Shloka 28
द्रोण–सात्यकि-युद्धम्
Droṇa–Sātyaki Engagement
ते भ्ययु: समरे राजन् वासुदेवधनंजयौ । द्रोणसृष्टा: सुबहव: कड्कपत्रपरिच्छदा:,राजन! उस समरांगणमें द्रोणाचार्यके छोड़े हुए कंकपत्रविभूषित बहुत-से बाण श्रीकृष्ण और अर्जुनपर पड़ने लगे
te bhyayuḥ samare rājan vāsudeva-dhanañjayau | droṇa-sṛṣṭāḥ subahavaḥ kaṅka-patra-paricchadāḥ ||
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ໂອ ພະມະຫາກະສັດ, ໃນສະໜາມຮົບນັ້ນ ລູກສອນຈໍານວນຫຼາຍ—ທີ່ດໂຣນາຈານຍ໌ຍິງອອກ ແລະປະດັບດ້ວຍຂົນນົກແຮ້—ໄດ້ພຸ່ງລົງມາໃສ່ ວາສຸເທວ (ກຣິດສະນະ) ແລະ ທະນັນຊະຍະ (ອາຣຊຸນ)។ ຄໍາບັນຍາຍນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນພະລັງອັນບໍ່ຢຸດຢັ້ງຂອງສົງຄາມ ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ຜູ້ກ້າຫານຊັ້ນສູງສຸດ; ແລະຍັງເນັ້ນຄວາມຮັບຜິດຊອບອັນໜັກຂອງຄູອາຈານ ແລະນັກຮົບ ເມື່ອຄວາມຊໍານານຖືກນໍາໄປໃຊ້ເພື່ອການທໍາລາຍ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral weight of martial skill: even a revered teacher like Droṇa can become an agent of devastation when bound to a side in war. It invites reflection on dharma in conflict—how duty, loyalty, and personal ethics collide, and how power used without inner restraint intensifies suffering.
Sanjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Droṇa has unleashed a heavy volley of arrows, described as feathered with kaṅka (vulture) plumes, and these arrows rush toward Kṛṣṇa (as charioteer) and Arjuna on the battlefield.