Shloka 29
Pūjya-namaskārya-prakaraṇa
On Those Worthy of Honor and Salutation
इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि इन्द्रमतड्रसंवादे एकोनत्रिंशो5ध्याय:
iti śrīmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi indramataḍrasaṃvāde ekonatriṃśo 'dhyāyaḥ
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສຣີ ມະຫາພາຣະຕະ» ພາຍໃນ ອະນຸສາສະນະປະຣະວະ—ໂດຍສະເພາະໃນພາກວ່າດ້ວຍ ທຳມະແຫ່ງການໃຫ້ (ດານະທຳມະ)—ການສົນທະນາລະຫວ່າງ ພຣະອິນທຣະ ແລະ ມາຕະດຣະສະ ໄດ້ສິ້ນສຸດ ແລະຈົບບົດທີ 29. ຄຳລົງທ້າຍນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຜັນຜ່ານ: ຄຳສອນເລື່ອງການບໍລິຈາກ ແລະຄວາມປະພຶດຊອບ ຖືກວາງກອບໂດຍການໂຕ້ຕອບອັນເປັນຄຳຊີ້ນຳຂອງພຣະອິນທຣະ ເນັ້ນວ່າ «ດານະ» (ຄວາມໃຈກວ້າງ) ຄວນເຂົ້າໃຈເປັນໜ້າທີ່ທາງຈິດທຳທີ່ມີວິໄນພາຍໃນທຳມະ.
शक्र उवाच
Educational Q&A
The verse is a colophon marking the close of a teaching unit: it frames the preceding instruction as part of dāna-dharma (the ethical discipline of giving) delivered through Indra’s dialogue, underscoring charity as a regulated duty within dharma rather than mere impulse.
The text signals the end of the chapter and the conclusion of the Indra–Mataḍrasa conversation within the Anuśāsana Parva’s dāna-dharma section, preparing the reader to move to the next chapter/topic.