Adhyaya 38
स्त्रीस्वभावप्रश्नः — Nārada and Pañcacūḍā on Strī-svabhāva (Anuśāsana-parva 38)
Upa-parva: Strī-svabhāva–Nārada–Pañcacūḍā Saṃvāda (Women’s Nature: Dialogue of Nārada and Pañcacūḍā)
Yudhiṣṭhira asks Bhīṣma to explain strī-svabhāva (women’s nature), using a strongly evaluative premise. Bhīṣma responds by citing an ancient exemplum: while traveling, Devarṣi Nārada encounters the apsaras Pañcacūḍā and questions her about the topic. Pañcacūḍā initially refuses, stating that as a woman she cannot properly criticize women, and implies Nārada already knows what he asks. Nārada insists on truthful speech, arguing that falsehood incurs fault whereas truth does not. Pañcacūḍā then delivers a generalized account portraying women as unstable in boundaries, difficult to restrain, and driven by desire; she asserts that social constraints (fear, dependence, punishment) are what keep conduct within limits. The discourse employs hyperbolic comparisons (e.g., insatiability motifs) and culminates in a claim that such “faults” are coeval with creation itself. As a chapter-unit, it functions less as empirical sociology and more as a didactic artifact: a nested testimony illustrating how moral instruction is packaged through dialogue, authority, and rhetorical amplification.
Chapter Arc: शरशय्या पर पड़े भीष्म युधिष्ठिर से कहते हैं—ब्राह्मण जन्म से ही ‘नमस्य’ हैं; उनके प्रति आदर केवल नीति नहीं, राज्य-रक्षा का मूल है। → भीष्म ब्राह्मणों की दो धाराएँ दिखाते हैं: पूजित होने पर वे मंगलमय वाणी से सबके मनोरथ सिद्ध करते हैं; उपेक्षित होने पर वही वाणी शाप-रूप होकर शत्रुओं का नाश कर सकती है। फिर वे ब्राह्मण-स्वभावों की विविधता (सिंह, व्याघ्र, वराह, जलचर; सर्प-स्पर्श, मकर-स्पर्श; वाणी से घात, दृष्टि से हरण) का वर्णन कर चेतावनी को तीक्ष्ण बनाते हैं। → निर्णायक उपदेश: ‘यदि समुद्र-पर्यन्त पृथ्वी का राज्य भोगना चाहते हो, तो ब्राह्मणों की सतत पूजा दान और परिचर्या से करो’—राज्य-लक्ष्मी का द्वार ब्राह्मण-संतोष से जुड़ा है। → भीष्म दान-धर्म की सूक्ष्मता जोड़ते हैं—प्रतिग्रह (दान लेना) ब्राह्मण-तेज को शान्त करता है; जो प्रतिग्रह नहीं चाहते, उनकी रक्षा राजा को करनी चाहिए। इससे दान, मर्यादा और संरक्षण—तीनों का संतुलित विधान बनता है।
Shlokas
Verse 1
अपन क्ाा बा अकाल पज्चत्रिशो<्ध्याय: ब्रह्माजीके द्वारा ब्राह्म॒णोंकी महत्ताका वर्णन भीष्म उवाच जन्मनैव महाभागो ब्राह्मणो नाम जायते । नमस्य: सर्वभूतानामतिथि: प्रसृताग्रभुक्
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ! ພຣາຫມັນໄດ້ຊື່ວ່າ ‘ພຣາຫມັນ’ ຕັ້ງແຕ່ເກີດ ແລະເປັນຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ. ສັດທັງປວງຄວນນົບນ້ອມ; ເມື່ອເປັນແຂກ ຄວນຮັບຕ້ອນຮອງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ; ແລະມີສິດໄດ້ຮັບສ່ວນອາຫານກ່ອນ.”
Verse 2
सर्वार्था: सुहृदस्तात ब्राह्मणा: सुमनोमुखा: । गीर्भिमड्नलयुक्ताभिरनुध्यायन्ति पूजिता:
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ, ພຣາຫມັນເປັນຜູ້ບັນດານໃຫ້ສຳເລັດທຸກປາຖະໜາ, ເປັນມິດດີຂອງທຸກຄົນ, ແລະເປັນດັ່ງປາກຂອງເທວະດາ. ເມື່ອໄດ້ຮັບການບູຊາ ພວກເຂົາຈະອວຍພອນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳມົງຄຸນ ແລະຄິດຄຳນຶງເຖິງຄວາມຜາສຸກຂອງມະນຸດ.”
Verse 3
सर्वान्नो द्विषतस्तात ब्राह्णा जातमन्यव: । गीर्भिदरिणयुक्ताभिरभिहन्युरपूजिता:,तात! हमारे शत्रुओंके द्वारा पूजित न होनेपर उनके प्रति कुपित हुए ब्राह्मण उन सबको अभिशापयुक्त कठोर वाणीद्वारा नष्ट कर डालें
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ, ຖ້າສັດຕູຂອງພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ໃຫ້ການນົບນ້ອມບູຊາພຣາຫມັນ ແລະພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນໂກດຂຶ້ນ ພວກເຂົາອາດທຳລາຍພວກນັ້ນທັງໝົດ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນແຂງກ້າທີ່ອຸ້ມໄວ້ດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ.”
Verse 4
अत्र गाथा: पुरागीता: कीर्तयन्ति पुराविद: । सृष्टवा द्विजातीन् धाता हि यथापूर्व समादधत्
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: “ໃນເລື່ອງນີ້ ນັກຮູ້ຕຳນານໂບຮານໄດ້ເລົ່າຄຳກອນເກົ່າທີ່ເຄີຍຮ້ອງໄວ້ແຕ່ກ່ອນ. ເມື່ອຜູ້ສ້າງ (ທາຕຣະ) ສ້າງພວກທະວິຊະຂຶ້ນດັ່ງເກົ່າ ກໍໄດ້ຈັດວາງແລະສອນວ່າ: ‘ສຳລັບພວກເຈົ້າ ບໍ່ມີໜ້າທີ່ອື່ນນອກຈາກການປະພຶດຕາມສະວະທັມຂອງຕົນຢ່າງຖືກລະບຽບ ແລະການຮັບໃຊ້ພຣາຫມັນ. ຖ້າປົກປ້ອງພຣາຫມັນ ພຣາຫມັນກໍຈະປົກປ້ອງຜູ້ປົກປ້ອງຂອງຕົນ; ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍການຮັບໃຊ້ພຣາຫມັນ ຄວາມຜາສຸກສູງສຸດຂອງພວກເຈົ້າຈະສຳເລັດ’.”
Verse 5
न चान्यदिह कर्तव्यं किज्चिदूर्ध्व यथाविधि । गुप्तो गोपायते ब्रह्मा श्रेयो वस्तेन शोभनम्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໃນທີ່ນີ້ ບໍ່ມີຫຍັງອື່ນຕ້ອງເຮັດ ເກີນກວ່າສິ່ງທີ່ຖືກບັນຍັດໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ເມື່ອຖືກປົກປ້ອງ ພຣາຫມັນ (brahma) ກໍຈະປົກປ້ອງຜູ້ປົກປ້ອງຄືນ; ໃນນັ້ນແຫຼະມີສິ່ງທີ່ເປັນມົງຄຸນ ແລະດີເລີດແທ້. ດັ່ງນັ້ນ ສໍາລັບຜູ້ທີ່ດໍາເນີນຕາມລະບຽບທີ່ບັນຍັດ ຄວາມດີສູງສຸດເກີດຈາກການປົກປ້ອງ ແລະຮັບໃຊ້ພຣາຫມັນ ພ້ອມກັບຮັກສາທໍາຂອງຕົນ»។
Verse 6
स्वमेव कुर्वतां कर्म श्रीर्वो ब्राह्मी भविष्यति । प्रमाणं सर्वभूतानां प्रग्रहाश्षन भविष्यथ
«ເມື່ອພວກເຈົ້າເຮັດກຳຂອງຕົນໃຫ້ສົມບູນ ສິຣີແຫ່ງພຣາຫມັນ (Brahmī Lakṣmī) ຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າຈະເປັນມາດຕະຖານແກ່ສັດທັງປວງ ແລະເປັນຜູ້ທີ່ສາມາດຄວບຄຸມເຂົາເຈົ້າໄດ້»។
Verse 7
न शौद्रं कर्म कर्तव्यं ब्राह्मणेन विपश्चिता । शौद्रं हि कुर्वतः कर्म धर्म: समुपरुध्यते,“दिद्वान् ब्राह्मणको शूद्रोचित कर्म नहीं करना चाहिये। शूद्रके कर्म करनेसे उसका धर्म नष्ट हो जाता है
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ພຣາຫມັນຜູ້ມີປັນຍາ ບໍ່ຄວນເຮັດວຽກທີ່ເໝາະສົມກັບຊູດຣະ (Śūdra). ເພາະເມື່ອເຂົາເຮັດວຽກແບບຊູດຣະເປັນອາຊີບ ທໍາຂອງເຂົາຈະຖືກກັ້ນຂວາງ ແລະຖອຍຖອຍລົງ»។
Verse 8
श्रीक्ष बुद्धिश्च तेजश्न विभूतिश्व॒ प्रतापिनी । स्वाध्याये चैव माहात्म्यं विपुलं प्रतिपत्स्यते
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ເມື່ອຮັກສາທໍາຂອງຕົນຢ່າງສັດຊື່ ຄົນເຮົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ, ປັນຍາອັນແຈ້ງຊັດ, ພະລັງແຫ່ງແສງສະຫວ່າງ (tejas) ແລະອໍານາດອັນສົງ່າງາມ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ດ້ວຍສະວາດະຍາຍ (svādhyāya) — ການສຶກສາຄໍາສອນອັນສັກສິດດ້ວຍຕົນເອງ — ຈະເຂົ້າໃຈມະຫາອານຸພາບອັນກວ້າງໃຫຍ່ຂອງມັນ»។
Verse 9
हुत्वा चाहवनीयस्थं महाभाग्ये प्रतिष्ठिता: । अग्रभोज्या: प्रसूतीनां श्रिया ब्राह्म॒यानुकल्पिता:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ເມື່ອຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໃຫ້ເທວະດາທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນໄຟອາຫະວະນີຍ (Āhavanīya) ຈົນພໍໃຈ ພວກເຂົາຈະຖືກສະຖາປະນາໃນຖານະແຫ່ງມົງຄຸນແລະໂຊກດີອັນຍິ່ງ. ດ້ວຍວິໄນແຫ່ງພຣາຫມັນ ແລະຄວາມຮູ້ອັນສັກສິດ ພວກເຂົາຖືກນັບຖືວ່າຄວນໄດ້ຮັບກຽດກ່ອນ—ມີສິດໄດ້ຮັບການຮັບໃຊ້ກ່ອນ ແມ່ນແຕ່ກ່ອນລູກຂອງຕົນເອງ»។
Verse 10
श्रद्धया परया युक्ता हानभिद्रोहलब्धया । दमस्वाध्यायनिरता: सर्वान् कामानवाप्स्यथ
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພວກທະວິຊະ! ຖ້າພວກເຈົ້າປະກອບດ້ວຍສັດທາອັນສູງສຸດ ທີ່ເກີດຈາກການບໍ່ທໍາຮ້າຍ ຫຼືບໍ່ຫັກຫຼັງສັດໃດໆ ແລະຕັ້ງໃຈໃນການສຳລວມອິນຊີ ກັບການສະວາທະຍາຍ ແລ້ວ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມປາດຖະນາທັງປວງ».
Verse 11
यच्चैव मानुषे लोके यच्च देवेषु किड्चन । सर्व तु तपसा साध्यं ज्ञानेन नियमेन च,“मनुष्यलोकमें तथा देवलोकमें जो कुछ भी भोग्य वस्तुएँ हैं, वे सब ज्ञान, नियम और तपस्यासे प्राप्त होनेवाली हैं
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເປັນຂອງເສບສຸກໃນໂລກມະນຸດ ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ມີໃນໂລກເທວະ—ທັງໝົດນັ້ນສຳເລັດໄດ້ດ້ວຍຕະປະສະ (ການບຳເນັດ) ອັນມີປັນຍາຖືກຕ້ອງ ແລະວິໄນການສຳລວມເປັນຫຼັກ».
Verse 12
(युष्मत्सम्माननात् प्रीतिं पावना: क्षत्रिया: श्रियम् । अमुत्रेह समायान्ति वैश्यशूद्रादिकास्तथा ।।
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ດ້ວຍການໃຫ້ກຽດແກ່ພວກເຈົ້າ ພວກກະສັດຊັ້ນກະສັດຮົບ (Kṣatriya) ທີ່ບໍລິສຸດດ້ວຍການເຄົາລົບນັ້ນ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມຮັກໃຄ່ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ; ແລະພວກ Vaiśya, Śūdra ກັບຜູ້ອື່ນໆ ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໃນໂລກໜ້າ. ຜູ້ໃດຕໍ່ຕ້ານພວກເຈົ້າ ເມື່ອຂາດການຄຸ້ມຄອງຈາກພວກເຈົ້າ ຍ່ອມໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ໂລກທັງປວງຖືກຄ້ຳຈຸນດ້ວຍຕະປະ (ລັດສະຫມີ) ຂອງພວກເຈົ້າ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປົກປ້ອງສາມໂລກ». «ດັ່ງນີ້ແລ, ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີບາບ, ຂ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງແລ້ວ ບົດກະວີທີ່ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ຂັບຮ້ອງ. ຜູ້ສ້າງອັນສະຫລາດ (Dhātā) ໄດ້ກ່າວມັນເພື່ອຄວາມເມດຕາຕໍ່ພວກພຣາຫມະນ, ໂອ ຢຸດທິສຖິຣະ ຜູ້ບໍ່ດ່າງພ້ອຍ!»
Verse 13
भूयस्तेषां बल॑ मन्ये यथा राज्ञस्तपस्विन: । दुरासदाश्न चण्डाश्व रभसा: क्षिप्रकारिण:,मैं ब्राह्मणोंका बल तपस्वी राजाके समान बहुत बड़ा मानता हूँ। वे दुर्जय, प्रचण्ड, वेगशाली और शीघ्रकारी होते हैं
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກ ຂ້າເຫັນວ່າກຳລັງຂອງພວກເຂົາມະຫາສານ—ດຸດດັ່ງກຳລັງຂອງກະສັດຜູ້ບຳເນັດຕະປະສະ. ພວກເຂົາເຂົ້າເຖິງຍາກ, ດຸຮ້າຍ, ວ່ອງໄວໃນການບຸກ ແລະຮີບຮ້ອນໃນການກະທຳ».
Verse 14
सन्त्येषां सिंहसत्त्वाश्ष व्याप्रसत्त्वास्तथापरे | वराहमृगसत्त्वाश्न॒ जलसत्त्वास्तथापरे
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໃນພວກພຣາຫມະນເຫຼົ່ານີ້ ບາງຄົນມີກຳລັງແລະຈິດໃຈດຸດດັ່ງສິງ; ບາງຄົນດຸດດັ່ງເສືອ. ບາງຄົນມີພະລັງດຸດດັ່ງໝູປ່າ ແລະກວາງ; ບາງຄົນອື່ນໆ ດຸດດັ່ງສັດໃນນ້ຳ».
Verse 15
सर्पस्पर्शसमा: केचित् तथान्ये मकरस्पृश: । विभाष्यघातिन: केचित् तथा चक्षुर्हणो5परे
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ບາງພວກ ເມື່ອສຳຜັດແລ້ວ ດຸດັ່ງງູ; ບາງພວກ ເມື່ອສຳຜັດແລ້ວ ດຸດັ່ງຈະເຂ້. ບາງພວກ ທຳລາຍດ້ວຍຄຳສາບແຊ່ງ; ບາງພວກ ເຜົາໃຫ້ເປັນຂີ້ເທົ່າ ແຕ່ພຽງສາຍຕາໂກດເກຣີຍວດຽວ»។
Verse 16
सन्ति चाशीविषसमा: सन्ति मन्दास्तथापरे । विविधानीह वृत्तानि ब्राह्मणानां युधिष्ठिर
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ, ໃນບັນດາພຣາຫມັນ ມີບາງພວກນ່າຢ້ານດຸດັ່ງງູພິດ, ແລະມີບາງພວກອ່ອນໂຍນ ແລະຊ້າສຸພາບ. ໃນໂລກນີ້ ອຸປນິສັຍ ແລະວິທີປະພຶດຂອງພຣາຫມັນ ມີຫຼາຍປະເພດ»។
Verse 17
मेकला द्राविडा लाटा: पौण्ड़ा: कान्वशिरास्तथा । शौण्डिका दरदा दार्वाश्नौरा: शबरबर्बरा:
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ພວກເມກະລະ, ດຣາວິດະ, ລາຕະ, ເປົານດຣະ, ແລະ ການວະສິຣະ; ພ້ອມທັງ ຊາວນດິກະ, ດາຣະດະ, ດາຣະວະ, ຈໍຣະ, ຊະບະຣະ, ແລະ ບາຣະບະຣະ—ຊົນເຫຼົ່ານີ້ເຄີຍເປັນກະສັດຕຣິຍະໃນອະດີດ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມອິດສາ ແລະຄວາມປະທັດປະທານຕໍ່ພຣາຫມັນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຕົກຕ່ຳຈາກສະຖານະ ແລະຖືກນັບວ່າເສື່ອມຊັ້ນ»។
Verse 18
किराता यवनाश्ैव तास्ता: क्षत्रियजातय: । वृषलत्वमनुप्राप्ता ब्राह्मणानाममर्षणात्
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ພວກກິຣາຕະ ແລະ ຢະວະນະ ພ້ອມທັງຊົນອື່ນໆ ທຳນອງນີ້ ເດີມທີ່ແທ້ແລ້ວເປັນສາຍກະສັດຕຣິຍະ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມບໍ່ອົດທົນ ແລະຄວາມຂົມຂື່ນຕໍ່ພຣາຫມັນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຕົກລົງສູ່ສະພາບ vṛṣala.»
Verse 19
ब्राह्मणानां परिभवादसुरा: सलिलेशया: । ब्राह्मणानां प्रसादाच्च देवा: स्वर्गनिवासिन:
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ເນື່ອງຈາກການດູໝິ່ນພຣາຫມັນ ອະສຸຣະຈຶ່ງຖືກບັງຄັບໃຫ້ຢູ່ໃນນ້ຳ (ແຫ່ງມະຫາສະໝຸດ). ແລະເນື່ອງຈາກພຣາຫມັນໃຫ້ພຣະຄຸນ ແລະອະນຸໂມທະນາ ພວກເທວະຈຶ່ງພຳນັກຢູ່ໃນສະຫວັນ.»
Verse 20
अशव्यं स्प्रष्टमाकाशमचाल्यो हिमवान् गिरि: | अधार्या सेतुना गड्ढा दुर्जया ब्राह्मणा भुवि
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ບໍ່ອາດແຕະຟ້າໄດ້; ພູຫິມາລະຍະບໍ່ອາດຖືກສັ່ນໃຫ້ເຄື່ອນ; ແລະຫວ່າງເຫວລຶກກໍບໍ່ອາດກັ້ນໄດ້ດ້ວຍການສ້າງເຂື່ອນ. ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ໃນແຜ່ນດິນນີ້ ພຣາຫມັນ (Brāhmaṇa) ບໍ່ອາດຖືກພິຊິດໄດ້ເລີຍ—ບໍ່ຄວນຫາທາງກົດຂີ່ ແຕ່ຄວນເຄົາລົບ ແລະອຸປະຖຳຕາມທຳມະ.
Verse 21
न ब्राह्मणविरोधेन शक्या शास्तुं वसुन्धरा । ब्राह्मणा हि महात्मानो देवानामपि देवता:,ब्राह्मणोंसे विरोध करके भूमण्डलका राज्य नहीं चलाया जा सकता; क्योंकि महात्मा ब्राह्मण देवताओंके भी देवता हैं
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ບໍ່ອາດປົກຄອງແຜ່ນດິນໄດ້ຢ່າງຖືກທຳມະ ດ້ວຍການເປັນສັດຕູກັບພຣາຫມັນ. ເພາະພຣາຫມັນຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ໄດ້ຮັບການນັບຖືດັ່ງເປັນເທວະ ແມ່ນແຕ່ໃນຫມູ່ເທວະທັງຫຼາຍ; ດັ່ງນັ້ນ ການຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາ ຍ່ອມທຳລາຍຮາກຖານທາງສິນທຳ ແລະທາງຈິດວິນຍານ ທີ່ລາຊະອຳນາດພຶງພາ.
Verse 22
तान् पूजयस्व सततं दानेन परिचर्यया । यदीच्छसि महीं भोक्तुमिमां सागरमेखलाम्,युधिष्ठिर! यदि तुम इस समुद्रपर्यन्त पृथ्वीका राज्य भोगना चाहते हो तो दान और सेवाके द्वारा सदा ब्राह्मणोंकी पूजा करते रहो
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງນັບຖືພວກເຂົາເສມອ—ດ້ວຍທານ ແລະດ້ວຍການອຸປະຖຳຮັບໃຊ້ດ້ວຍໃຈສັດຊື່. ຖ້າເຈົ້າປາຖະໜາຈະຄອບຄອງແຜ່ນດິນນີ້ ທີ່ມີທະເລເປັນສາຍຄາດ—ໂອ ຢຸດທິສະຖິຣະ—ຈົ່ງເຄົາລົບພຣາຫມັນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນວິທີນີ້.”
Verse 23
प्रतिग्रहेण तेजो हि विप्राणां शाम्पतेडनघ । प्रतिग्रहं ये नेच्छेयुस्ते भ्यो रक्ष्यं त्वया नृप
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ບໍ່ມີມົນທິນ, ເທຊະ (ລັດສະໝີທາງຈິດ) ຂອງພຣາຫມັນ ຍ່ອມສົງບົດລົງເມື່ອຮັບຂອງທານ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ກະສັດ, ເຈົ້າພຶງປົກປ້ອງ ແລະອຸປະຖຳພຣາຫມັນຜູ້ບໍ່ປາຖະໜາຮັບທານ—ເພື່ອຮັກສາວົງສາ ແລະອານາຈັກຂອງເຈົ້າ, ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີບາບ.”
Verse 34
इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें पृथ्वी और वायुदेवका संवादविषयक चौतीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
ດັ່ງນີ້ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດບົດທີ່ 34 ໃນພາກ ດານະ-ທຳມະ (Dāna-dharma) ພາຍໃນ ອະນຸສາສະນະປະວະ (Anuśāsana Parva) ແຫ່ງ ມະຫາພາຣະຕະ ອັນສັກສິດ, ວ່າດ້ວຍບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ແຜ່ນດິນ ແລະ ເທວະແຫ່ງລົມ. ນີ້ແມ່ນຄຳລົງທ້າຍຢ່າງເປັນທາງການ ສະແດງການສຳເລັດຂອງຄຳສອນເລື່ອງທານອັນຖືກທຳມະ ແລະລະບຽບສິນທຳ.
Verse 35
इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि ब्राह्मणप्रशंसायां पज्चत्रिंशो 5 ध्याय:,इस प्रकार श्रीमह्ाभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें ब्राह्मणकी प्रशंसाविषयक पैतीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ມະຫາພາຣະຕະ» ອັນສັກສິດ ພາຍໃນ ອະນຸສາສະນະປະວະ—ໂດຍສະເພາະໃນພາກ «ທຳມະແຫ່ງການໃຫ້ທານ»—ບົດທີ 35 ວ່າດ້ວຍການສັນລະເສີນພຣາຫມະນະ ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ຖ້ອຍຄຳປິດນີ້ວາງກອບໃຫ້ຄຳສອນກ່ອນໜ້າເປັນຄຳແນະນຳທາງຈິດທຳ: ການໃຫ້ທານຕ້ອງຖືກນຳພາໂດຍທຳມະ ແລະການເຄົາລົບຕໍ່ພຣາຫມະນະຜູ້ຮູ້ທັນ ແລະມີວິໄນ ຖືກຍົກເປັນເສົາຫຼັກຂອງລະບຽບສັງຄົມ ແລະທາງວິນຍານ.
Frequently Asked Questions
It is the tension between being asked to generalize about a social group and the obligation to speak truthfully: Pañcacūḍā resists the request as improper, while Nārada frames truthful testimony as non-faulting compared to falsehood.
The chapter foregrounds disciplined inquiry and speech—how counsel is elicited, authorized, and transmitted—while also illustrating how social norms are argued via exempla and rhetorical generalization.
No explicit phalaśruti is present in the provided passage; the closure functions as a rhetorical summation asserting the claims’ antiquity and cosmic coevalness rather than offering a stated merit of hearing/reciting.