अजो महार्ह: स्वाभाव्यो जितामित्र: प्रमोदन: । आनन्दो नन्दनो नन्द: सत्यधर्मा त्रिविक्रम:
ajo mahārhaḥ svābhāvyo jitāmitraḥ pramodanaḥ | ānando nandano nandaḥ satyadharmā trivikramaḥ ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ພຣະອົງແມ່ນ ອະຊະ—ຜູ້ບໍ່ເກີດ; ມະຫາຣະຫະ—ຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາຢ່າງສູງສຸດ; ສະວາພາວຍະ—ຜູ້ດໍາລົງຢູ່ໂດຍຕົນເອງ ແລະສົມບູນນິລັນດອນ; ຊິຕາມິດຣະ—ຜູ້ຊະນະສັດຕູ; ປຣະໂມທະນະ—ຜູ້ໃຫ້ຄວາມປິຕິແມ່ນແຕ່ລະລຶກເຖິງ. ພຣະອົງແມ່ນ ອານັນທະ—ຄວາມປິຕິເອງ; ນັນທະນະ—ຜູ້ໃຫ້ທຸກຜູ້ຊື່ນບານ; ນັນທະ—ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍສິຣິສົມບັດແລະອໍານາດ; ສັດຍະທັມມາ—ຜູ້ມີສັດຈະແລະທັມເປັນທໍາມະຊາດ; ແລະ ຕຣິວິກຣະມະ—ຜູ້ວັດສາມໂລກໃນສາມກ້າວຍ່າງ.
भीष्म उवाच
The verse teaches devotion grounded in ethics: the Supreme is unborn and self-established, yet actively protects dharma by overcoming hostile forces; remembering such a Lord brings inner joy, and His nature is truth and righteousness.
Bhīṣma is reciting divine epithets (a stuti-like sequence) describing Viṣṇu’s qualities and deeds—especially the Trivikrama act of measuring the three worlds—within the Anuśāsana Parva’s instruction on dharma and worship.