गङ्गामाहात्म्य — The Greatness of the Gaṅgā

Verse 1

सनक उवाच । एवमौर्वाश्रमे ते द्वे बाहुभार्ये मुनीश्वर । चक्राते भक्तिभावेन शुश्रूषां प्रतिवासरम् 1. ॥ १ ॥

ສະນະກະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງມຸນີ, ໃນອາສຣົມຂອງອໍຣະວະ ເມຍທັງສອງຂອງບາຫຸ ໄດ້ຮັບໃຊ້ທຸກວັນ ດ້ວຍໃຈແຫ່ງພັກຕິ.

Verse 2

गते वर्षार्द्धके काले ज्येष्ठा राज्ञी तु या द्विज । तस्याः पापमतिर्जाता सपत्न्याः सम्पदं प्रति ॥ २ ॥

ເມື່ອຜ່ານໄປຄື່ງໜຶ່ງຂອງລະດູຝົນ ໂອ ພຣາຫມັນ ພຣະມະເຫສີຜູ້ໃຫຍ່ໄດ້ເກີດໃຈຊົ່ວ ມຸ່ງຮ້າຍຕໍ່ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງມະເຫສີຮ່ວມ.

Verse 3

ततस्तया गरो दत्तः कनिष्ठायै तु पापया । न स्वप्रभावं चक्रे वै गरो मुनिनिषेवया ॥ ३ ॥

ຕໍ່ມາ ນາງຜູ້ບາບນັ້ນໄດ້ໃຫ້ພິດແກ່ມະເຫສີຜູ້ນ້ອຍ. ແຕ່ພິດບໍ່ອອກ຤ິດ ເນື່ອງຈາກນາງຢູ່ໃນອຳນາດຄຸ້ມຄອງແຫ່ງການຮັບໃຊ້ແລະການຄົບຫາມຸນີ.

Verse 4

भूलेपनादिभिः सम्यग्यतः सानुदिनं मुनेः । चकार सेवां तेनासौ जीर्णपुण्येन कर्मणा ॥ ४ ॥

ເນື່ອງຈາກຄວາມງ່າຍດາຍ ແລະຄຸນຄວາມຖ່ອມຕົນອື່ນໆ ລາວຈຶ່ງມີວິໄນດີ; ແລະທຸກມື້ກໍໄດ້ຮັບໃຊ້ມຸນີ. ໂດຍກຳລັງບຸນເກົ່າອັນຊຳນານ ລາວໄດ້ກະທຳການຮັບໃຊ້ດ້ວຍພັກຕິ.

Verse 5

ततो मासत्रयेऽतीते गरेण सहितं सुतम् । सुषाव सुशुभे काले शुश्रूषानष्टकिल्बिषा ॥ ५ ॥

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຜ່ານໄປສາມເດືອນ ໃນເວລາອັນເປັນມົງຄຸນ ນາງໄດ້ຄອດບຸດຊາຍພ້ອມກັບຮົ່ມໄຂ່; ນາງຜູ້ມີໃຈຮັບໃຊ້ ແລະພົ້ນຈາກບາບ.

Verse 6

अहो सत्सङ्गतिर्लोके किं पापं न विनाशयेत् । न तदातिसुखं किं वा नराणां पुण्यकर्मणाम् ॥ ६ ॥

ໂອ! ໃນໂລກນີ້ ບາບອັນໃດຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍໂດຍສັດສັງຄະ—ການຄົບຫາຄົນດີ? ແລະຄວາມສຸກອັນໃດຈະຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າບຸນທີ່ເກີດຈາກກຳດີຂອງມະນຸດ?

Verse 7

ज्ञानाज्ञानकृतं पापं यच्चान्यत्कारितं परैः । तत्सर्वं नाशयत्याशु परिचर्या महात्मनाम् ॥ ७ ॥

ບາບທີ່ເຮັດດ້ວຍຮູ້ຫຼືບໍ່ຮູ້ ແລະຄວາມຜິດອື່ນໆທີ່ເກີດຈາກຜູ້ອື່ນ ທັງໝົດນັ້ນ ຖືກທໍາລາຍໄວໆ ໂດຍການຮັບໃຊ້ດ້ວຍພັກດີແກ່ສັນຕະມະຫາຕະມານັກບຸນ।

Verse 8

जडोऽपि याति पूज्यत्वं सत्सङ्गाज्जगतीतले । कलामात्रोऽपि शीतांशुः शम्भुना स्वीकृतो यथा ॥ ८ ॥

ແມ່ນແຕ່ຄົນທຶບທື່ ກໍຍັງໄດ້ເຖິງຄວາມນ່າເຄົາລົບໃນໂລກນີ້ ໂດຍອາໄສການຄົບຫາກັບຄົນດີ (ສັດສັງຄະ) ເຫມືອນດວງຈັນທີ່ມີແຕ່ກະລາເພີຍນ້ອຍ ກໍຖືກຊຳພູ (ສີວະ) ຮັບໄວ້.

Verse 9

सत्सङ्गतिः परामृद्धिं ददाति हि नृणां सदा । इहामुत्र च विप्रेन्द्र सन्तः पूज्यतमास्ततः ॥ ९ ॥

ການຄົບຫາກັບຄົນດີ (ສັດສັງຄະ) ຍ່ອມໃຫ້ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງອັນສູງສຸດແກ່ມະນຸດເສມອ—ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໃນໂລກໜ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ບັນດາສັນຕະຊົນຈຶ່ງເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການນະມັດສະການທີ່ສຸດ.

Verse 10

अहो महद्गुणान्वक्तुं कः समर्थो मुनीश्वर । गर्भं प्राप्तो गरो जीर्णो मासत्रयमहोऽदभुतम् ॥ १० ॥

ໂອ້! ຂ້າແຕ່ຈອມມຸນີ, ໃຜຈະສາມາດກ່າວບັນຍາຍຄຸນຄວາມດີອັນໃຫຍ່ຫຼວງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຄົບຖ້ວນ? ພິດຮ້າຍທີ່ເຂົ້າໄປໃນຄັນ ກັບຖືກຍ່ອຍຢູ່ນັ້ນຕັ້ງສາມເດືອນ—ນ່າອັດສະຈັນແທ້!

Verse 11

गरेण सहितं पुत्रं दृष्ट्वा तेजोनिधिर्मुनिः । जातकर्म चकारासौ तन्नाम सगरेति च ॥ ११ ॥

ເມື່ອເຫັນບຸດທີ່ມາພ້ອມກັບພິດ (gara) ມຸນີຜູ້ເປັນຄັງແຫ່ງຣັດສະມີທາງວິນຍານ ໄດ້ປະກອບພິທີຈາຕະກັມ (jātakarma) ແລະຕັ້ງນາມວ່າ “ສະຄະຣະ” (Sagara).

Verse 12

पुपोष सगरं बालं तन्माता प्रीतिपूर्वकम् । चौलोपवीतकर्माणि तथा चक्रे मुनीश्वरः ॥ १२ ॥

ແມ່ຂອງລາວໄດ້ລ້ຽງດູເດັກນ້ອຍ ສະກະຣະ ດ້ວຍຄວາມຮັກແລະຄວາມປິຕິ; ແລະມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍໄດ້ປະກອບພິທີຕັດຜົມ (ຈູດາ/ຈາອຸລາ) ແລະພິທີອຸປະນະຍະນະ ສວມສາຍສິດທິໃຫ້ແກ່ລາວດ້ວຍ।

Verse 13

शास्त्राण्यध्यापयामास राजयोग्यानि मन्त्रवित् । समर्थं सगरं दृष्ट्वा किंचिदुद्भिन्नशैशवम् ॥ १३ ॥

ຜູ້ຮູ້ມັນຕຣາໄດ້ສອນຄຳພີທີ່ເໝາະສຳລັບພະຣາຊະກິດໃຫ້ແກ່ ສະກະຣະ; ເມື່ອເຫັນວ່າລາວມີຄວາມສາມາດ ແລະວັຍເດັກກຳລັງແຕກດອກ ກໍແນະນຳສອນຕາມຄວາມເໝາະສົມ।

Verse 14

मन्त्रवत्सर्वशस्त्रास्त्रं दत्तवान्स मुनीश्वरः । सगरः शिक्षितस्तेन सम्यगौर्वर्षिणा मुने ॥ १४ ॥

ມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນໄດ້ມອບອາວຸດແລະອາສະຕຣາທັງປວງ ທີ່ຖືກປະສິດທິດ້ວຍມັນຕຣາ; ດັ່ງນັ້ນ ສະກະຣະ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຝຶກຝົນຢ່າງຖືກຕ້ອງໂດຍມຸນີ ອໍຣະວະ, ໂອ ມຸນີ.

Verse 15

बभूव बलवान्धर्मी कृतज्ञो गुणवान्सुधीः । धर्मज्ञः सोऽपि सगरो मुनेरमिततेजसः । समित्कुशाम्बुपुष्पादि प्रत्यहं समुपानयत् ॥ १५ ॥

ສະກະຣະກໍໄດ້ເປັນຜູ້ມີກຳລັງ ມີທຳ ຮູ້ຄຸນ ມີຄຸນງາມ ແລະມີປັນຍາ—ເປັນຜູ້ຮູ້ທຳ. ແລະທຸກມື້ລາວນຳເອົາໄມ້ເຊື້ອໄຟ, ຫຍ້າກຸສະ, ນ້ຳ, ດອກໄມ້ ແລະອື່ນໆ ໄປຖວາຍແກ່ມຸນີຜູ້ມີຕະເຈດອັນຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້.

Verse 16

स कदाचिद्गुणनिधिः प्रणिपत्य स्वमातरम् । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा सगरो विनयान्वितः ॥ १६ ॥

ຄັ້ງໜຶ່ງ ສະກະຣະ—ຜູ້ເປັນຄັງແຫ່ງຄຸນງາມ—ໄດ້ກົ້ມກາບແມ່ຂອງຕົນ; ແລ້ວຢືນດ້ວຍມືປະນົມ ແລະຄວາມຖ່ອມຕົນ ກ່າວກັບນາງ.

Verse 17

सगर उवाच । मातर्गतः पिता कुत्र किं नामा कस्य वंशजः । तत्सर्वं मे समाचक्ष्व श्रोतुं कौतूहलं मम ॥ १७ ॥

ສະກະຣະ ກ່າວວ່າ: «ພໍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄປຢູ່ໃສ? ຊື່ຂອງທ່ານແມ່ນຫຍັງ? ເປັນລູກຫຼານວົງສາຂອງໃຜ? ຂໍໃຫ້ເຈົ້າບອກທັງໝົດໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ເພາະໃຈຂ້າພະເຈົ້າຢາກຟັງຍິ່ງ»।

Verse 18

पित्रा विहीना ये लोके जीवन्तोऽपि मृतोपमाः ॥ १८ ॥

ໃນໂລກນີ້ ຜູ້ໃດຂາດພໍ່ ແມ່ນແມ່ນວ່າຍັງມີຊີວິດ ແຕ່ກໍຄ້າຍຄືຄົນຕາຍ।

Verse 19

दरिद्रो ऽपि पिता यस्य ह्यास्ते स धनदोपमः । यस्य माता पिता नास्ति सुखं तस्य न विद्यते ॥ १९ ॥

ແມ່ນແຕ່ພໍ່ຈະທຸກຍາກ ຖ້າພໍ່ຍັງມີຊີວິດ ລູກນັ້ນກໍຄ້າຍຄືຜູ້ມີຊັບ. ແຕ່ຜູ້ໃດບໍ່ມີທັງແມ່ແລະພໍ່ ຄວາມສຸກບໍ່ມີແກ່ຜູ້ນັ້ນເລີຍ।

Verse 20

धर्महीनो यथा मूर्खः परत्रेह च निन्दितः । मातापितृविहीनस्य अज्ञस्याप्यविवेकिनः । अपुत्रस्य वृथा जन्म ऋणग्रस्तस्य चैव हि ॥ २० ॥

ຜູ້ຂາດທຳມະ ຄ້າຍຄືຄົນໂງ່ ຖືກຕຳນິທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ຜູ້ຂາດແມ່ແລະພໍ່ ຜູ້ມີອະວິຊາ ແລະຂາດປັນຍາພິຈາລະນາ. ການເກີດຂອງຜູ້ບໍ່ມີລູກຊາຍກໍເປັນໄຮ້ຄ່າ; ແລະຊີວິດຂອງຜູ້ຖືກໜີ້ສິນກົດທັບກໍເຊັ່ນກັນ।

Verse 21

चन्द्र हीना यथा रात्रिः पद्महीनं यथा सरः । पतिहीना यथा नारी पितृहीनस्तथा शिशुः ॥ २१ ॥

ດັ່ງຄືຄືນທີ່ບໍ່ມີດວງຈັນ, ດັ່ງຄືສະຫຼອງນ້ຳທີ່ບໍ່ມີດອກບົວ, ດັ່ງຄືຍິງທີ່ບໍ່ມີຜົວ, ເດັກນ້ອຍທີ່ບໍ່ມີພໍ່ກໍເຊັ່ນນັ້ນ।

Verse 22

धर्महीनो यथा जन्तुः कर्महीनो यथा गृही । पशुहीनो यथा वैश्यस्तथा पित्रा विनार्भकः ॥ २२ ॥

ດັ່ງສັດທີ່ບໍ່ມີທຳມະ ກໍໄຮ້ຄ່າ; ດັ່ງເຈົ້າເຮືອນທີ່ບໍ່ມີໜ້າທີ່ຕາມກຳມະ ກໍຫວ່າງເປົ່າ; ດັ່ງໄວຊະຍະທີ່ບໍ່ມີງົວ ກໍຂາດຊີວິດພາບ—ລູກນ້ອຍບໍ່ມີພໍ່ ກໍຂາດທີ່ພຶ່ງ.

Verse 23

सत्यहीनं यथा वाक्यं साधुहीना यथा सभा । तपो यथा दयाहीनं तथा पित्रा विनार्भकः ॥ २३ ॥

ດັ່ງຄຳເວົ້າທີ່ບໍ່ມີສັດຈະ ກໍໄຮ້ຄ່າ; ດັ່ງສະພາທີ່ບໍ່ມີສາທຸ ກໍຫວ່າງເປົ່າ; ດັ່ງຕະປະທີ່ບໍ່ມີເມດຕາ ກໍແຫ້ງແລ້ງ—ລູກນ້ອຍບໍ່ມີພໍ່ ກໍເປັນຜູ້ຂາດທີ່ພຶ່ງ.

Verse 24

वृक्षहीनं यथारण्यं जलहीना यथा नदी । वेगहीनो यथा वाजी तथा पित्रा विनार्भकः ॥ २४ ॥

ດັ່ງປ່າທີ່ບໍ່ມີຕົ້ນໄມ້, ດັ່ງແມ່ນ້ຳທີ່ບໍ່ມີນ້ຳ, ແລະດັ່ງມ້າທີ່ບໍ່ມີຄວາມໄວ—ລູກນ້ອຍບໍ່ມີພໍ່ ກໍເປັນຜູ້ຂາດທີ່ພຶ່ງ.

Verse 25

यथा लघुतरो लोके मातर्याच्ञापरो नरः । तथा पित्रा विहीनस्तु बहुदुःखान्वितःसुतः ॥ २५ ॥

ໃນໂລກນີ້ ຊາຍຜູ້ບໍ່ນອບນ້ອມຕໍ່ຄຳສັ່ງຂອງແມ່ ຖືກເຫັນວ່າຕ່ຳຕ້ອຍ; ດັ່ງນັ້ນ ລູກຊາຍທີ່ຂາດພໍ່ ຍ່ອມຖືກທຸກຂ໌ຫຼາຍປະການຫ້ອມລ້ອມ.

Verse 26

इतीरितं सुतेनैषा श्रुत्वा निःश्वस्य दुःखिता । संपृष्टं तद्यथावृत्तं सर्वं तस्मै न्यवेदयत् ॥ २६ ॥

ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນຄຳທີ່ລູກຊາຍເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ນາງກໍຖອນໃຈດ້ວຍຄວາມໂສກ. ເມື່ອຖືກຖາມ ນາງຈຶ່ງເລົ່າໃຫ້ເຂົາຟັງທຸກຢ່າງ ຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນຈິງ.

Verse 27

तच्छ्रुत्वा सगरः क्रुद्धः कोपसंरक्तलोचनः । हनिष्यामीत्यरातीन्स प्रतिज्ञामकरोत्तदा ॥ २७ ॥

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ສະກະຣະກະສັດໂກດແຄ້ນຫນັກ ດວງຕາແດງດ້ວຍໂທສະ ແລະປະກາດສັດຈະວ່າ «ຂ້າຈະປາບສັດຕູ»।

Verse 28

प्रदक्षिणीकृत्य मुनिं जननीं च प्रणम्य सः । प्रस्थापितः प्रतस्थे च तेनैव मुनिना तदा ॥ २८ ॥

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເດີນວຽນຂວາຮອບມຸນີ ແລະກໍ່ກາບນົບທັງມຸນີແລະແມ່ ຈາກນັ້ນຈຶ່ງອອກເດີນທາງ ໂດຍມຸນີອົງນັ້ນເອງໄດ້ສົ່ງໄປໃນຂະນະນັ້ນ।

Verse 29

और्वाश्रमाद्विनिष्क्रान्तः सगरः सत्यवाक् शुचिः । वसिष्ठं स्वकुलाचार्यं प्राप्तः प्रीतिसमन्वितः ॥ २९ ॥

ອອກຈາກອາສຣົມຂອງອໍຣະວະແລ້ວ ສະກະຣະ—ຜູ້ເວົ້າຄຳສັດ ແລະບໍລິສຸດ—ໄດ້ເຂົ້າໄປຫາ ວະສິດຖະ ຄູອາຈານປະຈຳວົງສາກະສັດຂອງຕົນ ດ້ວຍຄວາມປິຕິແລະຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 30

प्रणम्य गुरवे तस्मै वशिष्ठाय महात्मने । सर्वं विज्ञापयामास ज्ञानदृष्ट्या विजानते ॥ ३० ॥

ພຣະອົງໄດ້ກາບນົບຕໍ່ຄູອາຈານຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ຄື ວະສິດຖະ ແລະໄດ້ທູນລາຍງານທຸກຢ່າງໂດຍຄົບຖ້ວນ ແກ່ທ່ານຜູ້ຮູ້ດ້ວຍທັດສະນະແຫ່ງຍານະທາງວິນຍານ।

Verse 31

एन्द्रा स्त्रं वारुणं ब्राह्ममाग्नेयं सगरो नृपः । तेनैव मुनिनाऽवाप खड्गं वज्रोपमं धनुः ॥ ३१ ॥

ສະກະຣະກະສັດໄດ້ຮັບອາວຸດແຫ່ງອິນທຣະ, ອາວຸດແຫ່ງວະຣຸນະ, ອາວຸດແຫ່ງພຣະພຣະຫມາ, ແລະອາວຸດແຫ່ງອັກນິ; ພ້ອມທັງໄດ້ຮັບດາບ ແລະຄັນທະນູດັ່ງວັດຊຣະຈາກມຸນີອົງນັ້ນເອງ।

Verse 32

ततस्तेनाभ्यनुज्ञातः सगरः सौमनस्यवान् । आशीर्भिरर्चितः सद्यः प्रतस्थे प्रणिपत्य तम् ॥ ३२ ॥

ຕໍ່ມາ ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກທ່ານນັ້ນ ພະສະກະຣະຜູ້ມີໃຈຍິນດີ ໄດ້ຖວາຍຄໍາອວຍພອນ ແລະກົ້ມກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລ້ວອອກເດີນທາງໃນທັນທີ।

Verse 33

एकेनैव तु चापेन स शूरः परिपन्थिनः । सपुत्रपौत्रान्सगणानकरोत्स्वर्गवासिनः ॥ ३३ ॥

ແຕ່ວິລະຊົນນັ້ນ ໃຊ້ພຽງແຕ່ຄັນທະນູອັນດຽວ ກໍ່ສົ່ງພວກຜູ້ດັກທາງ—ພ້ອມລູກ ຫຼານ ແລະພວກພ້ອມພັນ—ໃຫ້ໄປເປັນຜູ້ຢູ່ສະຫວັນ।

Verse 34

तच्चापमुक्तबाणाग्निसंतप्तास्तदरातयः । केचिद्विनष्टा संत्रस्तास्तथा चान्ये प्रदुद्रुवुः ॥ ३४ ॥

ຖືກເຜົາຮ້ອນໂດຍໄຟແຫ່ງລູກສອນທີ່ຖືກປ່ອຍຈາກຄັນທະນູນັ້ນ ພວກສັດຕູກໍ່ຕົກໃນຄວາມວຸ້ນວາຍ: ບາງພວກຖືກທໍາລາຍ ບາງພວກຫວາດກົວ ແລະອື່ນໆກໍ່ແລ່ນໜີໄປທົ່ວທິດ।

Verse 35

केचिद्विशीर्णकेशाश्च वल्मीकोपरि संस्थिताः । तृणान्यभक्षयन्केचिन्नग्नाश्च विविशुर्जलम् ॥ ३५ ॥

ບາງພວກຜົມກະຈັດກະຈາຍ ນັ່ງຢູ່ເທິງຈອມປວກ; ບາງພວກກິນແຕ່ຫຍ້າ; ແລະບາງພວກແກ້ຜ້າ ເຂົ້າໄປໃນນ້ໍາ।

Verse 36

शकाश्च यवनाश्चैव तथा चान्ये महीभृतः । सत्वरं शरणं जग्मुर्वशिष्ठं प्राणलोलुपाः ॥ ३६ ॥

ພວກຊະກະ ແລະພວກຢະວະນະ ພ້ອມທັງຜູ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນອື່ນໆ ເພາະຫວັງຮັກສາຊີວິດ ຈຶ່ງຮີບໄປຂໍພຶ່ງພາພຣະວະສິດຖະ (ວະສິດຖະ) ເປັນທີ່ພຶ່ງ।

Verse 37

जितक्षितिर्बाहुपुत्रो रिपून्गुरुसमीपगान् । चारैर्विज्ञातवान्सद्यः प्राप्तश्चाचार्यसन्निधिम् ॥ ३७ ॥

ຈິຕະກະສິຕິ ບຸດຂອງ ບາຫຸ ໄດ້ຮູ້ໃນທັນທີຜ່ານສາຍລັບຂອງຕົນ ວ່າສັດຕູໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ອາຈານ ແລະໄດ້ໄປຮອດຕໍ່ໜ້າອາຈານໃນທັນທີ।

Verse 38

तमागतं बाहुसुतं निशम्य मुनिर्वशिष्ठः शरणागतांस्तान् । त्रातुं च शिष्याभिहितं च कर्तुं विचारयामास तदा क्षणेन ॥ ३८ ॥

ເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າ ບຸດຂອງບາຫຸ ມາຮອດແລ້ວ ມຸນີວະສິດຖະ ເຫັນຜູ້ທີ່ມາຂໍພຶ່ງພາ ກໍໄດ້ຄິດໃນທັນທີວ່າ ຈະປົກປ້ອງເຂົາເຈົ້າແນວໃດ ແລະຈະເຮັດຕາມຄໍາຂໍຂອງສິດໃນແນວໃດ।

Verse 39

चकार मुण्डाञ्शबरान्यवनांल्लम्बमूर्द्धजान् । अन्धांश्च श्मश्रुलान्सर्वान्मुण्डान्वेदबहिष्कृतान् ॥ ३९ ॥

ທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊາບະຣະ ແລະ ຢະວະນະ ໂກນຫົວ ແຕ່ປ່ອຍຜົມຍາວໄວ້ທີ່ກະຫຼອດຫົວ; ແລະຜູ້ອື່ນທັງໝົດ ຖືກເຮັດໃຫ້ຕາບອດ ມີໜວດເຄรາ ໂກນຫົວ ແລະຖືກຂັບອອກຈາກພຣະເວດາ।

Verse 40

वसिष्ठमुनिना तेन हतप्रायान्निरीक्ष्य सः । प्रहसन्प्राह सगरः स्वगुरुं तपसो निधिम् ॥ ४० ॥

ເມື່ອພຣະສະກະຣະ ເຫັນພວກນັ້ນເກືອບຈະພິນາດໂດຍມຸນີວະສິດຖະ ກໍຫົວເຮາະເບົາໆ ແລະກ່າວຕໍ່ກູຣູຂອງຕົນ—ວະສິດຖະ ຄັງສົມບັດແຫ່ງຕະປະສະຍາ।

Verse 41

सगर उवाच । भो भो गुरो दुराचारानेतान्ररक्षसि तान्वृथा । सर्वथाहं हनिष्यामि मत्पितुर्देशहारकान् ॥ ४१ ॥

ສະກະຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ກູຣູຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ທ່ານປົກປ້ອງຄົນປະພຶດຊົ່ວເຫຼົ່ານີ້ໂດຍບໍ່ຈໍາເປັນ. ແຕ່ບໍ່ວ່າຢ່າງໃດ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສັງຫານຜູ້ຊິງແຜ່ນດິນ ຜູ້ຍຶດອານາຈັກຂອງພໍ່ຂ້າພະເຈົ້າແນ່ນອນ.”

Verse 42

उपेक्षेत समर्थः सन्धर्मस्य परिपन्थिनः । स एव सर्वनाशाय हेतुभूतो न संशयः ॥ ४२ ॥

ຜູ້ມີກຳລັງສາມາດ ຖ້າເມີນເຉີຍຜູ້ຂັດຂວາງທຳມະອັນແທ້ ຕົນເອງຈະເປັນເຫດໃຫ້ພິນາດທັງປວງ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ।

Verse 43

बान्धवं प्रथमं मत्वा दुर्जनाः सकलं जगत् । त एव बलहीनाश्चेद्भजन्तेऽत्यन्तसाधुताम् ॥ ४३ ॥

ຄົນຊົ່ວທັງຫຼາຍ ຖືວ່າຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນເປັນອັນດັບທຳອິດ ແລ້ວຈຶ່ງມອງໂລກທັງປວງຕາມນັ້ນ; ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາອ່ອນແຮງ ກໍຮັບເອົາຄວາມເປັນຜູ້ດີຢ່າງສຸດຂີດເພື່ອປິດບັງຕົນ।

Verse 44

अहो मायाकृतं कर्म खलाः कश्मलचेतसः । तावत्कुर्वन्ति कार्याणि यावत्स्यात्प्रबलं बलम् ॥ ४४ ॥

ໂອ້! ນີ້ແມ່ນການກະທຳອັນຖືກມາຍາຫຼອກລວງຂອງຄົນຊົ່ວຜູ້ໃຈເປື້ອນ; ພວກເຂົາຈະດຳເນີນແຜນການຂອງຕົນ ຕາມທີ່ກຳລັງຍັງແຂງກ້າຢູ່ເທົ່ານັ້ນ।

Verse 45

दासभावं च शत्रूणां वारस्त्रीणां च सौहृदम् । साधुभावं च सर्पाणां श्रेयस्कामो न विश्वसेत् ॥ ४५ ॥

ຜູ້ປາຖະໜາຄວາມເຈຣິນດີ ບໍ່ຄວນໄວ້ໃຈ ການສະແດງຄວາມເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງສັດຕູ, ຄວາມຮັກຂອງນາງຄ້າຄວາມຮັກ, ຫຼືຄວາມອ່ອນໂຍນຂອງງູ।

Verse 46

प्रहासं कुर्वते नित्यं यान्दन्तान्दर्शयन्खलाः । तानेव दर्शयन्त्याशु स्वसामर्थ्यविपर्यये ॥ ४६ ॥

ຄົນຊົ່ວມັກຫົວເຮາະຢູ່ເປັນນິດ ພ້ອມອ້າປາກໂຊວແຂ້ວໃນການເຢາະເຍີ້ຍ; ແຕ່ເມື່ອກຳລັງຂອງຕົນກັບຕາລະປັດ ພວກເຂົາຈະຖືກເຮັດໃຫ້ໂຊວແຂ້ວນັ້ນເອງຢ່າງໄວ ໃນຄວາມອ່ອນແຮງ।

Verse 47

पिशुना जिह्वया पूर्वं परुषं प्रवदन्ति च । अतीव करुणं वाक्यं वदन्त्येव तथाबलाः ॥ ४७ ॥

ດ້ວຍລີ້ນທີ່ຊອກຫາຄວາມຜິດ ພວກເຂົາເວົ້າຄໍາຫຍາບກ່ອນ; ແລ້ວພາຍຫຼັງ ເນື່ອງຈາກໃຈອ່ອນແອ ກໍເວົ້າຄໍາທີ່ຟັງເຫມືອນເມດຕາກະລຸນາຢ່າງຍິ່ງອີກດ້ວຍ।

Verse 48

श्रेयस्कामो भवेद्यस्तु नीतिशास्त्रार्थकोविदः । साधुत्वं समभावं च खलानां नैव विश्वसेत् ॥ ४८ ॥

ຜູ້ໃດປາຖະໜາຄວາມດີທີ່ແທ້ ຄວນຊໍານານໃນການເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍແຫ່ງຄໍາສອນນີຕິແລະລັດຖະນີຕິ; ແລະບໍ່ຄວນໄວ້ໃຈ “ຄວາມດີ” ຫຼື “ໃຈເທົ່າທຽມ” ທີ່ຄົນຊົ່ວສະແດງອອກເລີຍ।

Verse 49

दुर्जनं प्रणतिं यान्तं मित्रं कैतवशीलिनम् । दुष्टां भार्यां च विश्वस्तो मृत एव न संशयः ॥ ४९ ॥

ຜູ້ໃດໄວ້ໃຈຄົນຊົ່ວແມ່ນແຕ່ເຂົາມາກົ້ມນອບ, ໄວ້ໃຈໝູ່ທີ່ມີນິໄສຫລອກລວງ, ແລະໄວ້ໃຈເມຍທີ່ຊົ່ວຊ້າ—ຜູ້ນັ້ນກໍເທົ່າກັບຕາຍແລ້ວ, ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ।

Verse 50

मा रक्ष तस्मादेतान्वै गोरूपव्याघ्रकर्मिणः । हत्वैतानखिलान् दुष्टांस्त्वत्प्रसादान्महीं भजे ॥ ५० ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າປົກປ້ອງພວກນີ້ເລີຍ—ຮູບຮ່າງເຫມືອນງົວ ແຕ່ການກະທໍາເຫມືອນເສືອ. ຈົ່ງຂ້າຄົນຊົ່ວເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ໝົດ; ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຄອບຄອງແລະປົກຄອງແຜ່ນດິນ।

Verse 51

वशिष्ठस्तद्वचः श्रुत्वा सुप्रीतो मुनिसत्तमः । कराभ्यां सगरस्याङ्गं स्पृशन्निदमुवाच ह ॥ ५१ ॥

ເມື່ອວະສິດຖະ—ມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ—ໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນ ກໍຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ. ທ່ານໃຊ້ມືທັງສອງສຳຜັດກາຍຂອງສະກະຣະ ແລ້ວກ່າວດັ່ງນີ້।

Verse 52

वसिष्ठ उवाच । साधु साधु महाभाग सत्यं वदसि सुव्रत । तथापि मद्वचः श्रुत्वा परां शान्तिं लभिष्यसि ॥ ५२ ॥

ພຣະວາສິດຖະ ກ່າວວ່າ: "ດີແລ້ວ, ດີແລ້ວ, ໂອ ຜູ້ໂຊກດີ; ທ່ານເວົ້າຄວາມຈິງ, ໂອ ຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນຄຳປະຕິຍານ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ, ເມື່ອໄດ້ຟັງຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ, ທ່ານຈະບັນລຸຄວາມສະຫງົບສຸກອັນສູງສົ່ງ."

Verse 53

मयैते निहताः पूर्वं त्वत्प्रतिज्ञाविरोधिनः । हतानां हनने कीर्तिः का समुत्पद्यते वद ॥ ५३ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສັງຫານຄູ່ຕໍ່ສູ້ເຫຼົ່ານີ້ ຜູ້ທີ່ຂັດຂວາງຄຳປະຕິຍານຂອງທ່ານແລ້ວ. ຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ ວ່າຊື່ສຽງອັນໃດຈະເກີດຂຶ້ນ ຈາກການຂ້າຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າໄປແລ້ວ?

Verse 54

भूमीश जन्तवः सर्वे कर्मपाशेन यन्त्रिताः । तथापि पापैर्निहताः किमर्थं हंसि तान्पुनः ॥ ५४ ॥

ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນ, ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດທັງຫຼາຍ ລ້ວນແຕ່ຖືກຜູກມັດ ແລະ ຂັບເຄື່ອນດ້ວຍໂສ້ແຫ່ງກຳຂອງຕົນເອງ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ, ເມື່ອພວກເຂົາຖືກທຳລາຍດ້ວຍບາບຂອງຕົນແລ້ວ, ເຫດໃດທ່ານຈຶ່ງຂ້າພວກເຂົາອີກ?

Verse 55

देहस्तु पापजनितः पूर्वमेवैनसा हतः । आत्मा ह्यभेद्यः पूर्णत्वाच्छास्त्राणामेष निश्चयः ॥ ५५ ॥

ຮ່າງກາຍເກີດມາຈາກບາບ ແລະ ແທ້ຈິງແລ້ວ ມັນຖືກທຳລາຍດ້ວຍຄວາມຊົ່ວນັ້ນແລ້ວ. ແຕ່ຈິດວິນຍານນັ້ນ ບໍ່ສາມາດທຳລາຍໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ; ເພາະມັນສົມບູນ, ນີ້ຄືຂໍ້ສະຫຼຸບທີ່ແນ່ນອນຂອງພຣະຄຳພີ.

Verse 56

स्वकर्मफलभोगानां हेतुमात्रा हि जन्तवः । कर्माणि दैवमूलानि दैवाधीनमिदं जगत् ॥ ५६ ॥

ສິ່ງທີ່ມີຊີວິດ ເປັນພຽງສາເຫດທີ່ເປັນເຄື່ອງມື ສຳລັບການຮັບຜົນແຫ່ງການກະທຳຂອງຕົນເອງ. ການກະທຳນັ້ນ ມີຮາກຖານຢູ່ໃນໂຊກຊະຕາ, ແລະ ໂລກທັງໝົດນີ້ ຖືກຄວບຄຸມໂດຍໂຊກຊະຕາ.

Verse 57

यस्माद् दैवं हि साधुनां रक्षिता दुष्टशिक्षिता । ततो नरैरस्वतन्त्रैः किं कार्यं साध्यते वद ॥ ५७ ॥

ເພາະດາຍະວະ (ພຣະພິທີສະຫວັນ) ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງຄົນດີ ແລະລົງໂທດສອນຄົນຊົ່ວ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງບອກຂ້ອຍເຖີດ: ມະນຸດຜູ້ບໍ່ເປັນເອກະລາດແທ້ ຈະສຳເລັດກິດໃດໄດ້?

Verse 58

शरीरं पापसंभूतं पापेनैव प्रवर्तते । पापमूलमिदं ज्ञात्वा कथं हन्तुं समुद्यतः ॥ ५८ ॥

ກາຍນີ້ເກີດຈາກບາບ ແລະເຄື່ອນໄຫວດ້ວຍບາບເທົ່ານັ້ນ. ຮູ້ວ່າຊີວິດທີ່ຕິດກາຍນີ້ມີບາບເປັນຮາກ ແລ້ວຈະກ້າອອກໄປຂ້າຜູ້ອື່ນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 59

आत्मा शुद्धोऽपि देहस्थो देहीति प्रोच्यते बुधैः । तस्मादिदं वपुर्भूप पापमूलं न संशयः ॥ ५९ ॥

ແມ່ນແຕ່ອາດມາ (ຕົນແທ້) ບໍລິສຸດ ແຕ່ເມື່ອຢູ່ໃນກາຍ ນັກປັນຍາເອີ້ນວ່າ “ຜູ້ມີກາຍ”. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ກະສັດ, ກາຍນີ້ແມ່ນຮາກຂອງບາບ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 60

पापमूलवपुर्हन्तुः का कीर्तिस्तव बाहुज । भविष्यतीति निश्चित्य नैतान्हिंसीस्ततः सुत ॥ ६० ॥

ໂອ້ ຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ, ກຽດສັກສີອັນໃດຈະເກີດແກ່ເຈົ້າ ໃນຖານະຜູ້ຂ້າສັດທີ່ມີທາດກາຍເປັນຮາກຂອງບາບ? ເມື່ອຮູ້ແນ່ວ່າຊື່ສຽງແບບນັ້ນຈະຕາມມາ, ລູກເອີຍ, ຢ່າເຮັດຮ້າຍພວກເຂົາເລີຍ.

Verse 61

इति श्रुत्वा गुरोर्वाक्यं विरराम स कोपतः । स्पृशन्करेण सगरं नन्दनं मुनयस्तदा ॥ ६१ ॥

ເມື່ອໄດ້ຟັງຄຳຂອງຄູບາອາຈານແລ້ວ ລາວກໍຢຸດຈາກຄວາມໂກດ. ແລ້ວບັນດາມຸນີທັງຫຼາຍໄດ້ແຕະໝໍ້ຂອງນັນດະນະດ້ວຍມື.

Verse 62

अथाथर्वनिधिस्तस्य सगरस्य महात्मनः । राज्याभिषेकं कृतवान्मुनिभिः सह सुव्रतैः ॥ ६२ ॥

ແລ້ວຕໍ່ມາ ອະຖາຣວະນິທິ ພ້ອມດ້ວຍມຸນີຜູ້ຖືວັດດີ ໄດ້ປະກອບພິທີຣາຊາພິເສກ (ພິທີສະຖາປະນາ) ໃຫ້ແກ່ພຣະຣາຊາ ສະກະຣະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່।

Verse 63

भार्याद्वयं च तस्यासीत्केशिनी सुमतिस्तथा । काश्यपस्य विदर्भस्य तनये मुनिसत्तम ॥ ६३ ॥

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ! ພຣະອົງມີມະເຫສີສອງອົງ ຄື ເກຊິນີ ແລະ ສຸມະຕິ; ທັງສອງເປັນທິດາຂອງ ກາຊະຍະປະ ແຫ່ງ ວິທັຣພະ.

Verse 64

राज्ये प्रतिष्ठिते दृष्ट्वा मुनिरौर्वस्तपोनिधिः । वनादागत्य राजानं संभाष्य स्वाश्रमं ययौ ॥ ६४ ॥

ເມື່ອເຫັນວ່າຣາຊະອານາຈັກຕັ້ງມັ່ນແລ້ວ ມຸນີ ອໍຣະວະ ຜູ້ເປັນດັ່ງມະຫາສະມຸດແຫ່ງຕະປະ ອອກຈາກປ່າມາ ສົນທະນາກັບພຣະຣາຊາ ແລ້ວກໍກັບໄປອາສຣົມຂອງຕົນ.

Verse 65

कदाचित्तस्य भूपस्य भार्याभ्यां प्रार्थितो मुनिः । वरं ददावपत्यार्थमौर्वो भार्गवमन्त्रवित् ॥ ६५ ॥

ຄັ້ງໜຶ່ງ ມະເຫສີທັງສອງຂອງພຣະຣາຊານັ້ນ ໄດ້ອ້ອນວອນມຸນີ; ອໍຣະວະ ຜູ້ຮູ້ມົນຕຣາພາຣຄະວະ ໄດ້ປະທານພອນເພື່ອໃຫ້ໄດ້ບຸດທາຍາດ.

Verse 66

क्षणं ध्यानस्थितो भूत्वा त्रिकालज्ञो मुनीश्वरः । केशिनीं सुमतिं चैव इदमाह प्रहर्षयन् ॥ ६६ ॥

ມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ຮູ້ທັງສາມການເວລາ ໄດ້ນິ່ງຢູ່ໃນສະມາທິຊົ່ວຂະນະ ແລ້ວກ່າວດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີແກ່ ເກຊິນີ ແລະ ສຸມະຕິ ດັ່ງນີ້.

Verse 67

और्व उवाच । एका वंशधरं चैकमन्या षडयुतानि च । अपत्यार्थं महाभागे वृणुतां च यथेप्सितम् ॥ ६७ ॥

ອໍຣະວະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ນາງຜູ້ມີບຸນ, ງົວໂຕໜຶ່ງຈະໃຫ້ຜູ້ສືບວົງສາພຽງຄົນດຽວ; ອີກໂຕໜຶ່ງຈະໃຫ້ລູກຊາຍຫົກພັນ. ເພື່ອລູກຫຼານ ຈົ່ງເລືອກຕາມປາຖະໜາ»។

Verse 68

अथ श्रुत्वा वचस्तस्य मुनेरौर्वस्य नारद । केशिन्येकं सुतं वव्रे वंशसन्तानकारणम् ॥ ६८ ॥

ໂອ ນາຣະດະ, ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງມຸນີອໍຣະວະ ແລ້ວ, ເກສິນີໄດ້ຂໍລູກຊາຍພຽງຄົນດຽວ ເພື່ອໃຫ້ວົງສາສືບຕໍ່ໄປ।

Verse 69

तथा षष्टिसहस्राणि सुमत्या ह्यभवन्सुताः । नाम्नासमंजाः केशिन्यास्तनयो मुनिसत्तम ॥ ६९ ॥

ເຊັ່ນນັ້ນ ຈາກສຸມະຕີ ໄດ້ເກີດລູກຊາຍຫົກສິບພັນ; ແລະລູກຊາຍຂອງເກສິນີມີນາມວ່າ ສະມັນຈະ—ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດຍິ່ງ।

Verse 70

असमंजास्तु कर्माणि चकारोन्मत्तचेष्टितः । तं दृष्ट्वा सागराः सर्वे ह्यासन्दुर्वृत्तचेतसः ॥ ७० ॥

ແຕ່ ອະສະມັນຈະ ໄດ້ກະທໍາການງານອັນນ່າອັບອາຍ ດ້ວຍທ່າທາງດັ່ງຄົນບ້າ. ເມື່ອເຫັນເຂົາ ລູກຊາຍທັງຫມົດຂອງສະກະຣະ ກໍກາຍເປັນຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ।

Verse 71

तद्बालभावं संदुष्टं ज्ञात्वा बाहुसुतो नृपः । चिन्तयामास विधिवत्पुत्रकर्म विगर्हितम् ॥ ७१ ॥

ເມື່ອຮູ້ວ່າ ນິໄສຂອງເດັກນ້ອຍນັ້ນໄດ້ເສື່ອມຊົ່ວແລ້ວ, ກະສັດຜູ້ເປັນລູກຂອງບາຫຸ ຈຶ່ງຄິດພິຈາລະນາຕາມທໍານຽມທັມ ວ່າຄວນກະທໍາຢ່າງໃດຕໍ່ລູກຊາຍ—ແມ່ນເລື່ອງນ່າຕໍາໜິກໍຕາມ।

Verse 72

अहो कष्टतरा लोके दुर्जनानां हि संगतिः । कारुकैस्ताड्यते वह्निरयः संयोगमात्रतः ॥ ७२ ॥

ໂອ້! ໃນໂລກນີ້ ການຄົບຄ່າກັບຄົນຊົ່ວແມ່ນເຈັບປວດຢ່າງຫນັກ; ແມ່ນແຕ່ໄຟກໍຖືກຊ່າງຕີ ເພາະໄດ້ສຳຜັດກັບເຫຼັກເທົ່ານັ້ນ।

Verse 73

अंशुमान्नाम तनयो बभूव ह्यसमंजसः । शास्त्रज्ञो गुणवान्धर्मी पितामहहिते रतः ॥ ७३ ॥

ອະສະມັນຈະສະ ມີບຸດຊາຍຊື່ ອັມຊຸມານ; ຮູ້ຊຳນານໃນຄຳພີ, ມີຄຸນຄ່າ, ປະພຶດທຳມະ, ແລະອຸທິດໃຈເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ປູ່ຂອງຕົນ।

Verse 74

दुर्वृत्ताः सागराः सर्वे लोकोपद्र वकारिणः । अनुष्ठानवतां नित्यमन्तराया भवन्ति ते ॥ ७४ ॥

ທະເລທັງຫມົດມີນິໄສກະບົດ ແລະເປັນຜູ້ກໍ່ຄວາມລົບກວນແກ່ໂລກ; ສຳລັບຜູ້ຖືປະຕິບັດພິທີທຳ ພວກມັນກໍເປັນອຸປະສັກຢູ່ເສມອ।

Verse 75

हुतानि यानि यज्ञेषु हवींषि विधिवद् द्विजैः । बुभुजे तानि सर्वाणि निराकृत्य दिवौकसः ॥ ७५ ॥

ບັນດາເຄື່ອງບູຊາ (ຮະວີ) ທີ່ພວກພຣາຫມິນຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ ຖວາຍໃນພິທີຍັດຍະຕາມພິທີຖືກຕ້ອງ ລາວໄດ້ກິນໝົດທັງປວງ ໂດຍຜັກໄສເທວະຜູ້ຢູ່ສະຫວັນອອກໄປ।

Verse 76

स्वर्गादाहृत्य सततं रम्भाद्या देवयोषितः । भजन्ति सागरास्ता वै कचग्रहबलात्कृताः ॥ ७६ ॥

ພວກມັນນຳເອົານາງຟ້າຈາກສະຫວັນ ເຊັ່ນ ຣັມພາ ແລະອື່ນໆ ລົງມາຢູ່ເສມອ; ທະເລທັງຫມົດຈຶ່ງຄົບຄ່າກັບນາງຟ້າເຫຼົ່ານັ້ນ ໂດຍຖືກບັງຄັບດ້ວຍພະລັງຂອງ ກະຈະຄຣະຫະ।

Verse 77

पारिजातादिवृक्षाणां पुष्पाण्याहृत्य ते खलाः । भूषयन्ति स्वदेहानि मद्यपानपरायणाः ॥ ७७ ॥

ຄົນຊົ່ວທີ່ໝົດໃຈກັບການດື່ມເຫຼົ້າ ໄດ້ເດັດດອກໄມ້ຈາກຕົ້ນໄມ້ສົມປາດຖະນາ ເຊັ່ນ ປາຣິຈາຕະ ແລ້ວນຳມາປະດັບແຕ່ຮ່າງກາຍຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ।

Verse 78

साधुवृत्तीः समाजह्रुः सदाचाराननाशयन् । मित्रैश्च योद्धुमारब्धा बलिनोऽत्यन्तपापिनः ॥ ७८ ॥

ຜູ້ມີອຳນາດແລະບາບໜັກເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ຍຶດເອົາຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່ຂອງຜູ້ດີ ທຳລາຍຈັນຍາດີ ແລະພ້ອມມິດສະຫາຍ ເລີ່ມກໍ່ສົງຄາມ।

Verse 79

एतद् दृष्ट्वातितुःखार्ता देवा इन्द्र पुरोगमाः । विचारं परमं चक्रुरेतेषां नाशहेतवे ॥ ७९ ॥

ເມື່ອເຫັນເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເທວະດາທັງຫຼາຍ ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງຫນັກ ໂດຍມີພຣະອິນທຣາເປັນຜູ້ນຳ ໄດ້ກະທຳການພິຈາລະນາອັນສູງສຸດ ເພື່ອຫາເຫດແຫ່ງການທຳລາຍພວກນັ້ນ।

Verse 80

निश्चित्य विबुधाः सर्वे पातालान्तरगोचरम् । कपिलं देवदेवेशं ययुः प्रच्छन्नरूपिणः ॥ ८० ॥

ເມື່ອພວກວິບຸດທັງປວງໄດ້ກຳນົດແນ່ວ່າ ກະປິລະ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະດາ ກຳລັງເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃນຊັ້ນໃນຂອງປາຕາລາ ພວກເທວະດາທັງຫຼາຍຈຶ່ງໄປຫາພຣະອົງ ໂດຍແປງກາຍເປັນຮູບລັບ।

Verse 81

ध्यायन्तमात्मनात्मानं परानन्दैकविग्रहम् । प्रणम्य दण्डवद् भूमौ तुष्टुवुस्त्रिदशास्ततः ॥ ८१ ॥

ແລ້ວພວກເທວະດາໄດ້ເຫັນພຣະອົງຜູ້ດຳລົງຢູ່ໃນສະມາທິ ພິຈາລະນາອາດຕະຕົນດ້ວຍອາດຕະຕົນ ຜູ້ມີຮູບກາຍເປັນຄວາມປິຕິສຸດອັນສູງສຸດ; ພວກເຂົາຈຶ່ງກົ້ມກາບລົງດິນດັ່ງໄມ້ທ່ອນ ແລະເລີ່ມສັນລະເສີນພຣະອົງ।

Verse 82

देवा ऊचुः । नमस्ते योगिने तुभ्यं सांख्ययोगरताय च । नररूपप्रतिच्छन्नजिष्णवे विष्णवे नमः ॥ ८२ ॥

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນໂຍຄີສູງສຸດ; ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຍິນດີໃນສາງຂະຍະ ແລະ ໂຍຄະ. ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະວິດສະນຸ ຜູ້ຊະນະຕະຫຼອດ ຜູ້ຊ່ອນພຣະອົງໃນຮູບມະນຸດ.

Verse 83

नमः परेशभक्ताय लोकानुग्रहहेतवे । संसारारण्यदावाग्ने धर्मपालनसेतवे ॥ ८३ ॥

ຂໍນະມັດສະການແດ່ຜູ້ເປັນພັກຕະຂອງພຣະຜູ້ສູງສຸດ, ຜູ້ກະທຳເພື່ອອະນຸເຄາະແກ່ໂລກທັງຫຼາຍ; ຜູ້ເປັນດັ່ງໄຟປ່າໃນປ່າແຫ່ງສັງສານ, ແລະເປັນສະພານເພື່ອປົກປ້ອງແລະທຳນຸບຳລຸງທຳມະ.

Verse 84

महते वीतरागाय तुभ्यं भूयो नमो नमः । सागरैः पीडितानस्मांस्त्रायस्व शरणागतान् ॥ ८४ ॥

ຂໍນະມັດສະການອີກແລ້ວອີກແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະປາສະຈາກຄວາມຕິດພັນ. ພວກເຮົາຖືກທະເລທັງຫຼາຍບີບຄັ້ນ ໄດ້ມາພຶ່ງພາ; ຂໍພຣະອົງປົກປ້ອງ ແລະຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໄພ.

Verse 85

कपिल उवाच । ये तु नाशमिहेच्छंतिं यशोबलधनायुषाम् । त एव लोकान्बाधन्ते नात्राश्चर्यं सुरोत्तमाः ॥ ८५ ॥

ກະປິລະກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດໃນໂລກນີ້ປາຖະໜາໃຫ້ຊື່ສຽງ, ພະລັງ, ຊັບສິນ, ແລະອາຍຸຍືນ ພິນາດ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແຕ່ຜູ້ດຽວທີ່ລົບກວນແລະທຳໃຫ້ໂລກທັງຫຼາຍເດືອດຮ້ອນ. ບໍ່ມີຫຍັງນ່າປະຫລາດ, ໂອ ເທວະຜູ້ປະເສີດ.

Verse 86

यस्तु बाधितुमिच्छेत जनान्निरपराधिनः । तं विद्यात्सर्वलोकेषु पापभोगरतं सुराः ॥ ८६ ॥

ແຕ່ຜູ້ໃດປາຖະໜາຈະລົບກວນຜູ້ຄົນຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ, ຈົ່ງຮູ້ເຖິງຄົນນັ້ນໃນທຸກໂລກວ່າ ເປັນຜູ້ຍິນດີໃນການເສວຍຜົນແຫ່ງບາບ, ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 87

कर्मणा मनसा वाचा यस्त्वन्यान्बाधते सदा । तं हन्ति दैवमेवाशु नात्र कार्या विचारणा ॥ ८७ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ເຮັດຮ້າຍຜູ້ອື່ນເປັນນິດ ດ້ວຍກາຍ ດ້ວຍໃຈ ຫຼືດ້ວຍວາຈາ—ພຣະພິບາກກຳເອງຈະລົງໂທດເຂົາໄວ; ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາອື່ນໃດອີກ।

Verse 88

अल्पैरहोभिरेवैते नाशमेष्यन्ति सागराः । इत्युक्ते मुनिना तेन कपिलेन महात्मना । प्रणम्य तं यथान्यायं गता नाकं दिवौकसः ॥ ८८ ॥

ເມື່ອມະຫາມຸນີກະປິລະ ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງ ໄດ້ກ່າວວ່າ “ໃນບໍ່ກີ່ມື້ ມະຫາສະໝຸດເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກທຳລາຍ” ບັນດາເທວະຜູ້ຢູ່ສະຫວັນໄດ້ກ້ມກາບຕາມທຳນຽມ ແລ້ວເດີນທາງກັບໄປສູ່ສະວັກຄະ।

Verse 89

अत्रान्तरे तु सगरो वसिष्ठाद्यैर्महर्षिभिः । आरेभे हयमेधाख्यं यज्ञं कर्त्तुमनुत्तमम् ॥ ८९ ॥

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະຣາຊາສະກະຣະ ພ້ອມດ້ວຍມະຫາຣິສີທັງຫຼາຍ ມີວະສິດຖະເປັນຜູ້ນຳ ໄດ້ເລີ່ມປະກອບຍັດຍະອັນສູງສຸດ ຊື່ວ່າ “ອັດສະວະເມດະ”।

Verse 90

तद्यज्ञे योजितं सप्तिमपहृत्य सुरेश्वरः । पाताले स्थापयामास कपिलो यत्र तिष्ठति ॥ ९० ॥

ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ໄດ້ລັກເອົາມ້າບູຊາທີ່ຈັດໄວ້ສຳລັບພິທີນັ້ນ ແລ້ວນຳໄປວາງໄວ້ໃນປາຕາລະ ບ່ອນທີ່ກະປິລະພຳນັກຢູ່।

Verse 91

गूढविग्रहशक्रेण हृतमश्वं तु सागराः । अन्वेष्टुं बभ्रमुर्लोकान् भूरादींश्च सुविस्मिताः ॥ ९१ ॥

ເມື່ອອິນທຣະ (ຊະກຣະ) ປິດບັງຮູບກາຍແລ້ວລັກເອົາມ້າບູຊາໄປ ບຸດທັງຫຼາຍຂອງສະກະຣະກໍຕົກຕະລຶງຢ່າງຍິ່ງ ແລ້ວພາກັນພະເດີນຄົ້ນຫາຕາມໂລກທັງປວງ ເລີ່ມຈາກພູ (ໂລກມະນຸດ) ແລະຕໍ່ໄປ।

Verse 92

अदृष्टसप्तयस्ते च पातालं गन्तुमुद्यताः । चख्नुर्महीतलं सर्वमेकैको योजनं पृथक् ॥ ९२ ॥

ແລ້ວທັງເຈັດຄົນນັ້ນ ທີ່ຫາຍພົ້ນຈາກສາຍຕາ ແລະມຸ່ງໄປສູ່ປາຕາລະ ໄດ້ຂຸດຜ່ານຜິວໜ້າດິນທັງປວງ ໂດຍແຕ່ລະຄົນຂຸດແຍກກັນ ຄົນລະໜຶ່ງໂຢຊະນະ.

Verse 93

मृत्तिकां खनितां ते चोदधितीरे समाकिरन् । तद्द्वारेण गताः सर्वे पातालं सगरात्मजाः ॥ ९३ ॥

ພວກເຂົາໄດ້ນຳດິນທີ່ຂຸດຂຶ້ນມາໄປກອງໄວ້ທີ່ຝັ່ງທະເລ; ແລະຜ່ານທາງປາກຮູນັ້ນ ບຸດທັງປວງຂອງສະຄະຣະ ໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ປາຕາລະ.

Verse 94

विचिन्वन्ति हयं तत्र मदोन्मत्ता विचेतसः ॥ ९४ ॥

ທີ່ນັ້ນພວກເຂົາຄົ້ນຫາມ້າ ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມຫຼົງມານະອັນເມົາມົນ ຈິດໃຈວຸ້ນວາຍ ແລະສູນເສຍປັນຍາແຍກແຍະ.

Verse 95

तत्रापश्यन्महात्मानं कोटिसूर्यसमप्रभम् । कपिलं ध्याननिरतं वाजिनं च तदन्तिके ॥ ९५ ॥

ທີ່ນັ້ນເຂົາໄດ້ເຫັນມະຫາອາດມາ ກະປິລະ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດນັບໂກຕິ ຈົມຢູ່ໃນສະມາທິ; ແລະໃກ້ທ່ານນັ້ນກໍມີມ້າຢູ່ດ້ວຍ.

Verse 96

ततः सर्वे तु संरब्धा मुनिं दृष्ट्वाऽतिवेगतः । हन्तुमुद्युक्तमनसो विद्र वन्तः समासदन् ॥ ९६ ॥

ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາທັງໝົດໂກດແຄ້ນ ເມື່ອເຫັນພຣະມຸນີນັ້ນ ກໍພຸ່ງເຂົ້າໄປດ້ວຍຄວາມໄວອັນແຮງ; ຈິດໃຈຕັ້ງໃຈຈະຂ້າ ແລະເຂົ້າໄປປິດລ້ອມທ່ານ.

Verse 97

हन्यतां हन्यतामेष वध्यतां वध्यतामयम् । गृह्यतां गृह्यतामाशु इत्यूचुस्ते परस्परम् ॥ ९७ ॥

“ຂ້າ​ມັນ! ຂ້າ​ມັນ! ໃຫ້​ມັນ​ຕາຍ​ສາ! ຈັບ​ມັນ​ໄວໆ!” ພວກ​ເຂົາ​ຮ້ອງ​ໃສ່​ກັນ​ດັ່ງ​ນັ້ນ.

Verse 98

हृताश्वं साधुभावेन बकवद्ध्य्नातत्परम् । सन्ति चाहो खला लोके कुर्वन्त्याडम्बरं महत् ॥ ९८ ॥

ດ້ວຍ​ການ​ສະ​ແດງ​ທ່າ​ທີ​ເປັນ​ນັກ​ບຸນ, ລາວ​ໄດ້​ຫລອກ​ລວງ Hṛtāśva ຄື​ກັບ​ນົກ​ກະ​ຮອກ. ອະ​ນິ​ຈາ, ໃນ​ໂລກ​ນີ້​ມີ​ຄົນ​ຊົ່ວ​ທີ່​ສ້າງ​ພາບ​ພົດ​ຈອມ​ປອມ.

Verse 99

इत्युच्चरन्तो जहसुः कपिलं ते मुनीश्वरम् । समस्तेन्द्रि यसन्दोहं नियम्यात्मानमात्मनि ॥ ९९ ॥

ເມື່ອ​ເວົ້າ​ດັ່ງ​ນັ້ນ, ພວກ​ເຂົາ​ກໍ​ຫົວ​ຂວັນ​ໃສ່​ທ່ານ ກະ​ພິ​ລາ, ຜູ້​ເປັນ​ໃຫຍ່​ແຫ່ງ​ລື​ສີ. ຈາກ​ນັ້ນ, ທ່ານ​ໄດ້​ຄວບ​ຄຸມ​ປະ​ສາດ​ສຳ​ຜັດ​ທັງ​ໝົດ ແລະ ຕັ້ງ​ຈິດ​ໝັ້ນ​ໃນ​ພຣະ​ທຳ.

Verse 100

आस्थितः कपिलस्तेषां तत्कर्म ज्ञातवान्नहि ॥ १०० ॥

ທ່ານ ກະ​ພິ​ລາ ຍັງ​ຄົງ​ຢູ່​ທ່າມ​ກາງ​ພວກ​ເຂົາ, ແຕ່​ທ່ານ​ບໍ່​ໄດ້​ຮັບ​ຮູ້​ເຖິງ​ການ​ກະ​ທຳ​ນັ້ນ​ເລີຍ.

Verse 101

आसन्नमृत्यवस्ते तु विनष्टमतयो मुनिम् । पद्भिः संताडयामासुर्बाहूं च जगृहुः परे ॥ १०१ ॥

ແຕ່​ພວກ​ທີ່​ມີ​ຈິດ​ໃຈ​ຊົ່ວ​ຊ້າ, ເມື່ອ​ເຫັນ​ລື​ສີ​ຢູ່​ໃນ​ສະ​ພາບ​ໃກ້​ຈະ​ຕາຍ, ກໍ​ເລີ່ມ​ເຕະ​ທ່ານ ແລະ ຈັບ​ແຂນ​ທ່ານ.

Verse 102

ततस्त्यक्तसमाधिस्तु स मुनिर्विस्मितस्तदा । उवाच भावगम्भीरं लोकोपद्र वकारिणः ॥ १०२ ॥

ແລ້ວພຣະມຸນີນັ້ນຖອນອອກຈາກສະມາທິ ໃນຂະນະນັ້ນກໍປະຫລາດໃຈ ແລະໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍາອັນລຶກຊຶ້ງ ເພື່ອຂັບໄລ່ຄວາມທຸກຂອງໂລກ।

Verse 103

एश्वर्यमदमत्तानां क्षुधितानां च कामिनाम् । अहंकारविमूढानां विवेको नैव जायते ॥ १०३ ॥

ຜູ້ທີ່ເມົາມົນດ້ວຍອໍານາດແລະສິລະສົມບັດ, ຜູ້ທີ່ຖືກຄວາມຫິວຫຍັງຂັບດັນ, ແລະຜູ້ທີ່ຖືກກາມຕັນຫາຄອບງໍາ—ຜູ້ທີ່ຫຼົງໄຫຼໂດຍອະຫັງກາຣ—ວິເວກອັນແທ້ບໍ່ເກີດຂຶ້ນ।

Verse 104

निधेराधारमात्रेण मही ज्वलति सर्वदा । तदेव मानवा भुक्त्वा ज्वलन्तीति किमद्भुतम् ॥ १०४ ॥

ເພີຍແຕ່ອາໄສຢູ່ເທິງຂຸມຄັງໄຟຮ້ອນໃຕ້ດິນ ແຜ່ນດິນກໍຮ້ອນລຸກຢູ່ເສມອ; ດັ່ງນັ້ນມະນຸດກິນສິ່ງນັ້ນເອງແລ້ວຮ້ອນໄໝ້ ຈະແປກປະຫລາດອັນໃດ?

Verse 105

किमत्र चित्रं सुजनं बाधन्ते यदि दुर्जनाः । महीरुहांश्चानुतटे पातयन्ति नदीरयाः ॥ १०५ ॥

ທີ່ນີ້ຈະແປກປະຫລາດອັນໃດ ຖ້າຄົນຊົ່ວລົບກວນຄົນດີ? ແມ່ນແຕ່ກະແສນ້ໍາແມ່ນ້ໍາທີ່ໄຫຼຕາມຝັ່ງ ຍັງທໍາໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ລົ້ມໄດ້।

Verse 106

यत्र श्रीर्यौवनं वापि शारदा वापि तिष्ठति । तत्राश्रीर्वृद्धता नित्यं मूर्खत्वं चापि जायते ॥ १०६ ॥

ບ່ອນໃດທີ່ ສຣີ (ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ), ຄວາມໜຸ່ມ (ຢົວວະນະ), ແລະ ສາຣະດາ (ເທວີແຫ່ງປັນຍາ) ສະຖິດຢູ່; ທີ່ນັ້ນຄວາມອັບອາຍ, ຄວາມແກ່ຊະລາອັນຖາວອນ, ແລະຄວາມໂງ່ກໍເກີດຂຶ້ນ (ເມື່ອຂາດສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ).

Verse 107

अहो कनकमाहात्म्यमाख्यातुं केन शक्यते । नामसाम्यदहो चित्रं धत्तूरोऽपि मदप्रदः ॥ १०७ ॥

ໂອ້! ໃຜຈະສາມາດພັນລະນາມະຫາພຣະກຽດຂອງຄຳໄດ້ຄົບຖ້ວນ? ນ່າອັດສະຈັນແທ້ ຄວາມຄ້າຍກັນຂອງນາມ—ແມ່ນແຕ່ດັດທູຣາກໍໃຫ້ຄວາມເມົາໄດ້.

Verse 108

भवेद्यदि खलस्य श्रीः सैव लोकविनाशिनी । यथा सखाग्नेः पवनः पन्नगस्य यथा विषम् ॥ १०८ ॥

ຖ້າຄວາມຮັ່ງມີມາຮອດຄົນຊົ່ວ ຄວາມຮັ່ງມີນັ້ນເອງຈະເປັນຜູ້ທຳລາຍໂລກ—ເຫມືອນລົມເປັນມິດຂອງໄຟ ແລະເຫມືອນພິດເປັນຂອງງູ.

Verse 109

अहो धनमदान्धस्तु पश्यन्नपि न पश्यति । यदि पश्यत्यात्महितं स पश्यति न संशयः ॥ १०९ ॥

ໂອ້! ຜູ້ທີ່ຕາບອດເນື່ອງຈາກຄວາມມຶນເມົາໃນຊັບສິນ ເບິ່ງຢູ່ກໍຄືບໍ່ເຫັນ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ເຫັນສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ອາດຕະນັ້ນ ເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງເຫັນແທ້ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 110

इत्युक्त्वा कपिलः क्रुद्धो नेत्राभ्यां ससृजेऽनलम् । स वह्निः सागरान्सर्वान्भस्मसादकरोत्क्षणात् ॥ ११० ॥

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ກະປິລະໂກດຂຶ້ນ ແລະປ່ອຍໄຟອອກຈາກຕາທັງສອງ. ໄຟນັ້ນໃນພິບຕາດຽວ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ລູກຫຼານຂອງສະຄະຣະທັງໝົດກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ.

Verse 111

यन्नेत्रजानलं दृष्ट्वा पातालतलवासिनः । अकालप्रलयं मत्वा च्रुकुशुः शोकलालसाः ॥ १११ ॥

ເມື່ອເຫັນໄຟທີ່ເກີດຈາກຕານັ້ນ ຜູ້ອາໄສໃນພາຕາລາກໍຮ້ອງໄຫ້ອື້ອອຶງ ເພາະເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະລະຍະອັນບໍ່ຖືກເວລາໄດ້ມາຮອດ ດ້ວຍຄວາມໂສກແລະຄວາມຕົກໃຈ.

Verse 112

तदग्नितापिताः सर्वे दन्दशूकाश्च राक्षसाः । सागरं विविशुः शीघ्रं सतां कोपो हि दुःसहः ॥ ११२ ॥

ຖືກໄຟນັ້ນເຜົາຮ້ອນ ງູທັງຫມົດ ແລະ ຣາກສະສາ ກໍເຂົ້າສູ່ທະເລຢ່າງໄວ ເພາະຄວາມໂກດຂອງຜູ້ດີ ທົນຮັບໄດ້ຍາກແທ້.

Verse 113

अथ तस्य महीपस्य समागम्याध्वरं तदा । देवदूत उवाचेदं सर्वं वृत्तं हि यक्षते ॥ ११३ ॥

ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ທູດເທວະດາໄດ້ມາຮອດພິທີຍັດຍະຂອງພະຣາຊາ ແລະກ່າວວ່າ “ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃຫ້ທ່ານຟັງ”

Verse 114

एतत्समाकर्ण्य वचः सगरःसर्ववित्प्रभुः । दैवेन शिक्षिता दुष्टा इत्युवाचातिहर्षितः ॥ ११४ ॥

ເມື່ອຟັງຄໍານັ້ນ ພະຣາຊາສະກະຣະ—ຜູ້ຮູ້ທົ່ວ ແລະມີອໍານາດ—ກ່າວດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງຫຼາຍວ່າ “ຄົນຊົ່ວນີ້ ຖືກຊີ້ນໍາສັ່ງສອນໂດຍພຣະພິບັດເອງ”

Verse 115

माता वा जनको वापि भ्राता वा तनयोऽपि वा । अधर्मं कुरुते यस्तु स एव रिपुरिष्यते ॥ ११५ ॥

ແມ່ກໍດີ ພໍ່ກໍດີ ພີ່ນ້ອງກໍດີ ຫຼືລູກຊາຍກໍດີ—ຜູ້ໃດກະທໍາອະທັມ ຜູ້ນັ້ນແຫຼະ ຄວນຮູ້ວ່າເປັນສັດຕູ.

Verse 116

यस्त्वधर्मेषु निरतः सर्वलोकविरोधकृत् । तं रिपुं परमं विद्याच्छास्त्राणामेष निर्णयः ॥ ११६ ॥

ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ຫມົດໃຈໃນອະທັມ ແລະກະທໍາຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນໃນໂລກ ຈົ່ງຮູ້ວ່າຜູ້ນັ້ນແມ່ນສັດຕູສູງສຸດ; ນີ້ແມ່ນຄໍາຕັດສິນຂອງຄໍາພີ.

Verse 117

सगरः पुत्रनाशेऽपि न शुशोच मुनीश्वरः । दुर्वृत्तनिधनं यस्मात्सतामुत्साहकारणम् ॥ ११७ ॥

ແມ່ນແຕ່ເມື່ອລູກຊາຍສູນເສຍ ກະສັດສະກະຣະຜູ້ດຸດດັ່ງມຸນີ ກໍບໍ່ໂສກເສົ້າ; ເພາະການພິນາດຂອງຄົນຊົ່ວ ເປັນເຫດໃຫ້ຄົນດີມີກໍາລັງໃຈແລະຄວາມພາກພຽນເພີ່ມຂຶ້ນ.

Verse 118

यज्ञेष्वनधिकारत्वादपुत्राणामिति स्मृतेः । पौत्रं तमंशुमन्तं हि पुत्रत्वे कृतवान्प्रभुः ॥ ११८ ॥

ເນື່ອງຈາກສະມຣິຕິກ່າວວ່າ ຜູ້ບໍ່ມີລູກບໍ່ມີສິດໃນພິທີຍັດ ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງຮັບເອົາຫຼານ ອັມຊຸມານ ເປັນບຸດ.

Verse 119

असमञ्जस्सुतं तं तु सुधियं वाग्विदां वरम् । युयोज सारविद् भूयो ह्यश्वानयनकर्मणि ॥ ११९ ॥

ແຕ່ບຸດຂອງອະສະມັນຈະ—ຜູ້ມີປັນຍາ ແລະເປັນຍອດໃນວິຊາວາຈາ—ຖືກຜູ້ຮູ້ການຂັບລົດສົງຄາມ ແຕ່ງຕັ້ງອີກຄັ້ງໃຫ້ເຮັດກິດນໍາມ້າກັບຄືນ ແລະດູແລມ້າ.

Verse 120

स गतस्तद्बिलद्वारे दृष्ट्वा तं मुनिपुङ्गवम् । कपिलं तेजसां राशिं साष्टाङ्गं प्रणनाम ह ॥ १२० ॥

ເມື່ອໄປຮອດປາກຖໍ້ານັ້ນ ແລະເຫັນມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ກະປິລະ—ດັ່ງກອງແຫ່ງລັດສະຫມີພະລັງທາງວິນຍານ—ລາວກໍກົ້ມກາບດ້ວຍການກົ້ມລົງແບບອົງຄ໌ແປດ.

Verse 121

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा विनयेनाग्रतः स्थितः । उवाच शान्तमनसं देवदेवं सनातनम् ॥ १२१ ॥

ລາວພັບຝາມືຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ; ແລ້ວກ່າວຕໍ່ “ເທວະເທວະ” ພຣະອົງຜູ້ເກົ່າແກ່ນິລັນດອນ ຜູ້ມີພຣະທັມໃຈສະຫງົບ.

Verse 122

अंशुमानुवाच । दौःशील्यं यत्कृतं ब्रह्मन्मत्पितृव्यैः क्षमस्व तत् । परोपकारनिरताः क्षमासारा हि साधवः ॥ १२२ ॥

ອັງຊຸມານກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະພຣາຫມັນ ຂໍທ່ານໃຫ້ອະໄພຕໍ່ຄວາມປະພຶດຊົ່ວທີ່ລຸງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກະທຳ. ເພາະຜູ້ດີຜູ້ສົມບູນຍ່ອມມຸ່ງເຮັດປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ອື່ນ ແລະຄວາມອະໄພແມ່ນແກ່ນສານຂອງທ່ານ»។

Verse 123

दुर्जनेष्वपि सत्वेषु दयां कुर्वन्ति साधवः । नहि संहरते ज्योत्स्नां चन्द्र श्चाण्डालवेश्मनः ॥ १२३ ॥

ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ ຜູ້ດີກໍຍັງເຮັດເມດຕາ. ເພາະດວງຈັນບໍ່ເຄີຍຫັກຫ້າມແສງຈັນ ແມ່ນແຕ່ຈາກເຮືອນຂອງຈັນດາລາ.

Verse 124

बाध्यमानोऽपि सुजनः सर्वेषां सुखकृद् भवेत् । ददाति परमां तुष्टिं भक्ष्यमाणोऽमरैः शशी ॥ १२४ ॥

ແມ່ນແຕ່ຖືກບີບຄັ້ນ ຄົນດີກໍຄວນເປັນຜູ້ເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນມີຄວາມສຸກ. ເຫມືອນດວງຈັນ ແມ່ນແຕ່ຖືກອະມະຣະ “ກິນ” ໃນຍາມຄຣາສ ກໍຍັງປະທານຄວາມຊື່ນບານສູງສຸດ.

Verse 125

दारितश्छिन्न एवापि ह्यामोदेनैव चन्दनः । सौरभं कुरुते सर्वं तथैव सुजनो जनः ॥ १२५ ॥

ແມ່ນແຕ່ຖືກຜ່າ ແລະຖືກຕັດ ໄມ້ຈັນທະນາກໍຍັງຫອມຟຸ້ງດ້ວຍທຳມະຊາດຂອງມັນ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ຄົນດີ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ທ່າມກາງຄວາມລຳບາກ ກໍນຳຄວາມດີໄປສູ່ທຸກຄົນ.

Verse 126

क्षान्त्या च तपसाचारैस्तद्गुणज्ञा मुनीश्वराः । सञ्जातं शासितुं लोकांस्त्वां विदुः पुरुषोत्तम ॥ १२६ ॥

ດ້ວຍຄວາມອົດທົນຂອງທ່ານ ແລະດ້ວຍວິໄນແຫ່ງຕະປະສະ ແລະຈັນຍາບັນອັນຖືກຕ້ອງ ບັນດາມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງລິດ—ຜູ້ຮູ້ຄຸນທຳອັນທິບຂອງທ່ານ—ຮັບຮູ້ທ່ານ, ໂອ ປຸຣຸໂສຕຕະມ, ວ່າເປັນຜູ້ປະກົດມາເພື່ອປົກຄອງ ແລະຄ້ຳຈຸນໂລກທັງຫຼາຍ.

Verse 127

नमो ब्रह्मन्मुने तुभ्यं नमस्ते ब्रह्ममूर्त्तये । नमो ब्रह्मण्यशीलाय ब्रह्मध्यानपराय च ॥ १२७ ॥

ນະໂມແດ່ທ່ານມຸນີຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະພຣະຫມັນ; ນະໂມແດ່ທ່ານຜູ້ມີຮູບເປັນພຣະພຣະຫມັນ. ນະໂມແດ່ທ່ານຜູ້ມີຈັນຍາບັນອຸທິດແດ່ພຣະພຣະຫມັນ ແລະມຸ່ງໝັ້ນໃນການພິຈາລະນາພຣະພຣະຫມັນ.

Verse 128

इति स्तुतो मुनिस्तेन प्रसन्नवदनस्तदा । वरं वरय चेत्याह प्रसन्नोऽस्मि तवानघ ॥ १२८ ॥

ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນດັ່ງນັ້ນ ມຸນີຜູ້ນັ້ນກໍມີໃບໜ້າສະຫງົບຜ່ອນຄາຍ ແລະກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງເລືອກພອນເຖີດ; ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈໃນເຈົ້າ ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີບາບ.”

Verse 129

एवमुक्ते तु मुनिना ह्यंशुमान्प्रणिपत्य तम् । प्रापयास्मत्पितॄन्ब्राह्मं लोकमित्यभ्यभाषत ॥ १२९ ॥

ເມື່ອມຸນີກ່າວດັ່ງນັ້ນ ອັງຊຸມານກໍກົ້ມກາບ ແລະກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ທ່ານນຳບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາໄປສູ່ໂລກພຣະພຣະຫມາ (Brahmaloka).”

Verse 130

ततस्तस्यातिसंतुष्टो मुनिः प्रोवाच सादरम् । गङ्गामानीय पौत्रस्ते नयिष्यति पितॄन्दिवम् ॥ १३० ॥

ຕໍ່ມາ ມຸນີກໍພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງ ແລະກ່າວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບວ່າ: “ເມື່ອນຳແມ່ນ້ຳຄັງຄາ (Gaṅgā) ລົງມາ ຫລານຊາຍຂອງເຈົ້າຈະນຳບັນພະບຸລຸດໄປສູ່ສະຫວັນ.”

Verse 131

त्वत्पौत्रेण समानीता गङ्गा पुण्यजला नदी । कृत्वैतान्धूतपापान्वै नयिष्यति परं पदम् ॥ १३१ ॥

ກັງຄາທີ່ຫລານຊາຍຂອງເຈົ້ານຳລົງມາ ແມ່ນແມ່ນ້ຳອັນມີນ້ຳບຸນບໍລິສຸດ. ນາງຈະຊຳລະບາບຂອງພວກເຂົາໃຫ້ໝົດ ແລະນຳພວກນັ້ນໄປສູ່ສະຖານະສູງສຸດ.

Verse 132

प्रापयैनं हयं वत्स यतः स्यात्पूर्णमध्वरम् । पितामहान्तिकं प्राप्य साश्वं वृत्तं न्यवेदयत् ॥ १३२ ॥

“ລູກເອີຍ ຈົ່ງສົ່ງມ້າບູຊານີ້ໄປຕໍ່ ເພື່ອໃຫ້ອັດວະຣະ (ພິທີຍັດ) ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.” ເມື່ອເຖິງພຣະປິຕາມະຫາ (ພຣະພຣົມ) ກໍໄດ້ກາບທູນເລື່ອງທັງໝົດ ພ້ອມມ້ານັ້ນ.

Verse 133

सगरस्तेन पशुना तं यज्ञं ब्राह्मणैः सह । विधाय तपसा विष्णुमाराध्याप पदं हरेः ॥ १३३ ॥

ດ້ວຍສັດບູຊານັ້ນເອງ ສະກະຣະ ພ້ອມດ້ວຍພຣາຫມັນ ໄດ້ສຳເລັດພິທີຍັດ; ແລ້ວດ້ວຍຕະປະສະ ທ່ານໄດ້ບູຊາພຣະວິສນຸ ແລະບັນລຸສະຖານອັນປະເສີດຂອງພຣະຫຣິ.

Verse 134

जज्ञे ह्यंशुमतः पुत्रो दिलीप इति विश्रुतः । तस्माद्भगीरथो जातो यो गङ्गामानयद्दिवः ॥ १३४ ॥

ແທ້ດັ່ງນັ້ນ ຈາກອັງຊຸມັດ ໄດ້ເກີດບຸດຜູ້ໂດ່ງດັງນາມ ດິລີປ. ຈາກທ່ານນັ້ນ ເກີດພະຄີຣະຖະ—ຜູ້ນຳແມ່ນ້ຳຄັງຄາລົງມາຈາກສະຫວັນ.

Verse 135

भगीरथस्य तपसा तुष्टो ब्रह्मा ददौ मुने । गङ्गां भगीरथायाथ चिन्तयामास धारणे ॥ १३५ ॥

ດ້ວຍຕະປະສະຂອງພະຄີຣະຖະ ພຣະພຣົມພໍໃຈ ແລະປະທານແມ່ນ້ຳຄັງຄາໃຫ້ທ່ານ, ໂອ ມຸນີ. ແລ້ວພະຄີຣະຖະກໍຄິດພິຈາລະນາວ່າ ຈະຮັບແລະຄວບຄຸມນາງໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນແນວໃດ.

Verse 136

ततश्च शिवमाराध्य तद्द्वारा स्वर्णदीं भुवम् । आनीय तज्जलैः स्पृष्ट्वा पूतान्निन्ये दिवं पितॄन् ॥ १३६ ॥

ຕໍ່ມາ ທ່ານໄດ້ບູຊາພຣະສິວະ; ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະສິວະ ທ່ານໄດ້ນຳສະວັນນະດີ (Svarṇadī) ລົງສູ່ແຜ່ນດິນ. ແລ້ວໃຫ້ນ້ຳນັ້ນແຕະຕ້ອງບັນພະບຸລຸດ ກໍຊຳລະພິຕຣະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະນຳພວກເຂົາໄປສູ່ສະຫວັນ.

Verse 137

भगीरथान्वये जातः सुदासो नाम भूपतिः । तस्य पुत्रो मित्रसहः सर्वलोकेषु विश्रुतः ॥ १३७ ॥

ໃນສາຍວົງຂອງ ພະພະກີຣະຖະ ໄດ້ເກີດມີກະສັດນາມ ສຸດາສະ. ພະລູກຊາຍຂອງພະອົງແມ່ນ ມິດຣະສະຫະ ມີຊື່ສຽງກະຈາຍໄປທົ່ວທຸກໂລກ.

Verse 138

वसिष्ठशापात्प्राप्तः स सौदासौ राक्षसीं तनुम् । गङ्गाबिन्दुनिषेकेण पुनर्मुक्तो नृपोऽभवत् ॥ १३८ ॥

ເນື່ອງຈາກຄຳສາບຂອງ ວະສິດຖະ ກະສັດ ສອຸດາສະ ໄດ້ຮັບຮ່າງເປັນຣາກສະ. ແຕ່ໂດຍການປະພອຍນ້ຳຄົງຄາ ເພີງແຕ່ຫຍອດດຽວ ພະອົງກໍຖືກປົດປ່ອຍ ແລະກັບເປັນກະສັດອີກຄັ້ງ.

Verse 139

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे गङ्गामाहात्म्यं नाम अष्टमोऽध्यायः ॥ ८ ॥

ດັ່ງນີ້ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດ ບົດທີ 8 ຊື່ວ່າ “ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ຄົງຄາ” ໃນປາດະທຳອິດ ແຫ່ງພາກຕົ້ນ ຂອງ ສີຣີ ບຣິຫັນ-ນາຣະດີຍະ ປຸຣານະ.