Pūjya-namaskārya-prakaraṇa
On Those Worthy of Honor and Salutation
पर्याये तात कम्मिंश्रिद् ब्राह्मण्यमिह विन्दति । ब्राह्मण जो-जो जिस प्रकार करना चाहता है
śakra uvāca | paryāye tāta kasmiṃś cid brāhmaṇyam iha vindati | tāta jīvaḥ asya jagataḥ antar anekāsu yoniṣu bhraman bāhulyena janma labhate | evaṃ janma-janmāntareṣu kadācit sa brāhmaṇatvaṃ prāpnoti |
ພຣະສັກຣະ (ອິນທຣະ) ກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ, ຕາມການໝຸນວຽນຂອງເວລາ ສັດມີຊີວິດໃນໂລກນີ້ຈະໄດ້ຮັບພາວະເປັນພຣາຫມະນະໃນບາງຄັ້ງບາງຄາວ. ດ້ວຍການທ່ອງທ່ຽວຜ່ານຄັນຄອດ ແລະຮູບແບບການເກີດຫຼາຍຢ່າງ, ອັດຕາທີ່ອາໄສກາຍຈຶ່ງເກີດແລ້ວເກີດອີກ ຊ້ຳໆ. ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັງຈາກການເກີດຊ້ຳໆ ໃນບາງເວລາ ມັນຈຶ່ງໄດ້ບັນລຸພາວະເປັນພຣາຫມະນະ.”
शक्र उवाच
Brahminhood is presented as something attained in due course through the long wandering of the jīva across many births—implying a moral-spiritual maturation shaped by karma and discipline rather than a merely accidental or momentary condition.
Indra (Śakra) is instructing a listener addressed as “tāta,” explaining how beings transmigrate through many forms and, at some point in that sequence of births, may attain the status of a brāhmaṇa.