Shloka 36
दानफलप्रकरणम् — उपानहदानं, तिलदानं, भूमिदानं, गोदानं, अन्नदानं च
Gifts and Their Stated Results: Footwear, Sesame, Land, Cows, and Food
य इमां व्याद्वतिं वेद ब्राह्मणो वेदसम्मिताम् । भ्राद्धस्य क्रियमाणस्य ब्रह्म भूयं स गच्छति,जो ब्राह्मण श्राद्धकालमें पृथ्वीकी गायी हुई वेदसम्मत इस गाथाका पाठ करता है, वह ब्रह्मभावको प्राप्त होता है
ya imāṁ vyādvatīṁ veda brāhmaṇo vedasammitām | śrāddhasya kriyamāṇasya brahma bhūyaṁ sa gacchati ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ແລະສວດຄາຖາທີ່ວິດສະໜັບສະໜູນ ຊື່ວ່າ «ວະຍາດວະຕີ» (Vyādvatī) ໃນເວລາທີ່ກຳລັງປະກອບພິທີສຣາດດະ (śrāddha) ຈະບັນລຸສະພາວະແຫ່ງພຣະພຣົມ (Brahman). ຄາຖານີ້ຊີ້ວ່າ ພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດຈະຍົກຈິດວິນຍານເມື່ອປະສານກັບການສວດທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມຄຳສອນ ແລະເຈດຕະນາອັນຊອບ ນຳໄປສູ່ການຮູ້ແຈ້ງທີ່ມຸ່ງສູ່ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
That śrāddha, when accompanied by Veda-approved sacred recitation (here, the ‘Vyādvatī’ gāthā) and performed in the proper ritual context, yields not only ritual merit but can become a means toward the highest spiritual attainment—reaching the state of Brahman.
Bhīṣma, in his instruction on dharma and rites, states the फल (spiritual result) of reciting a particular Veda-consistent gāthā during an ongoing śrāddha: the brāhmaṇa who knows/recites it attains brahma-bhāva.