Shloka 4
द्रोणपर्व — अध्याय ८७: सात्यकेरनुयात्रा
Sātyaki’s resolve and departure to reach Arjuna
कपिराजध्वजं संख्ये विधुन्वानं महद् धनु: । दृष्टवा पुत्रपरिद्यूनं किमकुर्वत मामका:,जिनकी ध्वजामें कपिराज हनुमान् विराजमान हैं, उन पुत्रवियोगसे व्यथित हुए अर्जुनको युद्धस्थलमें अपने विशाल धनुषकी टंकार करते देख मेरे पुत्रोंने क्या किया?
dhṛtarāṣṭra uvāca | kapirājadhvajaṃ saṅkhye vidhunvānaṃ mahad dhanuḥ | dṛṣṭvā putraparidyūnaṃ kim akurvata māmakāḥ ||
ທ່ານທຣິຕຣາສະຕຣະ ກ່າວວ່າ: «ໃນກາງສົງຄາມ ເມື່ອເຫັນອາຣຊຸນຜູ້ເຈັບປວດເພາະພັດພາກຈາກລູກ ສັ່ນຄັນທະນູໃຫຍ່ໃຫ້ກ້ອງກັງວານ ແລະຊູທຸງທີ່ມີສັນຍາລັກພະຮານຸມານ—ເຈົ້າແຫ່ງວານອນ—ລູກຊາຍຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງໃນເວລານັ້ນ?»
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how personal grief can intensify a warrior’s resolve, and how attachment (Dhṛtarāṣṭra’s fixation on ‘my sons’) clouds moral clarity; it also signals the ethical weight of confronting a fighter driven by both duty and bereavement.
Dhṛtarāṣṭra asks Sañjaya what the Kauravas did upon seeing Arjuna—bearing Hanumān on his banner—enter the battle in a son-bereaved fury, shaking his great bow and sounding it as a challenge.