Shloka 17
द्रोण–सात्यकि-युद्धम्
Droṇa–Sātyaki Engagement
तै: सम्यगस्तैर्बलिना कृतिना चित्रयोधिना । मनुष्यवाजिमातज्ज विद्धा: पेतुर्गतासव:,विचित्र रीतिसे युद्ध करनेवाले अस्त्रवेत्ता महाबली अर्जुनके द्वारा भलीभाँति चलाये हुए उन बाणोंसे घायल हो बहुत-से मनुष्य, घोड़े और हाथी प्राणशून्य होकर पृथ्वीपर गिर पड़े
taiḥ samyag astair balinā kṛtinā citrayodhinā | manuṣyavājimātaṅgā viddhāḥ petur gatāsavaḥ ||
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ຖືກລູກສອນທີ່ຍິງຢ່າງແມ່ນຍຳໂດຍອາຣະຈຸນຜູ້ມີພະລັງ ແລະຊ່ຽວຊານ—ຜູ້ຮູ້ການຮົບອັນພິສດານຫຼາຍຮູບແບບ—ມີຄົນ, ມ້າ, ແລະຊ້າງຈຳນວນຫຼາຍ ໝົດລົມຫາຍໃຈ ແລະລົ້ມລົງສູ່ພື້ນດິນ. ຂໍ້ຄຳນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນນ້ຳໜັກທາງຈິດທຳອັນໜ້າຫວາດຂອງສົງຄາມ: ຄວາມຊຳນານແລະຄວາມແມ່ນຍຳໃນອາວຸດນຳມາຜົນຕັດສິນ ແຕ່ກໍເພີ່ມພູນຄວາມຕາຍໃນສະໜາມຮົບ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the double-edged nature of martial excellence: precision and strength achieve battlefield aims, but they also intensify destruction, reminding the listener of the heavy ethical cost borne in righteous war.
Sañjaya reports that Arjuna’s well-aimed missiles strike effectively, causing many combatants—along with horses and elephants—to fall dead on the battlefield.