Shloka 91
मातङ्ग–शक्रसंवादः
Mataṅga–Śakra Dialogue on Tapas, Status, and Moral Qualities
योनिर्वरिष्ठा विरजा वितन्वी शय्याचिरा वारिवहा यशोदा । विश्वावती चाकृतिरिष्टसिद्धा गज़ोक्षितानां भुवनस्य पन्था:
yonir variṣṭhā virajā vitanvī śayyācirā vārivahā yaśodā | viśvāvatī cākṛtir iṣṭasiddhā gajo'kṣitānāṃ bhuvanasya panthāḥ ||
ສິດທະກ່າວວ່າ: ນາງແມ່ນແຫຼ່ງກຳເນີດ ແລະຄັນອັນປະເສີດທີ່ສຸດຂອງສັດທັງປວງ—ບໍ່ມີມົນທິນ, ແຜ່ຊຶມທົ່ວ, ແລະກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານ; ເປັນທີ່ພັກພິງແຕ່ໂບຮານ; ເປັນຜູ້ຫາບຫິ້ວນ້ຳ; ເປັນຜູ້ປະທານຊື່ສຽງ ແລະການຫຼ້ຽງຊີວິດ. ນາງຄ້ຳຈຸນຈັກກະວານທັງມວນ; ຮູບຮ່າງຂອງນາງເອງແມ່ນການສຳເລັດຂອງສິ່ງທີ່ປາດຖະໜາ ແລະທີ່ສຳເລັດຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ນາງແມ່ນເສັ້ນທາງ ແລະເສົາຄ້ຳຂອງໂລກ, ຄ້ຳຈຸນໄດ້ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະຜູ້ທີ່ດຳລົງຢູ່ຍືນຍາວ.
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
The verse presents the Earth (or the sustaining ground of existence) as pure, ancient, and universally supportive—reminding the listener that dharma rests on recognizing and honoring the foundational support that nourishes all beings, without partiality.
A Siddha delivers a hymn-like description, enumerating exalted epithets for the sustaining principle identified with the Earth: origin, support, bearer of waters, giver of prosperity and fame, and the very path by which the world endures.