Shloka 6
Brāhmaṇa-vandana: Criteria for Veneration, Disciplined Speech, and Protective Kingship (अनुशासनपर्व, अध्याय ८)
संसत्सु वदतां तात हंसानामिव संघश: । मड्ुल्यरूपा रुचिरा दिव्यजीमूतनि:स्वना:
saṃsatsu vadatāṃ tāta haṃsānām iva saṃghaśaḥ | maṅgalyarūpā rucirā divyajīmūtaniḥsvanāḥ ||
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ ໂອ ຢຸທິສຖິຣ, ເມື່ອເຂົາເວົ້າໃນສະພາ ຄຳຂອງເຂົາດັ່ງສຽງຝູງຫົງ—ງາມ, ເປັນມົງຄຸນ, ນ່າຟັງ, ແລະກັງວານໜັກແນ່ນດັ່ງສຽງເມກຝົນອັນທິບ. ພຣາຫມັນເຊັ່ນນັ້ນ—ມີວິໄນ, ອຸທິດໃຈໃຫ້ການຮຽນ, ຄວບຄຸມອິນທຣີ, ເວົ້າຈາຫວານ, ແລະພ້ອມທັງຄວາມຮູ້ໃນຄຳພີແລະການປະພຶດດີ—ແມ່ນຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້ານັບຖື. ຖ້າກະສັດປາຖະໜາຟັງມະຫາຕະມາເຫຼົ່ານັ້ນ, ຄຳແນະນຳຂອງເຂົາຈະນຳຄວາມຈະເລີນແລະຄວາມສຸກທັງໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ».
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A king should value and listen to learned, self-controlled, ethically grounded Brahmanas whose speech is gentle, auspicious, and well-formed; such counsel benefits both worldly governance and the afterlife.
In the Anushasana Parva, Bhishma instructs Yudhishthira on dharma and ideal social conduct; here he praises the exemplary Brahmanas whose dignified speech in assemblies resembles the pleasing, deep resonance of swans and rain-clouds.