Adhyaya 70
Gopradāna-phalasaṃprāpti: Nāciketa’s Vision of Vaivasvata’s Realms (गोप्रदानफलसम्प्राप्तिः — नाचिकेतोपाख्यानम्)
Upa-parva: Dāna-dharma (Gopradāna–Phala) Upākhyāna: Nāciketa–Vaivasvata Dialogue
Yudhiṣṭhira asks Bhīṣma for an expanded account of the fruits accruing from gifting cows. Bhīṣma introduces an ancient narrative: Ṛṣi Uddālaka, engaged in observance and study, orders his son Nāciketa to retrieve ritual items lost to a river’s force. When the items cannot be found, the hungry and strained Uddālaka utters a curse—“see Yama”—and Nāciketa collapses. The father, remorseful, mourns; through his tears Nāciketa revives with signs of having visited another realm. Questioned, Nāciketa reports reaching Vaivasvatī sabhā (Yama’s assembly), receiving hospitality, and requesting to see the prosperous worlds of the meritorious. Yama shows radiant dwellings, abundant rivers of milk and ghee, and other enjoyments, which are identified as the destined ‘consumption’ of those devoted to gifting cows and dairy. Yama then qualifies the doctrine: cow-gifting is not praised as a mere act; it requires proper recipient, time, cow-type, and procedure. The text enumerates suitable recipients (e.g., disciplined, learned brāhmaṇas), recommended conditions of the cattle (with calves, well-treated), and graded substitutions (e.g., ghṛta-dhenū, tila-dhenū, jala-dhenū) when direct resources are unavailable. The discourse concludes by emphasizing purity of wealth, avoidance of envy, and the sustained social value of cattle as life-supporting assets, framing gopradāna as both ethical economy and ritual merit.
Chapter Arc: युधिष्ठिर पितामह भीष्म से पूछते हैं—दान के फल तो सुने, पर ‘पानीयदान’ (जल-दान) अकेला कैसे महाफल देता है? इस रहस्य को विस्तार से सुनना चाहते हैं। → भीष्म प्रतिज्ञा करते हैं कि जल-दान से आरम्भ कर वे अन्न-दान सहित समस्त दानों का तत्त्व बताएँगे। वे तर्क-श्रृंखला रचते हैं—जल ही प्राण-आधार है; अन्न भी जल से उत्पन्न है; जल के बिना कोई कर्म, यज्ञ, जीवन-व्यवहार नहीं चलता। → भीष्म जल की ब्रह्माण्डीय महिमा उद्घाटित करते हैं—सोम, अमृत, स्वाहा-स्वधा आदि का जल से सम्बन्ध बताते हुए निष्कर्ष देते हैं कि ‘प्राणदा’ होने से जल-दान विशिष्ट गति देता है; और इससे बढ़कर कोई दान नहीं। → फल-श्रुति के रूप में जल-दान के परिणाम बताए जाते हैं—सर्वकाम-प्राप्ति, शाश्वत कीर्ति, पाप-क्षय, परलोक में अनन्त फल; और साथ ही अन्न-दान की सर्वोच्चता भी प्रतिष्ठित होती है क्योंकि अन्न का मूल भी जल है।
Shlokas
Verse 1
(दाक्षिणात्य अधिक पाठका $ श्लोक मिलाकर कुल ६५६ “लोक हैं) सप्तषष्टितमो< ध्याय: अन्न और जलके दानकी महिमा युधिछिर उवाच श्रुतं दानफलं तात यत् त्वया परिकीर्तितम् | अन्नदानं विशेषेण प्रशस्तमिह भारत
ຢຸທິສຖິຣະກ່າວວ່າ: «ທ່ານຜູ້ເຄົາລົບ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຟັງແລ້ວເຖິງຜົນແຫ່ງທານທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວ. ແຕ່ໃນທີ່ນີ້, ໂອ ພາຣະຕະ, ການໃຫ້ອາຫານຖືກສັນລະເສີນວ່າດີເລີດເປັນພິເສດ».
Verse 2
पानीयदानमेवैतत् कथं चेह महाफलम् । इत्येतच्छोतुमिच्छामि विस्तरेण पितामह,पितामह! अब जलदान करनेसे कैसे महान् फलकी प्राप्ति होती है, इस विषयको मैं विस्तारके साथ सुनना चाहता हूँ
ຢຸທິສຖິຣະກ່າວວ່າ: «ນີ້ແມ່ນທານແຫ່ງນ້ຳດື່ມແທ້ໆ; ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ມັນໃຫ້ຜົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງໄດ້ແນວໃດ? ທ່ານປິຕາມະຫາ—ໂອ ທ່ານປິຕາມະຫາ, ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະນາຟັງເລື່ອງນີ້ໂດຍລະອຽດ».
Verse 3
भीष्म उवाच हन्त ते वर्तयिष्यामि यथावद् भरतर्षभ । गदतस्तन्ममाद्येह शृणु सत्यपराक्रम
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ມາເຖີດ—ໂອ ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ໃນຫມູ່ພາຣະຕະ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າໃຫ້ທ່ານຟັງທຸກຢ່າງຕາມຄວາມເປັນຈິງ. ຈົ່ງຟັງວັນນີ້ ຢູ່ນີ້ ຈາກປາກຂ້າພະເຈົ້າເອງ ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວ—ໂອ ຜູ້ມີວິລະກຳຕັ້ງຢູ່ໃນສັດຈະ».
Verse 4
पानीयदानात् प्रभृति सर्व वक्ष्यामि तेडनघ । यदन्नं यच्च पानीयं सम्प्रदायाश्षुते नर:,अनघ! जलदानसे लेकर सब प्रकारके दानोंका फल मैं तुम्हें बताऊँगा। मनुष्य अन्न और जलका दान करके जिस फलको पाता है, वह सुनो
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ເລີ່ມຈາກທານແຫ່ງນ້ຳ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກເຈົ້າເຖິງຜົນຂອງທານທຸກປະເພດ. ຈົ່ງຟັງວ່າມະນຸດໄດ້ຮັບລາງວັນອັນໃດ ໂດຍການໃຫ້ອາຫານ ແລະ ໃຫ້ນ້ຳ».
Verse 5
न तस्मात् परम॑ दानं किंचिदस्तीति मे मन: । अन्नात् प्राणभृतस्तात प्रवर्तन्ते हि सर्वश:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ດັ່ງນັ້ນ ຕາມຄວາມເຫັນຂອງຂ້າ ບໍ່ມີທານໃດສູງກວ່ານີ້. ເພາະວ່າ ໂອ້ ລູກເອີຍ ສັດມີຊີວິດທັງປວງທີ່ດໍາລົງຊີວິດ ລ້ວນເກີດຂຶ້ນ ແລະ ເຈີຣິນເຕີບໂຕໄດ້ດ້ວຍອາຫານ».
Verse 6
तस्मादन्नं परं लोके सर्वलोकेषु कथ्यते । अन्नाद् बल॑ च तेजश्न प्राणिनां वर्धते सदा
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ດັ່ງນັ້ນ ອາຫານຖືກປະກາດວ່າເປັນສິ່ງສູງສຸດໃນໂລກນີ້—ແມ່ນແທ້ ໃນທຸກໂລກ. ຈາກອາຫານ ກໍາລັງ ແລະ ລັງສີແຫ່ງຊີວິດຂອງສັດມີຊີວິດ ຍ່ອມເພີ່ມພູນຢູ່ເສມອ. ໃນຂອບເຂດແຫ່ງທຳມະ ການໃຫ້ອາຫານແລະຄໍາຈຸນຜູ້ອື່ນ ເປັນໜ້າທີ່ສູງສຸດ».
Verse 7
सावित्र्या हपि कौन्तेय श्रुतं ते वचनं शुभम्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ລູກຂອງກຸນຕີເອີຍ ຂ້າໄດ້ຟັງຄໍາເວົ້າອັນເປັນມົງຄຸນຂອງເຈົ້າແລ້ວ—ທັງຄໍາທີ່ກ່ຽວກັບສາວິຕຣີ (Sāvitrī) ດ້ວຍ».
Verse 8
अन्ने दत्ते नरेणेह प्राणा दत्ता भवन्त्युत
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໃນໂລກນີ້ ເມື່ອຜູ້ໃດໃຫ້ອາຫານແກ່ຄົນອື່ນ ກໍເຫມືອນໄດ້ໃຫ້ຊີວິດເອງ; ເພາະບໍ່ມີທານໃດຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າທານແຫ່ງຊີວິດ. ໂອ້ ຜູ້ມີແຂນແຂງແຮງເອີຍ ໃນເລື່ອງນີ້ ເຈົ້າກໍໄດ້ຍິນຄໍາກ່າວຂອງລົມະຊະ (Lomaśa) ດ້ວຍແນ່ນອນ».
Verse 9
प्राणदानाद्धि परमं न दानमिह विद्यते । श्रुतं हि ते महाबाहो लोमशस्यापि तद्धबच:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ແທ້ຈິງ ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີທານໃດສູງກວ່າທານແຫ່ງຊີວິດ. ເພາະເມື່ອຜູ້ໃດໃຫ້ອາຫານແກ່ຄົນອື່ນ ກໍເຫມືອນໄດ້ໃຫ້ລົມຫາຍໃຈຂອງເຂົາ. ໂອ້ ຜູ້ມີແຂນແຂງແຮງເອີຍ ເຈົ້າກໍໄດ້ຍິນຄໍາກ່າວນີ້ຈາກລົມະຊະ (Lomaśa) ເຊັ່ນກັນ».
Verse 10
प्राणान् दत्त्वा कपोताय यत् प्राप्ते शिबिना पुरा । तां गतिं लभते दत्त्वा द्विजस्यान्नं विशाम्पते
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໃນການກ່ອນ ພະຣາຊາ ສິບີ ໄດ້ສະຫຼະຊີວິດຂອງພຣະອົງເພື່ອນົກພິລາບ ແລະໄດ້ຮັບຄະຕິອັນສູງສຸດ. ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ໂອ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງປະຊາ ແລະຜູ້ຄຸ້ມຄອງປະຊາ, ຜູ້ໃຫ້ອາຫານແກ່ພຣາຫມະນະ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຄະຕິນັ້ນເທົ່າກັນ»។
Verse 11
तस्माद् विशिष्टां गच्छन्ति प्राणदा इति नःश्रुतम् । अन्न वापि प्रभवति पानीयात् कुरुसत्तम । नीरजातेन हि विना न किंचित् सम्प्रवर्तते
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ຍິນວ່າ ຜູ້ປະທານຊີວິດ ຍ່ອມໄດ້ຮັບສະຖານະອັນພິເສດ. ແຕ່ອາຫານກໍເກີດຈາກນ້ຳເຊັ່ນກັນ, ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນວົງກຸຣຸ. ແທ້ຈິງ ຖ້າບໍ່ມີເຂົ້າເມັດທີ່ເກີດຈາກນ້ຳ ກໍບໍ່ມີສິ່ງໃດຈະດຳເນີນໄປໄດ້, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງກຸຣຸ»។
Verse 12
नीरजातश्न भगवान् सोमो ग्रहगणेश्वर: । अमृतं च सुधा चैव स्वाहा चैव स्वधा तथा
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ພຣະໂສມະອັນນ່າເຄົາລົບ ຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຫມູ່ດາວນະຄອນ ໄດ້ບັງເກີດຈາກນ້ຳ. ຈາກນ້ຳຍັງເກີດອະມຣິຕະ ແລະ ສຸທາ, ພ້ອມທັງຖ້ອຍຄຳສັກສິດ ‘svāhā’ ແລະ ‘svadhā’. ດັ່ງນັ້ນ ນ້ຳຈຶ່ງຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນບໍ່ເກີດດັ້ງເດີມ ທີ່ຄ້ຳຈຸນລະບຽບແຫ່ງພິທີ ແລະຫຼ້ຽງຊີວິດ»។
Verse 13
अन्नौषध्यो महाराज वीरुधश्चव॒ जलोदभवा: । यतः प्राणभृतां प्राणा: सम्भवन्ति विशाम्पते
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ອາຫານ ແລະ ພືດຢາ, ທັງຫຍ້າ ແລະ ເຄືອວັນ ລ້ວນເກີດຈາກນ້ຳ; ເພາະຈາກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດຂອງສັດທັງປວງ ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ແລະຖືກຫຼ້ຽງດູ, ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງປະຊາ. ແທ້ຈິງ ໂສມະ—ຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຫມູ່ອຳນາດເທວະ—ກໍປາກົດຈາກນ້ຳ. ອະມຣິຕະ, ສຸທາ, ຖ້ອຍຄຳ ‘svāhā’ ແລະ ‘svadhā’, ພ້ອມທັງອາຫານ, ພືດຢາ, ຫຍ້າ ແລະ ເຄືອວັນ ລ້ວນເກີດຈາກນ້ຳ; ໂດຍສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ຊີວິດຂອງສັດທັງປວງ ເກີດຂຶ້ນ ແລະເຕີບໃຫຍ່»។
Verse 14
देवानाममृतं हान्न॑ं नागानां च सुधा तथा । पितृणां च स्वधा प्रोक्ता पशूनां चापि वीरुध:,देवताओंका अन्न अमृत, नागोंका अन्न सुधा, पितरोंका अन्न स्वधा और पशुओंका अन्न तृण-लता आदि है
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ສຳລັບເທວະ ອາຫານອັນຄວນຄື ອະມຣິຕະ; ສຳລັບນາກ ຄື ສຸທາ; ສຳລັບປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຄື ເຄື່ອງບູຊາທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘svadhā’; ແລະສຳລັບສັດທັງຫຼາຍ ຄື ຫຍ້າ ແລະ ພືດພັນ»។
Verse 15
अन्नमेव मनुष्याणां प्राणानाहुर्मनीषिण: । तच्च सर्व नरव्यात्र पानीयात् सम्प्रवर्तते
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ນັກປັນຍາທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ ອາຫານນັ້ນແຫຼະແມ່ນລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດຂອງມະນຸດ. ແລະການຫຼ້ຽງຊີບທັງປວງນີ້—ທັງໝົດຂອງມະນຸດ—ທ້າຍທີ່ສຸດລ້ວນເກີດຈາກນ້ຳ»។
Verse 16
तच्च दद्यान्नरो नित्यं यदीच्छेद् भूतिमात्मन:
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດປາຖະໜາຄວາມຜາສຸກຂອງຕົນ ຄວນໃຫ້ທານນ້ຳທຸກມື້. ທານນ້ຳນັ້ນຖືກກ່າວວ່າ ເພີ່ມພູນຊັບສິນ ຊື່ສຽງ ແລະອາຍຸໃນໂລກນີ້. ໂອ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ! ຜູ້ໃຫ້ນ້ຳຍ່ອມຢືນຢູ່ເໜືອສັດຕູຂອງຕົນເສມອ»។
Verse 17
धन्यं यशस्यमायुष्यं जलदानमिहोच्यते । शत्रृंक्षाप्पधि कौन्तेय सदा तिष्ठति तोयद:
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໃນໂລກນີ້ ທານນ້ຳຖືກປະກາດວ່າເປັນມົງຄຸນ ໃຫ້ຊື່ສຽງ ແລະຍືດອາຍຸ. ໂອ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ! ຜູ້ໃຫ້ນ້ຳຍ່ອມຢືນຢູ່ເໜືອ—ພົ້ນຈາກການເຂົ້າເຖິງ—ສັດຕູຂອງຕົນເສມອ ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງບຸນຂອງທານອັນງ່າຍໆແຕ່ຫຼ້ຽງຊີວິດນັ້ນ»។
Verse 18
सर्वकामानवाप्रोति कीर्ति चैव हि शाश्वतीम् । प्रेत्य चानन्त्यमश्नाति पापेभ्यश्व प्रमुच्यते
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາອັນຊອບທຳທັງປວງ ແລະໄດ້ຊື່ສຽງອັນຍືນຍົງ. ຫຼັງຄວາມຕາຍ ລາວຈະເສວຍສຸກອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ແລະພົ້ນຈາກບາບທັງຫຼາຍ»។
Verse 19
वह इस जगत्में सम्पूर्ण कामनाओं तथा अक्षय कीर्तिको प्राप्त करता है और सम्पूर्ण पापोंसे मुक्त हो जाता है। मृत्युके पश्चात् वह अक्षय सुखका भागी होता है ।।
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໃນໂລກນີ້ ຜູ້ໃຫ້ນ້ຳຈະໄດ້ສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາອັນຊອບທຳທັງປວງ ແລະໄດ້ຊື່ສຽງອັນບໍ່ເສື່ອມ; ພ້ອມທັງພົ້ນຈາກບາບທັງຫຼາຍ. ຫຼັງຄວາມຕາຍ ລາວຈະເປັນຜູ້ຮ່ວມເສວຍສຸກອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ. ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ມະນຸດ, ໂອ ຜູ້ມີຮັດສະມີຍິ່ງໃຫຍ່! ມະນຸໄດ້ປະກາດວ່າ ຜູ້ໃຫ້ນ້ຳຈະໄປສະຫວັນ ແລະໄດ້ຄອບຄອງໂລກອັນບໍ່ເສື່ອມທີ່ນັ້ນ»។
Verse 66
इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें छाछठवाँ अध्याय पूरा हुआ
ດັ່ງນັ້ນ ບົດທີ 66 ໃນພາກ «ທານະທຳ» ອັນຢູ່ໃນ «ອະນຸສາສະນະປະຣະວະ» ຂອງ «ມະຫາພາຣະຕະ» ອັນຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ. ຄຳສອນສິ້ນສຸດຢູ່ນີ້ ເປັນໝາຍເຖິງການສຳເລັດຂອງຫົວຂໍ້ການສອນວ່າດ້ວຍຈັນຍາບັນແຫ່ງການໃຫ້ທານ ແລະການປະພຶດຊອບຕາມທຳ.
Verse 67
इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि पानीयदानमाहात्म्ये सप्तषष्टितमो5ध्याय:
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສຣີ ມະຫາພາຣະຕະ» ພາຍໃນ «ອະນຸສາສະນະປະຣະວະ»—ໂດຍສະເພາະໃນພາກ «ທານະທຳ»—ບົດທີ 67 ອັນກ່າວຖຶງຄຸນມະຫິມາຂອງການຖວາຍນ້ຳດື່ມ ກໍສິ້ນສຸດລົງ. ນີ້ແມ່ນຄຳລົງທ້າຍຢ່າງເປັນທາງການ ເພື່ອໝາຍການປິດບົດຮຽນວ່າດ້ວຍບຸນກຸສົນ ແລະຄຸນທາງທຳຂອງການໃຫ້ນ້ຳເປັນທານ.
Verse 76
यतश्न यद् यथा चैव देवसत्रे महामते । कुन्तीनन्दन! तुमने सावित्रीके शुभ वचनको भी सुना है। महामते देवताओंके यज्ञमें जिस हेतुसे और जिस प्रकार जो वचन सावित्रीने कहा था, वह इस प्रकार है--
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ ຜູ້ມີປັນຍາ, ເຈົ້າກໍໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳອັນເປັນມົງຄຸນຂອງ ສາວິຕຣີ ແລ້ວ. ໂອ ຜູ້ມີໃຈສູງ, ໃນພິທີຍັດຍະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເທວະດາ, ດ້ວຍເຫດໃດ ແລະດ້ວຍວິທີໃດ ນາງໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນັ້ນ—ນີ້ແມ່ນຢ່າງນີ້ແຫຼະ».
Verse 156
तस्मात् पानीयदानाद् वै न परं विद्यते क्वचित् । मनीषी पुरुषोंने अन्नको ही मनुष्योंका प्राण बताया है। पुरुषसिंह! सब प्रकारका अन्न (खाद्य पदार्थ) जलसे ही उत्पन्न होता है; अत: जलदानसे बढ़कर दूसरा कोई दान कहीं नहीं है
ພີສະມະ ປະກາດວ່າ ບໍ່ມີທານໃດຈະເຫນືອກວ່າການໃຫ້ນ້ຳ. ບັນດາຜູ້ຮູ້ແຈ້ງສອນວ່າ ອາຫານນັ້ນແມ່ນຊີວິດຂອງມະນຸດ; ແລະເພາະອາຫານທຸກຢ່າງເກີດຈາກນ້ຳ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບຸລຸດ, ຈຶ່ງບໍ່ມີການກຸສົນໃດຈະຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າການໃຫ້ນ້ຳ. ໃນຄຳສອນນີ້ ພີສະມະຍົກການຖວາຍນ້ຳເປັນຮາກຖານແຫ່ງທຳ ເພາະມັນຫຼ້ຽງຊີວິດຕັ້ງແຕ່ຮາກເງົ້າ.
Verse 616
अन्नदानमतस्तस्माच्छेष्ठमाह प्रजापति: । इसलिये लोकमें तथा सम्पूर्ण मनुष्योंमें अन्नको ही सबसे उत्तम बताया गया है। अन्नसे ही सदा प्राणियोंके तेज और बलकी वृद्धि होती है; अतः प्रजापतिने अन्नके दानको ही सर्वश्रेष्ठ बतलाया है
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ພຣະປະຊາປະຕິ ໄດ້ປະກາດວ່າ ທານແຫ່ງອາຫານເປັນທານສູງສຸດ. ໃນໂລກນີ້ ແລະໃນຫມູ່ມະນຸດທັງປວງ ອາຫານຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນສິ່ງປະເສີດ, ເພາະຈາກອາຫານ ຄວາມມີຊີວິດ, ຄວາມສະຫວ່າງໄສ ແລະກຳລັງຂອງສັດທັງຫຼາຍ ຈຶ່ງເພີ່ມພູນຢູ່ເສມອ; ດັ່ງນັ້ນ ພຣະປະຊາປະຕິ ຈຶ່ງປະກາດວ່າ ການໃຫ້ອາຫານເປັນທານອັນຍິ່ງທີ່ສຸດ.
Frequently Asked Questions
A conflict between obedience to a guru/parental command and the limits of feasibility, followed by the moral risk of impulsive speech: Uddālaka’s curse (vāg-vajra) illustrates how authority requires restraint and accountability.
That cow-gifting yields exalted outcomes, but only when performed with discernment—rightly acquired wealth, a qualified recipient, and correct timing and procedure; otherwise the act is ethically incomplete.
Yes in practical form: it specifies concrete outcomes (visions of prosperous realms for gopradātṛs) and measurable merit claims (e.g., longevity of heavenly enjoyment linked to the cow’s hairs), while also delimiting the claim through procedural qualifications.