູ່ຢ່າງສະຫງົບສຸກ ໃນດອກບົວແຫ່ງດວງໃຈຂອງມະຫາໂຍຄີ.

Verse 139

वर्षकोटिसहस्रं तु सहस्राब्दैरथान्वहम् । भक्त्या संपूजितोऽपीश पादो नो दर्शितस्त्वया ॥ १३९ ॥

ຕະຫຼອດພັນໆກົດປີ—ແມ່ນກະທັ້ງຫຼາຍພັນປີຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ—ພວກເຮົາໄດ້ບູຊາພຣະອົງດ້ວຍພັກຕິ, ໂອ ພຣະເຈົ້າ; ແຕ່ພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ສະແດງແມ່ນແຕ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນ.

Verse 140

लोके वादो हि सुमहाञ्छंभुर्नारायणप्रियः । हरिप्रियस्तथा शंभुर्न तादृग्भाग्यमस्ति मे ॥ १४० ॥

ໃນໂລກນີ້ມີຄໍາເວົ້າອັນໃຫຍ່ວ່າ: “ຊັມພູ (ສີວະ) ເປັນທີ່ຮັກຂອງນາຣາຍະນະ, ແລະຊັມພູກໍເປັນທີ່ຮັກຂອງຮະຣິ.” ແຕ່ຄວາມໂຊກດີເຊັ່ນນັ້ນບໍ່ມີໃນຂ້ອຍ.

Verse 141

तच्छ्रुत्वा वचनं शंभुर्विष्णोः प्राह मुदान्वितः । न त्वया सदृशो मह्यं प्रियोऽन्योऽस्ति हरे क्वचित् ॥ १४१ ॥

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງວິສນຸ ຊັມພູ (ສີວະ) ກ່າວດ້ວຍຄວາມປິຕິວ່າ: “ໂອ ຮະຣິ, ບໍ່ມີໃຜທີ່ຮັກກວ່າເຈົ້າສໍາລັບຂ້ອຍ ແລະບໍ່ມີໃຜເທົ່າເຈົ້າ.”

Verse 142

पार्वती वा त्वया तुल्या वर्तते नैव भिद्यते । अथ देवाय महते गौतमः प्रणिपत्य च ॥ १४२ ॥

“ປາຣະວະຕີ ກໍເທົ່າກັບເຈົ້າ ແລະບໍ່ແຕກຕ່າງແຕ່ຢ່າງໃດ.” ແລ້ວຕໍ່ມາ ໂກຕະມະ ໄດ້ກົ້ມກາບ ແລະກ່າວຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ.

Verse 143

व्यजिज्ञपदमेयात्मज्देवैर्हि करुणानिधे । मध्याह्नोऽयं व्यतिक्रांतो भुक्तिवेलाखिलस्य च ॥ १४३ ॥

ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ກ່າວແຈ້ງແກ່ຜູ້ມີອາດຕະພາບຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ບຸດແຫ່ງອະດິຕິ ວ່າ: “ໂອ ມະຫາສະມຸດແຫ່ງຄວາມເມດຕາ, ເວລາທ່ຽງໄດ້ຜ່ານໄປແລ້ວ ແລະເວລາອາຫານຂອງທຸກຜູ້ກໍຜ່ານໄປດ້ວຍ.”

Verse 144

अथाचम्य महादेवो विष्णुना सहितो विभुः । प्रविश्य गौतमगृहं भोजनायोपचक्रमे ॥ १४४ ॥

ຕໍ່ມາ ມະຫາເທວະຜູ້ມີອໍານາດ ພ້ອມກັບວິສນຸ ໄດ້ຊໍາລະປາກ (ອາຈະມະນະ) ແລ້ວເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງໂກຕະມະ ແລະເລີ່ມຮັບປະທານອາຫານ.

Verse 145

रत्नांगुलीयैरथनूपुराभ्यां दुकूलबंधेन तडित्सुकांच्या । हारैरनेकैरथ कण्ठनिष्कयज्ञोपवीतोत्तरवाससी च ॥ १४५ ॥

ພຣະອົງຖືກປະດັບດ້ວຍແຫວນມີເພັດພອຍ ແລະ ກຳໄລຂໍ້ຕີນ; ມີຜ້າໄໝລະອຽດຜູກຮັດ ແລະ ສາຍຄາດແອວສະຫວ່າງດັ່ງຟ້າຜ່າ; ມີພວງມາລາ ແລະ ສາຍຄໍຫຼາຍຊັ້ນ, ພ້ອມທັງເຄື່ອງປະດັບຄໍຄຳ, ສາຍຍັດຍະໂຍປະວີຕະ (ສາຍສັກສິດ) ແລະ ຜ້າຄຸມບ່າ.

Verse 146

विलंबिचंचन्मणिकुंडलेन सुपुष्पधम्मिल्लवरेण चैव । पंचांगगंधस्य विलेपनेन बाह्वंगदैः कंकणकांगुलीयैः ॥ १४६ ॥

ມີຕຸ້ມຫູປະດັບເພັດພອຍຫ້ອຍໄຫວ, ມີມວຍຜົມອັນປະເສີດປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້ງາມ; ກາຍຖືກທາດ້ວຍກິ່ນຫອມຫ້າປະການ; ແລະມີກຳໄລແຂນ, ກຳໄລຂໍ້ມື, ແລະແຫວນນິ້ວ—ພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງສົດໃສ.

Verse 147

अथो विभूषितः शिवो निविष्ट उत्तमासने । स्वसंमुखं हरिं तथा न्यवेशयद्वरासने ॥ १४७ ॥

ແລ້ວພຣະອີສະວະຣະ ຜູ້ຖືກປະດັບຢ່າງງາມ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ນັ່ງລົງເທິງອາສນະອັນປະເສີດ; ແລະກໍໄດ້ໃຫ້ພຣະຫຣິ (ຮາຣິ) ນັ່ງເທິງອາສນະອັນວິເສດ ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ.

Verse 148

देवश्रेष्ठौ हरीशौ तावन्योन्याभिमुखस्थितौ । सुवर्णभाजनस्थान्नं ददौ भक्त्या स गौतमः ॥ १४८ ॥

ເມື່ອທັງສອງເທວະຜູ້ປະເສີດ—ພຣະຫຣິ ແລະ ພຣະອີສະ—ຢືນຫັນໜ້າເຂົ້າຫາກັນ, ພຣະໂກຕະມະໄດ້ຖວາຍອາຫານດ້ວຍຄວາມພັກດີ ໃນພາຊະນະຄຳ.

Verse 149

त्रिंशत्प्रभेदान्भक्ष्यांस्तु पायसं च चतुर्विधम् । सुपक्वं पाकजातं च कल्पितं यच्छतद्वयम् ॥ १४९ ॥

ຄວນຖວາຍອາຫານປະເພດກິນໄດ້ຈຳນວນສາມສິບຢ່າງ; ແລະຖວາຍພາຍະສະ (ເຂົ້ານົມ) ສີ່ປະເພດ—ຄື ສຸກດີ, ທີ່ເກີດຈາກການປຸງ, ແລະອີກສອງຢ່າງທີ່ປຸງປະສົມເປັນພິເສດ (ກັລປິຕະ)—ເພື່ອມອບຖວາຍແດ່ພຣະອົງທັງສອງ.

Verse 150

अपक्कं मिश्रकं तद्वत्त्रिंशतं परिकल्पितम् । शतं शतं सुकन्दानां शाकानां च प्रकल्पितम् ॥ १५० ॥

ເຊັ່ນດຽວກັນ ຂອງປະສົມທີ່ຍັງບໍ່ສຸກ ກໍກຳນົດເປັນສາມສິບ. ສ່ວນຫົວພືດຫອມ ແລະ ຜັກໃບ ກຳນົດເປັນຮ້ອຍໆ ຢ່າງລະຮ້ອຍ.

Verse 151

पंचविंशतिधा सर्पिःसंस्कृतं व्यंजनं तथा । शर्कराद्यं तथा चूतमोचाखर्जूरदाडिमम् ॥ १५१ ॥

ນ້ຳມັນເນີຍ (ກີ) ທີ່ປຸງໄດ້ຊາວຫ້າຢ່າງ, ອາຫານຄຽງທີ່ປຸງຮສດີ; ນ້ຳຕານ ແລະ ສິ່ງອື່ນໆ; ພ້ອມທັງ ໝາກມ່ວງ, ກ້ວຍ, ໝາກອິນທະພານ ແລະ ໝາກທັບທິມ.

Verse 152

द्राक्षेक्षुनागरंगं च मिष्टं पक्वं फलोत्करम् । प्रियालक्रंजम्बुफलं विकंकतफलं तथा ॥ १५२ ॥

ໝາກອະງຸ່ນ, ອ້ອຍ, ນາກະຣັງກະ (ສົ້ມຊິດຣອນ) ແລະ ກອງໝາກໄມ້ສຸກຫວານຫຼາຍຊະນິດ; ອີກທັງ ໝາກປຣິຍາລ, ກຣັນຈັມບຸ, ຈັມບຸ ແລະ ໝາກວິກັງກະຕະ ດ້ວຍ.

Verse 153

एवमादीनि चान्यानि द्रव्याणीशे समर्प्य च । दत्त्वापोशानकं विप्रो भुंजध्वमिति चाब्रवीत् ॥ १५३ ॥

ເມື່ອໄດ້ນຳສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ສິ່ງອື່ນໆ ໄປຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າແລ້ວ, ພຣາຫມັນໄດ້ໃຫ້ພິທີອາຈະມະນະ (ຈິບນ້ຳຊຳລະ) ແລ້ວກ່າວວ່າ “ບັດນີ້ ຈົ່ງຮັບປະທານເຖີດ.”

Verse 154

भुंजानैषु च सर्वेषु व्यजनं सूक्ष्मविस्तृतम् । गौतमः स्वयमादाय शिवविष्णू अवीजयत् ॥ १५४ ॥

ໃນຂະນະທີ່ທຸກຄົນກຳລັງຮັບປະທານ, ໂກຕະມະໄດ້ຖືພັດທີ່ບາງນຸ່ມ ແຜ່ກວ້າງຢ່າງປະນີດ ແລ້ວພັດຖວາຍແດ່ພຣະສິວະ ແລະ ພຣະວິສນຸ ດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 155

परिहासमथो कर्तुमियेष परमेश्वरः । पश्य विष्णो हनूमन्तं कथं भुंक्ते स वानरः ॥ १५५ ॥

ແລ້ວພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ປາດຖະນາຈະເຮັດລີລາຫຼິ້ນຢ່າງຂຳ ໄດ້ກ່າວວ່າ: «ໂອ ວິດສະນຸ, ເບິ່ງຮະນູມານ—ລີງນີ້ກິນແນວໃດ!»

Verse 156

वानरं पश्यति हरौ मण्डकं विष्णुभाजने । चक्षेप मुनिसंषेषु पश्यत्स्वपि महेश्वरः ॥ १५६ ॥

ເມື່ອຮະຣິກຳລັງເບິ່ງຢູ່ ລີງໜຶ່ງໄດ້ໂຍນກົບໃສ່ພາຊະນະທີ່ໃຊ້ໃນການບູຊາພຣະວິດສະນຸ; ມະເຫສະວະຣະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ພວກມຸນີທີ່ຊຸມນຸມກຳລັງເບິ່ງຢູ່ກໍຕາມ।

Verse 157

हनूमते दत्तवांश्च स्वोच्छिष्टं पायसादिकम् । त्वदुच्छिष्टभोज्यं तु तवैव वचनाद्विभो ॥ १५७ ॥

ແລະພຣະອົງຍັງໄດ້ປະທານອາຫານທີ່ເຫຼືອຈາກພຣະອົງເອງ—ພາຍາສະ (ເຂົ້ານົມຫວານ) ແລະອື່ນໆ—ໃຫ້ແກ່ຮະນູມານ. ແຕ່ການກິນອາຫານທີ່ເຫຼືອຈາກທ່ານ, ໂອ ຜູ້ມີລິດອຳນາດ, ເປັນໄປຕາມພຣະບັນຊາຂອງທ່ານເທົ່ານັ້ນ.

Verse 158

अनर्हं मम नैवेद्यं पत्रं पुष्पं फलादिकम् । मह्यं निवेद्य सकलं कूप एव विनिःक्षिपेत् ॥ १५८ ॥

ຖ້າໃບໄມ້, ດອກໄມ້, ໝາກໄມ້ ຫຼືເຄື່ອງນະເວດຍະອື່ນໃດໜຶ່ງ ບໍ່ຄວນນຳມາຖວາຍແກ່ພຣະອົງ, ຫຼັງຈາກຖວາຍຢ່າງຖືກພິທີແລ້ວ ຈົ່ງທິ້ງທັງໝົດລົງໃນບໍ່ນ້ຳ.

Verse 159

अभुक्ते त्वर्द्वंचो नूनं भुक्ते चापि कृपा तव । बाणलिंगे स्वयंभूते चन्द्रकांते हृदि स्थिते ॥ १५९ ॥

ແນ່ນອນ ຖ້າບໍ່ໄດ້ກິນ ກໍເປັນການລວງລ້ວນຂອງທ່ານ; ແລະຖ້າໄດ້ກິນແລ້ວ ກໍເປັນພຣະເມດຕາຂອງທ່ານອີກ. ໂອ ພຣະອົງຜູ້ສະຖິດໃນດວງໃຈ, ຜູ້ປາກົດເອງເປັນບານະ-ລິງກະ, ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຈັນທຣະການຕະ.

Verse 160

चांद्रायण समं ज्ञेयं शम्भोर्नैवेद्यभक्षणम् । भुक्तिवेलेयमधुना तद्वैरस्यं कथांतरात् ॥ १६० ॥

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ການກິນນະໄວເດຍ (naivedya) ທີ່ຖວາຍແດ່ ສຳພູ (ພຣະສິວະ) ເທົ່າກັບການປະຕິບັດຕະບະ Cāndrāyaṇa. ແຕ່ບັດນີ້ເປັນເວລາຮັບປະທານ; ຄວາມຂົມຂື່ນໃນເລື່ອງນັ້ນ ຈະເລົ່າຕໍ່ໃນກະທາອື່ນພາຍຫຼັງ.

Verse 161

भुक्त्वा तु कथयिष्यामि निर्विशंकं विभुंक्ष्व तत् । अथासौ जलसंस्कारं कृतवान् गौतमो मुनिः ॥ १६१ ॥

“ເມື່ອເຈົ້າກິນແລ້ວ ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍ; ຈົ່ງກິນສິ່ງນັ້ນໂດຍບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ.” ແລ້ວພຣະມຸນີ ໂກຕະມະ ໄດ້ປະກອບພິທີຊຳລະນ້ຳ (jalasaṁskāra).

Verse 162

आरक्तसुस्निगन्धसुसूक्ष्मगात्राननेकधाधौतसुशोभितांगान् । तडागतोयैः कतबीजघर्षितैर्विशौधितैस्तैः करकानपूरयत् ॥ १६२ ॥

ທ່ານໄດ້ເຕີມໄຫນ້ຳດ້ວຍນ້ຳທີ່ບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ—ລ້າງຫຼາຍເທື່ອ ຫອມອ່ອນໆ ອອກແດງນ້ອຍໆ ແລະຖູດ້ວຍເມັດກະຕະກະ (kataka)—ໂດຍໃຊ້ນ້ຳຈາກຫນອງ ໃຫ້ພາຊະນະສະຫວ່າງງາມ.

Verse 163

नद्याः सैकतवेदिकां नवतरां संछाद्य सूक्ष्मांबरैःशुद्ध्वैः श्वेततरैरथोपरि घटांस्तोयेन पूर्णान्क्षिपेत् । लिप्त्वा नालकजातिमास्तपुटकं तत्कौलकं कारिकाचूर्णं चन्दनचन्द्ररश्मिविशदां मालां पुटांतं क्षिपेत् । यामस्यापि पुनश्च वारिवसनेनाशोध्य कुम्भेन तञ्चंद्प्रन्थिमथो निधाय बकुलं क्षिप्त्वा तथा पाटलम् ॥ १६३ ॥

ໃນຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ຈົ່ງຈັດວາງແທ່ນບູຊາຊາຍໃໝ່ ແລະປົກຄຸມດ້ວຍຜ້າບາງສີຂາວບໍລິສຸດ. ເທິງນັ້ນ ຈົ່ງວາງໝໍ້ທີ່ເຕັມນ້ຳ. ແລ້ວຈຶ່ງທາ ແລະຈັດວາງຂອງຫອມປະເພດ nālaka ພ້ອມການປຸງ kaulaka ແລະຜົງ kārikā; ຈາກນັ້ນວາງພວງມາລາທີ່ໃສສະຫວ່າງ ດັ່ງຈັນທະນາ ແລະແສງຈັນ ໃນການຈັດວາງທີ່ປິດລ້ອມ. ເມື່ອຜ່ານໄປອີກໜຶ່ງ yāma ແລ້ວ ຈົ່ງຊຳລະອີກຄັ້ງດ້ວຍນ້ຳແລະຜ້າ ໂດຍໃຊ້ໝໍ້ນ້ຳ; ຈົ່ງວາງ candrapranthi (ປົມຈັນ) ແລ້ວຈຶ່ງວາງດອກ bakula ແລະດອກ pāṭala ເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 164

शेफालीस्तबकमथो जलं च तत्रविन्यस्य प्रथमत एव तोयशुद्धिम् । कृत्वाथो मृदुतरं सूक्ष्मवस्त्रखण्डेनावेष्टेत्सृणिकमुखं च सूक्ष्मचन्द्रम् ॥ १६४ ॥

ວາງຊໍ່ດອກ śephālī ແລະນ້ຳໄວ້ທີ່ນັ້ນ ແລ້ວຈົ່ງເຮັດການຊຳລະນ້ຳເປັນອັນດັບທຳອິດ. ຈາກນັ້ນ ໃຊ້ຜ້າບາງນຸ່ມຫຼາຍ ຫໍ່ອຸປະກອນພິທີ ແລະປິດປາກຂອງ sṛṇikā ພ້ອມທັງປິດ “ຈານຈັນອ່ອນ” ອັນລະອຽດທີ່ໃຊ້ໃນພິທີນັ້ນດ້ວຍ.

Verse 165

अनातपप्रदेशे तु निधाय करकानथ । मन्दवातसमोपेते सूक्ष्मव्यजनवीजेते ॥ १६५ ॥

ແລ້ວນໍາໄປວາງໃນບ່ອນທີ່ບໍ່ໂດນແດດ ແລະມີລົມອ່ອນໆ ແລ້ວພັດດ້ວຍພັດລະອຽດນຸ່ມນວນ।

Verse 166

सिंचेच्छीतैर्जलैश्चापि वासितैः सृणिकामपि । संस्कृताः स्वायतास्तत्र नरा नार्योऽथवा नृपाः ॥ १६६ ॥

ຄວນພອຍນໍ້າເຢັນ ຫຼືນໍ້າຫອມ ແລະທາຄຣີມ/ຜົງຫອມດ້ວຍ। ເມື່ອຖືກຂັດເກົ່າປຸງແຕ່ງແລ້ວ ບໍ່ວ່າຊາຍ ຍິງ ຫຼືກະສັດ ກໍຢູ່ໃນຄວາມສຸພາບແລະສົມຄວນ।

Verse 167

तत्कन्या वा क्षालितांगा धौतपादास्सुवाससः । मधुर्पिगमनिर्यासमसांद्रमगुरूद्भवम् ॥ १६७ ॥

ຕໍ່ມາ ນາງສາວນັ້ນ (ຫຼືຍິງນັ້ນ) ອາບນໍ້າຊໍາລະກາຍ ລ້າງອະໄວຍະວະ ຊໍາລະຕີນ ແລະນຸ່ງຜ້າສະອາດ; ແລ້ວທານໍ້າຫອມຊະນິດຢາງຫອມຫວານ ບໍ່ໜາ ທີ່ເກີດຈາກອາກາຣຸ (ໄມ້ຫອມ).

Verse 168

बाहुमूले च कंठे च विलिप्यासांद्रमेव च । मस्तके जापकं न्यस्य पंचगंधविलेपनम् ॥ १६८ ॥

ໃຫ້ທາຄຣີມຫອມທີ່ໜາຢູ່ບ່ອນຮັກແຮ້ ແລະທີ່ຄໍ; ແລ້ວວາງຈາປະກະ (ສາຍສວດ/ມາລາ) ໄວ້ເທິງສີສະ ແລະຊະໂລມກາຍດ້ວຍປັນຈະຄັນທະ—ກິ່ນຫອມສັກສິດຫ້າປະການ।

Verse 169

पुष्पनद्ध्वसुकेशास्तु ताः शुभाः स्युः सुनिर्मलाः । एवमेवार्चिता नार्य आप्तकुंकुमविग्रहाः ॥ १६९ ॥

ຍິງທີ່ຈັດຜົມໃຫ້ງາມ ແລະປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້ ຈະເປັນມົງຄຸນ ແລະບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ। ເຊັ່ນດຽວກັນ ໂອ ນາງທັງຫຼາຍ, ເມື່ອຖືກບູຊາຕາມວິທີນີ້ ຮ່າງກາຍຈະງາມດ້ວຍກຸງກຸມ (ຜົງແດງ) ທີ່ທາໄດ້ພອດງາມ।

Verse 170

युवत्यश्चारुसर्वांग्यो नितरां भूषणैरपि । एतादृग्वनिताभिर्वा नरैर्वा दापयेज्जलम् ॥ १७० ॥

ຈົ່ງໃຫ້ການຖວາຍນ້ຳເກີດຂຶ້ນ ໂດຍຍິງສາວຜູ້ງາມ ອະວະຍະວະສົມສ່ວນ ປະດັບເຄື່ອງປະດັບ ຫຼືໂດຍຊາຍຜູ້ເໝາະສົມດັ່ງກັນ ເພື່ອຖວາຍນ້ຳນັ້ນ।

Verse 171

तेऽपि प्रादानसमये सूक्ष्मवस्त्राल्पवेष्टनम् । अथवामकरे न्यस्य करकं प्रेक्ष्य तत्र हि ॥ १७१ ॥

ໃນເວລາຖວາຍທານອັນສັກສິດ ພວກເຂົາກໍຄວນນຸ່ງຜ້າບາງ ແລະພັນເພີຍນ້ອຍ; ຫຼືອີກຢ່າງ ວາງພາຊະນະນ້ຳໄວ້ໃນມືຊ້າຍ ແລ້ວເບິ່ງເຂົ້າໄປໃນພາຊະນະນັ້ນ ເພື່ອດຳເນີນພິທີ।

Verse 172

दोरिकान्यस्तमुन्मुच्य ततस्तोयं प्रदापयेत् । एवं स कारयामास गौतमो भगवान्मुनिः ॥ १७२ ॥

ເມື່ອຄາຍສິ່ງທີ່ຜູກຫຼືວາງໄວ້ດ້ວຍເຊືອກແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນຖວາຍນ້ຳເປັນບູຊາ. ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ພຣະມຸນີໂກຕະມະຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ໄດ້ໃຫ້ປະຕິບັດ.

Verse 173

महेशादिषु सर्वेषु भुक्तवत्सु महात्मसु । प्रक्षालितांघ्रिहस्तेषु गंधोद्वर्तितपाणिषु ॥ १७३ ॥

ເມື່ອມະຫາວິນຍານທັງຫຼາຍ ເລີ່ມແຕ່ພຣະມະເຫສະ ໄດ້ສະເຫຼີມອາຫານແລ້ວ ແລະໄດ້ລ້າງຕີນກັບມື ພ້ອມທັງທາມືດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ,

Verse 174

उञ्चासनसमासीने देवदेवे महेश्वरे । अथ नीचसमासीनादेवाः सर्षिगणास्तथा ॥ १७४ ॥

ເມື່ອພຣະມະເຫສະວະຣະ ພຣະເທວະເທວະ ປະທັບນັ່ງເທິງອາສນະສູງ, ແລ້ວບັນດາເທວະທັງຫຼາຍ ພ້ອມດ້ວຍຫມູ່ຣິສີ ກໍນັ່ງລົງໃນອາສນະທີ່ຕ່ຳກວ່າ.

Verse 175

मणिपात्रेषु संवेष्ट्थ पूगखंडान्सुधूपितान् । अकोणान्वर्तुलान्स्थूलानसूक्ष्मानकृशानपि ॥ १७५ ॥

ໃຫ້ນໍາຊິ້ນໝາກຫມາກ (areca) ທີ່ອົບຫອມດີ ໃສ່ໃນພາຊະນະດັ່ງແກ້ວມະນີ ແລ້ວຫໍ່ໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍ—ເລືອກທີ່ບໍ່ມີມຸມແຫຼມ ຮູບກົມ ໜາ ບໍ່ນ້ອຍເກີນ ແລະບໍ່ບາງເກີນ।

Verse 176

श्वेतपत्राणि संशोध्य क्षिप्त्वा कर्पूरखंडकम् । चूर्णं च शंकरायाथ निवेदयति गौतमे ॥ १७६ ॥

ເມື່ອຊໍາລະໃບຂາວໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ ວາງຊິ້ນການບູນ (camphor) ລົງເທິງນັ້ນ ແລ້ວນໍາຜົງນັ້ນໄປຖວາຍເປັນນິເວດຍະແດ່ພຣະສັງກະຣະ—ໂອ ໂກຕະມະ।

Verse 177

गृहाण देव तांबूलमित्युक्तवचने मुनौ । कपे गृहाण तांबूलं प्रयच्छ मम खंडकान् ॥ १७७ ॥

ເມື່ອມຸນີໄດ້ກ່າວວ່າ «ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂໍຈົ່ງຮັບຕໍາບູນ (betel) ນີ້» ວານອນກໍກ່າວວ່າ «ຂໍທ່ານຮັບຕໍາບູນເຖີດ ໂອ ມຸນີ, ແລະຈົ່ງມອບຊິ້ນຂອງຂ້ອຍຄືນ»।

Verse 178

उवाच वानरो नास्ति मम शुद्धिर्महेश्वर । अनेकफलभोक्तॄत्वाद्वानरस्तु कथं शुचिः ॥ १७८ ॥

ວານອນກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະເຫສະວະຣະ, ຄວາມບໍລິສຸດບໍ່ມີແກ່ຂ້ອຍ. ເພາະວ່າວານອນກິນໝາກໄມ້ຫຼາຍຊະນິດ, ວານອນຈະບໍລິສຸດໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 179

तच्छ्रुत्वा तु विरूपाक्षाः प्राह वानरसत्तमम् । मद्वाक्यादखिलं शुद्ध्येन्मद्वाक्यादमृतं विषम् ॥ १७९ ॥

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ວິຣູປາກສະ (Virūpākṣa) ກ່າວກັບວານອນຜູ້ປະເສີດວ່າ: «ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້ອຍ ທຸກສິ່ງຈະບໍລິສຸດ; ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້ອຍ ແມ່ນແຕ່ພິດກໍກາຍເປັນອະມຣິຕະ.»

Verse 180

मद्वाक्यादखिला वेदा मद्वाक्याद्देवतादयः । मद्वांक्याद्ध्वर्मविज्ञानं मद्वाक्यान्मोक्ष उच्यते ॥ १८० ॥

ຈາກພຣະວາຈາຂອງຂ້າ ບັນດາເວດາທັງປວງເກີດຂຶ້ນ; ຈາກພຣະວາຈາຂອງຂ້າ ເທວະດາແລະສິ່ງອື່ນໆ ກໍເກີດຂຶ້ນ. ຈາກພຣະວາຈາຂອງຂ້າ ຄວາມຮູ້ແຫ່ງທັມມະເກີດຂຶ້ນ, ແລະຈາກພຣະວາຈາຂອງຂ້າ ກໍປະກາດໂມກສະ (ຄວາມພົ້ນ).

Verse 181

पुराणान्यागमाश्चैव स्मृतयो मम वाक्यतः । अतो गृहाण तांबूलं मम देहि सुखंडकान् ॥ १८१ ॥

ປຸຣານະ, ອາຄະມະ ແລະ ສະມຣິຕິ ທັງປວງ ລ້ວນແຕ່ເວົ້າຕາມພຣະວາຈາຂອງຂ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮັບຕາມບູລາ (ເຄື່ອງບູຊາໃບໝາກ) ນີ້ ແລະຈົ່ງມອບຊິ້ນຫວານ (ສຸຂັນດະກະ) ໃຫ້ຂ້າ.

Verse 182

हरिर्वामकरेणाधात्तांबूलं पूगखंडकम् । ततः पत्राणि संगृह्य तस्मै खंडान्समर्पयत् ॥ १८२ ॥

ພຣະຫຣິ ໃຊ້ມືຊ້າຍຮັບຕາມບູລາ ແລະຊິ້ນໝາກ (ຫມາກພູ). ແລ້ວຈຶ່ງຮວບໃບເຂົ້າກັນ ແລະຖວາຍຊິ້ນນັ້ນໃຫ້ແກ່ລາວ.

Verse 183

कर्पूरमग्रतो दत्तं गृहीत्वाभक्षयच्छिवः । देवे तु कृततांबूले पार्वती मंदराचलात् ॥ १८३ ॥

ການບູນ (ກະພູນ) ຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜ້າ; ພຣະສິວະຮັບໄປແລະເສບ. ແລະເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຈັດຕາມບູລາສຳເລັດແລ້ວ, ພາຣະວະຕີ (ນຳມາ) ຈາກພູມັນດະຣາ.

Verse 184

जयाविजययोर्हस्तं गृहीत्वायान्मुनेर्गृहम् । देवपादौ ततो नत्वा विनम्रवदनाभवत् ॥ १८४ ॥

ພຣະອົງຈັບມືຂອງ ຊະຍະ ແລະ ວິຊະຍະ ແລ້ວໄປຫາເຮືອນຂອງມຸນີ. ຈາກນັ້ນກໍກາບນົບພຣະບາດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະມີໃບໜ້າຖ່ອມຕົນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 185

उन्नमय्य मुखि तस्या इदमाह त्रिलोचनः । त्वदर्थं देवदेवेशि अपराधः कृतो मया ॥ १८५ ॥

ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສາມຕາ ຍົກໃບໜ້ານາງຂຶ້ນ ແລ້ວກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເທວີຜູ້ເປັນຈອມເທວະ, ເພາະເຈົ້າ ຂ້າໄດ້ກໍ່ຄວາມຜິດ»។

Verse 186

यत्त्वां विहाय भुक्तं हि तथान्यच्छृणु सुंदरि । यत्त्वां स्वमंदिरे त्यक्त्वा महदेनो मया कृतम् ॥ १८६ ॥

«ແທ້ໆແລ້ວ ຂ້າໄດ້ກິນໂດຍລະເລີຍເຈົ້າ—ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງອີກ ໂອ ຜູ້ງາມ. ແລະການປະຖິ້ມເຈົ້າໃນວິຫານຂອງເຈົ້າເອງ ຂ້າໄດ້ກໍ່ບາບໃຫຍ່»។

Verse 187

क्षंतुमर्हसि देवेशि त्यक्तकोपा विलोकय । न बभाषेऽप्येवमुक्ता सारुंधत्या विनिर्ययौ ॥ १८७ ॥

«ໂອ ພຣະເທວີຜູ້ເປັນຈອມເທວະ, ຂໍໃຫ້ອະໄພ; ຈົ່ງວາງຄວາມໂກດ ແລ້ວເບິ່ງຂ້າ»। ແຕ່ນາງບໍ່ຕອບ ແລ້ວອອກໄປພ້ອມອຣຸນທະຕີ।

Verse 188

निर्गच्छंतीं मुनिर्ज्ञात्वा दंडवत्प्रणनाम ह । अथोवाच शिवा तं चगौतम त्वं किमिच्छसि ॥ १८८ ॥

ເມື່ອຮູ້ວ່ານາງກຳລັງຈະຈາກໄປ ມຸນີກໍໄດ້ກົ້ມກາບແບບດັນດະວັດ. ແລ້ວ ພຣະນາງຊິວາກ່າວກັບລາວວ່າ: «ໂກຕະມະ, ເຈົ້າປາດຖະນາສິ່ງໃດ?»

Verse 189

अथाह गौतमो देवीं पार्वतीं प्रेक्ष्य सस्मिताम् । कृतकृत्यो भवेयं वै भुक्तायां मद्गृहे त्वयि ॥ १८९ ॥

ຕໍ່ມາ ໂກຕະມະເບິ່ງໄປຫາພຣະເທວີປາຣະວະຕີ ຜູ້ຍິ້ມອ່ອນໆ ແລ້ວກ່າວວ່າ: «ຂ້າຈະເຫັນວ່າພັນທະຂອງຂ້າສຳເລັດ ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ສະເວີຍອາຫານໃນເຮືອນຂອງຂ້າ»។

Verse 190

ततः प्राह शिवा विप्रं गौतमं रचितांजलिम् । भोक्ष्यामि त्वद्गृहे विप्र शंकरानुमतेन वै ॥ १९० ॥

ຕໍ່ມາ ພຣະນາງສິວາ (ປາຣະວະຕີ) ໄດ້ກ່າວກັບພຣາຫມັນ ໂກຕະມະ ຜູ້ຢືນພ້ອມພະນົມມືວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮັບປະທານອາຫານໃນເຮືອນຂອງທ່ານ ໂດຍແທ້ ຕາມການອະນຸຍາດຂອງພຣະສັງກະຣະ»។

Verse 191

अथ गत्वा शिवं विंशे लब्धानुज्ञस्त्वरागतः । भोजयामास गिरिजां देवीं चारुंधतीं तथा ॥ १९१ ॥

ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ໄປຫາພຣະສິວະໃນຄັ້ງທີ່ຊາວ (ປີ/ວາລະ) ແລະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ ແລ້ວກັບມາດ້ວຍຄວາມເຮັ່ງຮ້ອນ; ແລະໄດ້ຈັດພິທີຖວາຍອາຫານແດ່ພຣະນາງກິຣິຈາ ແລະອະຣຸນທະຕີຜູ້ສຸດຈິດດ້ວຍ.

Verse 192

भुक्त्वाथ पार्वती सर्वगंधपुष्पाद्यलंकृता । सहानु चरकन्याभिः सहस्राभिर्हरं ययौ ॥ १९२ ॥

ຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກສະເຫຼີມອາຫານແລ້ວ ພຣະນາງປາຣະວະຕີ ຖືກປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້ຫອມທຸກຊະນິດ ແລະເຄື່ອງປະດັບອື່ນໆ; ແລ້ວໄດ້ໄປຫາພຣະຫະຣະ (ສິວະ) ພ້ອມດ້ວຍນາງບໍລິວານສາວພັນນາງຕິດຕາມ.

Verse 193

अथाह र्शकरो देवी गच्छ गौतममंदिरम् । संध्योपास्तिमहं कृत्वा ह्यागमिष्ये तवांतिकम् ॥ १९३ ॥

ຕໍ່ມາ ຣິສະກະຣະ ໄດ້ກ່າວກັບພຣະນາງວ່າ: «ຈົ່ງໄປຫາອາສຣົມຂອງໂກຕະມະ. ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກອບການບູຊາສັນທະຍາ (Sandhyā) ແລ້ວ ຈະມາຫາເຈົ້າ»។

Verse 194

इत्युक्त्वा प्रययौ देवी गौतमस्यैव मदिरम् । संध्यावदनकामास्तु सर्व एव विनिर्गताः ॥ १९४ ॥

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະນາງກໍໄດ້ອອກເດີນທາງໄປຫາອາສຣົມຂອງໂກຕະມະ. ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະປະກອບພິທີສັນທະຍາ-ວັນທະນະ (Sandhyā-vandana) ກໍອອກໄປທັງໝົດເຊັ່ນກັນ.

Verse 195

कृतसंध्यास्तडागे तु महेशाद्याश्च कृत्स्नशः । अथोत्तरमुखः शंभुर्न्यास कृत्वा जजाप ह ॥ १९५ ॥

ເມື່ອໄດ້ປະກອບພິທີສັນທະຍາທີ່ສະໜອງນ້ຳ ໂດຍມະເຫສະ ແລະທ່ານອື່ນໆ ຢ່າງຄົບຖ້ວນຕາມລຳດັບ ແລ້ວ ຊຳພູ ຜູ້ຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ ໄດ້ເຮັດນະຍາສາ ແລະເລີ່ມຈະປະ (ສວດມົນ)។

Verse 196

अथ विष्णुर्महातेजा महेशमिदमब्रवीत् । सर्वैर्नमस्यते यस्तु सर्वैरेव समर्च्यते ॥ १९६ ॥

ແລ້ວ ພຣະວິດສະນຸ ຜູ້ມີຣັດສະມີອັນໃຫຍ່ ໄດ້ກ່າວກັບມະເຫສະວ່າ: “ຜູ້ທີ່ທຸກຄົນກ້ອມນົບ ຜູ້ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນຜູ້ທີ່ທຸກຄົນບູຊາ.”

Verse 197

हूयतं सर्वयज्ञेषु स भवान्किम् जपिष्यति । रचितांजलयः सर्वे त्वामेवैकमुपासिते ॥ १९७ ॥

ເມື່ອກຳລັງຖວາຍອາຫູຕິໃນຍັດທັງປວງ ທ່ານຈະຈະປະມົນຕຣາໃດອີກ? ພວກເຮົາທຸກຄົນປະນົມມືເປັນອັນຈະລີ ນະມັດສະການ ແລະບູຊາທ່ານພຽງອົງດຽວເປັນພຣະເອກ.

Verse 198

स भवान्देवदेवेशः कस्मै विरचितांजलिः । नमस्कारादिपुण्यानां फलदस्त्वं महेश्वरर ॥ १९८ ॥

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ທ່ານໄດ້ປະນົມມືຖວາຍແດ່ໃຜ? ໂອ ມະເຫສະວະຣະ, ທ່ານແມ່ນຜູ້ປະທານຜົນແຫ່ງບຸນຈາກການນະມັດສະການ ແລະກິດດີອື່ນໆ.

Verse 199

तव कः फलदो वंद्यः को वा त्वत्तोऽधिको वद । तच्छ्रुत्वा शंकरः प्राह देवदेवं जनार्दनम् ॥ १९९ ॥

“ຈົ່ງບອກຂ້າເຖີດ: ສຳລັບທ່ານ ຜູ້ໃດແມ່ນຜູ້ຄວນນະມັດສະການເປັນຜູ້ປະທານຜົນ? ແລະຜູ້ໃດຈະຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າທ່ານ?” ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ຊັງກະຣະໄດ້ກ່າວເຖິງ ຈະນາຣະດະນະ (Janārdana) ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ.

Verse 200

ध्याये न किंचिद्गोविंदनमस्ये ह न किंचन । किंतु नास्तिकजंतूनां प्रवृत्त्यर्थमिदं मया ॥ २०० ॥

ໃນທີ່ນີ້ ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເພ່ງສະມາທິຕໍ່ສິ່ງໃດ ແລະບໍ່ໄດ້ນົບນ້ອມພຣະໂກວິນດາເພື່ອຜົນປະໂຫຍດສ່ວນຕົວ. ແຕ່ຂ້ອຍເຮັດນີ້ເພື່ອກະຕຸ້ນໃຫ້ສັດຜູ້ບໍ່ເຊື່ອພຣະ ເຂົ້າສູ່ການປະພຶດທີ່ຖືກຕ້ອງ.