Shloka 35
सैन्धवविक्रमवर्णनम् / Description of Jayadratha’s Martial Display
अभ्यद्रवन् परीप्सन्तो व्यूढानीका: प्रहारिण: । संजयने कहा--राजन! युधिष्ठिर, भीमसेन, शिखण्डी, सात्यकि, नकुल-सहदेव, धष्टद्युम्न, विराट, द्रपद, केकय-राजकुमार, रोषमें भरा हुआ धृष्टकेतु तथा मत्स्यदेशीय योद्धा --ये सब-के-सब युद्धस्थलमें आगे बढ़े। अभिमन्युके ताऊ, चाचा तथा मामागण अपनी सेनाको व्यूहद्वारा संगठित करके प्रहार करनेके लिये उद्यत हो अभिमन्युकी रक्षाके लिये उसीके बनाये हुए मार्गसे व्यूहमें जानेके उद्देश्यसे एक साथ दौड़ पड़े
abhyadravan parīpsanto vyūḍhānīkāḥ prahāriṇaḥ |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະໃຫ້ສຳເລັດເປົ້າໝາຍ ນັກຮົບຝ່າຍປານດະວະ—ຜູ້ທີ່ຈັດຂະບວນຮົບຢ່າງມີລະບຽບ ແລະພ້ອມຈະຟັນຟາດ—ພາກັນພຸ້ນໄປຂ້າງໜ້າພ້ອມກັນ. ໃນກອບຄຸນທຳອັນກວ້າງໃຫຍ່ຂອງສົງຄາມນີ້ ການກ້າວໜ້າຂອງເຂົາເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຄວາມຮຸນແຮງລ້ວນໆ; ແຕ່ເປັນຄວາມມຸ່ງໝັ້ນອັນແນ່ວແນ່ ເພື່ອປົກປ້ອງພວກຕົນ ແລະຮັບມືກັບຄວາມທ້າທາຍທາງຍຸດທະສາດອັນໜັກໜ່ວງ ດ້ວຍຄວາມແນ່ວແນ່ທີ່ປະສານກັນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in war, effective action is shown as disciplined and purposeful: warriors move in coordinated formation, driven by a clear objective—often framed as protection of comrades and fulfillment of duty (svadharma) rather than uncontrolled rage.
Sañjaya reports that the Pandava side, with troops properly arrayed, rushes forward together to strike and to pursue a specific tactical aim—contextually, the effort to enter the enemy formation and safeguard Abhimanyu amid the crisis of the battle-array.