Shloka 119
आत्मयोनि: स्वयंजातो वैखान: सामगायन: । देवकीनन्दन: स्रष्टा क्षितीश: पापनाशन:
ātmayoniḥ svayaṃjāto vaikhānaḥ sāmagāyanaḥ | devakīnandanaḥ sraṣṭā kṣitīśaḥ pāpanāśanaḥ ||
ພີສະມະໄດ້ກ່າວວ່າ: ພຣະອົງເປັນຜູ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍຕົນເອງ ບໍ່ມີສາເຫດອື່ນ; ເປັນຜູ້ປາກົດດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງຕົນ; ເປັນໄວຄານະ—ອະວະຕານຮູບໝູປ່າຜູ້ຂຸດຍົກແຜ່ນດິນຂຶ້ນເພື່ອປະຫານຮິຣັນຍາກຊະ; ເປັນຜູ້ຂັບຮ້ອງບົດສາມັນ; ເປັນພຣະບຸດອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງເທວະກີ; ເປັນຜູ້ສ້າງສັນສັບພະໂລກ; ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນ; ແລະເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບ. ດ້ວຍການລະລຶກ, ການສັນລະເສີນ, ການບູຊາ, ແລະການເພ່ງສະມາທິໃນພຣະອົງ ກອງບາບທີ່ສະສົມຈະຖືກລົບລ້າງ—ດັ່ງນັ້ນພີສະມະຈຶ່ງສັນລະເສີນພຣະເທວະອົງນີ້ເປັນທີ່ພຶ່ງແຫ່ງທຳມະ ແລະຜູ້ຊຳລະຈິດໃຫ້ບໍລິສຸດ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the divine—self-existent, creator, and sovereign—also functions as a moral purifier: sincere remembrance, praise, worship, and meditation eradicate accumulated sin and reorient a person toward dharma.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and supports his teaching with devotional praise. Here he strings together epithets of the supreme deity (identified with Kṛṣṇa and also with cosmic/avatāra forms like Varāha) to emphasize divine power, protection, and the capacity to cleanse wrongdoing.