Shloka 31
सैन्धवविक्रमवर्णनम् / Description of Jayadratha’s Martial Display
अभ्यद्रवन् परीप्सन्तो व्यूढानीका: प्रहारिण: । संजयने कहा--राजन! युधिष्ठिर, भीमसेन, शिखण्डी, सात्यकि, नकुल-सहदेव, धष्टद्युम्न, विराट, द्रपद, केकय-राजकुमार, रोषमें भरा हुआ धृष्टकेतु तथा मत्स्यदेशीय योद्धा --ये सब-के-सब युद्धस्थलमें आगे बढ़े। अभिमन्युके ताऊ, चाचा तथा मामागण अपनी सेनाको व्यूहद्वारा संगठित करके प्रहार करनेके लिये उद्यत हो अभिमन्युकी रक्षाके लिये उसीके बनाये हुए मार्गसे व्यूहमें जानेके उद्देश्यसे एक साथ दौड़ पड़े
abhyadravan parīpsanto vyūḍhānīkāḥ prahāriṇaḥ |
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະໃຫ້ສຳເລັດເປົ້າໝາຍ ບັນດານັກຮົບ—ຈັດກອງທັບເປັນວິວະຫະ ແລະພ້ອມຈະຟັນຟາດ—ໄດ້ພາກັນພຸ່ງໄປຂ້າງໜ້າພ້ອມກັນ. ໃນພາບໃຫຍ່ຂອງເຫດການ ຜູ້ນຳຝ່າຍປານດະວະ ແລະພັນທະມິດຂອງພວກເຂົາ ຮຸກໄປຂ້າງໜ້າໃນສະໜາມຮົບ ມຸ່ງຈະຝ່າເຂົ້າໄປໃນວິວະຫະຂອງສັດຕູຕາມທາງທີ່ເຄີຍເປີດໄວ້ກ່ອນ ໂດຍຖືກຂັບດັນດ້ວຍໜ້າທີ່ຈະປົກປ້ອງອະພິມັນຍຸ ແລະຈັນຍາອັນເຮັ່ງດ່ວນແຫ່ງມິດສະຫາຍ ທ່າມກາງຄວາມຈຳເປັນອັນໂຫດຮ້າຍຂອງສົງຄາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined resolve in the face of crisis: warriors act with a clear purpose, organizing themselves and moving decisively to protect an ally. Ethically, it underscores solidarity and the kṣatriya obligation to defend one’s own, even amid the grim constraints of battlefield strategy.
Sañjaya reports that the fighters, with their troops arranged in formation, charge forward to achieve their objective—contextually, the Pāṇḍavas and allies press ahead to enter the enemy’s array by a known route, driven by the urgent need to safeguard Abhimanyu.