Chapter 2: Sudarśana Upākhyāna — Atithi-Dharma and the Conquest of Mṛtyu
Gṛhastha-Vrata
इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें गौतमी ब्राह्मणी; व्याध
madirāśvasya putras tu dyutimān nāma pārthivaḥ | mahābhāgo mahātejā mahāsattvo mahābalaḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ບຸດຂອງ ມະດິຣາອັສວະ ໄດ້ເປັນກະສັດຜູ້ມີນາມລືຊາວ່າ «ດະຍຸຕິມານ»—ຜູ້ມີວາສະນາດີ, ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີ, ມີພະລັງໃນໃຈແລະຄວາມອົດທົນອັນໃຫຍ່, ແລະມີກຳລັງຫາຜູ້ເທົ່າທຽມຍາກ. ດັ່ງນັ້ນ ການເລົ່າເລື່ອງຈຶ່ງຫັນຈາກບົດສົນທະນາທາງທຳກ່ອນໜ້າ ໄປສູ່ສາຍສະກຸນແລະລັກສະນະຂອງກະສັດ, ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າຄວາມເລີດລ້ຳແຫ່ງລາຊະອຳນາດ ຕັ້ງຢູ່ເທິງຄຸນທຳ, ພະລັງ, ແລະກຽດສັກສີທາງທຳ.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ideal qualities of a ruler—splendor, strength, steadfast character, and noble fortune—implying that kingship is validated not merely by birth but by manifest virtues and moral stature.
Vaiśampāyana introduces (or continues) a genealogical-narrative segment by naming Madirāśva’s son as King Dyutimān and describing his eminent qualities, marking a transition from the preceding dialogue to a focus on royal lineage and character.